ARNHEM, 15 DECEMBER. De toestand van het oogenblik vervult zoo geheel en al de gemoederen, dat niemand bijna ian de toekomst denkt. En waarlijk, er bestaat wel eenige grond om niet aan het morgen te denken, daar deze dagen althans genoeg hebben aan hun eigen leed. Maar er zal toch een morgen komen, en de abnormale toestand, waarin Europa thans verkeert, een einde nemen. Hoe Ter in het verschiet misschien ook, éénmaal toch zal de koning van Pruissen, Gode dankleggende voor alle zegepralen en wendingen, ook zijne troepen dankzeggen voor hunne hulp, bij de verwezenlijking van de plannen der Voorzienigheid aan den dag gelegd. Het tijdperk der gevechten zal moeten eindigen; wij geloo- ; yen zelfs te mogen aannemen, dat de duitschfransche oorlog reeds de helft van zijnen duur heeft overschreden. Zevenjarige en dertigjarige oorlogen passen niet meer in de krijgskunde van onze dagen. Misschien zal de oorlog wel hervat worden, na verloop van korter of langer tijd — dit hangt af van de vredesvoorwaarden — maar een poos van verademing zal er moeten aanbreken , al ware het slechts om Duitschland in de gelegenheid te stellen, nieuwe troepen te formeren. De worsteling van het oogenblik eischt intusschen in Frankrijk zoo onbepaald alle krachten, dat op de werken, van den vrede niemand zich meer toelegt. Van kunst is er geen sprake meer; de handel staat stil; de nijverheid mist hare arbeiders, hare grondstoffen en hare markten. Dit alles echter zal, wanneer de oorlog ophoudt, bijna terstond kunnen hersteld worden; hoeveel de krijg ook verwoest heeft, Frankrijk is rijk en zijne industriëlen en kooplieden zullen het vertrouwen, dat ijj vroeger genoten, ook thans niet missen. De stremming gedurende zoovele maanden in alle kringen der maatschappij, het gemis van het noodige, ten gevolge der aangerigte verwoestingen, zal eene nieuwe veerkracht geven aan handel en nijverheid; de behoeften zullen algemeen zijn, en kapitalisten zullen zich , zij het dan ook in het buitenland, spoedig laten vinden. Het gemak en de. weelde en de zucht naar genot zullen zich weder doen gelden, en aan arbeiders zal er ook dan geen gebrek zijn. Zoo althans zal de gemoedelijke man redeneren, die in alle zaken het goede zoekt; maar twee dingen zijn er, die onder den tegenwoordigen oorlog meer dan eenige andere geleden hebben en die niet zoo gemakkelijk te herstellen zulleii zijn: landbouw en veeteelt. Al wat eetbaar is, is in dezen krijg verslonden; zoowel de belegerde Parijzenaars als het leger te Telde, en bovenal de duitsche troepen, hebben in den franschen veestapel eene slagting te weeg gebragt, die eerst het volgende jaar zich in al haar omvang zal doen gevoelen. Niemand heeft e r voor gezorgd, dat de veestapel zich voortplantte, ten heeft oud en jong geslagt, en aanfokken heeft men verzuimd. Van den oogst is niets overgegaard; de wintergewassen zijn achterwege gebleven; de voorraad van vorige jarencorresj>ondance", kan men zien, hoe vroom deze groot j veroveraar steeds was als hij de overwinning had behaald. Na vier maanden oorlog, en na voortdurende overwinningen, is koning Wilhelm in 1870 van Berlijn , naar Versailles gerukt en belegert hij Parijs. In één maand tijds rukte Napoleon I' in het. jaar 1806 van Parijs naar Potsdam, en na drie. dagen verblijf te Potsdam , nam hij Berlijn in. Zijn overwinningen waren zooveel beslissender , de hoofdstad was zooveel spoediger ingenomen. en de vijand zooveel dieper vernederd, dat Napoleon I ook wel viermaal zoo dikwijls de Voorzienigheid dankzegde voor haar hulp, als koning Wilhelm dit gedaan heeft. Den 24sten september 1806 was de keizer te St. Cloud, en den 27sten october schreef hij boven een brief, »Ecrit en notre Chateau impérial a Berlin." Toen hij Parijs verliet, zeide Napoleon tot zijn ministers: ijk ben onschuldig aan dezen oorlog, ik heb hem op geenerlei wijze veroorzaakt. Ik mag verslagen worden, a'.s ik j dezen oorlog gewild heb. Een van de grootste redenen, welke ik heb, om te vertrouwen dat mijn vijanden verslagen worden, is deze, dat ik in hun handelingen den vinger Gods opmerk, die waakt dat verraders gestraft worden: God heeft hun raadgevers van wijsheid ontbloot" enz., enz. Den lOden october werd prins Louis van Pruissen door een fransohen huzaar gedood. De keizer schreef onmiddellijk aan maarschalk Lannes: »De dood van prins Louis van Pruissen schijnt mij een oordeel des Hemels toe; want hjj was de werkelijke oorzaak van dezen oorlog." Den 12den schrijft de keizer aan de keizerin: Lannes en Angereau rukken op Jena aan. Met de hulp van God zal de stand van zaken binnen weinige dagen er zeer verschrikkelijk gaan uitzien voor den armen koning van Pruissen, dien ik persoonlijk beklaag, omdat hij een goed man is." Nu kwam de slag van Jena en deze nederlaag was zóó verpletterend voor Pruissen, dat de Voorzienigheid klaarblijkelijker dan ooit aan de zijde van de fransche soldaten streed. De keizer schrijft aan zijn vrouw: »Na zulk een heet bevochten strijd , in welken de vijand bijna al zijn generaals verloor, zijn wij dank schuldig aan de Voorzienigheid , die over ons leger waakte , want geen enkel man van eenig belang sneuvelde." In een heeten strijd moeten natuurlijk eenige soldaten en officieren sneuvelen; maar volgens Napoleon zorgde de Voorzienigheid er voor, dat de fransche kogels alleen generaals troffen, en dat de duitsche kogels alleen soldaten van weinig belang deden sneuvelen. Te Parijs zijn duiven aangekomen met valsche onrustbarende tjjdingen. Zij waren door de Prnissen opgevangen, die van dit middel van gemeenschap gebruik maakten, om den Pa'rijzenaars angst aan te jagen. Ongelukkig echter bleek de valschheid terstond, daar de gewaande onderteekenaar, Lavertujon, zich in de hoofdstad zelve bevindt en deze niet verlaten heeft. Vier gevangen pruissische officieren zijn 7 dezer in een koffijhuis te Parijs het voorwerp geweest van vijandelijke demonstratien, en bojegend op eene wijze , die strenge afkeuring verdient. De generaal Trochu heeft daags daarna aan den generaal Schmitz, chef van den algemeenen staf, den volgenden brief geschreven, die in het Journal officiel is openbaar gemaakt: »Ik verneem tot mijn diep leedwezen, dat vier pruissische officieren, die ik naar Parijs heb doen brengen, het voorwerp zijn geweest van een kwaadwillige bejegening, die aan eene beleediginggrenst. Deze vier Pruissen, op hun eerewoord krijgsgevangenen , ztfo als onze officieren in Duitschland zijn, bevinden zich te Parijs onder de hoede deinationale eer. Zend mij deze officieren onverwijld terug, ik zal trachten hen tegen vier fransche officieren, die krijgsgevangen zijn en denzelfden rang hebben, te doen uitwisselen. Zij zullen in het pruissische leger slechts de tijding kunnen overbrengen, dat de geest te Parijs uitmuntend is, dat ■ wij allen tot de grootste oifers bereid zijn, en dat wij ons gezamenlijk tot het gevecht voorbereiden." De uitwisseling heeft daarop plaats gehad. Mentz, zoo schrijft men van daar, is thans eene groote voorstad rijker geworden. Voor den Gauthor , tusschen'de eerste en tweede omwalling, bevindt zich do nieuwe «fransche stad", uit 80 groote houten gebouwen bestaande, die in den tijd van'14 dagen is opgebouwd. Tot nu toe waren namelijk de 27,000 krijgsgevangenen in tenten op dezelfde plaats vereenigd. Elk van die gebouwen bevat eene kompagnie van "250 man, aan wier hoofd een pruissisch en een twintigtal fransche onderofficieren staan. De geheele houten stad is door een houten hekwerk omringd. De daken zgn met geteerd zeildoek bedekt; elk gebouw heeft eenige kagchels, zoodat voor droogte en warmte genoeg is gezorgd. De pruissische wacht heeft haar eigen gebouw; schildwachten wandelen onafgebroken rond op eenigen afstand. Eenige kanonnen zijn op de stad gerigt. De stemming onder de krijgsgevangenen schijnt men niet bijzonder te vertrouwen. Herhaaldelijk heeft men zamenscholingen en geheime wapens, zoo als revolvers en messen, ontdekt. Een onderzoek — waarbij ook een advokaat te Mentz betrokken was — heeft wel is waar tot geen resultaat geleid, maar de maatregelen van voorzorg zijn verdubbeld en de bevelen aan de bezetting zullen elke poging tot het plegen van geweld beletten. Zulk eene poging zou dan ook waanzinnig zijn; maar de geest der gevangenen is niet van de beste. De burgemeester van Mentz heeft bovendien de burgerij verwittigd, dat, zoodra er alarm wordt geslagen , alle burgers onverwijld de openbare straat moeten ruimen, wanneer het bij dag geschiedt; terwijl ieder de benedenramen zijner woning moet verlichten, zoo het bij nacht plaats heeft. Een der leden van den gemeenteraad van Reims, die als notabel ingezeten moest plaats nemen op de locomotief, gelijk door de pruissische autoriteiten bevolen is, heeft het leven verloren bij het botsen van den trein met een trein , die uit Epernay kwam. Die gebeurtenis heeft de algemeene verontwaardiging tegen den maatregel nog verhoogd. In Brunswijk hebben de keizerlijken het eerste signaalschot in het nieuwe rijk beproefd. Een voorstel is gedaan, om koning George en zijne nakomelingen , die de erfgenamen zijn van den hertog van Brunswijk, van de troonopvolging uit te sluiten. Dat den blinden George dit overkomt, is vergefelijk ; dat echter zijn zoon , die nooit aan eenige conspiratie heeft deelgenomen, dit lot met hem moet ondergaan, is schandelijk. De voormalige kroonprins van Hannover is, voor zoover bekend , in geen enkele zamenzwering tegen den pruissischen Staat betrokken geweest, en verdient dus zulk eene behandeling volstrekt niet. ---