Wegens het belangrijke van het hieronder Wegens het belangrijke van het hieronder volgende ingezonden artikel, hebban wij het eene meer in het oogvallende plaats gegeven. Wjj ontvingen het echter te laat, om het nog in de courant op te nemen vóór de beraadslaging over het daarin behandelde onderwerp in de Tweede Kamer was aangevangen. De nederlandsche Muntwet. Nadat eindelijk (den 17den maart 1873) de Regering een wetsontwerp heeft ingediend betrekkelijk het nederlandsche muntstelsel, en wel alleen, om de bjj art. 18 le lid der wet van 26 november 1847 ( Staatsblad n°. 69) aan ieder toegekende bevoegdheid tot het doen aanmunten Tan zilveren standpenningen, tot den lsten april 1874, te schorsen, en die aanmunting uitsluitend aan den Staat voor te behouden--is den 3lsten maart 11. een verslag vastgesteld door de Commissie van Rapporteurs uit de Tweede Kamer der Staten-Generaal , dat velen zal hebben teleurgesteld. De Memorie van Toelichting zegt duidelijk: »Wordt tot den enkelen gouden standaard be. «loten e* de minister van Finantien verklaart, dat hij op 't oogenblik geene andere oplossing ziet — dan zijn enz.". De groote en voor particulieren voordeelige aanmunting van zilveren standpenningen in den laatsten tijd, maakt het wenscheljjk, bij de aanstaande verandering van ons muntstelsel, om die aanmunting te doen ophouden, ten einde hut eventueel verlies voor den Staat te verminderen bij demonetisatie van den voorraad zilveren standpenningen. Dat loffeljjk doel der Ragering is te bereiken, nu die in omloop zijnde voorraad reeds zeer aanzienlijk is, terwjjl, indien van behoefte bleek, door eene aanmunting voor Rijks rekening kan worden voorzion. Het zou zelfs de vraag kunnen zijn, of de bevoegdheid daartoe niet altijd uitsluitend bij den Staat behoort. Wat doet nu het verslag der Tweede Kamer t (Er waren 60 leden in de afdealingen.) Het vangt aan met het gevoelen van verscheidene leden , die zich bevreemdden over de overhaasting (sic) waarmede de minister het wetsontwerp aanbiedt, zonder af te wachten een door eene Staatscommissie , die reeds haar verslag uitbragt, toegezegd nader rapport over de maatregelen, te nemen naar aanleiding van de vraag der muntverandering, in haren vollen omvang. Hadden verscheidene leden hunne bevreemding te kennan gegeven over de late aanbieding van een ontwerp als het thans aangebodene, dan zou daaruit zijn gebleken van eene wezenlijke waardering van het gewigt der voordragt. Ieder toch, die dagelijks las van de jnantveranderingen in andere Staten voorbereid, moest bezorgd worden over het nederlandsche muntstelsel, en van de Regering werd niets vernomen dan eerst dat, bij bealuit van 30 october 1372 n°. 5, eene Staatscommissie ter zake was benoemd. Omdat Muntcollege on Nederlandsche Bank geene aanleiding vonden , om in de munt-quaestie voor Nederland eene beslissing te nemen, had de minister Blussé zich daarby nederlegd, en ook de tegenwoordige minister — totdat de Nederlandsche Bank bjj schrijven van 16 october 1872 het oogenblik gekomen achtte om hier te lande maatregelen te beramen tot afwering van de nadeelen , welke de elders plaats hebbende gebeurtenissen op het gebied van muntwezen voor ons zonden kunnen hebben. De Staatscommissie stelde tgdeljjk den dubbelen standaard voor, met ontzegging der bevoegdheid tot aanmunting voor particulieren. De minister volgde weder dat voorstel, doch door de uitvoering in Duitschland dezer Jagen gegeven aan het voornemen tot invoering van den enkelen gouden standaard, wijzigde de minister zijn ontwerp in zóó verre, dat de dubbele standaard wegviel en alléén het tijdelijk verbod van aanmunting voor bijzondere personen daarin behouden bleef. Wat is nu het verwijt van verscheidene leden der Tweede Kamer aan den minister? Dat reeds zijn ambtsvoorganger pogingen had moeten aanwenden , om met Duitschland, Engeland en Scandinavië (1) zich te beraden over het aannemen van één muntgebied, en in dat grootsche streven niet slagende, andere maatregelen had voor te bereiden ? ... Geenszins. Het eerste verwijt is, dat 'de ministers zich niet genoeg aan den leiband van de Directie der Nederlandsche Bank houden. De aandeelhouders in die Bank, wier aandeelen boven de 300 pCt. staan , kunnen niet meer belangstelling toonen in de zaken der Bank, dan die verscheidene leden der Tweede Kamer (aandeelhouders ?) in het voormelde verslag , wanneer zij beweren, dac de Bank beter dan de Regoring voor de aanmunting van standpenningen kan zorgen. Wie de zamenstelling der Staatscommissie van 30 october 1872 aandachtig nagaat, zal al spoedig de opmerking maken, dat de Nederlandsche Bank daarin ruim was vertegenwoordigd. President en commissaris, benevens twee aandeelhouders, maakten deel uit van die Staatscommissie. Voorzeker behoorden die hooggeachte mannen ook lid daarvan te zijn; doch Verraadt hefc niet zekere eenzijdigheid , om ieder ander bankier buiten te sluiten , evenzeer als ieder ander staatshuishoudkundige ? Ware bijv. een man als mr. S. van Houten lid der Staatscommissie geweest, dan zou misschien minder eenstemmigheid daarin hebben geheerscht, maar men had verkregen juist datgene, waaraan èn Regering èn Vertegenwoordiging behoefte hebben. Men zou van verschillende meeningen en stelsels hebben gehoord, wier bespreking lient zou hebben verspreid. Nu is er een verslag , dat de verdienste heeft , van vele vraagpunten duidelijk te hebben uiteengezet , doch meest alles van ééne zijde beziet. Alleen de ontwikkeling van het twaalftallig stelsel maakt daarop uitzondering. Natuurlijk vindt de heer Vrolik het muntstelsel van 1847 voortreffelijk , en do Directie der Bank (de heeren Mees on van Bosse) evenzeer. Toch heeft dat muntstelsel schatten gekost, om het in te voeren, en na ruim 25 jaren zal het schatten kosten om er weder van ontslagen te worden. Hoe ge. (1) Nothomb heeft roeds voorgesteld een verdrag tusachen Duitschland, Engeland en NoordAmerika, om één muntselsel in te voeren op den grondslag van 1 gratn fijn goud. Zie »JahrbRcher für Nationallökonomie von B. Hildebrand zu Jena." heel anders zou het wezen., indien in 1847 de wensch van velen ware vervuld geworden, wanneer toen reeds het goud als enkele standpenning ware aangenomen ! Nederland wordt voorts sedert jaren overstroomd door vreemde koperen en pasmunt, toch heet zijn muntstelsel uitstekend in de praktijk ! De eenstemmigheid van de vgf leden der Staatscommissie is te eer verklaarbaar, omdat zij tevens (behalve één misschien) de Nederlandsche Bank vertegenwoordigen. Voorzeker verdient dat ligchaam, in zaken als deze, ook in de eerste plaats te worden gehoord. Het is dagelijks in aanraking met groothandelaars en anderen; het kent de behoefte der circulatie; het drijft handel in edele metalen; het is de opperbankier in Nederland. Do ^voorzitter der Bank is bovendien een man van wetenschap en ervaring, van zeldzame bekwaamheid. Het is jammer, dat hij niet voorlang is belast geworden met het ministerie van Finantien. Alsdan zou gansch Nederland daarvan de voordeelen hebben gehad en hem dankbaar zijn, terwijl nu slechts de houders der 16,000 Bankactiën hem erkentelijk zijn voor zijn schrander beleid, dat zich oplost voor de deelhebbers in aanzienlijke, jaarlgksche dividenden. Ligt in dat alles echter eene reden, om schier uitsluitend naar de meening van de Bankdirectie te vragen? Heeft de Bank dan ook niet hare eigen belangen, soms in strijd met die van het Rijk ? Mogen de leden der Staatscommissie , in zóó verre zij bij de Bank tevens dignatarissen zijn, de belangen der laatste geheel ter zijde stellen? Volgens het verslag, bladz. 22, heeft de Nederlandsche Bank reeds lang besloten, om den aankoop van zilver te staken ? Een gerucht daarvan deed de zilverprijs op 23 november 1872 dalen tot 59 1 / s pence (bl. 59). Volgens de brochure van den heer van Houten, bladz. 8, bezat de Eank op 1 april 1872 reeds 17240 fijn goud, ter waarde van f 27,970,264. Wanneer de Staat weldra veel goud noodig heeft, om gouden munt te slaan, en de prijs daarvan meer en meer rijst, misschien zal de Bank dan wel bereid zijn, haar goudvocvraad aan den Staat te verkoopen. Dat de Bank in staat is, met een zeer groot kapitaal te werken, daartoe draagt het Rijks-kassierschap bij, waardoor zij veelal meer dan 20 a 25 millioen, soms ook wel 50 millioen, van het Rijk in kas heeft. Hot is voldoende dat de bankbiljetten en de saldo's van rekeningen-courant gedekt zjjn door munt en muntmaterieel voor a / 5 , tot welke 3 / 5 de bewaring van de Rijkskas krachtig medewerkt. Kon die groote kasvoorraad door het Rijk zelve niet gebezigd worden tot aankoop van goud in baren, evenals dit voor de Bank voordeelig werd geacht ? Was het ook geraden, daartoe wettelijke magtiging te vragen, met bevoegdheid, om muntpapier uit te geven, verzekerd door hot aangekochte goud, en inwisselbaar met goud-geld, zoodra de wet den enkelen gouden standaard zal hebben geregeld ? Zou de Bank ook minder winst hebben gemaakt, wanneer van staatswege meer muntpapier in omloop ware gekomen, en alzoo de bankbiljetten minder gereedelijken afzet zouden hebben gevonden? Wij beantwoorden die vragen niet, doch wij opperen ze slechts om te doen beseffen, dat ze wel eens hadden mogen besproken worden. Dit nu is niet geschied. De Directie der Bank is trouw in haro wenken en raadgevingen gevolgd, en nu de Regering zich veroorlooft, de aanmunting van zilveren standpenningen te beperken , zonder nader advies, wordt haar overhaasting toegeschreven en veel bozorgdheid voor de belangen der Bank aan den dag gelegd. De Regering wordt als het ware uitgenoodigd, niet te handelen buiten het door haar geschapen orgaan, de Staatscommissie. Zonderling gevolg van zoodanige instelling! De Staatscommissie werd door de Regering in het leven geroepen tot voorlichting, om ook hare verantwoordelijkheid te dekken, en nu zou, naar het verslag der Tweede Kamer, haar dat orgaan als boven het hoofd wassen ; nu wil men haar aan het gevoelen der Staatscommissie binden. Overigens laat zich de Tweede Kamer weinig uit over de zoo belangrijke muntquaestie. Al lokt de minister zulks uit door het te kennen geven, dat de enkele gouden standaard do eenige oplossing zal wezen — de anders veel sprekende Kamer bewaart vooralsnog het stilzwijgen. Alzoo stelt het Kamer-verslag in dubbel opzigt te leur. In plaats van groote bezorgdheid om den Staat voor schade te behoeden , wordt op de belangen der deelhebbers in de Nederlandsche Bank gewezen. Niet de wet, maar de meer aan invloed blootstaande Regering zou het aanmunten tijdelijk moeten verbieden; en van de inzigten der Volksvertegenwoordiging nopens de verbetering van het nederlandsche muntwezen , zegt het verslag niets. Toch ware het wenschelijk , dat de Tweede Kamer de munt-quaestie bereids tot een onderwerp van studie had gemaakt, en van haar gevoelen deed blijken. In den duitschen Rijksdag is het wetsontwerp tot regeling van het muntwezen bereids in beraadslaging, als een natuurlijk gevolg van de wet van 4 december 1871 op het munten van gouden specie. Op 15 maart 1873, zeide dr. Michaelis, was bereids voor 531,200,000 mark geslagen. Er zijn 331,244 ponden fijn goud gebezigd, waarvoor werd besteed 152,391,459 thaler, terwijl het gemunte goud eeno waarde heeft van 154,028,482 thaler. In 1872 bedroeg de goud-productie in de geheeld wereld slechts 190 mdlioen thaler. Het blijkt meer en meer, dat het tijdstip weldra zal aanbreken , waarop Nederland niet alleen een© nieuwe muntwet behoort gereed te hebben, maar ook in uitvoering en toepassing. Hopen wij dafc in de toekomst Nederland niet eene geisoleerde stelling in de wereld behoude, wat aangaat zijn muntstelsel. Aansluiting aan Engeland of Duitschland schijnt ernstige overweging te verdienen. Veel overleg en beleid zullen noodig wezen, om eene goede keuze te doen , om schade en verlies zooveel mogelijk te ontgaan, om de regten en belangen der ingezetenen onderling niet te krenken. 3 april 1873. E. --- 6.) Reis rondom de wereld in tachtig dagen. DOOR JULES VERNE. Spoedig zag men de reusachtige Mongolia tusachen de oevers van het kanaal doorstoomen, en toen het ell uur sloeg, liet de stoomboot het anker vallen, terwjjl haar stoom met een groot gedruisch uit de pijpen omhoog steeg. Fix ging op eonigen afstand van het schip staan. Er waren tamelijk veel passagiers aan boord. Eenigen bleven op het dek om het schilderachtige stadsgezigt te genieten, maar de meesten gingen aan wal. Fix sloeg met de grootste aandacht ieder, die het schip verliet, gade. Op dit oogenblik kwam er iemand , die op ruwe wijze de fellahs, welke hem met hunne aanbiedingen overstelpten, van zich stootte, naar hem toe en vroeg hem zoer beleefd of hij hem ook het bureau van den engelschen consulairen agent kon aanwijzen. Hij liet hem te gelijk een paspoort zien, waarop hij zonder twijfel verangde dat men het engelsche visa zou stellen. ïx nam werktuigelijk het paspoort en met een .7 tigen blik las hij het signalement. Een moege g „e onderdrukken beweging maakte zich van hem meester Het p ap i e r trilde in zijn "«f ' 9 u 4 - S1 ?f, t ^° n t °P het paspoort was volkomen hetzelfde als dat, hetwelk luj van den directeur van politie uit de hoofdstad ontvangen had. — Dit paspoort is niet van u? zeide hij tot den reiziger. — Neen, antwoordde deze , het is dat van mjjn meester. — En uw meester? — Hij is aan boord gebleven. — Maar, hernam de agent, men moet zich altijd in persoon bij den agent aanmelden , ten einde zijne identiteit te bewijzen. — Hoe zoo ? is dat noodig ? — Dat is noodzakelijk, — Waar is het bursau ? — Daar op den hoek van het plein , antwoordde de inspecteur, naar een huis wijzende, dat niet meer dan tweehonderd schreden van hem verwjjderd was. — Dan zal ik mijn meester gaan halen , die het intusschen volstrekt niet aangenaam zal vinden om zoo gestoord te worden. Toen groette de reiziger Fix en ging weör naar de stoomboot terug. VIJFDE HOOFDSTUK. WAT ALWEER DE NUTTELOOSHEID VAN EEN PASPOORT IN POLITIE-ZAKEN BEWIJST. De agent spoedde zich naar het consulaat. Hij werd terstond op zijn dringende vraag om den consul te spreken, tot dezen toegelaten. — Mijnheer de consul, zeide hij, met de deur in het huis vallende, ik heb reden om te gelooven dat onze dief op de Mongolia is. En Fix vertelde wat er tusschen den bediende en hem was voorgevallen. — Mij is het wel, mijnheer Fix, antwoordde de consul, en ik wil het gezigt van zoo'n schurk wel eens zien. Maar misschien zal hg niet eens aan mijn bureau komen, zoo hij is, waar gij hem voor houdt. Een dief is er niet op gesteld om eenigen indruk van hem achter te laten, en bovendien is de formaliteit der visering van paspoorten niet verpligtend. — Mijnheer de consul, antwoordde de inspecteur, zoo het een flinke kerel is, zooals men wel denkon moet, dan zal hij komen 1 — Om zijn paspoort te laten viseren ? — Ja. De paspoorten dienen nergens anders toe dan om een fatsoenlijk man in zijne bewegingen te hinderen, en een schurk in zjjn vlugt behulpzaam te zijn. Ik ben overtuigd dat dit paspoort in ordo zal zijn, maar ik vertrouw dat gij het niet viseren zult. — Wel waarom niet ? Zoo het paspoort in orde is, antwoordde de consul, dan heb ik het regt niet om mijn visa te weigeren. — In elk geval, mijnheer de consul, ben ik wel genoodzaakt om dien man hier te houden , tot dat ik het bevel tot arrestatie uit Londen ontvangen heb. — Wat dat betreft mijnheer Fix, dat is uwe zaak, antwoordde de consul, maar ik heb daartoe geen regt.... De consul eindigde zijn volzin niet. Er werd geklopt en de klerk kondigde twee vreemdelingen aan , waarvan een dezelfde bediende was , waarmede de detective had staan praten. Het waren inderdaad meester en bediende. De meester reikte zijn paspoort over on vroeg eenvoudig, of de consul er zijn visa op wilde stellen. Doze nam het paspoort en las het zeer aandachtig , terwijl Fix, die in een hoek gezeten was, den vreemdeling gadesloeg of liever hem met de oogen verslond. Toen de consul het stuk gelezen had, vroeg hij: — Gjj zijt mjjnheer Phileas Fogg, esquire? — Ja, mijnheer, antwoordde de gentleman. — En deze man is uw bediende ? — Ja, een Franschman. Passepartout is zijn naam. — Gij komt uit Londen ? — Ja. — En gij gaat naar? — Bombay. — Best, mijnheer. Gij weet dat deze formaliteit met uw paspoort onnoodig is , en dat wij ook het vertoonen van het paspoort niet meer vorderen ? — Ik weet het, mijnheer, antwoordde Phileaa Fogg, maar ik wensch door uw visa mijn reis naar Suez te bewijzen. — Zoo als gij wilt, mijnheer. Toen de consul het stuk geteekend en gedateerd had, drukte hij er zijn stempel op. Fogg betaalde het visa, en na een koelen groet, verliet hij het bureau, gevolgd door zijn knecht. — Wat zegt go er van ? vroeg de agent. — Wel, zeide de consul, bij heeft het voor' komen van een fatsoenlijk man. — Het is mogelijk, antwoordde Fix; maar dat is hier de quaestie niet. Vindt gij niet, mijnheer de consul, dat deze kalme gentleman trek voor trek gelijkt op den dief waarvan ik het signalement heb gekregen? — Ik geef het u toe; maar gij weet, dat alle signalementen.... — Ik moet er het mijne van hobben , antwoordde Fix; de knecht schijnt mjj minder ondoordringbaar toe dan de meester: bovendien is hij een Franschman, en die praten graag. Tot straks , mjjnheer de consul. Met die woorden ging de inspecteur heen om Passepartout op te zoeken. --- STAATKUNDIG OVERZIGT. 4 April 1873. Thiers is gisteren eenige uren te Parijs geweest, om de vergadering van de fransche Académie bij te wonen , doch is daarna terstond naar Versailles teruggekeerd. De receptie van den hertog van Aumale heeft met alle gebruikelijke plegtig- ' heden plaats gehad; hij werd door de heereu Thiers en Guizot, twee mannen, die zulk een groote rol hebben gespeeld onder de juljjregering, aan do Académie voorgesteld , en het drietal werd bij de aankomst in de zaal met de lovondigste toejuichingen begroet. De hertog, die de plaats vervult, door Montalemberts dood ledig gelaten, hield natuurlijk eene rodevoering tot lof van den overledene, wiens karakter zich kenmerkte door deze twee grondtrekken: liefde voor de vrijheid en liefde voor de godsdienst. Aau het slot zijnor redevoering maakte de prins eene toespeling op den politiekon toestand, die een diepen indruk maakte op de aanwezigen; de telegraaf geeft ons deze slotperiode aldus terug. »In een tijd van algemeene moedeloosheid, in de '15de eeuw, toen de koning van Frankrijk onttroond en te Parijs door een vreemden prins vervangen was, toen alle mogelijke rampen van den oorlog Frankrijk verwoestten, gaf één mijner voorvaderen, een jeugdige loot van den koninklijken stam, aan zijne krijgsmakkers tot wachtwoord : het woord Hoop. Do Montalembert heeft de grootste smarten van Frankrijk niet gekend; hij stierf zonder te weten, dat de eenheid van het vaderland zou worden aangetast. Had hij langer geleefd, hij zou het woord hebben herhaald, door Bourbon daags na den slag van Azincourt uitgeroepen , het christelijke en echt fransche woord: Hoop ! En ook gij, arm Frankrijk, zult dit woord willen herhalen ; grijp weder uw gebroken degen, arbeid weder, schep weder moei !" Thiers zal intusschen zijn intrek niet nemen in het Elysée vóórdat de quaestie van het voorzitterschap is beslist. In de bjjeenkomst der Nationale Vergadering van gisteren, die door den heer Martol werd gepresideerd, werd een brief van den heer Grévy voorgelezen, waarin deze, gelijk zich liet verwachten, weigert op zijn besluit terug te komen, onder dankzegging natuurlijk aan degenen zijner medeafgevaardigden, die het wel met hem meenen. De heer Martel drukte zijn leedwezen uit over dit besluit en voegde er bij, dat hij namens de Kamer meende te spreken , wanneer bij den afgetreden voorzitter dank betuigde voor de vaderlandsliefde en de onpartijdigheid , waardoor hij zich steeds had onderscheiden. Heden zal tot eene nieuwe verkiezing worden overgegaan; men verwacht, dat de keuze zal vallen hetzij op den he3r Martel (linker-centrum), hetzij op den heer Casimir Périer, die, gelijk men weet, eene eigen fractie in het uiterste hoekje van het linker centrum met sterke neigingen naar het regter-centrum aanvoert. De Kamer heeft gisteren met 448 tegen 203 stemmen bosloten over te gaan tot de behandeling van de afzonderlijke artikelen van het wetsontwerp betreffende de municipaliteit van Lyon ; de miaister de Goulard heeft getracht zijne plotselinge bekeering tot de inzigten der commissie te regtvaardigen, en de heer Ferrouillat, die trachtte te antwoorden, werd overschreeuwd. Het Journal officiél bevat een besluit, waarbij de kiezers in de departementen Monden van de Rhóne, Corrèze, Gironde, Jura, Marne, Morbihan, Nièvre en Seine ter stembus worden geroepen tegen den 27sten april a. s.; de verkiezingen in de departementen Charente, Loir-et-Cher en Éhóne schijnen dus uitgesteld, waarom weet niemand. De duitsche Rijksdag heeft gisteren het bakende voorstel-Lasker tot uitbreiding der rijkscompetentie op het gebied van strafwetgeving, ook voor niet militairen, zonder verdere discussie tot de derde lezing toegelaten. Voor het overige liep het debat uitsluitend over eene verlaging van het posttarief, door de Rjjksregering voorgesteld. De werkstakingen op groote schaal blijven in Duitschland aan de orde van den dag; naar het schijnt hebben de boekdrukkersgezellen den arbeid herva^, maar het zijn thans de wegwerkers aan den spoorweg van Berlijn naar Petersburg, die het dubbele loon verlangen. Graaf Tauffkirchen , de gezant van Bejjercn op het Vatikaan, is met zijn gezin te Munchen aangekomen , en naar men algemeen verzekert zal hij niet naar zijn gezantsehapspost terugkeeren; zelfs Beijeren ziet het noodelooze in van eene vertegenwoordiging bij eene regering zonder koningrijk. Keizer Frans Jozef heeft gisteren de delegatien van zijne beide rijkshelften in het paleis ontvangen, en wel elke delegatie afzonderlijk, de voorzitters, graaf Simonyi en von Schmerling, hielden eene toespraak, waarop door den scuverein werd geantwoord. Deze wees voornamelijk op de goede verstandhouding met het buitenland en de waarborgen voor den europeschen vrede , die men met regt had gezocht in de ontmoeting tusschen de souvereinen van drie magtige naburige rijken ; het tegenbezoek , dat dc keizers bij gelegenheid van de wereldtentoonstelling aan Weenen zouden brengen , beloofde dezen waarborg nog te versterken. In het oostenrijksche Lagerhuis deelde prins Auersperg mede, dat de keizer de door den Rijksraad goedgekeurde kieswet had aangenomen. Langdurige toejuichingen volgden op dit berigt. De Regering weet nog steeds niet, hoe zij zich tegenover de Polen zal gedragen; tot nu toe is zij voorkomend en oogenschijnlijk verzoeningsgezind, en sommige leden van het Kabinet hebben het zeer kwalijk genomen, dat de rapporteur over de kieswet in het Heerenhuis, von Lichtenfels, aan de poolsche grondeigenaars den opstand van 1846 heeft herinnerd. De heer Restelli, die namens de commissie uit de italiaansche Kamer verslag zal uitbrengen over de kloosterwet, heeft gisteren zijn rapport aan de Kamer ingediend, zoodat nu niets belet, dat terstond na het Paaschrecès een begin wordt gemaakt met de openbare behandeling. Het voorstel tot afschaffing van de belasting op het gemaal, is gisteren met 206 tegen 183 stemmen verworpen. De Paus is verkouden en jichtig, doch de geneesheeren zeggen, dat er geen gevaar is. De burgeroorlog in Katalonie woedt met verdubbelde kracht; in de nabijheid van Berga hebben de carlisten 60 krijgsgevangenen, behoorende tot een katalonisch vrijkorps, dat gekapituleerd had, gefusilleerd, en de Regering belooft nog steeds de krachtige maatregelen te nemen , die reeds sedert weken worden verwacht. Voorloopig zijn nu ten minste wapenen aangekocht voor de vrijwilligers van Katalonie ; er liggen 40,000 geweren gereed, en de vraag is nu, of 40,000 manschappen bereid zijn deze op te nemen, of dat men de wapenen, gelijk te Ripoll en te Berga, voor de opstandelingen zal laten liggen. De portugesche Cortes zullen maandag uiteengaan. De belgische Regering heeft, in antwoord op de interpellatie in de Kamer betreffende den aankoop van spoorwegen, medegedeeld, dat zij overhelt tot bet govoelen door den heer van den Peereboom verdedigd, dat zij alle of althans bijkans alle lijnen wil aankoopen ; de onderhandelingen voor den aankoop van het belangrijke net der Grand Central beige waren reeds geopend en de mogelijkheid om de concessie voor den westvlaamschen spoorweg terug te krijgen, werd ernstig onderzocht. Het ministerie-Gladstone hoeft een belangrijk besluit genomen: men weet, dat naast hare iersche universiteitswet een ander ontwerp bestond van den afgevaardigde Fawcett, en dat de bilt mede is gevallen door de tegenwerking van de ultra-liberalen; nu heeft de Regering zich met professor Fawcett verstaan en men is het eens geworden, dat, wanneer deze zich voorloopig wil bepalen tot het afschaffen van de tests (eeden van getrouwheid aan de Kerk van Engeland, door de studenten voor hunne immatriculatie af te leggen), de Regering dit deel van het voorstel zal overnemen; men zal dan trachten do koninklijke goedkeuring te verkrijgen nog vóór 23 mei, ten einde den nieuwen cursus te kunnen beginnen zonder test*. De engelsche pers wenscht het ministerie geluk met dit besluit, waardoor de meest regtmatige grief der nietanglikaansche bevolking van Ierland wordt weggenomon en de weg gebaand tot latere hervormingen , die nu nog ongeprejudicieerd blijven. Men is zeer benieuwd, welke houding de ultramontanen thans zullen aannemen; zij droomen nog steeds van een echt uitsluitend ultramontaansch college, door den Staat bezoldigd , en misschien zullen zij ter wille van dien hersenschim in deze aangelegenheid stemmen met de ultra-protestanten ; de ultramontaansche politiek kan zonderlinge kronkelingen maken. ---