DE BEGROOTING VOOR 1866 EN HARE OFFICIËLE BEOORDEELAARS. II. Deed het einde der zitting van 13 november, de interpellatie van den heer Wintgens over het koloniaal regeer-stelsel, eene belangrijke en omvangrijke discussie voor den volgenden dag verdachten, ook let verslag der zitting van den veertienden stelt ons te leur. De heeren llochussen, Wintgens en m Zuylen van Nyevelt, de afgevaardigde uit '«Graveuhage , namen vooral aan de discussiën deel, ei hoewel allen evenzeer beweerden dat de koloni•le quaestie tegenwoordig de geheele politiek beheerschte, en dat een koloniaal debat dus wenscheüjk was, raakten zij toch in hunne lange betoogen & koloniale politiek ter naauwernood aan. De heer bussen, hoewel zelf tot de erkentenis gekomen, kt de becijferingen nopens het aanstaand batig 'lot door de Regering medegedeeld , welke hij met »weel nadruk in eene nota , bij het voorloopig ver'S' over de begrooting gevoegd, had weêrsprok" overdreven en onwaar genoemd, inderdaad "* geene misrekening aanleiding gaven, begreep Wi nog iets te moeten zeggen en bepaalde zich dus tot de profetie, dat het in Indie bepaald mis zou tapeu, dat eerlang Oost-Indie zoowel als West^i'-' door het moederland zou moeten gesubsidiëerd *orden, in het kort dezelfde voorspelling, die de heer "■tgens in de drie laatste jaren bij de behandeling tot 'egeling van het kolonipp.l batig slot uitte, door overtuiging te kennen te geven dat dit nu wtste batig slot was, waarmede de Kamer ^ zou behoeven bezig te houden. De heer Wint" ecs ' mede in deze discussie het fond der kolo"J 5 '- quaestie niet aanrakende , maar slechts enkele ?"tteenheden te voorschijn brengende, vroeg op !itVT • of de gansche Regering, het geheele Kabi'' e rigting van dezen minister van Koloniën, in 'itwerp van kultuurwet nedergelegd, deelde P " e 'jk rigtte de heer van Zuylen deze vraag kl mCer tot ( ' e " minister van Binnen"tóT 6 ^ a ^ en ' van w i en bij , van geloofwaardige Mo vernomen > dat hij tot andere gedachten Wen 6n WUS ' met '' e beginselen der aange"ultuorwet niet vereenigde, maar veeleer i't ( ' e beginselen der koloniaal-conservative 4 '§de | Wj? I miuiat ^ er ' luente en duidelijke verklaring van den J van Sinnenlandsche Zaken, dat hij steeds -i» H n . V00r ^ uren d instemt met de beginselen van 1Set r- t , tw ° en " C> * ; van Koloniën en de indiening vsn Hei, P Van kultuurwet met genoegen verno■s ' ontnu ®hterde de oppositie geducht. Het heeft win Wdnneer men weken lang het publiek " l '° en '^ eta maken, dat over een zóó VSn ataatsb <*tuur als de indische ^ ' ^ 10 °' verschil van gevoelen in I • wanneer men zelfs in de lc ^ a ' verschil heeft weten ! ' e ' .'. Wann eer men de opvolgende phases Jt 8 T veratldering van eenige ministers 111 ^ rea< le« en in '» Gravenhage schouwelijk heeft voorgesteld, — het is hard op één oogenblik , door ééne enkele, pertinente en duidelijke verklaring, dat geheele vindingrijke gebouw te zien instorten , en magteloos en weerloos te blijven staan. Doch, het lot der oppositie is eenmaal zoo. Ook op het gebied der limburgsche agitatie leed zij een duchtig échec. Het was wederom de heer van Zuylen , die de geruchten ter sprake bragt over de wederindiening der limburgsche grondbelastingwet loopeude, in verband met machinatiën tijdens de verkiezingen van 1864 in Limburg , waaromtrent hij oordeelde , dat de eer der Regering opheldering vorderde. En de opheldering kwam. De minister van Binnenlandsche Zaken verzocht, dat de brieven, waarvan limburgsche bladen gewag maakten, als door een lid van het Kabinet in den verkiezingstijd geschreven , en de belofte inh oudende dat het wetsontwerp op de limburgsche grondbelasting niet weder zou worden ingediend, mogten openbaar gemaakt worden, terwijl hij beloofde tot die openfa aarheid te zullen medewerken , door opneming in „betrouwbare" Staats-Courant. Ook hier zonk der oppositie de grond voor de voeten weg. Dit was niet het eenig punt van het debat, waarin Limburg zich hooren deed. Had de heer v. d. Maesen iu de zitting van 13 november met korte woorden de weder-ind : ening van het ontwerp op de grondbelasting afgekeurd, in de zitting van den veertienden liet ook de heer de Lom de Berg zich hierover hooren, en vroeg de heer Cornelis inlichtingen ten opzigte van het traktaat op den sluikhandel met Pruissen op een toon, die aanduidde , hoezeer ook deze afgevaardigde tegen dit ontwerp was ingenomen. De bewering van den heer de Lom de Berg, dat de regeling der grondbelasting in Limburg werd doorgedreven „zonder dat Limburg werd gehoord" trof ons bijzonder. Niet alleen toch kwamen ons bij het lezen dier woorden de talrijke adressen van Gedeputeerde Staten, Provinciale Staten, Gemeentebesturen en particulieren over dat onderwerp voor den geest, maar ook herinnerden wij ons de taal, die de limburgsche afgevaardigden, — zelfs de heer de Lom de Berg, — in de Tweede Kamer hooren deden. En bovendien, al hadden de afgevaardigden uit Maastricht en Roermond tot nog toe het stilzwijgen over dit onderwerp bewaard, de discussiën over het Maastraktaat liggen ons nog te versch in het geheugen , dan dat wij niet zouden kunnen voorspellen, dat het wetsontwerp tot regeling der grondbelasting j n Limburg niet tot stand zou komen, „zonder dat Limburg, —althans in de Tweede Kamer, — gehoord zal zijn." De bezwaren der beide limburgsche afgevaardigden tegen het traktaat op den sluikhandel, ook later door de heeren Heydenrijck en van Limburg Brouwer aangedrongen, komen ons niet ongegrond voor. Maar de eisch tot intrekking van de traktaten , door de heeren Corneli» en de Lom de Berg 'gedaan , met bedreiging van afstemming der hoofdstukken Buitenlandsche Zaken en Finantiën, zoo dit niet gebeurde, is wel wat hoog gestemdDe traktaten met Pruissen en Hanover toch zijn aangegaan tot het einde van 1866, en eerst dan zullen zij kunnen eindigen, wanneer, ingevolge de da°rin opgenomen bepalingen, de formele opzegging zes maanden te voren is gedaan. Ziedaar dus de gewigtige discussiën , waartoe de begrooting voor 1866 in de Tweede Kamer aanleiding gaf: enkele ondergeschikte punten vormden het onderwerp der discussie, die langzamerhand op het terrein der personaliteit overging, en zich oploste in eene woordenwisseling over de zienswijze van den heer Thorbeeke. Naar deze al^emeene discussie te oordeelen, is het te vreezen , dat de behandeling der verschillende hoofdstukken van de begrooting niet veel resultaten zal opleveren. ~ --- BUITENLAND. RUSLAND. Men beweert dat de russische regering het voornemen heeft opgevat om aan Polen den aankoop van vaste goederen in de westelijke jdeelen des rijks, zoo als in Volhynie, Rnthenie, Podolie, enz., welke vroeger poolsche provinciën zijn geweest, te verbieden, terwijl men bij het doen van verkocpen alleen met Russen zal mogen onderhandelen. Om den overgang van vaste goederen in russische handen te bespoedigen, zal het den Polen verboden zijn hypotheek op hunne panden te nemen. DUITSCHLAHT). De groote gebeurtenis van den dag is het besluit door den bondsdag in zijne zitting van 11. zaturdag genomen om de zaak der hertogdommen niet langer tot eene zaak van den bondsdag te maken , want hierop komt het besluit eigenlijk neder, dat met 8 tegen 7 stemmen genomen werd om geen verdere stappen met betrekking tot de hertogdommen tegenover de beide gioote mogendheden te doen. Luxemburg hield zich ook ditmaal buiten stemming. Terwijl daardoor alle uitzigt vervalt op de vroeger beweerde aansluiting van de middenstaten bij Oostenrijk en gemeenschappe'ijk verzet tegen Pruissen , bespeurt men van de andere zijde eene toenadering tot Pruissen, met name van Beijeren en Saksen, die door de erkenning van Italië de pruissi«che plannen tot het sluiten van een handelsverdrag met dien staat in de hand werken. Pruissen» politek wint dus veld, terwijl Oostenrijk meer en meer geïsoleerd wordt. — De Vwische Zeitung meldt, dat aan prinses Alexandrine door hare moeder, prinses Marianne der Nederlanden, eene huwelijksgift van 7 millioen thaler is geschonken, benevens eene bezitting in Silezie. — Dezer dagen had het volgende voorval te Wiesbaden in de speelzaal plaats. Een Franschman, dien de fortuin zeer ongunstig was geweest, verliet de roulette en wierp eenige oogenblikken later een Orsinigranaat onder de roulette. In een oogwenk verliet ieder de zaal, uit vrees voor de verwachte uitbarsting. Deze uitbarsting geschiedde echter niet, maar gedurende verscheidene dagen heeft de speelzaal ledig gestaan. Ten einde dezen nadeeligen toestand te doen ophouden, heeft men van regeringswege de volgende verklaring van het gebeurde openbaar gemaakt, niet twijfelende of de verspreide onrust zou daardoor worden weggenomen Vooreerst was het geen Franschman, maar een Sakser die geld aan de bank had verloren en wa» d# man niet in het bezit van een Orsinigranaat, maar wel van eene hoeveelheid buskruid, welke hij echter niet onder de speeltafel heeft geworpen, omdat hij die in zijn logement achtergelaten had. Sedert deze geruststellende verklaring heeft men het spel hervat. — Men wil weten dat de deelneming in de oosrijksche leening te Parijs zou worden opengesteld tot den koers van 340 francs voor elke 500 francs. Volgens eene andere lezing zal de koers van uitgifte nog lager wezen. Deze leening , die een bedrag van 200 millioen francs zal beloopen , zal, naar de Vordadszeiiung zegt, op de parijsche beurs een aoort dobbelpapier worden. Men beweert voorts dat eene tweede leening spoedig volgen zal. De vereeniging van parijsche financiers heeft slechts 20 millioen genomen en wel op voorwaarde, dat dit kapitaal 9 V 4 percent zou afwerpen. ZWITSERLAND. Nadat de zwitsersche staatsraad het voorstel der stenden, betreffende de afschaffing der lijfstraffen verworpen had , werd het volgende voorstel: „de wetgeving behoudt zich voor, enkele straffen niet t lepasselijk te verklaren" met 48 tegen 38 stemmen aangenomen. De slendenraad besloot daarop den 17en met 18 tegen 16 stemmen , bij zijn besluit te volharden, waarop ook de staatsraad met groote meerderheid zijn besluit voor definitief verklaarde hetgeen aanleiding gaf dat de stendenraad ten slotte toegaf en zich met het besluit van den staatsraad vereenigde. De afschaffing der lijfstraffen zal alzoo toch nog ten laatste tot stand komen. GRIEKENLAND. Het nieuwe grieksche ministerie is zamen gesteld De dagbladen deelen de namen mede voor zoover die meer of minder verminkt door den telegraaf zijn overgebragt of door de redactien ontcijferd. Of het berekend is om aan de behoeften van het oogen blik te voldoen, is uit die namen niet op te maken bij zoo gestadige wisseling van personen, is het ook ter naauwernood de moeite waard hunne namen bekend te maken, zoo lang niet blijkt dat zij beginselen belijden en kunnen toepassen, die in staat zijn aan den ongelukkïgen toestand van dat land een einde te maken. Reeds nu evenwel 13 een telegram uit Athene ontvangen , volgens hetwelk het kabinet, dat pas gevormd was, zijn ontslag had gevraagd, om reden dat de koning geweigerd heeft de kamer te prorogeren of te ontbinden. Er heerschte dientengevolge te Athene eene groote agitatie. ITALIË. De koning van Italië is met bijzondere geest' drift te Florence ontvangen , toen hij van zijn bezoek aan Napels terugkeerde. In den schouwburg, waar hij den eersten avond na zijne terugkomst doorbragt, moest hij tot acht malen toe van zijn zetel opstaan. Zijne populariteit is nog toegenomen door het antwoord aan eene deputatie van werklieden gegeven. Hij zeide bij die gelegenheid : „Mijne vrienden , ik aanvaard uwe wenschen. Wat het nationale werk betreft, ik zelf zal dit tot stand brengen of mijn naam verliezen. Wij zijn op den wegnaar Rome. Wat Venetie betreft, hebben wij geld en bloed noodig ; even als ik, zult gij ook het een en het ander weten te geven. — De erkenning van het koningrijk Italië door Beijeren en Saksen i3 ongetwijfeld een der gevoeligste slagen die men aan het vatikaan en het paleis Farnèse kon 'toebrengen; dit was dan ook oorzaak dat de clericale en legitimistische partij van reactie er tot het laatste oogenblik aan twijfelde. Vooral had men op Beijeren voor de pauselijke gendarmerie gerekend, en nu erkent het munchener hof den „roof" aan den Kerkelijken Staat gepleegd. Wel is waar heeft de beijersche dynastie zich niet altijd zoo eerlijk getoond waar het de pauselijke bezittingen betrof, maar dat is al iang geleden ; het huis Habsburg toch en zelfs de tak der Bourbons, die in Napels den troon bekleedde, stak in de laatste jaren der vorige eeuw de hand nu eens uit naar de Romagna, dan weder naar de romeinsche zuidelijke provinciën. Het turinsche kabinet echter haast zich een eigen gezant te Munchen te benoemen; terwijl graaf Barral, de italiaansche gezant te Berlijn, reeds gevolmagtigd is om ook Italië bij het saksische hof te vertegenwoordigen. „Wij wenschen met nieuwen moed bezield op het pad der nationale politiek voort te gaan !" roept Yictor Emanuel den duitschen vorsten in zijne troonrede toe. Antonelli troost zich onder .-dc7Bï,W; s tandigheden met de hoop dat de koning V** %tsrïlè den paus wel te gemoet zal komen. Uit .Stóroe wihrijft men althans, dat er weder sprake is ■van eène^crsoonlijke toenadering tusschen den paus en'(lah! koning van Italië; de berigtgever voegt er evenwel bij dat er weinig gegronde hoop bestaat dat die wensch zal worden verwezenlijkt. Dat de koning in kerkelijke zaken behalve de openbare meening ook nog zijne eigen opinie heeft is evenzeer bgJeCTifCTjwJat hij er zelf nooit een geheim van of li ij, dfuS^pm echter, zooals de clericalen ; wenschen, er ooit aan denken zal, die beiden tegen elkander in het harnas te jagen, is te betwijfelen , daar zulk een stap toch op groot gevaar voor de dynastie zou uitloopen. Juist daarom meent de nationale partij, nu de aftogt der Franschen werkelijk begonnen is, zich van haar succes verzekerd te mogen houden, te meer wan.ieer zij de zaken haren gang laat gaan; het uurwerk toch is opgewonden , voor het overige zaI het ronddraaijend raderwerk wel zorgen. De Osservatore Romano deelt het jongste manifest van het centraal-comité mede, naar hetwelk alle nationale club-a onder den nieuwen stand van zaken zich te gedragen zullen hebben. Geen aanvallende beweging , wanneer niet door de conservativen of door de regering het sein daartoe gegeven is ; geen voorbarig, onbehoorlijk gejuich over den aftogt der Fransehen; eene poging aanwenden om aan het wereldlijk gezag van den paus zonder verdere formaliteiten een einde te maken en daarbij de struikrooverij , het gebrekkig bestuur , de omkoopbaarheid der regterlijke ambtenaren, de vervolging der welgezinden, de poging om de verdreven dynastie te herstellen, enz. als drangredenen aanvoeren. Rome moeji Italië te geboet treden, doeh niet Italië naar Rome gaan; de neiging die zich tot verbroedering bij de italiaansche troepe.i vertoont moet worden aangemoedigd; Frankrijk moet noch in verdenking gebragt noch beleedigd worden; de persoon des pausen moet worden beschermd en men moet hem behulpzaam zijn, wanneer hij besloten zal hebben van zijn wereldlijk gezag afstand te doen, of wel zoodra het besluit ten opzigte van Rome zal kunnen worden voltrokken. FRANKRIJK. De adjunct-maire van Tours, Riehard , is .tot eene maand gevangenisstraf en eene geldboete van 1000 »fr. veroordeeld wegens bedriegerijen waaraan hij zich bij de verkiezingen had schuldig gemaakt. Hij was bij de jongste verkiezingen van den gemeenteraad belast de stembriefjes der kiezers in ontvangst le nemen en ze in de bus te werpen. Hij maakte daarvan gebruik om de briefjes te verruilen met andere , die hij zelf had ingevuld. Ofschoon soortgelijke knoeijerijen niet geacht kunnen worden onder de zeldzaamheden te behooren, is het echter de eerste maal dat zulk een misdrijf gestraft wordt. ENGELAND. Er zijn te Liverpool berigten uit Jamaica van 28 october ontvangen, waaruit blijkt dat de opstand geheel onderdrukt is. Go.don en anderen zijn gevonnisd , terwijl ook Bogle zal worden ter dood gebragt. —■ De begrafenis van Tom Sayers, den beruchten bokser, heeft in Engeland aanleiding gegeven tot eene volksbeweging zooals men alleen van Engel schen te wachten heeft. Men schat het aantal van hen die de begrafenis van Cambdentown naar Hygh ate volgden, op 30,000. Maar het was geen treurende menigte; integendeel eene brooddronken schaar, die den stoet beschouwde als eene geschikte aanleiding om te dringen, met de politie te vechten en op allerlei wijzen lucht te geven aan die liefde voor gedrang, die den Londenaar aangeboren schijnt. De begrafenis zelve bestond uit eene lijkkoets door vier fraaije paarden getrokken ; dan volgde eene bontversierde sjees met den hond van den overledene, met een krip om den hals. Het arme dier gedroeg zich nog het verstandigste van den geheelen stoet, waaruit gedurig groam opstegen, zeker tot weinig stichting van de dochter en de twee zoon3 van Tom Sayers, die in de eerste volgkoecs gezeten waren. Een korps muzikanten opende den trein en al de vensters in de straten, waar de menigte doortrok, waren digt bezet alsof het een feest gold. Toen men het kerkhof had bereikt, voegden zich tallooze anderen bij de schaar. De politie trachtte eenige orde te doen bedaren; de veertig man , waaruit zij aanvankelijk bestond, waren reeds verdriedubbeld , maar aan iiet kerkhof gekomen baatte geen politie meer en er hadden tooneelen plaats die geen pen beschrijven kan. En dat alles orn een laatsten blik te werpen op het graf van den man , die geene hoogere verdienste bezat dan goed met de vuisten te kunnen slaan, en die, volgens de getuigenis der geneesheeren , aan misbruik van sterken drank is gestorven. Niet tevreden met de zeer eigenaardige hulde hem bij zijn begrafenis gebragt, zegt men nu dat te Cambdentown gelden worden bijeengebragt, om voor hem een monument op te rigten 1 Sayers heeft bij zijn leven veel geld verdiend, maar zijne verkwisting en dronkenschap zijn oorzaak, dat hij slechts een vermogen van 10 a 12,000 gulden nalaat. AMERIKA. Een telegram uit Londen deelt een berigt mede nit Nieuw-York van den 8sten dezer, volgens hetwelk de fransche gezant te Washington , naar men zegt, plotseling zijn paspoort heeft gevraagd en reeds den lOden zou zijn vertrokken. Dit berigt eischt intusschen bevestiging en voor het oogenblik verdient het zelfs geen geloof, daar de laatste berigten uit Nieuw -York zijn den 9den en deze van de hoogst belangrijke?" beurtenis geen melding maken. — Het proces tegen den kommandant Wirtz di gelijk men zich zal herinneren, beschuldigd werd van mishandelingen op krijgsgevangenen uit d e noordelijke staten gepleegd, ia eindelijk af», loopen. Hij is veroordeeld om opgehangen te wo-.' den en de president Johnson heeft dat Tonnis be> krachtigd. Den 10 dezer, daags nadat de laatste mail was vertrokken, zou dat vonnis ten uitvoer gebragt worden. ---