DE WAARBORGEN ONZER PERSOONLIJKE VEIJHEID. III. Wij vreezen bijna, dat onze lezers de twee voor|»nde artikelen niet zeer onderhoudend zullen geronden hebben. Wanneer het hun eenigzins troosKn kan, geven wij hun gaarne de verzekering dat «oor ons de schriftuur nog veel vervelender was dan ror hen de lektuur. Maar wij meenden , dat in ® paar hoofdartikels de voornaamste wettelijke bepalingen die onze persoonlijke vrijheid waarborI pa zamea te vatten, ten einde den grondslag van ® later bstoog onder de oogen onzer lezers te feagen, geen onnut werk was. Wanneer men ziet zelfs zij die bepaaldelijk geroepen en aangewild zijn om onze persoonlijke vrijheid, te handhsi|Weu en te beschermen, namelijk de mannen der i deze wettelijke bepalingen öf niet kennen , K misverstaan , of ze niet achten , en zelfs de •wten zijn om inbreuken te maken op de regten 'elke zij verdedigen moesten , — dan is het zeker 'v 1 kt publiek bekend te maken met zijne regten, t~' vrijheden, met de wettelijke vormen j^nan de politie gebonden is, eer zij van een man ee n gevangen man maken kan. Zal deze olijke en persoonlijke vrijheid, waarop wij ons °°g beroemen, eene waarheid zijn en blijven , t60e ' ( ' e minste informaliteit waarmede iemands verkort is, tot straf leiden van den amb^ die haar beging. In Nederland moet de > gelijk in Engeland, ten dienste van het e staan, en niet eene willekeurige magt wei: ,' le ' P u t>Iiek overheerscht. Alle gezag door • lll e uitgeoefend, hetwelk niet het gezag is j We ' ^ aar opdraagt, is onwettig, en niemand l_^ Z1C '^ daaraan te onderwerpen. Wij weten Pilit'' 0m we ^erregtelijke handelingen 'sa '1 ' e ° en S aan en haar binnen de grenaar wettig gezag te houden, dan het Tan z 'J n re gt te onderrigten en het te her^ ue politie niet doen kan en niet doen aarvoor moesten de twee voorafgaande, 011 dcrhoudende hoofdartikels dienen. gaan wij over ■ t l A. h i den tekst gelezen hebben , : Ve rkla; i-py... -waring. t)e ee rg ^ nnen Ine '' de regten van den ingezeten. nijheid en Srootste waarborg voor de persoon1 »ld ^ 6r ' n S eze tenen is gevestigd door de ^■jven"' 4 ' Cn der g ron dwet, die iltl, D ; ' ^ "buiten de gevallen in de met ' dan ma 'J hechtenis worden genode yf, Ben VAN DEN KEGTEE, inhou' H \ l ^ 9 e dane aanhouding en "ks Uj ,. e Woni ng eens ingezeten diens * n de roet bepaald." en Va ^' C ' °' ;li:en van Burgerlijke RegtsMten , , afv °rdering zijn bij verschil?a n in»»—, &S ln S K 'etten en andere, de wo< i> i 1 wiiucio j C16 WO" * e ^gten rL . t06 f, ankelijk Verklaard voor bepaalde gevallen en met inacht-neming van zekere vormen. Doch, de regel is, dat de woning van den ingezeten tegen diens wil niet mag binnengetreden worden. Art. 106 van het Wetb. van Strafvordering (in ons eerste artikel aangehaald) geeft zelfs slechts bij wijze van uitzondering en onder enge perken aan den regtercommissaris bevoegdheid om huiszoeking te doen „zonder verlof van de arrondissements-regtbank," terwijl art. 40 , zelfs bij ontdekking op heeter daad, de tot aanhouding bevoegde ambtenaren — gewoonlijk politie-agenten , rijksveldwachters, veldof boschwachters of maréchaussees — verbiedt „in de huizen, werkplaatsen, getimmerten en de daaraan belendende omschutte en omheinde plaatsen binnen te treden" anders dan „in het bijzijn van den kantonregter , of van den commissaris van politie , of den burgemeester der gemeente, of die diens plaats vervult." Welke zijn nu de gevallen waarop art. 151 doelt en waarin de bevoegdheid tot in-hechtenis-neming ook zonder bevel van den regter kan worden toegekend? waar is deze buitengewone bevoegdheid toegekend ? en aan wie ? Hierop geven ons dö medegedeelde artikelen van het Wetboek van Strafvordering antwoord. In-hechtenis-neming zonder bevel van den regter kan geschieden bij ontdekking op heeter daad. Doch zelfs dan is het niet de politie die tot in-hechtenis-neming bevoegd is. De politie is alléén bevoegd „den verdachte aan te houden" , en moet hem daarna brengen „voor een der ambtenaren van het openbaar ministerie of hulp-officieren van justitie." Deze kan bevelen, dat de verdachte „in verzekering genomen en voor hem gebragt worde," ten einde een verhoor te ondergaan , waarna hij kan uitvaardigen „een bevel van voorloopige aanhouding." Deze bevoegdheid van de officieren of hulp-officieren van justitie werkt echter alléén bij ontdekking van zoodanige misdrijven „tegen welke de wet eene lijfof onteerende straf bedreigt;" in de andere gevallen wordt de aangehoudene na de opmaking van het proces-verbaal „dadelijk in vrijheid gesteld." Het door den officier uitgevaardigd bevel van voorloopige aanhouding heeft, om voortdurende kracht te behouden , de bekrachtiging der regtbank binnen den tijd van zes dagen na de aanhouding noodig. Is dan die bekrachtiging niet gevolgd, zoo wordt de beklaagde „van regtswegc" en „zonder eenigen anderen vorm" in vrijheid gesteld. De verschillende bevoegdheden der politie en der justitie zijn hier steeds onderscheiden en gescheiden. De politie spoort op en constateert dat er misdrijf gepleegd is, levert, bij betrapping op heeter daad , over aan de justitie, en hiermede houdt hare taak op. Zij heeft niet te instrueren, niet te oordeelen, niet te straffen. Dit alles gaat buiten haar om ; het gaat niet de politie maar de justitie aan, d. i. het openbaar ministerie, den regter-commissaris en de regtbank. ^In-hechtenis-nemen mag de politie alleen en uitsluitend als uitvoerster van de bevelen der justitie. Alle door de politie eigenmagtig gedane in-hechtenis-neming, d. i, zonder bevel van „voorloopige aanhouding" door den officier , of bevel „gevangenneming" door de regtbank uitgevaardigd , is wederregtelijk. Ziedaar de grondwettelijke en wettelijke waarborgen van de persoonlijke vrijheid der nederlandsche ingezetenen. Doch wil en doet de politie altoos wat de grondwet en de wet willen dat zij doen zal ? Is hare praktijk meestal niet zeer afwijkende van de leer, en treedt zij niet dikwerf in de haar ontzegde bevoegdheden der justitie ? Dit is, helaas, te dikwijls het geval. Het „aanhouden" door de politie , hetwelk alleen een middel moest zijn om den verdachte terstond aan het onderzoek der justitie te onderwerpen, wordt in de praktijk eene werkelijke in-hechtenis-neming. De politie , in plaats van alleen het feit te constateren houdt eene soort van vóór-instructie op hare eigene hand ; zij kent zich een regt van straffen toe dat op het oordeel des regters vooruitloopt; zij heeft eene eigene politielijke uitlegging van het „ontdekken op heeter daad" die niet de uitleg der wet is, en leest het „terwijl" en „terstond nadat" op eene 'geheel eigenaardige wijze. Zij dringt, wel is waar , niet gewelddadig de woningen der ingezetenen , huns oijdanks , binnen , maar zij heeft hare huismiddeltjes om toch , op eigen gezag, binnen te komen in woningen wier bewoners haar uit eigen vrijen wil niet zouden binnenlaten. Dit zijn misbruiken , dit zijn — niet enkel informaliteiten maar — onwettigheden, wederregte. lijke handelingen , welke de ingezetenen zich niet moeten laten welgevallen. Wij bedoelen hiermede geenszins de nederlandsche politie-mannen te brandmerken als spionnen, als mannen die opzettelijk en uit liefhebberij de ingezetenen plagen , hunne vrijheid belemmeren, hunne regten verkorten , en voorbedachtelijk de wet schenden en verkrachten. Integendeel; wij gelooven dat, over het algemeen, de nederlandsche politie-man, hij zij hoofd- of subaltern beambte, een ordentelijk ijverig man is, die zich behoorlijk van zijne pligten wil kwijten. Maar de nederlandsche politieman wordt bijna uitsluitend beheerscht door de overleveringen van zijn vak en van de praktijk van zijn vak, en neemt — zoo hij ze al kent — veel te weinig notitie van de wettelijke regten en pligten van zijn vak. Daarvan komt, dat zijne praktijk der wet dikwerf hare loochening wordt. De overleveringen der politie leeren hem, dat de politie is eene alomtegenwoordige magt, alles nasporende, alles onderzoekende, alles te weten moetende komen , en dat, zonder een weinig willekeur en eenige eigenmagtige — buiten-of bovenwettelijke -—handeling , de politie hare taak niet vervullen kan. De politie moet, volgens de overleveringen , privilegie hebben, om nog wat meer en wat anders te doen , dan de wet haar opdraagt. De oude formule uit de oude strafregtspleging „feiten in een land van goede politie niet te dulden", klinken haar nog in de ooren. Deze overleveringen beheerschen haar, en meer dan aan de grondwettelijke en wettelijke regels haar gesteld, hecht zij er aan te toonen , dat, ook in de negentiende eeuw, Nederland nog steeds is „een land van goede — d. i. strenge — politie.'' En dit moet veranderen. De overleveringen der politie moeien, gelijk alle bijgelooven , verdwijnen. Hare praktijk moet worden de praktijk der grondwet en de praktijk der wet. Nu nog een woord over de waarborgen der persoonlijke vrijheid voor de in Nederland vertoevende vreemdelingen, waarbij wij ook nog kortelijk de geruchtmakende gevangenneming van den voortvlugtigen Pruis te -Rotterdam zullen nagaan. ---