STATEN-GENERAAL. Volgens het voorloopig verslag omtrent het wetsontwerp tot aanvulling van art. 62 van het regerings-reglement van Ned.-Indie werd door sommigen het vreemd gevonden dat de minister thans een ander gevoelen, omtrent het regt op den grond op Java, op den voorgrond stelde dan vroeger door hem was omhelsd: De meerderheid achtte dat vraagstuk voor de beoordeeling der voorgedragen regeling van minder praktisch belang. Tegen den vorm der voordragt bleven bezwaren bestaan; enkelen wilden liever eene uitgewerkte voordragt uitsluitend omtrent uitgifte in erfpacht, gelijk die van den minister Trakranen. Men wenschte zekerheid te erlangen omtrent het initiatief tot uitgiften, men meende dat behalve aanvraag van particulieren er ook aanbod van rijkswege moest gedaan worden. Enkelen verlangden dat ook inlanders tot erfpacht zouden toegelaten worden. Het verlangen werd geuit, dat ook eene bepaling worde gemaakt volgens welke de erfpacht binnen zoodanige grenzen moet plaats hebben, dat daardoor geen nadeel van de op hoog gezag ingestelde kultures worden toegebragt. De vrees dat de inlandsche bevolking, die bij de kultures is ingedeeld, naar de erfpachtsgronden verhuizen zou, als deze te zeer in de nabijheid gelegen waren, gaf aanleiding tot dit verlangen. Verscheidene léden wilden de bepaling omtrent de erkenning van het gebruiksregt van den inlander uit de wet doen wegvallen en alleen die omtrent de toekenning van eigendom behouden. Omtrent de waarde der uit te geven titels van eigendom bestond verschil van gevoelen, evenals over het al of niet bezwaarlijke om aan de inlanders eigendom toe te kennen, en de vergunning tot verhuur van gronden aan niet-inlanders. In eene sectie vroeg men of nu verkoop van grond door inlanders aan niet inlanders verboden was. De wet bewaart daaromtrent het stilzwijgen. Volgens sommigen zou eene koloniale ordonnantie nuttig zijn om de regels aan te geven, waarnaar de verdeeling van communale gronden , wanneer de bevolking die verlangt, zal plaats hebben. (Wij deelen later meer uitvoerig dit verslag mede). Bij de beantwoording van het Verslag , betreffende de regeling van het onderwijs van regtswege in de beeldende kunsten, verdedigt de minister op nieuw de voorgedragen regeling, tegenover de bedenking, dat het beoogde doel beter door uitbreiding van plaatselijke teekenscholen zou bereikt worden. Vooral met het oog op het onderwijs in de aesthetica en kunstgeschiedenis, was ééne inrigting uoodig. Wat de kosten betreft, deze zullen niet hooger worden dan ze geraamd zijn, terwijl de leergelden van de kweekelingen ten goede zullen komen. Door de gemeente Amsterdam is eene toelage van ƒ 5000 's jaars toegezegd. Enkele artikelen zijn naar aanleiding van het verslag gewijzigd. Door den heer van Goltstein zijn kantteekeningen ingezonden , op de nota van de heereh van de Putte en Sloet van de Beele, naar aanleiding van het rapport der Commissie over het gouvernementsverslag, omtrent het beheer van de indische koloniën over 1865. Door den minister van Binnenlandsche Zaken zijn aan de Kamer overgelegd , de verschillende rapporten omtrent de klagt van den pastoor Stoop te Breda over het ongunstig oordeel, door de schoolcommissie over de r. k. bijzondere school in het instituut St. Antoine , aldaar gevestigd. Uit de overgelegde berigten van Gedeputeerde Staten , schoolcommissie , gemeentebestuur en inspecteur van het lager onderwijs blijkt, dat allen het eens zijn over de weinige tucht en goede orde aan genoemde school, en over het minder gehalte van het onderwijs, in vergelijking met dat aan de openbare school te Breda gegeven. --- BENOEMINGEN, enz. . Z. M. heeft jhr. mr. M. M. van Asch van Wijck, adjunct-secretaris bij het munteollege, aangewezen, om gedurende het jaar 1870, in geval van afwezigheid van een der leden van het munteollege , diens plaats te vervullen bij de behandeling der onderwerpen bedoeld bij de artt. 3, 7 en 10 der wet van 1 junij 1850, Staatsblad n°. 25; benoemd tot ontv. der dir. bel. en acc. te Meppel, W. A. Kluit, thans ontv. derzelfde middelen te Leerdam c. a.; R. H. Troost, op zijn verz. eervol ontslagen als ontv. der dir. bel. 2de afd. te 'sGravenhage en in diens plaats benoemd J. Kuyper Hz. , thans hoofdcontroleur der dir. bel., in- en uitg. regt. en acc. te Amsterdam. Z. M. heeft bij het departement van Binnenlandsche Zaken benoemd tot comm. 0. A. van Oldenbarneveldt genaamd Witte Tullingh; en de benoeming van W. Tijmes, burgem. van Emmen, tot secr. dier gemeente, bekrachtigd. Z. M. heeft den met den lsten januarij 1870 tot luit. t/z der 1ste kl. bevorderde luit. t/z der 2de kl. C. C. Vermeer, op zijn verzoek, met den tienden dier maand eervol uit de zeedienst ontslagen. Z. M. heeft met ingang van den lsten jan. e. k., bij de geneeskundige dienst der zeem. benoemd: tot dirig. offic. van gez. de dirig. offic. van gez. 1ste kl. H. L. Oudenhoven ; de dirig. offic. van gez. 2de kl. J van Hattem, H. J. van Wessem, J. D. Sachse en A. H. Neyssel; en tot dien rang bevorderd: den oflic. van gez. 1ste kl. J. G. Slieker; zoomede tot oflic. van gez. 1ste kl. benoemd: den offic. van gez. 2de kl. H. van Stockum. Z. M. heeft bij het personeel van de militaire veterinaire dienst benoemd: tot paardenarts van de 1ste kl. (naar ouderdom van rang) bij het reg. rijdende artill., den paardenarts van de 2de kl. J. J. Hinze , van het 3de reg. huzaren; tot paardenarts van de 3de kl., bij het reg. veldartill. , den veearts D. F. van Esveld. Z. M. heeft aan den 2den luit. J. D. T. W. Jans, van het 2de reg. vestingartill., op zijn daartoe gedaan verzoek , een eervol ontslag uit de millitaire dienst verleend. --- Buitenland. Dienstpligtigheid in Pruissen. Toen eenigen tijd geleden eenige frankforter jongelingen zich aan de militaire dienst ten gerieve van hun geoctroijeerd vaderland ontrokken, verhief zich overal in de pruissische monarchie een kreet van verontwaardiging over zooveel lafhartigheid en gebrek aan vaderlandschen zin. En thans openbaart zich diezelfde afkeer van de militaire dienst in Rijnland en Westphalen met het graafschap Mark, en dat niet rond en kordaat, zooals in de oude keizerstad, maar in het geheim en met behulp van het geslepenst bedrog. De nasporingen in deze gewigtige zaak, die door de meeste officieus e bladen niet of zeer vlugtig worden aangestipt, hebben eene reeks van wetenswaardige bijzonderheden aan den dag gebragt, die een vreemd licht werpen op de zoo hoog geprezene nationale gezindheid der bevolking in die gewigtige provinciën. Bij de gebroeders Dickhoffte Bochum, die zich in hechtenis bevinden, is eene som van 100,000 thaler gevonden, die bestemd was voor de omkooping der ambtenaren en de overige onkosten aan de zaak der vrijstelling verbonden. De naamlijst der klanten bevat eenige honderde namen. Niet minder dan 22 officieren van gezondheid zijn gearresteerd, en ook burgerlijke beambten zijn bij de zaak betrokken. De onderneming is verraden door een boer, die voor de vrijstelling van zijn zoon een wissel van 500 thalers had afgegeven, maar dien niet wilde betalen, toen zijn spruit langs den gewonen wettigen [weg van de dienstpligt was ^ontslagen. De gebroeders Diekhoff waren onvoorzigtig genoeg hem tot betaling aan te spreken, en daardoor aanleiding te geven, dat hunne streken aan den dag kwamen. Een pauselijke bulle. In de vorige week heeft het vaticaansche concilie mededeeiing ontvangen van eene pauselijke bulle, reeds in het begin der maand october jl. vastgesteld, welke aldus aanvangt: »PIUS, bisschop, dienaar der dienaren Gods, ter oorkonde voor alle tijden: »Het voegt aan de gematigdheid van den apostolischen stoel, datgene wat met het gezag der heilige kerkregelen is vastgesteld geworden, in stand te houden derwijze dat, indien behoedzame wijziging daarvan door de verandering der tijdsomstandigheden en der zaken raadzaam wordt gemaakt, die zelfde apostolische stoel het middel overeenkomstig zijn opperste gezag bewerkstellige en in de nieuwe behoeften voorzie. »Alzoo sedert lang overwogen hebbende, dat de kerkelijke straffen uit krachte van gewijsde en door het feit der overtreding zelf beloopen wordende, welke in den loop der eeuwen godvruchtiglijk bepaald en vastgesteld zijn geworden om de regten en de tucht der kerk te behoeden en om de boozen in hunne teugellooze driestheid te keer te gaan en te verbeteren, van lieverlede veelvuldig zijn geworden ; en dat zelfs eenige van die strafbepalingen wegens de verandering der tijden en der zeden het doel, waartoe zij waren vastgesteld, niet meer bereiken, maar hare vroegere nuttigheid en tijdigheid hebben verloren ; «Overwegende dat er uit dien hoofde dikwerf twijfelingen , angsten , gewetensstrijd opkwamen bij diegenen welke met de zorg voor het heil der zielen belast zijn, en zelfs bij de geloovigeD; en in die bezwaren willende voorzien , hebben wij bevolen dat die strafbepalingen aan eene volledige herziening onderworpen zouden worden, en dat ons zou worden voorgesteld na rijp onderzoek te beslissen, welke van die strafbepalingen in stand gehouden en welke verzacht zouden dienen te worden. »Die herziening afgeloopen zijnde, en onze eerwaarde broeders de kardinalen der heilige kerk van Rome , die algemeene inquisiteurs in zake van geloof voor het gansche gemeenebest der christenheid zijn , in rade vereenigd zijnde, zoo wordt na langdurig en rijp onderzoek der zaak door ons, krachtens de volheid onzer apostolische magt, bepaald, dat van al de kerkelijke strafbepalingen, tot nog toe vastgesteld om krachtens gewijsde en wegens het feit der overtreding zelf met excommunicatie , schorsing of interdict te treffen, geene geldig en van kracht zullen zijn dan die wij in deze verordening opnemen, en op de wijze welke wij daarin bepalen." Dan volgt in de bulle eene lijst van twaalf klassen van personen, onder de pauselijke excommunicatie liggende door het feit zelf hunner overtredingen. Daaronder zijn: 1°. dg afvalligen en ketters, hunne begunstigers en verdedigers; 2°. die geschriften van afvalligen of ketters of verboden boeken zonder magtiging van den heiligen stoel lezen, drukken, in bezit hebben of verdedigen; 3°. de schismatieken en die den regerenden hoogepriester gehoorzaamheid weigeren; 4°. die zich van de bevelen en beslissingen der romeinsche hoogepviesters op een toekomstig oecumenisch concilie beroepen, of zoodanig beroep ondersteunen; 7°. die wetten of besluiten tegen de vrijheid of de regten der kerk maken; 12°. die het grondgebied, de gewijde plaatsen of de regten behoorende aan de kerkgemeente van Rome, overweldigen, sloopen of in bezit houden, of zich daarover regtsmagt aanmatigen. Iemand vallende in eene van deze twaalf klassen zal enkel van den paus zeiven absolutie kunnen ontvangen, uitgezonderd wanneer hij in doodsgevaar is: in dit geval zal hij van een gewonen priester absolutie kunnen verkrijgen, altoos onder beding dat hij, in het leven blijvende, zich aan de voorschriften der kerk zal onderwerpen. Daarop volgt eene tweede lijst van personen, liggende onder de pauselijke excommunicatie, verdeeld in zeventien klassen. Hieronder zijn 1°. die stellingen en begrippen, door den apostolischen stoel verdoemd onder bedreiging met excommunicatie krachtens gewijsde, openlijk of heimelijk onderwijzen of verdedigen; 3°. die een tweegevecht voeren , uitlokken , aannemen, bevorderen of toelaten ; 4°. de leden van het genootschap der vrijmetselaren , van dat der carbonari, en van alle andere dergelijke genootschappen , die openlijk of heimelijk tegen de kerk of tegen hare regtmatige overheden werkzaam zijn, alsmede die zoodanige genootschappen begunstigen of hunne opperhoofden niet bekend maken ; 5°. die gewijde plaatsen der kerk, eene regtmatige schuilplaats voor vervolgden zijnde, niet ontzien, maar er binnendringen; 6°. mannen die vrouwenkloesters binnendringen, alsmede degenen die dit toelaten; 7°. vrouwen die in mannenkloosters binnendringen, alsmede degenen welke dit toelaten; 8°. schuldigen aan simonie of handel met kerkelijke betrekkingen: 11°. die handel met aflaten of andere kerkelijke genadebewijzen drijven in strijd met de bulle van Pius V; 12°. die te groote aalmoezen voor het lezen van missen ontvangen en zich daarmede bevoordeelen, door die missen te doen vieren in plaatsen waar de prijs der missen doorgaans minder hoog is; 17°. de geestelijke welke iemand, die door den paus met name is geëxcommunieerd, wetens en willens met de sacramenten bedient. Eene lijst van gevallen van excommunicatie door de bisschoppen, en eene van schorsing en interdict door den paus, voltooijen de reeks der thans geldige - straf bepalingen der kerk. Welke de uit haar wetboek geschrapte strafbepalingen zijn, zou eerst door vergelijking der bovengemelde bulle met de oorkonden van het kerkregt kunnen blijken. Waarom die bulle door den paus is vastgesteld^ zonder de zamenkomst der belegde kerkvergadering af te wachten en haar te raadplegen, is eene vraag die te Rome, gelijk elders, is gedaan. Een katholiek antwoordt daarop in een schrijven aan het Journal de Bruxelles: i> De paus heeft het gedaan om den wille des vredes, in de volheid zijner magt, en na de tijdigheid van dien stap rijpelijk overwogen te hebben." — Volgens berigten uit Rome van den 23sten hebben eenige fransche leden van het concilie gebruik van het door den paus toegekende initiatief gemaakt, en éene reeks vttn postulata of verlangens ingediend. Het schijnen voorstellen te zijn in den geest der liberale katholieken. Het spaansche ministerie en de grondwet. In zijn antwoord aan den heer Castelar heeft de minister Sagasta onbewimpeld verklaard, dat hij de constitutie geschonden heeft door de gemeenteraden die , tijdens den staat van beleg, door hein waren ontbonden , niet weder zamen te stellen. Maar hij voegde er bij, dat hij zoo had moeten handelen om het land te redden, al moest dit ook geschieden door wetten tegen de wetten. Den volgenden dag verscheen in de staatscourant eene oproeping van de kiezers om nieuwe gemeenteraden zamen te stellen, ter vervanging van die welke door de regering waren ontbonden. Bovendien heeft de heer Sagasta eene circulaire aan de provinciale gouverneurs gerigt, waarin hij deze uitnoodigt, om met kracht elk verzet tegen de bestaande wetten tegen te gaanNogtans is de grondwet weder van kracht verklaard ! De republikeinsche minderheid heeft thans , als in antwoord op deze maatregelen der Regering, een manifest uitgevaardigd, waarin zij de gemeenteraden aanspoort, om zich met hunne bezwaren tot de bevoegde regterlijke magt te wenden. Voorts geeft zij den kiezers den raad om toch aan de verkiezingen deel te nemen, terwijl zij zich verbindt alle middelen haar teO dienste staande aan te wenden , om de verantwoordelijkheid van de verkrachting der grondwet op den minister te doen terugvallen. Ook voor de veikiezing van leden der Cortes, ter vervulling der vacatures, en van zetels, waartoe ballingen verkozen waren, spannen dé republikeinen alle krachten in , ten einde deze in hun geest te doen uitvallen, en men gelooft, dat zij in vele steden slagen zullen. Den 26stenj dezer is te' Madrid eene openbare vergadering van voorstanders der oprioting eener eedgenootschappelijke republiek in Spanje gehouden. Er waren een drie duizendtal personen vereenigd; zij legden groote geestdrift aan den dag, maar onthielden zich van storing der openbare orde. De berigtgever van de Inde'pendance zegt, dat wanneer geen coup d'état dit belet, eerlang dé republiek in Spanje zal tot stand komen. ° Op de verkiezing van een koning door de Cortes bestaat geen uitzigt meer. Als kandidaat voor den troon , wordt thans de grijze Espartero genoemd. Het optreden van Emile Ollivier. Hetgeen iedereen te Parijs verwachtte, is geschied. Onmiddellijk na de buitengewone zitting trad het ministerie Forcade af; de portefeuilles werden ter beschikking des keizers gesteld en deze nam het ontslag aan. De hoeren le Roux en Bourbeau zijn en blijven lid van het Wetgevend Ligchaam ; de heer Porcade zal eerlang met die betrekking worden vereerd door de kiezers van Lot-et-Garonne ; voor den prins de Latour d'Auvergne zal wel eene diplomatieke betrekking te vinden zijn ; Leboeuf en Gressier zijn rijp voor den Senaat; Magne, ChasseloupLaubat en Rigault de Génouilly kunnen in een nieuw ministerie plaats nemen en Duvergier wordt procureur-generaal bij het hof van Cassatie. Nadat de aftredende ambtenaren aldus zijn bezorgd, blijft de vraag: wie zal met de leiding Tan het nieuwe waarlijk vrijzinnige kabinet worden belast, en het antwoord, dat iedereen op die vraag wist te geven, bleek juist te zijn: Emile Ollivier zal premier van Frankrijk worden. Onder dagteekoning van 28 december schreef de keizer aan den afgevaardigde van het departement du Var het volgende : » Mijnheer de afgevaardigde ; daar de ministers by mij hun ontslag hebben ingediend, zoo doe ik met vertrouwen een beroep op uwe vaderlandsliefde, om u te verzoeken, mij de personen aan te wijzen, die mèt -u een homogeen kabinet zullen kunnen vormen, waardoor de meerderheid ran het Wetgevend Ligchaam zal vertegenwoordigd zijn, en dat bereid is, het senatus-consult van 8 october jl. naar letter en geest toe te passen. Ik reken, waar het de groote belangen Tan den staat geldt, dat gij, zoowel als de Kamer, mij zult ter zijde staan bij het volvoeren Tan de taak die ik heb op mij genomen, om namelijk het grondwettig régime zijn geregelden loop te doen volgen. »Geloof mij, mijnheer, enz." Die brief is door den heer Sehneider, die in de zitting van gisteren tot voorzitter van het Wetgevend Ligchaam werd herbenoemd, aldus besproken: »Het schrijven van den keizer aan den heer Emile Ollivier heeft de kroon gedrukt op de zoo belangrijke wijzigingen in onze staatsinstellingen, 'tIs een grootsch schouwspel te zien, hoe een souverein van een deel zijner magt afstand doet, in het vol vertrouwen op zijn volk. Tegenover zulk een feit moeten alle partijdigheid en verdeeldheid verdwijnen, en moet alle vijandschap worden afgezworen. Ik doe derhalve een beroep op uwe vaderlandslievende gevoelens, om de banden ineen te slaan tot instandhouding van bet keizerrijk en tot verdere ontwikkeling van de vrijheid. De Kamer ziet zich heden bekleed met de volmagt van den parlementairen regeringsvorm: zij behoort dus door gematigdheid en waardigheid in hare debatten te bewijzen, dat zij niet anders dan het algemeen welzijn Toor oogen houdt." Of de natie evenzoo denkt over het Nieuwjaarsgeschenk dat de keizer haar bood, weten wij niet, maar zeker is het feit van het optreden Tan den heer Ollivier van zeer veel beteekenis, en staat thans de vraag te beantwoorden: Wat mag men van die optreding voor Frankrijk verwachten? Als men den keizer en den heer Sehneider hoort, dan hebben zij door dit feit gebroken met de voormalige politiek ; dan berust voortaan de grootste magt bij het Wetgevend Ligchaam, bij 3e vertegenwoordigers der natie en zal de keizer met zijn verantwoordelijk ministerie die Kamer ter zijde staan, om eendragtig zamen te werken tón het heil en de welvaart van Frankrijk , gebaseerd op de toekomstige staatkundige vrijheid Tan het volk. — Wij zijn sinds lang gewoon om tón die opgeschroefde betuigingen weinig waarde te hechten ; het besluit van 1860 , de plannen T an 19 januarij 1867, het couronnement de Védifice bleken in de naleving stroopoppen te zijn, zeer geschikt voor de politiek des keizers, voor het 'zand in de oogen", maar allerminst berekend -ïïi aan de wezenlijke eischen der natie te voldoen , die het juk moede is der zoogenaamde democratische dwingelandij. De keizer die de besluiten van 1867 onderteekende en tegelijk Kouher minister liet, terwijl de wetsontwerpen berden bewerkt door de verklaarde tegenstanders de beginselen in die ontwerpen nedergelegd, Haakte zich aan eene tegenspraak met zich zeiTen schuldig, die aan niemand ontging. De natje teekende protest aan tegen deze schijnpolitiek, en de stembus van mei 1869 toonde op indrukwekkende wijze, dat, in weerwil der ongelofelijke pressie op de kiezers uitgeoefend , het Telk, niet slechts in de hoofdstad maar ook in 8 provincie, staatkundige vrijheid en zelfregej^g verlangt. De regering van het land door land was de dringende eisch, die in den uit8 ' a g der verkiezingen lag opgesloten , en de natie v °id steun, waar zij het moeijelijk had kunnen Afwachten, bij 116 leden der Kamer, waarvan Terreweg de meesten tot nu toe stilzwijgend had11 toegestemd in de regerings-politiek. De keiJ e r begreep andermaal eene demonstratie te moeetl doen; hij zond de woelige Kamer tot nader "'de naar huis , begroef Rouher in den presidipQ zetel van den Senaat, van waar zijn glimvan zelfbehagen bleef gaan over het nieuw te ontwerpen senaatsbesluit, en onderteekende een nieuw besluit, eene nieuwe bekrooning van het gebouw n. 1. het senatus-consult ran 8 september. Ook die demonstratie echter, hoe gewigtig in beginsel, was meer schijn dan werkelijkheid ; het rapport van den heer Devienne eu de debatten in den Senaat maakten duidelijk, dat het senaatsbesluit nog op verre na niet was , wat de natie verlangde, al werd ook aan eenige grieven inderdaad of in schijn te gemoet gekomen. Bovendien bleef de heer Porcade, het levend type van den administrateur van het persoonlijk systeem, minister en vond hier en daar een lid der regterzijde of een man als Bourbeau, om met twee meer geavanceerde ambtgenooten zitting te nemen in hot nieuwe kabinet. Door deze dubbelhartige politiek werd de beteekenis van het senaatsbesluit van 8 september teregt in twijfel getrokken, en daar de verontwaardiging tegen het eerste verantwoordelijke kabinet zich eerlang lncht moest geven in den vorm van verschillende interpellatien, die in het Wetgevend Ligchaam wachtten op den afloop van het onderzoek der geloofsbrieven, zoo begreep de keizer nogmaals eene concessie te moeten doen , en aan het hoofd van zijn ministerie een man te plaatsen, wiens antecedenten minder verdacht waren dan die van Porcade. Dat de benoeming van Ollivier door den keizer uit volle overtuiging en uit liefde voor zijn volk is tot rijpheid gekomen, kunnen wij niet aannemen; hij beschouwt die benoeming als eene verzoening met zijn bewegelijk volk, met alles wat nog niet volbloed «onverzoenlijk" is. Maar noode deed hij afstand van een gedeelte zijner autocratische heerschappij , en nog op het laatste oogenbllik trachtte hij eene zamen wering tussehen Ollivier en Porcade tot stand te brengen, die echter afstuitte minder op de beginselen dan op de eerzucht van den tegenwoordigen premier. Bij dezen stand van zaken is het van veel belang na te gaan, wie die nieuwe minister is. Voortaan zal men niet alleen hebben te vragen : wat wil de keizer ? maar ook: wat wil zijn eerste minister ? de zoogenaamd verantwoordelijke minister, naast een onschendbaren keizer? — En het antwoord op die vraag moet alweder tot het besluit leiden, dat de benoeming van Ollivier, hoezeer een aanmerkelijke stap voorwaarts , echter volstrekt niet mag worden beschouwd als een feit waardoor de vestiging van het parlementair stelsel in Frankrijk eene waarheid is geworden. Emile Ollivier heeft iets van een cameleon: in 1848, op twee en twintigjarigen leeftijd, zien wij hem als commissaris-generaal de republiek vertegenwoordigen in twee van de zuidelijke departementen ; in 1857 zien wij hem den eed afleggen op de keizerlijke constitutie, om zitting te nemen in het Wetgevend Ligchaam, en daar eene plaats te vinden in dat vijfmanschap, dat in de geschiedenis van Frankrijk zal worden genoemd als het grootsche voorbeeld van wat de kracht van beginselen vermag; in 1860 hooren wij hem verklaren, dat hij republikein is ; in 1864 zien wij hein op eens in betrkkiag nut da Mn-ny , die hem tot eeae zachtere oppositie weet over te halen en daarvoor beloont met het rapporteurschap over een weinig vrijzinnig wetsontwerp, betreffende het regt van vereeniging van arbeiders ; in 1867 zien wij hem steeds meer van zijne vrienden vervreemd en als lid der door hem gestichte derde partij een bezoek op de Tuileriën afleggen, gereed om den ministerielen zetel te gaan bekleeden, die hem door eene intrigue van Rouher wordt onthouden; in 1869 eindelijk vinden wij hem terug als den stichter van het regter- centrum op het oogenblik dat hij door den keizer wordt aangewezen om zijne gewigtige betrekking te aanvaarden. De meest sprekende trek in het karakter van den nieuwen premier is eene onvergelijkelijke ijdelheid en eerzucht; hij verlangt de rol van Mirabeau te vervullen, maar weet zeker dat hij beter zal slagen; hij zal Napoleon III zoo vrijzinnig en zoo constitutioneel maken als maar met redelijkheid kan worden verwacht, mits hij minister is. Zijn hoogste streven was minister te zijn; of hij daartoe de noodige vereischten bezit, weten wij niet en willen wij niet beoordeelen; zijne werkzaamheid aan de parijsche balie moge verdienstelijk zijn geweest, de aanmatiging om zijn talent met dat van Mirabeau te vergelijken, grenst aan het bespottelijke. Van staatsmanswijsheid heeft hij weinig blijk gegeven, en zijne jjdelheid is bijkans onbestaanbaar met het model van een wezenlijk superieur man en staatsman ; terwijl bovendien de kleurschakering in zijne vroegere politiek oorzaak is geweest, dat hij allerminst op populariteit aanspraak kan maken. Wat er van zijn beleid te verwachten is, laat zich niet voorspellen, voornamelijk omdat wij niet weten in hoeverre men op Ollivier mag rekenen. Het is zeer goed mogelijk en wij willen het hopen, dat hij getrouw zal zijn aan het programma in zijne brochure over den 19den januarij blootgelegd en Waarin o. a. het stelsel der officiele kandidaturen streng worden afgekeurd. In dit geval heeft Frankrijk misschien van hem de verlossing te wachten van de ondragelijke administrative maatregelen, waaronder het thans gebukt gaat. Het kan echter evenzeer zijn, dat de keizer op de eerzucht van den afgevaardigde heeft gewerkt door hem een ministerszetel aan te bieden tegen nadere concessien in de rigting waarin hij sedert 1864 werkzaam is. — De premier is voorts gehouden om »letter en geest van het senaatsbesluit van 8 september" in het oog te houden, en nu herinnert men zich, dat de ministeriele verantwoordelijkheid bestaat volgens de letter van dat besluit, maar ook volgens den geest? Wij willen gaame het beste hopen van het nieuwe kabinet, doch maken ons daarvan geene overdreven illusien, zoo min als van het senaatsbesluit en de andere bekromingen van het staatgebouw. Do proeessiën te Derry. Gelijk men weet, is de feestdag der Orangisten te Derry gevierd zonder dat de orde werd gestoord; het is echter van belang te weten, hoe het feest werd gevierd en wat men in Ierland door orde verstaat: De Saturday Revieto geeft daarvan aardige staaltjes. De» Apprentice Boys" (leerjongens), zooals leden der protestantsche vereeniging te Derry zich noemen, hadden het plan opgevat om eene processie te houden, voornamelijk om de autoriteiten te tarten, die hun hadden verboden om met partijbanieren te loopen, daar dit in strijd is met de wet. Eene groote vereeniging van katholieke handwerkslieden bood zich daarop aan als vrijwilligers, om de orde te helpen handhaven tegenover de orangistische beweging. De autoriteiten begrepen, dat dit middel erger was dan de kwaal, en waren er nu maar op uit om den katholieken te beletten, dat zij den protestanten zouden beletten om de orde te verstoren. De Orangisten stelden zich bovendien onder de bescherming van de uitvoerende magt; zij zouden aan het katholieke geweld geen weerstand bieden, maar lieten de verantwoordelijkheid voor de officiele handhavers der publieke orde. Intusschen hadden ook de katholieken hunne processie op touw gezet, en toen de feestdag was aangebroken, was iedereen gereed. Twaalfhonderd militairen en politieagenten, van top tot teen gewapend, stonden in twee gelederen geschaard, om de beide onwettige processien te laten voorbijtrekken. Er werden partijvlaggen gezien, maar in Engeland begrijpt men, dat het in zoodanig geval beter is deze overtreding niet te zien dan gewapend tussehen beide te komen, zooals men te Parijs zou doen, en daardoor eene bloedige botsing uit te lokken, die de ergste verstoring der publieke orde is. Het eerst kwam de protestantsche processie: de beeldtenis van Lundy werd rondgedragen ; Lundy is een verrader, die de stad Derry in handen van Jacobus II had willen spelen, doch wiens aanleg nog bij tijds werd verijdeld. De buste werd in optogt naar de kerk gebragt en daar verbrand, zonder tusschenkomst der katholieken, en de Orangisten meenden, toen zij daarna vreedzaam hunne godsdienstoefening vierden, dat zij een schitterend protest hadden aangeteekend tegen de »vernedering", hun aangedaan in de laatste zitting van het Parlement. Doch terstond na hen kwamen de katholieken : zij droegen het borstbeeld van Koning Willem III rond en eindigden met dit te verbanden. Daarop volgde een regenbui en iedereen ging naar huis zonder gewapende tusschenkomst van iemand, en regt verheugd over do voldoening die van weerszijde werd gesmaakt. Het blad merkt teregt op, dat deze uitkomst gelukkig mag heeten, maar dat de oorzaak daarvan niet ligt aan de bevolking maar aan de autoriteit. Do Orangisten zouden wel gaarne hebben gezien, dat er eenige magt was ontwikkeld en dat zij martelaars waren geworden; dit is niet geschied, maar nu blijkt ook te meer de dwaasheid van het gebeurde. Toen zij feitelijk verlof hadden gekregen om eene processie te houden in weerwil van de letter der wet, konden zij toch niet vergen, dat hetzelfde aan de katholieken zou worden verboden; daartoe is zelfs een inwoner van Derry te veel gewend aan de gedachte van gelijkheid van alle burgers voor de wet. Doch zij moesten nu ook inzien, dat al de luister van hunne demonstratie getaand is, doordat op dezelfde plaats , op denzelfden dag, op hetzelfde uur bijkans, de buste van Willem III is verbrand tegelijk met die van Lundy. De moraal, die de Review er aan toevoegt, is deze, dat zij aan de Apprentice Boys aanraadt, om voortaan te leeren, Lundy in stilte te verachten en geene onwettige processien te houden om zijne beeldtenis te verbranden, en dat zij het volgend jaar niet zoo veel op het spel zullen zetten om zoo weinig uit te rigten. Trouwens daar bestaat kans op, want het is gemakkelijker om te berusten in zijn martelaarschap, dan in het feit dat men bespottelijk wordt. ---