BENOEMINGEN, enz. Bij Kon. bsluit is de ben. van J. D. M. de Klerk J.Cz., burgem. van Landsmeer , tot secr. dier gem goedgekeurd. Bij besluit heeft Z. M. goedgevonden : 1°. met den laatsten april aanstaande den comm. der loodsen, tevens ontv. der loodsg. te Maassluis , C. Borstlap Jzn., van de laatstgem. betr. eerv. te ontheffen; 2°. te bepalen dat de ontv. der loodsg. te Brielle P. Brouwer met den lsten mei 1873 in gezegde betrekk. zal overgaan naar de standplaats Maassluis; en 3°. met ingang van laatstgem. datum den comm. der loodsen te Brielle, B. Snoek, en tevens te ben. tot ontv. der loodsg. aldaar. Bij Kon. besluit zijn met ingang van den lsten dezer, ben. tot telegr. der 3de kl. J. B. van de Haar, H. Moll, W. R. Barneveld en H. D. Reeser, allen thans rijkstelegraafkl. Bij Kon. besluit van 29 maart 1873 , no. 34, is benoemd tot lid van het Hoog Milit. Geregtsh., de kolonel W. von Wrangel auf Linden berg, kommandant van het 4de reg. inf. Bij Kon. besluit is aan den apoth. van de 3de kl. H. J. Helderman, van het personeel van de geneesk. dienst der landm., op het daartoe door hem gedaan verzoek, een eervol ontslag uit de mil. dienst verleend. Bij Kon. besluit is aan den met verlof hier te lande teruggekeerden lsten luit. der inf. van het leger in Ned.-Indie J. M. W. Schlundt-Bodien, met ingang van 1 april 1873, wegens ongeschiktheid tot het gaan hervatten van de werkelijke dienst, ten gevolge van ligchaamsgebreken, een eervcl ontslag verleend uit Zr. Mg. milit. dienst., met toekenning van pensioen. Bij Kon. besluit is aan den met verlof hier te lande teruggekeerden maj. der infant, van het leger in Ned.-Indie, F. A. C. Bloem, op het daartoe door hem gedaan verzoek, met ingang van den lsten april 1872, een eervol ontslag verl. uit Zr. Ms. milit. dienst, met toekenning van pensioen. Z. M. heeft benoemd tot directeur van hot postk. te Terborg J. B A. O. Vermeer, thans direct, van het hulppostkantoor te Hengelo. --- STATEN-GENERAAL. De Tweede Kamer heeft in hare zitting van gisteren de beraadslaging over art. 42 van het wetsontwerp, houdende eene nieuwe regterljjke inrigting, het daarop voorgestelde amendement van dan heer van Houten en het sub-amendement van den heer Bredius hervat. Nadat het woord was gevoerd door de heefen Godefroi, Heemskerk , van der Lin ten , Brediut, Haffmant, van Routen en den Minister, werd het sub-amendement van den heer Bredius verworpen met 51 tegen 14 stemmen , en het amendement van den heer van Houten met 47 tegen 18 stemmen. Op art. 43, luidende : »De kantonregters nemen kennis : 1°. van alle persoonlijke vorderingen, het bedrag van driehonderd gulden in hoofdsom niet te boven gaande ; »2°. van alle vorderingen tot betaling van interesten tot een gelijk bedrag, ook dan wanneer de inschujd, waarvan zij gevorderd worden, meer dan driehonderd gulden bedraagt; »3°. van alle vorderingen tot betaling van grondrenten, tienden, erfpachten en andere schnldpligtigheden van dien aard tot een gelijk bedrag; »4°. van alle vorderingen tot opeisching van roerende zaken , indien de eischer de waarde op driehonderd gulden of minder bepaalt en ter keuze van den verweorder laat, in plaats van de zaken zelve, hare waarde te geven. »De regter verwijst partijen naar de Arrondissements-regtbank, wanneer, bij verwering tegen eene der vorderingen in dit artikel omschreven, de regtstitel wordt betwist met het gevolg dat een geschil te beslissen is over eene onbepaalde waarde of eene waarde, driehonderd gulden to boven gaande;" stelde de heer JFintgens een amendement voor, strekkende om in n°. 1, 2, 4 en do laatste zinsnede, in plaats van ƒ 300, te lezen : f 200. Aan de beraadslaging over art. 43 en het amendement namen deel de heeren Wintgens, van Eek , Smidt, Godefroi, van Zinnicq, van der Does en de Minister , waarna besloten werd die op heden voort te zetten. De heer Nierstrasz heeft verlof gevraagd en bekomen om vóór het aanstaand reces aan de Regering vragen te rigten omtrent ontvangen tijdingen over gebeurtenissen in Oost-Indie voorgevallen. De Kamer heeft met 50 tegen 9 stemmen bepaald dat op vrijdag zal behandeld worden het wetsontwerp tot tijdelijke beperking der bevoegdheid voor de aanmunting van zilveren standpenningen. Daarna zal de behandeling plaats hebben van; a. de wetsontwerpen: 1°. tot onteigening ten behoeve van de bodijking en droogmaking van den Noorder-Zuiderpolder, waaromtrent gisteren verslag werd uitgebragt; 2°. tot onteigening ten behoeve van het afsluiten en droogmaken van plassen te Haskerland; 3°. tot intrekking der wet van 26 ventöse IVde jaar, enz.; 4°. tot gelijkstelling der getuigschriften van de hoogere burgerscholen in Nederlandsch-Indie met die der hoogere burgerscholen hier te lande; b. de interpellatie van den heer Nierstrasz; c. de conclusie van het verslag der commissie tot onderzoek der inlichtingen op het adres van J. van Hout en anderen te Zetten, en Andelst, over den onvoldoenden toostand van het openbaar onderwijs aldaar. --- KOLONIEN. Batavia , 20 Februarij. Den 17den februarjj heeft een zware bandjir te Batavia geheerscht. Aan het mail-overzigt van het Bat. Hand. ontleenen wij het volgende; Het onderzoek, door den heer Kollmann in de afdeeling Demak gehouden , heeft doen zien, dat de resident van Samarang zich, op zjjn zachtst genomen, aan grove nalatigheid hoeft schuldig gemaakt. De rapporten van den hoer Kollman zijn onmiddellijk door de Regering medegedeeld , en hoewel de rapporteur blijkbaar al het mogeljjke gedaan heeft om zijn ambtgenoot te sparen, waren do feiten te sprekend om ze te kunnen verbloemen. Zoo deelt hij o. a. mede , dat op de markt te Dempet aardvruchten, zooals kassave en ketella , in overvloed aanwezig waren, waarvan voor 60 centen tot ƒ 1 twee manden vol, gelijk aan vijf dagen voeding voor een man , verkrijgbaar waien. Oppervlakkig beschouwd klinkt dit vrij bevredigend. Maar van naderbij bezien is het duideljjk, dat de bevolking armoede en gebrek leed, want een man kan daar in vrijen arbeid aan de dijken 25 cents per dag verdienen ,• en den middenprijs der genoemde aardvruchten op 80 cents in de vijf dagen gerekend, zoo hield hij per dag negen centen over, om daarvan vrouw en kinderen te voeden en in zjjne overige behoeften te voorzien. Het is derhalve duidelijk, dat de dagloonen veel te laag waren gesteld. Nog duidelijker wordt dit in het rapport te kennen gegeven waar do heer Kollmann als reden, warom velen niet verkozen aan de dijken te arbeiden , opgeeft de gelogenheid om voor anderen sawa's te bewerken, welke arbeid beloond werd met tweemaal daags voeding, benevens siri en een daggeld van 25 cents daarboven. De arme . Javaan derhalve, die bij zij lj meer gegoeden landsman ging werken, bekwam voeding en versnapering boven het armzalige dagloon , waarmede de resident, als vertegenwoordiger van het nederlandsch bestuur , zijn arbeid genoegzaam betaald rekende. In een volgend rapport van den heer Kollmann wordt dan ook gezegd , dat het dagloon verhoogd zou worden en komt men er voor uit, dat in verschillende dessa's volksverioop had plaats gehad. Het laatste gedeelte van dit rapport luidt: »De algemeene toestand dezer afdeeling is niet gunstig. De bevolking dient, ter voorkoming van verdere rampen, tot het invallen van den oogst op de wijze als althans geschiedt te worden bijgestaan. Onmiddellijke oorzaken van dien toostand zijn het mislukken van de padi en een gedeelte van bet polowidjo-gowas in 1872, en het verbod om padizaden tweede aanplant aan te plinten, dat ondanks de dringende vertoogen van regent en districtshoofden door het plaatselijk bestuur onbedachtzaam streng werd gehandhaafd." Indien de uitdrukking »plaatseljjk bestuur" geen misstelling is voor gewesteljjk bestuur, begrijpen wij niet, hoe de adsistent-resident van Demak nog één dag langer in functie kan worden gelaten. Deze toch blijkt in dat geval in het geheel niet geschikt te zijn voor den hem toevertrouwden post. --- Gemengde Berigten. Eenige dagen geleden is de parijsche politie er ia geslaagd in de rue Sedaine de loden van een geheim genootschap, hetwelk een paar maanden onder de benaming van »Werkmans-Kiezersvereeniging" bestond, staande eene bijeenkomst, te overvallen en in hechtenis te nemen. Het aantal arrestanten beloopt, volgens la Gazette des Trubunaux , veertien, waaronder de voornaamste zijn: de reeds vroeger wegens deelneming aan den commune-opstand veroordeelde publicist Gromier en de journalist Louis Jean, bijgenaamd Albin , die het genootschap schijnen te hebben opgerigt; voorts de publicist Monnanteuil, twee spoorwegbeambten, Alexandre en Héron, twee Spanjaarden, Rivero en Garcia, bij welken laatste brieven van Garibaldi en van voorname spaanscha republikeinen zijn in beslag genomen ; de gewezen aannemer Coindat, ten wiens huize de bijeenkomsten in den laatsten tijd gehouden werden, enz. Volgens het genoemde regtskundige orgaan is uit de verhooren en gevonden papieren overtuigend gebleken, dat de Vereeniging een geheim karakter had en een staatkundig doel beoogde. — Nog andere arrestatien, met den opstand der commune in verband staande, hebben in de laatsverloopen dagen te Parijs plaats gehad. Sedert eenigen tijd hebben de carlisten en andere woelgeesten het zoo bont aangelegd, dat menig Spanjaard zijn hebben en houden bij elkaar pakt en een veilige wijkplaats opzoekt. Waarheen? Naar Gibraltar. Daar waait Engelands vlag, het symbool van orde en rust. Helaas.... de hotelhouders en andere speculerende inwoners boschouwen dit als een gelegenheid om hun beurs te goed te doen. De drie bestaande hotels, reeds sedert november met rijke spaansche familien opgevuld, hebben slechts plaats voor een 150tal vreemden. De nieuw aankomende vlugtelingen moeten het dus bij de inwoners voor lief nemen. Maar welk een tarief dat daar uithangt! Voor één bed, in een groot vertrek waar er in het geheel een twintig staan , betaalt men meer dan f 12. Een eenvoudige maaltijd kost f 10. En aangezien men zelfs voor zulke prijzen dikwijls niet teregt kan, gaan vele Spanjaarden naar het in drie uur stoomens te bereiken ma.-okkaansche stadje Tanger. Voor het koninklijke scliilderijenkabinet te Kopenhagen is dezer dagen een schilderstuk van den deenschen schilder J. C. Lucas aangekocht, dat de hollandsche vloot voorstelt, die onder den admiraal Obdam in 1658 de Sont, voorbij het door de Zweden bezette Kronborg, inzeilt, om het belegerde Kopenhagen te ontzetten. Er zijn nog onuitgegeven werken van Rossini. Zij zullen eerstdaags worden uitgegeven, nu een rijk bankier zo voor 100,000 fres. gekocht heeft van de weuuwe van den maëstro. --- Ingezonden. Eene oude zaadkorrel uit duitschen bodem, nog eens gezaaid. Dat de Duitschers een praktisch volk vormen, van wie veel te leeren valt, is bekend; doch ook het nederlandsche volk kan hun nog menige les geven. Onder al het goede, dien volken eigen, schuilt ook veel kwaad. Bij beiden vindt men heet-hoofden, war-hoofden , politieke tinnegieters , dwarskijkers , kruipers , onrast-stokers , tweedracht-zaaijers , en wat al niet meer. En waar vindt men die niet ? Of hun invloed overal dezelfde is , dat is eene andere vraag, tot welker beantwoording in bevestigenden of ontkennenden zin wij ons niet geroepen gevoelen hier in beschouwingen te te treden. Toch is het goed, dat het nederlandsche volk notitie neemt van alle zaadkorrels, welke in duitschen bodem geworpen worden, met het doel...... dat de Duitschers er mede hebben, hetzij goed of kwaad. Zooals men weet, of niet weet, bestaat er bij den duitschen generalen staf, o. a. meer, eene afdeeling, die bestemd is tot bearbeiding van alles wat tot eene naauwkeurige kennis leiden kan van de natuurlijke gesteldheid enz. van het land, do organisatie enz. van het leger der naburige Staten; en dit met het oog op den oorlog. Nederland figureert daarbij naast Frankrijk , Belgie, Engeland, Westfalen en de Rijnprovinciën , en behoort tot het westelijk oorlogstooneel, of de 3de van de 6 afdeelingen, waarin de groote generale staf ingedeeld is. Dat men dus vrij teel op de hoogte zal zjjn , is moeijelijk te betwjjfelen, en dit pleit voor de deugdelijke inrigting en zamenstelling van dien staf. Buiten dien staf om echter, wordt in Pruissen (Duitschland) , bij de vele studiën welke het licht zion, door de officieren in den regel zoo bepaald en aanhoudend geene bijzondere aandacht gewijd aan dit of dit leger, aan dit of dat land. Geschiedde dit, dan werd het veelal een veeg teeken, het ruischen dat den storm voorafging; zóó vóór 1864 met Denemarken, vóór '66 met Oostenrijk , vóór '70 met Frankrijk. De pers volgde, en de rest is bekend. Thans begint men, althans reeds aan ééne zijde, zulk -eeno bijzondere aandacht te wijden aan Nederland, dat voor Duitschland van meer belang wordt voorgesteld, dan het geheele Oosten. Wij zullen hier niet op nieuw in herinnering brengen, wat zoo al in den laatsten tijd in duitsche bladen en tijdschriften over Nederland is geschreven geworden ; het werd destijds voldoende besproken en wederlegd. De laatste artikelen uit de Mililarische Blatter werden door den heer Roseboom (kapitein -ingenieur) in onze taal overgezet, en onder ieders aandacht gebragt. Niet tevreden, die zaadkorrel gestrooid te hebben , of liever niet tcvredwn dat die korrel nog geene halmen draagt, waarover de duitsche pers zijne kolommen vult, heeft de schrijver van die artikelen gemeend, zjjne studie thans afzonderlijk in het licht te moeten geven , onder denzelfden ongecorrigeerde* titel: »Is Nederland verdedigbar?" Wij herhalen, de strekking dier brochure is bekend, en de heer R. heeft ze ona toegelicht. Wij komen daarop dus niet terug. Alleen willen wij , nu dat geschrift bekend is, ook de thans daaraan toegevoegde «voorrede" overnemen; zij werpt in minder woorden een eigenaardig licht op des schrijvers bedoelingen ; en daar het goed is dat het nederlandsche volk acte neemt van alle zaadkorrels , met of zonder klander (1), welko in duitschen bodem geworpen worden met het doel enz., zoo gaan wij, zonder verdere commentaar, hiertoe over. Die voorrede luidt: »Zeer opmerkelijk wijdt de duitsche dagbladpers bijna zonder uitzondering minder opmerkzaamheid aan Nederland, dan b. v. aan Spanje of Griekenland. Geen enkele onzer grootere nieuwsbladen ontvangt regelmatige berigten uit den Haag óf uit Amsterdam. Van de diplomatieke bemoeijingen met den nabuurstaat lekt zelden een druppeltje tot de openbaarheid door. Alleen de handelsbetrekking met den stambroeder wordt levendig onderhouden. En toch is Nederland van grooter belang voor Duitschland , dan b. v. het geheele Oosten. Niet alleen, dat ons door duizenden draden van handelsbelang aan het voorland binden, hetwelk voor het derde gedeelte van Duitschland de maritime betrekkingen onderhoudt; maar ook door ligging , stamverwantschap , wel begrepen politiek en ontwikkeling van allerlei aard, worden Duitschland en Nederland tot elkander getrokken. Nederland erkent dit inderdaad zelf het allerminst. Zoolang de duitsche genius door de morphine van den Bondsdag ingesluimerd was, zag men van gene zijde van den IJssel met medelijdenden blik op de stiefkinderen van Europa néér, en liet men ons menigmaal zijne geringschatting bitter gevoelen, zooals bij de vraag van het »jusqu'a la mer". Zelfs op Pruissen zag men, trots 'eenigen eerbied voor zijne militaire magt, met zekere geringschatting neêr, omdat het de Londen er protokollen mede tot stand gebragt, en den belgischen muiters hunne onafhankelijkheid gewaarborgd had. Sedert 186£, en nog meer na 1866 , is deze geringschatting van den duitschen toestand geweken; men begon ook in Nederland te begrijpen, dat de toekomst van Europa aan de geestkracht van den zoo uit de hoogte aangezienen duitschen mof behoorde. Doch in plaats van de wedergeboorte van den stamverwanten duitschen geest met vreugde te begroeten, maakte zich een grenzenloos wantrouwen van het nederlandsche volk meester. De annexatievrees overtrof alle andere beslommeringen , en werd het roode spook, dat tot nu toe door de gansche nederlandsche staatkunde rondwaart. »Die vrees straalde door in twee Kamer-redevoeringen , welke de toenmalige beide eerste burgerlijke en militaire notabiliteiten van Nederland , de nu overleden minister Thorbecke en (1) De klander steekt het graan aan , maakt het heet en bederft het; het meel verkrijgt een onaangenamen reuk. de luitenant-generaal Knoop , in december 1869 hielden bij gelegenheid der debatten over het budget van Oorlog, en dio beiden het thema behandelden , al3 ware Pruissen de vredestoorder van Europa; wilde men zich voor ï,ijne veroveringskracht vrijwaren, zoo moest men in Nederland tot aan de tanden toe gewapend staan. Wij betreurden toen (zie Müitarische Blatter, februarg-aflevering 1870) deze door niets gemotiveerde beschuldiging van Pruissen, als zou het zich op de onderdrukking van Nederlands zelfstandigheid toeleggen; wij wezen op do ongelukkige gevolgen), welke het voor Nederland zou kunnen hebben , wanneer men den sterken nabuur door beleediging als het ware uitdaagde, en wij eindigden met de spreuk: Wie wind zaait, zal storm oogsten. >Toen de fransche oorlog uitbrak, zou een ieder gemeend hebben dat men ook in Nederland zich over de snoodste vredebreuk geërgerd , en zijne sympathien aan het op de vermetelste wijze geprovoceerde Duitschland gegeven zou hebben. Neen! Hoe weinig de hofpolitiek zich anders ook verheugen mag in de goedkeuring van het nederlandsche volk, zoo zag men toch de geheel vertrouwelijke betrekkingen tot Napoleon III, welke sedert de luxemburgsche quaestie wereldkundig geworden waren, niet ongaarne, wijl men in eene fransche alliantie het beste tegenwigt tegen de vermeende pruissisehe veroveringszucht zag. Men begroette uit dien hoofde de snelle mobilisatie van het nederlandsche leger , »welke één dag vroeger dan de pruissische volgde", en knoopte daaraan reeds allerlei stoute berekeningen voor de toekomst vast. Na Weissenburg en Wörth, en nog meer na Sedan , veranderde deze stemming geheel en al, en toen schrijver dezes in november 1871 (zie Milit. Blatter , november -aflovering '71), zich beroepende op de wereldkundige betrekking tot het fransche hof, de toenmalige houding van het nederlandsche volk , de wjjze van opstelling van het leger , en de schriftelijke verklaring van den minister van Oorlog aan de Kamer, dat het leger aan de pruissische grenzen bad moeten geconcentreerd geworden zijn; — de hoop te kennen gaf, dat de nederlandsche mobilisatie in haar laatste doel tegen Pruissen mogt gerigt zijn geweest; toen nam hij tevens als van zelf aan, dat Jmen in Holland alles zou uitvinden, om de vroegere voornemens te ontkennen. »Met betrekking hierop werd hij dan ook vereerd met een antwoord van de generaals Knoop en Booms. De heeren desavoueerden hun eigen minister van Oorlog, naardien zij beweerden , dat niemand in Holland er aan gedacht had, het leger aan de pruissische grenzen te concentreren, en liepen ook in zooverre het doel voorbjj, dat zij schrijver dezes de intentie toedichtten, haat tusschen twee bevriende natiën te willen zaaijen. Zoo iemand, dan is schrijver dezes daar ver van af; hij heeft land en volk van Nederland lief, voor zooveel een Duitscher en Pruis hen maar kan liefhebben; en hij wilde daarom gaarne de treurige verwikkelingen vermeden zien, welke eene Duitschland en Pruissen verdachtmakende staatkunde, die de generaal Knoop zelf eens in het leven riep, over korteren of langeren tijd slechts aanbrengen kan. »Of de nederlandsche mobilisatie van '70 werkelijk tegen Duitschland gerigt geweest is, kunnen heden alleen de weinige ingewijden beslissen; dat ?ij zwijgen , is zeer natuurlijk. Overigens is het een in Nederland algemeen bekend feit, hetwelk schrijver dezes honderden malen uit nederlandsche monden vernomen heeft, en hetgeen ook Gutzkow na zijne reis van den laatsten zomer in de Kölnische Zeitung mededeelde , dat de Koning der Nederiar, den , steunende op zijn constitutioneel regt over ocrlog en vrede, in hat midden van julij 1870 reeds een schrjjven aan Napoleon gereed heett gehad , waarin het nederlandsche leger ter beschikking werd gesteld van Frankrijk, welk schrijven de minister Thorbecke echter ter regter tijd den Koning ontnomen heeft. »Het volgende opstel heeft het hoofddoel, Nederland duidelijk te maken, dat het van valsche vooronderstelling uitgaat, wanneer het aanneemt, dat zijn weerstands-vermogen tegen de duitsche magt opgewassen is. Misschien draagt het een steentje bij tot verandering der gezindheid jegens Duitschland, wanneer men in Nederland eerst inziet, dat de nationale zelfstandigheid uit een militair oogpunt op zwakke grondslagen rust." T. De nederlandsche lezer oordeele zelf over hetgeen deze, ons land en volk liefhebbende Duitseher en Pruis — voor zooveel hij het kan liefhebben (tic /) schrijft, en doe er zijn voordeel mede. V an S loten. Arnhem , maart 1873. ---