Ingezonden. Aan den schrijver der Mijmeringen over Weeshuizen. Mijmeringen! Ik zou eene andere vlag gewenscht hebben , om eene lading van zoovele feitelijkheden te dekken , maar tevens een slot, waarbij u afbrekers en opbouwers , iederen belangstellende in Nederland , die iets aangaande weeshuizen in het midden wist te brengen, opriept, ten einde zijne stem met de uwe te vereenigen. Iedere cent in het zakje geeft allengs een aanzienlijk kapitaal van grieven aan den eenen en , op die grieven gegrond, van denkbeelden aan den anderen kant voor eene toekomstige hervorming. Doch, ook zonder die oproeping , ziehier , hoe weinig en onbeteekenend ook, hetgeen ik gaarne in het midden bragt. Velen hebben met u hunne ondervindingen. Voor eenige jaren stelde ik mij voor, dat het misschien niet geheel onmogelijk zou wezen uit onze weeshuizen schouwspelers te trekken , ten dienste van ons vervallen tooneel, om hetwelk weder op de been te helpen thans even wanhopigo als lofwaardige pogingen worden aangewend. Daartoe rigtte ik mij tot den onderwijzer van het weeshuis in eene onzer groote steden en vroeg hem zijne meening. Maar de man zette een gezigt, alsof hij het te Keulen hoorde donderen en lust had mij op zijne beurt te vragen, of het mij in mijn brein haperde. Er viel niet aan te denken, zeide hij Ook beproefde ik eens een klein onderzoek bij mijne bazen , mijn timmerman, mijn schrijnwerker, mijn boekbindor , naar de geschiktheid en het gehalte der weesjongens. Luide klagten! Zij namen ze, omdat zij niet durfden weigeren, omdat zij bang waren het met de regenten te kwaad te krijgen, maar anders niets dan last. Onwillig, vadsig, zwak, vol van allerlei kwaad, niets van te maken. De meiden uit hetzelfde gesticht stonden algemeen voor ligt. voor snoepen diefachtig bekend. Begeven wij ons naar de ziekenzaal! Er zijn er weinig ongesteld, maar twee liggen aan de tering; een is in de laatste periode, een zeer oppassende jongen, eene uitzondering. Ach, zweeten en hoesten, tot de zoete dood eindelijk toetreedt en hem verlost. Het is schoonmaakdag. Een paar heibeijen nemen met hare rammelende emmeis, hare ragebollen, hare zagende luiwagens het vertrek in; de gordijnen worden opengeschoven , de vrouwen roepen elkander luide toe ; weldra spoelt het water over den vloer, de luiwagens gaan aan het werk, een leven van belang, en eene der dierages trekt fluks het ledekant , waarin de zieltogende rust, neen ! ligt , met een fermen ruk op zij. »Anders kunnen wij er immers niet bij," graauwt eene der twee een medelijdend hart toe, dat den lijder ter sluik — hij heeft toch in het huis alles wat hij behoeft — eenige laatste versnaperingen brengt. En daarop, roet! staat het ledekant weder vlak tegen den muur. Dat onze landgenooten maar niet kunnen begrijpen welk eene schrikkelijke verantwoordelijkheid zij op zich laden, door onze lagere klassen zoo stelselmatig te avilisseren, te abruteren, hen nog steeds onderworpen te houden aan eene uitoefening der liefdadigheid, welke wij sedert lang ontwassen zijn Reuzenschreden heeft de philanthropie , geleid door het gezond verstand en de wetenschap gedaan — men denke slechts aan de gekken- of dolhuizen — en gij versteekt de weezen van liare weldaden! Teregt wordt geklaagd over den verkeerden geest, de ontevredenheid, den naijver onder c(en lageren burgerstand, het werkvolk, heerschende. Kon men er maar eens achter komen, hoeveel van dat kwade zaad de weeshuizen strooijen en kweeken, hoe hunne inrigting er toe bijdraagt den grond te bereiden, waarin allerlei maatschappelijk onkruid tiert! En is het dan niet om zich de haren uit het hoofl te trekken, als men bedenkt, hoevele schepselen Gods in die vermolmde holen te gronde gaan, hoevele dikworf kosteljjke offers daar vallen, terwijl de maatschappjj het, door middel van dien magtigen hefboom, hare weeshuizen, in hare hand heeft de lagere klassen te beschaven en te veredelen, de ambachten waardiglijk te doen beoefenen en vertegenwoordigen, eerlijke nijverheid, voortstrevende arbeid aanzien te doen verdienen, opdat zij weldra eene onderlaag krijge, waarop zij veilig rust. Prijken op de oppervlakte des bodems trotsche eiken, bevallige en rijk gekleurde bloemen, waar de bonte vJinder dartel omheen fladdert , in de duistere diepte schuilt de nuttige steenkool. Deze mijn te ontginnen, in de weeshuizen den braven , bruikbaren burger te doen ontkiemen, zou pligt zijn. Tevens zijn onze weeshuizen pakhuizen, tuchthuizen, huizen namelijk van enkele tucht, in all^n geval, en om het zachtste woord te bezigen , doode dingen. De adem des nieuwen levens moet er overheen gaan en ze bezielend treffen. Het moeten opvoedingsgestichten voor or^evonnisde kinderen, soorten van reformatories worden. Het zijn de kostscholen , hoop ik, der toekomst voor de minder en de minst bevoordeelde standen. Hoe worden ze dit ? Door het opperste gezag in een enkel hoofd zamen te vatten , door aan het hoofd te plaatsen een deftig, fatsoenlijk, ik durf niet zeggen een aanzienlijk mail, bekleed met eene zoo goed als discretionaire magt, waaronder vooral de bevoegdheid zou behooren, zich een door hem gekozen raad te assumeren, die hem in het bestuur der zeer zamengestelde organisatie ter zijde stond, doch onder de uitdrukkelijke verpligting het gemeentebestuur jaarlijks verslag te doen van den, inzonderheid finantielen, toestand der huizen. Ik zeg huizen, meervoudig. Want die holle , akelige, onkinderlijke en, ja! tevens onmenschelijke bewaarplaatsen hebben uitgediend. Als ik over weeshuizen denk , zie ik in mijne verbeelding een groot Mettray, meer of minder uitgebreid, naar de bevolking der gemeente, bij welk stelsel het zaak zou wezen de kinderen met veel oordeel te verdeelen, soort bij soort, met het oog op beteren of minder aanbevelenswaardigen, op stand, op de ordentelijkheid, het gedrag der ouders, op hun aanleg, hun leeftijd, de broeders zamen zoowel als de zusters. Mogten ze daar, naar ziel en ligehaam behoorlijk ontwikkeld, tot maatschappelijk geluk gevoerd worden ; mogten de weezen daar zoodanig worden opgevoed en er zich in die mate gelukkig gevoelen, dat hun weeshuis voor hen in rijpere jaren — er bestaan er zoo in ons vaderland — nog altijd het dankbaar hooggeschatte huis bij uitnemendheid zij I Ik liet mij daar het woord stelsel ontvallen; ik moest van hoofdtrekken, algemeene beginsels gesproken hebben, want, ach! stelsels zijn doorgaans kunstig in elkafir getimmerde toestellen , waar door een klein gaatje een muisje heen kan. Van algemeene toepassing zijn zij nooit. Is u de Histoire de M. Crèpin bekend, die zijne zonen eene stelselmatige opvoeding wilde doen geven? Na allerlei ongelukkige proefnemingen, komt hij in de institution van M. Bonnefoy, waar hij ingelicht verlangt te worden, ton aanzien der methode. »Ah, monsieur!" antwoordt de bescheiden bestuurder, »notre méthode consiste a faire comme on peut et pour le mieux." Daarop , ziet u! komt alles aan. Alles hangt van de personen af, van hun geest, van hun zin , of zg roeping gevoelen, of zjj de inrigting met menschenliefde en opvoedkunde weten te bezielen. Want dit is de tegenwoordige kwaal en de hoofdramp, dat het paedagogisch bestanddeel ontbreekt. Onze weeshuizen zijn horloges. Alleen hij , die er iets aan in de war maakt, is strafbaar, verd ;r komt het er niet op aan ; en daar bij den meisch de geest niet te dooden is , breekt hij, aan zich zeiven overgelaten, en bij talrijke ophooping van zelfs individueel goede, vooral jonge lieden het meest, op dikwijls uiterst berispelijke wijze uit. Men vergelijke de zedelijke verhouding der groote steden en dorpen ! Zoo praat men tegenwoordig ook druk over het systeem van kazernering en internering. Waarljjk , men geeft zich veel te veel moeite. Alles overbodige kwelling des gee3tes! Doch zich de behoefte te gevoelen , is het voor sommige kinderen raadzaam en woet men geschikte gezinnen , die er overal en altijd zijn , waarom zou men die woezen dan niet uitbesteden ? Zij kunnen er niet anders dan bij winnen. Want het een geheel weeshuis te doen , is natuurlijk onbegonnen werk en zou tevens door de verdeeling in verschillende woningen minder gebiedend noodig zijn. Ten plattelande zal de uitbesteding van zelf plaats hebben, zonder dat welk gezag ook tusschen beiden behoeve te komen. Daardoor zal de urgentie eener landbouw-kolonie zich ook niet algemeen doen gevoelen. Waren er echter arme weezon van alle deernis en ontferming beroofd , de weg naar het weeshuis der naastbij gelegen stad stond immers altijd als aangewezen voor ben open ? Mijne voornaamste vrees komt neder op de vraag, die onvermijdelijk gedaan zou worden , naar de godsdienstige rigting, welke de verbeterde weeshuizen zijn toegedaan. Als eenige partjj — alles is tegenwoordig partijzucht en wordt partijbelang — zich van de beweging ter hunner hervorming meester maakt, komt men op eene gevaarlijke baan, volgt, zoo de schoonste plannen niet reeds in de geboorte gesmoord worden , versnippering van kracht, en loopt iedere inrigting ten behoeve van ouderlooze kinderen groote kans een oorlogswerktuig ter bestrijding en omverwerping van inrigtingen van dezelfde bestemming te worden. De weeshuizen behooren noodwendig wereldlijk te zjjn , op godsdienstig gebied onzijdig en voorwerpen van , niet-kerkelijke , maar gemeentelijke zorg. De leerstellige vorming, naauwlettend en eerbiedig bewaakt, zoowel als de verschillende openbare en bijzondere oefeningen, worden aan de keuze en overtuigingen der voogden van ieder afzondelijk kind overgelaten ! Zoo slechts de reinheid der ziel, de gevoeligheid des gewetens, de godsdienst des harten bewaard blijve ! K. 0, 16 februarij 1873. --- Telegrammen. Parijs , 21 febr. De regterzijde heeft zich voor goed gescheiden van het regter-centrum, ten gevolge der beslissing van de commissie van dertig. Het rapport van den hertog de Broglie zal waarschijnlijk heden op het bureau der Vergadering worden gedeponeerd, na afloop der vergadering van de commissie van dertig. Londen, 21 feb. De majoor Ivlacmahon heeft Londen verlaten. Hij is belast met de overbrenging van een brief van de koningin voor den koning van Birmannie. --- BURGERLIJKE STAND. Arnhem. Van 14 tot en met 20 Febr. Ondertrouwd: B. Greij en P. H. J. Hilarius. Gehuwd : G. Grul met S. P. Berkhuijsen. — A. J. Heukelman met J. T. van Lochem. — J. J. Warbroek met F. L. Mulder. — H. Jansen met M. E. van Leeuwen. — W. Dibbets met M. C. Rutten. — P. Hein met J. Ditmar. —■ J. S. J. de Jongh met A. W. van der Hart. Bevallen : B. Hendriks , geb. Jeltink , D. — J. W. A. Jakobs, geb. Engelkamp, D. — H. Knieper , geb. Willemsen , 2 D. — C. Jansen , geb. Coenders, Z. — M. P. van Kleef, geb. Greeij D. — A. M. F. Ariës, geb. van Tuijl, D. — T. Nikgel, geb. Bos , D. — P. Jansen, geb. Stelder, D. — J. van Maanen , geb. Kersken , D. — H. Baerends , geb. Jansen van Beek, D. — J. Borgardgn , geb. Teunissen, D. — M. S. Derks, geb. Jansen, D. — J. M. Luppes, geb. Möring, Z. — B. E. A. Smaak, geb. Polman , D — S. Abbenhuis, geb. Jansen, Z. — A. Walters, geb. Blijdeveen, D. — W. A. M. J. Martens, geb. Dekkers, Z. — F. W. Zeilmaker , geb. van Gent, Z. — J. Wils, geb. Fischer Z. — M. A. Brugman , geb. Verhoeven, Z. - G. Riemer , geb. Tromp , D. — M. M. Willemsen, geb. van Meegen, D. — J. van Leiden, geb. de Bie, Z. — S. Rikken , geb. Sikkelbein , D. — M. Minoli, geb. Schoot, Z. Overleden : S. Tiggeloven , echtg. van C. Roodink, 74 j. 9 m. — H. B. W. Weick , 4 m. — M. D. Schneider, 2 j. 5 m. — G. Wolters, echtg. van W. Stowasser, 65 j. 4 m. — B. H. Nanninga, echtg. van F. C. Hajunga, 29 j. 7 m. — A. A. van Bodinkhuijsen, echtg. van M. Inkenhoff, vroeger wedr. van B. Peters, 81 j. 7 m. — J. H. Nanninga, 2 j. 6. m. — R. Levison, 6 m. — T. Hendriks, 9. m. — J. van der Kamp , 70 j. — T. M. van Ooijen, 11 m. — M. T. Weddik, 75 j. — A. Renssen , huisvr. van E. J. Wgers, 42 j. 5 m. — J. H. Reijnders, 3 m. — S. Zwaneveld, huisvr. van P. T. van Zelm, vroeger wedr. van G. ter Haar, 71 j, 2 m. — E. Willemse 4 j. --- Ter voorkoming van oponthoud wordt men Ter voorkoming van oponthoud wordt men verzocht ADVERTENTIEN, voor de Arnhenuche Courant bestemd, regtstreeks aan het Bureau te bezorgen of in de bus te werpen die in de deur van dat Èureau in de W Hzemtrant, is aangebragt. ---