STAATKUNDIG OVERZIGT. 28 Mei 1873. De indruk, door de laatste gebeurtenissen te Versailles in de fransche departementen te weeg gebragt, wordt door le Temps aldus omschreven : »Overal levendige emotie in de gemoederen, maar volmaakte rust op straat!" Alle berigten uit de provinciën bevestigen deze lezing ; tot nu toe althans volmaakte rust op straat! De democratische bewegingen in de groote steden, anders onvermijdelijk bij elke regeringskrisis, laten zich wachten; en dit is althans eene lichtzijde van het treurige tafereel. Men schrijft deze betrekkelijke kalmte toe aan de bezadigdheid der radicale organen, die begrijpen, dat zij de zaak, die zij dienen, slechts kunnen schaden, wanneer wiord aangespoord tot eenig ander verzet, dan het wettige, d. i. door de organen der democratie in de Kamer. Wij nemen echter de vrijheid te gelooven, dat ook de stemming van het leger niet zonder invloed zal zijn op de rust. Mae-Mahon was steeds zeer populair bij het leger, en allerwaarschijnlijkst zullen de troepen ook thans zijne partij kiezen. De heer Thiers zal weder te Parijs gaan wonen; voorloopig heeft hij een huis ruo d'Aumale in gebruik genomen, maar eene andere woning in de^Champs Elysées wordt voor hom in gereedheid gebragt. Hij zelf vertoeft echter meest te Versailles, waar hij de oppositio zal organiseren In de zitting van gisteren nam de ex-pre3ident plaats op do banken van het linker-centrum, na daags te voren in eene talrijke bijeenkomst van afgevaardigden dezer fractie het plan van den veldtogt te hebben vastgesteld. Ook met Casimir Périer had Thiers een langdurig onderhoud. De nieuwe Regering zal rekenschap hebben te houden met het nieuwe hoofd der oppositie; nog levendig s aat het ons voor den geest welk een magtigen indruk eene redevoering van Thiers maakte, toen hij zitting had genomen in het centrum van de vergaderzaal van het paleis-Bourbon; elke redevoeiing was eene philippica, eene akte van j beschuldiging tegen het keizerrijk, en de hooge positie, die de grijze staatsman heeft ingenomen na den val van het keizerrijk, dankte hij niet het minst aan den invloed, dien hij toen wist te doen gelden. Hij regeerde grootendeels door de kracht van het woord , deels wel is waar door de phrase (daarvoor is hij Parijzenaar), maar toch hoofdzakelijk door het vrije woord, de uiting van veelzijdige gedachten , die zich lucht gaven met al de bezielende kracht van vaderlandsliefde en talent. De treurige machinatie van de commissie van 30 trachtte hem den mond te snoeren, juist omdat men hem vreesde; thans is Thiers geen president meer, maar een gewoon afgevaardigde ; niets belet hem zich te mengen in elk debat, en de Broglie kan er op rekenen, dat het snijdend woord van Thiers nog vaak zal weérklinken in de vergaderzaal. De Regering zet haar „zuiveringswet" voort; 20 prefecten hebben, deels op verzoek, deels zonder verzoek, hun ontslag en negen anderen worden verplaatst. De gezanten te St. Petersburg en Brussel, Leflö en Ernest Picard, hebben hun ontslag gevraagd; deze overtuigde republikeinen weigeren de dictatuur te vertegenwoordigen, die zich vermomt achter een republikeinschen regeringsvorm. t Wanneer wij nagaan met welken weêrzin het tegenwoordige ministerie wordt ontvangen, en wie de mannen zijn , die de nieuwe poliliek moeten verdedigen, dan kunnen wij de Regering geen langen duur voorspellen , tenzij man tot een coup d'ètat mogt besluiten en deze gelukte. De nieuwe president zelf is een dapper soldaat, maar een slecht staatsman, die vooral tijdens zijn bestuur in Algerie, toen hij de groote koloniale hervormingsplannen des keizers in toepassing zou brengen, een erbarmelijk figuur heeft gemaakt. Frankrijk heeft zijn maarschalk lief, omdat hij een ridderlijk karakter bezit, en den krijgsroem heeft verhoogd bij Constantine, Malakoff en Magenta ; maar zelfs Frankrijk zal niet beweren, dat hij een kundig opperbevelhebber , veel minder een kundig staatsman is. Mac-Mahons naam is sedert 1870 verbonden met Wörth en Sedan; beide nederlagen worden niet aan hem geweten, omdat hij noch de operatie tegen de duitsche grenzen, noch den flankmarsch naar Sedan heeft gewild; zijne fout was destijds, dat hij volgde in strijd met zijne overtuiging, en deze al te groote volgzaamheid, die hem beurtelings legitimist, bonapartist en republikein maakte, blijkt ook weder uit de zamenstelling van zijn ministerie. De nieuwe president heeft geen kabinet geformeerd ; hij heeft het aangenomen uit de handen van de ■Broglie; hij laat zich gebruiken als uitvoerder van het*staatkundig krijgsplan der monarchale combinatie, gelijk hij zich in '70 liet gebruiken om het plan van Leboeuf en de hof-cöterie ten uitvoer te brengen. De Broglie, een oileanist, die de grootste rol speelt in de tegenwoordige verrassingen, is een 52-jarige intrigant, die speculeert op den eervollen naam welken hij draagt, hoewel hij niet in de schaduw van zijn vader kan staan. Eenige weinig beduidende artikelen in de Revue des BeuX 'Mondes usurpeerden voor hem den naam van staatsman, gelijk do 3 maanden waarin hij eene diplomatieke betrekking te Londen vervulde, waarvoor hij geheel ongeschikt bleek te zijn, hem tot een «diplomaat" maakten. Vandaar zijn optreden als minister van Buitenlandsche Zaken. De fransche bladen beschrijven hem als steeds bien pommadé en hij heeft een zeer aangenaam tenor-geluid, wanneer hij zjjne »fluweelen" redevoeringen houdt. Naast hem vertegenwoordigen de ministers van Buitenlandsche Zaken en van Onderwijs, Eeredienst en Kunsten (thans weder in dezelfde handen vereenigd) het orleanisme ; het zijn de heeren de Beulé en Batbie. Eerstgenoemde is een man, die zijn leven heeft gewijd aan oudheidkundige nasporingen, en in de wetenschap met roem bekend is, maar een volmaakt onbruikbaar minister van Binnenlandsche Zaken, eene betrekking, waarvoor andere mannen worden verlangd dan abstracte geleerden. Batbie was in '48 rood-radieaal, in '52 bonapartist, in '72 orleanist; hij is een fanatiek partijganger, maar geen staatsman. De legitimisten van het Kabinet zijn de heeren Ernoul en la Bouillerie; eerstgenoemde een cheveau-le'ger van den echten stempel, kommandeur van Sint-Gregorius den Groote, pikzwart clericaal, en voorsteller van de motie, die Thiers omverwierp. Laatstgenoemde leefde tot nu toe in de meest 'eervolle vergetelheid ; zijne familie behoorde tot de \xoi-cliqne van Karei X. Het bonapartisme is vertegenwoordigd door de heeren Magne en Desseilligny. Magne is kantoorbediende van Fould, en fabrikant van vele keizerlijke leeningen geweest; van daar dat hem de portefeuille van Finaniien is toevertrouwd. Desseiiligny is de schoonzoon van Schneider en ouddirecteur van Creuzot; hij kreeg Openbare Werken. De nieuwe minister van Marine en de voorloopig aangebleven minister van Oorlog blijven vak-ministers zonder bepaalde kleur. Aan deze handen is Frankrijks toekomst toevertrouwd ; elke homogeniteit ^ontbreekt aan dit ministerie zonder beginselen, dat uit partijzucht werd geboren en weldra door onderlinge verdeeldheid te gronde [zal gaan. Toch wordt er ergens gejuicht, niet in Frankrijk wel is waar, maar op het Vatikaan. Er was trouwens wel iets noodig, om aan de curie den pil te vergulden, dien het italiaansche parlement haar te slikken geeft: 196 tegen 46 stemmen hebben de kloosterwet in haar geheel goedgekeurd, en vin deze 46 tegenstemmers waren de meesten nog radicalen, die meer wilden dan de Regering en de Kamer meende te kunnen geven. Er wordt eene groote manoeuvre voorbereid : Lanza en zijne ambtgenooten, en de 196 afgevaardigden , en allen , die aan de zamenstelling der wet het hunne hebben bijgebragt, zullen in den grooten ban worden gedaan ; dit is zeer aandoenlijk, maar Victor Emmanuel kwam toch naar Rome, hoewel ook hij zelfs edendo, bibendo, mingendo, cacando in den ban was gedaan, en de jezuiten hebben dan ook nog meer vertrouwen in Mac-Mahon dan in den banvloek. De Paus heeft aan den franschen gezant op het Vatikaan gezegd, dat hij thans smet meer vertrouwen bidt, dat God de Nationale Vergadering, die de christelijke beginselen huldigt, en het nieuwe hoofd van den Staat, dat orde, regt en beschaving ernstig waarborgt , zal regeren." Is het ook vaderlijke bezorgdheid voor »orde en beschaving", die den Paus doet bidden voor de zegepraal der carlistep ? In den duitschen Rijksdag worden de beraadslagingen over de rijksbegrooting voortgezet. Miquel heeft aangedrongen op de inrigting van rijks-ministerien. --- Binnenland. ARNHEM, 28 Mei. De Tweede Kamer heeft gisteren de nieuwe overeenkomst met de Handelmaatschappij aangenomen met 59 tegen 10 stemmen. De minister van Koloniën heeft in de,Tweede Kamer gisteren medegedeeld, dat het telegram, eergisteren bekend gemaakt, over China was gekomen , maar dat hij heden langs den gewonen weg een telegram ontvangen had van den Gouverneur-Generaal van den vorigen avond 7 uren, van den volgenden inhoud: In Deli blijft de rust ongestoord; er zijn 8 kompagniën aanwezig. Te Edi is de hollandsche vlag geheschen. (Eedi is een onderhoorigheid van Atsjin.) In ons nommer van 20 mei 11. hebben wij onder de berigten opgenomen eene beschouwing der Zaanlandsche Courant over eene haagsche correspondentie der Middelburgsche Courant , die beweerde openbaringen te kunnen geven aangaande geheime beweegredenen welke den heer de Roo van Alderwerelt er toe gebragt hebben den minister van Koloniën zoo scherp te kritiseren over do expeditie tegen Atsjin. De Zaanl. Ct. eindigde hare overdenkingen met de volgendo zinsnede: »Carné heeft eens gezegd, dat het teerste vereischte van den parlementairen rege»ringsvorm hierin bestaat, dat ieder afgevaardigde zich zeivenen zijne medeleden eerbiedige: ■»Il faut surtout que le talent ne se serve pas de T>but a lui wieme. En daarom" — omdat Carné dit gezegd heeft ? — s worde de eisch der politieke moraliteit aan ieder, die deelneemt in »de publieke zaak, ook aan de Arnhemsche CouT>rant, ten strengste aanbevolen." Wij zijn de Zaanl. Ct. zeer verpligt wegens hare bezorgdheid voor de moraliteit der Arnli. Ct., hoewei wij niet begrijpen wat hare bezorgdheid heeft opgewekt. Toen wij onze artikelen Atsjin in de Tweede Kamek schreven, in welke wij partij voor den heer de Roo kozen, tegen de onbillijke verwijten hem gedaan wegens zjjne kritiek ever de wijze waarop de oorlog tegen Atsjin ondernomen was, waren de openbaringon van den haagschen correspondent der M. C. nog niet verschenen , en konden zij dus ook op ons oordeel geenerlei invloed uitoefenen. Doch, al waren zij toen reeds verschenen, zij zouden niet den minsten indruk op ons gemaakt hebben. Wij hebben een groot wantrouwen in deze zoo ongeloofelijk wel geïnformeerde correspondenten, die verzekeringen doen als deze : »De minister »van Oorlog, die naast den lieer van de Putte »zat, had, administratief gesproken, 1) den naïeven »brief in den zak." Hoe was deze zoo bijsonder wel onderrigte correspondent in de gelegenheid gekomen, den zak van den minister van Oorlog te inventariseren ? Heeft hij toegang tot het Kabinet en tot de kleêrkast der ministers ? of is hij hun vertrouweling, en brieft hij, indiscreet, de indiscretiën over welke zij hem doen ? De gobe-moucherie der correspondenten is te overbekend om, alléén op zulke losse praatjes , den goeden naam van een fatsoenlijk man te kunnen schaden. De Zaanl. Ct. schijnt, blijkens het aangehaald truïsm van Carné, dat, onzej inziens, slechts aantoont , dat knappe lieden ook wel eens banaliteiten schrijven, in de quaestie vooral den persoon van den heer de Roo op het oog te hebben. Wij hadden den persoon van den heer de Roo volstrekt niet op het oog, en kunnen zelfs niet instemmen met de zeer overdreven loftuitingen — »een staatsman als de heer de Roo", — »hij die misschien als debater en oraleur zijn weerga niet heeft ," — ïdie onbetwistbaar behoort tot de scherpzinnigste , de helderste , de bekwaamste hoofden der Kamer," — een man »tot wiens bewonderaars misschien de gansche natie behoort ," — welke de Zaanl. Ct. hem toezwaait. Voor ons is de heer de Roo een bekwaam man, die het eerlijk met het land en de constitutionele zaak meent, maar die te veel, te dikwijls en te voorbarig spreekt. Van staatsmanschap hebben wij, tot nu toe, niets in hem bespeurd. Voor een «staatsman" — tenzij men ieder die lid der Staten-Generaal is »een staatsman' "gelieve te noemen, — is hij, onzes inziens, veel te driftig , te prikkelbaar, te ongestadig in zijne indrukken en meeningen, in één woord , te weinig een met zich zeiven ééns geworden (1) Wat »administratief spreken" is , weten wij niet. man. Wij hebben dai. ook geene part., getrokken voor den persoon de Eoo, maar voor de argumenten vau den persoon, argumenten die even afdoende blijven, al lagen er de onedele beweegredenen aan te gronde, welke de al te wel geïnformeerde correspondent der M. C. hem toedichtte. Den heer do Boo hebben wij niet te verdedigen ; hij zelf heeft zijne verdediging openbaar gemaakt en deze aan het oordeel van het. publiek onderworpen; maar de deugde'ijkheid zijner kritiek blijft dezelfde, hoe het oordeel van het publiek over hem en zijne motiven moge wezen. Wij rekenen onze «moraliteit" dan ook volstrekt niet in gevaar gebragt door onze adhaesie aan hetgeen door den heer de Boo in zijne redevoeringen over het gebrek aan regeringsbeleid in den oorlog tegen Atsjin gebleken, is in het midden gebragt. Aan de Zaanl. Cour. hebben wij, ten slotte, nog eene vraag te doen: Brengt uwe politieke moraliteit, die «niet op enkele regels schrift veroordeelt", mede, dat gij de moraliteit van een lid der Kamer in verdenking brengt en hem ter verantwoording roept, alleen op eene door niets gestaafde aantijging van een oplooper van nieuwtjes, die zulke intime bijzonderheden verhaalt, dat niemand begrijpt hoe hij ze zou kunnen te weten komen ? Uit Lent schrijft men ons, dat bij sommigen het plan was ontstaan om aan den heer Dullert eene ovatie te bereiden voor de krachtige wijze, waarop door hem het tot stand komen was bevorderd van do spoorweglijn Arnhem—Nijmegen, maar dat men daarvan had afgezien , met het oog op de aanstaande verkiezing. Deze ovatie toch zou zeker weder voor eene verkiezings-mai.oeuvre worden aangezien ea zoodoende hare waarde verliezen. Wij geloöven dat men wel gedaan heeft met dat plan te laten varen. Vooreerst om de aangegeven reden en ook omdat al ligt door de tegenpartij zou worden verweten, dat de heer Dullert, die lijn bevorderende, een lokaal belang had voorgestaan. Wie den zamenhang kent van dien spoorweg met het geheele spoorwegnet, weet genoeg dat dit verwijt volstrekt onverdiend zou wezen; maar het spreekt van zelf, dat de heer Dullert, in ons district wonende en met den toestand meer bijzonder bekend , zich dit algemeen belang meer aantrok , daar hij wist, van hoeveel gewigt-die spoorweg was voor ons gelifeele gewest en inzonderheid voor de streek, welke zij doorsnijdt. Nu moge men beweren , dat de invloed van den heer Dullert in deze zaak slechts van gegeringe beteekenis is geweest. Het bewijs er van zou moeijelijk zijn te geven. Daarentegen herinneren wij ons hoe hij het was, welke in den gemeenteraad van A r nhem de mededeeling deed, dat bij de Bagering plan bestond op het indienen eener wet, waarbij voor dien spoorweg geld werd aangevraagd. Weinige dagen werd dit verblijdend uitzigt door ded minister zeiven verijdeld ; althans in slechts zeer onbestemde bewoordingen gewaagde de heer Geertsema er van. Toch zag men niet lang daarna de wet ingediend en wij vermoeden, dat wij wel degelijk die indiening aan den aandrang van den heer Dullert hebben toe te schrijven. Het is intusschen slechts een vermooden, maar ieder weet hoeveel op een aarzelend minister het woord vermag van oen invloedrijk man, wiens voorspraak op zich zelve reeds voldoende is om tegen eene afstemming te waarborgen. De uitkomst heeft clan ook bewezen, dat slechts drie leden, om ligt te gissen redenen, zich met het voorstel niet hebben vereenigd. De spoedige behandeling van de wet heeft men in elk geval aan den voorzitter der Tweede Kamer te danken, die in overleg met de ontrale sectie, waarvan hij president is , de werkzaamheden regelt, Ware de voordragt niet zoo kort na de indiening nog in mei behandeld, er zouden nog maanden verstreken zijn eer de Kamer haar had aangenomen, en van de toekomst is niemand zeker. Nu is het gemakkelijk te zeggen, dat ook zonder den heer Dullert de lijn Arnhem—Nijmegen tot stand gekemen zou zijn; maar een feit blijft het toch dat zij vooral door zijn toedoen tot stand gekomen is. En zoo wij hiervan geen verkiezings-argumeut maken, wij willen het toch aanvoeren tegenover hen , die, zoo als ons bekend is, zijne kandidatuur .bestrijden door zijne verdienste in dit opzigt te ontkennen. Wij verlangen geen ovaties voor den man, die zijn pligt deed, maar ook geene miskenning voor het goede, dat door hem verrigt werd. Yan de Kiezersvereeniging der conservativen alhier is eene circulaire aan de kiezers uitgegaan, waarin zij den heer van Eappard voor het lidmaatschap der Kamer aanbeveelt. Volgens die circulaire zijn niet alleen onze finantien, weleor zoo bloeijend, thans in minder gunstigen toestand (dan vóór 1848 bijvoorbeeld?), maar is ook het krediet van onzen Staat gedaald. Zouden de kiezers ook mogen vernemen waaruit dit blijkt ? Een land dat trouw zijne schulden betaalt, voortdurend amortiseert en geen nieuwe leeningen sluit, behoudt zijn krediet en het zou den stellers van het manifest zeer moeijelijk vallen aan te toonen, dat ons krediet gedaald is. Maar waarom dit dan aan de kiezers .... verteld? Leger en vloot zijn verwaarloosd! zegt de circulaire. Juist de portefeuille van Oorlog was vaak in handen van de conservativen. Wat hebben deze ministers voorgesteld om het leger te releveren? zijn niet juist onder liberale kabinetten pogingen aangewend om het verdedigingsstelsel te verbetoren ? Het koloniaal bestuur ondermijnt het stelsel, dat jaren lang ten weldaad was van den inlander, verzekert het manifest. Vaak vernamen wij, dat Nederland zooveel voordeel van het kuituurstelsel trok, maar dat de inlander het als een weldaad beschouwde is ook weder eene ontdekking van den ontwerper der circulaire. Als krachtigst argument — ten minste als laatste — wordt op den oorlog met Atsjin gewezen , die zooveel bloed, tranen ea geld heeft gekost en nog kosten zal. Zal de verkiezing van den heer van Eappard aan uien oorlog een einde maken ? Ofjuden de zaken van Sumatra een anderen loop hebben genomen, indien de heer van Eappard lid ware van de Tweede Kamer? Een zeer waar woord lezen wij aan het slot der reeks van aphorismen. »De partij-politiek is de «hinderpaal tegen allen vooruitgang op wetgevend «gebied." Versterken wij dus niet die kleiae partij, wier eenig streven in de Kamer is het regeren te bemoeijelyken en te belemmeren, omdat zij onder den invloed staat van eenige leiders , die aan hunne teleurgestelde eerzucht het algemeen belang opofferen. Wij hebben aan den Standaard een nieuwen naam' te danken , die gelooven wij verdient in gebruik te blijven , omdat hij maar al te waar is. De Standaard gaat na hoe de conservativen èn bij de roomsch-katholieken èn bij de «verkleurde" liberalen èn bij de confessionelen bondgenooten trachtten te zoeken, en nu eindelijk die hopen te vinden in — de radicalen , gelijk de Standaard de heeren Jonckbloet en de Boo van Alderwerelt noemt. Een partij, zegt het blad, zijn de conservativen niet meer. Zij zjju slechts — een hoop malcontenten , waarbij olke ontevredene van goede gading is. Mr. W. E. Bobr, te Utrecht, heeft voor de kandidatuur der Kie vereenigi:ig Vooruitgang , te Amersfoort, bedankt, zoodat zij weder vergaderen zal tot het stellen van een anderen kandidaat. De Kiezersvereeniging XJnie, te Utrecht, heeft ook mr. E. du Marcbie van Voorthuyzeu kandidaat gesteld voor het lidmaatschap van de Tweede Kamer. De liberale Kiezersvereeniging de Grondwet te 's Gravenhage, heeft den heer G. de Vries kandidaat gesteld voor de Tweede Kamer. De Kiesvereeniging Burgerpligt te Amsterdam heeft tot kandidaten voor de Tweede Kamer gekozen de heeren de Lange, Stieltjes (aftredende leden) en A. J. H. van der Toorn. De Zaandamsche Kiesveree?iig ; ng heeft met 20 van de 24 stemmen den heer Mirandolle, a'tredend lid, op nieuw tot kandidaat voor de Tweede Kamer gesteld. Er werden 4 blanko briefjes ingeleverd. * Haarlem, 27 mei. Nog slechts veertien dagen, en het kiesdistrict Haarlem moet een lid voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal hebben aangewezen. Hoe zal het gaan? Wie zal het zijn? vraagt men zich telkens af, zoo dikwijls zulk een plegtige gelegenheid voorkomt. Liefhebberij tot antwoorden voor zich zelt en anderen op deze vragen, ontbrak bijna nooit. En nu , algemeene en algeheele stilte aan het Spaarne en bijna ook aan de Zaan. Daar, aan de overzijde van het IJ, is men toch nog wakker ; hier dut men door. Daar ziet men in, dat, al is er geen strijd, er toch gearbeid moet worden; hier arbeidt men liever niet, als men meent dat men er zonder werken ook komen kan. Er is hier kandidaat noch tegen-kandidaat, het aftredend lid zal dus wel de man der stille keuze zijn. Die stelling is, dunkt mij, niet te gewaagd. Het aftredend lid, mr. C. J. F. Mirandolle, is niet onbemind en ongezien te Haarlem, vindt voorstanders en sprekende voorgangers aan de Zaan. En dat is geen wonder. Heeft hij niet getoond in en buiten de Tweede Kamer te zijn een man van karakter en van overtuiging; iemand die W3et te spreken als het pas geeft, wiens spreken handelen is tevens? Daar de Zaan te kennen geeft dat men er zich verheugt in zijn bezit, daar Haarlem «zit en zwijgt" en dus bjjstemt, zal er wel niet veel kans bestaan op een andere keuze. Ook schijnt mr. Mirandolle niet ongeneigd zich op nieuw de keuze te laten welgevallen. Dit nu kan men niet genoeg op prijs stellen. Vooral thans mag men zich gelukkig noemen dat een man van bekwaamheid, beleid en kunde zich bereid betoont een zetel te bekleeden ot te blijven bekleeden in onze Tweede Kamer. Dat is voor zulk een man een schoone daad van zelfbeheersching en zelfopoffering. Wat toch is thans onze Tweede Kamer? Helaas, een verlamd staatsligchaamsdeel. Dooi tegenstrijdige krachten , die el'jaéir opwegen , tot werkeloosheid gedoemd, Onbekwaam om te beantwoorden aan het doel, waartoe men het schiep. De voosheid der Tweede Kamer maakt het stand houden van elke Begering onmogelijk. Zij heeft geen grond , ook geen water onder zich, maar modder, waarin zij wegzinkt. De voosheid deiTweede Kamer maakt het haar onmogelijk haar eigen pligt te betrachten. Of is het niet gebleken, dat onze Volksvertegenwoordiging onbruikbaar is als wetgevende magt? Als men een betrekkelijk klein wetje niet baren kan, een wetje regelende het beleid der justitie, hoe zal het dan zijn bij de geboorte van gansche wetbooken van regts- en strafvordering ? Iets anders dan een miskraam ? Ja, erkennen wij het, het ziet er treurig uit met en in onze Volksvertegenwoordiging. Wij kunnen daarom niet anders dan hoogachting voeden en diepen eerbiel koesteren voor een man die werken wil en werken kan , als hij zich wil laten opnemen in een ligchaam , dat bijna onmagtig is tot alle good; als hij zijn beste krachten er voor overheeft om matte krachteloosheid te bestrijden , om leven en werken weder mogelijk te maken , daar waar leven en werken zoo noodig, zoo onmisbaar is. Daarom, kiezers van Haarlem , weest mr. Mirandolle dankbaar voor hetgeen hij voor u geweest is, en blijven wil. Betoont uwe dankbaarheid, door hem met eere op zijne plaats te handhaven in de Tweede Kamer der StatenGeneraal. * Op den 27sten mei werden door het Provinciaal Geregtshof in Gelderland behandeld de zaken, vermeld in het bulletin van dit blad van maandag jl. en daarin de navolgende arresten gewezen: 1°. in zake I. B., c. s. app. en geapp. tegen een vonnis der Arrondisocinents-regtbank te Zutphen dd. 1 april jl., waarbij zij, ter zake van moedwillige mishandeling tweemalen gepleegd, veroordeeld waren elk tot 1°. cellulaire gevangenisstraf van vier maanden en 2°. twee geldboeten van f 8, dat vonnis, nadat de advokaat-generaal tot bevestiging en de verdediger mr. H. H. van Cappelle tot vrijspraak en subsidiair tot verzachtende omstandigheden hadden geconcludeerd, vernietigd, doch alléén wat de opgelegde gevangenisstraf aangaat en de beklaagden alsnu veroordeeld tot gelijke gevangenisstraf van ét ie maand. 2°. in zake G. K. c. s., geapp. tegen een vonnis der Arrondissements-regtbank te Nijmegen dd. 22 april jl., waarbij zij, ter zake van eenvoudigen diefstal, waivn vrijgesproken, dat vonnis, overeenkomstig het requisitoir van den advokaatgeneraal, bevestigd. Het betrof hier hét met een aak weghalen van grint uit de rivier de Maas op eene plaats, welke de .ambtenaar verbalisant begreep dat als aanwas moest aangemerkt worden; door de nu gehoorde getuigen is gebleken, dat de plaats, waar de grint gehaald was, gewoonlijk onder water stond, en dus op dit oogenblik nog niet als aanwas konde beschouwd worden. 3°. in zake E. M. D., huisvrouw van G. L., tegen een vonnis der Arrondissements-regtbank te Arnhem dd 22 april jl., waarbij zij, terzake van hoon en laster, was veroordeeld tot gevangevangenisstraf van veertien dagen , geldboete van ƒ 8 en in de kosten, dat vonnis conform het requisitoir van den adv.-gener. bevestigd. Bij vonnis van 27 mei 1873 zijn veroordeeld of vrijgesproken, door de Arrondissements-regtbank te Arnhem : D. H., te Oosterbeek, ter zake van eenvoudigen diefstal, twee malen gepleegd, tot gev.straf van drie jaren. D. C. en J. L. B., te Harderwijk, moedwillige wederkeerige mishandeling en verwonding, tot eene geldboete van ƒ 15 ieder, of drie dagen subs. gev.straf elk. H. van H., te Leusden, moedwillige mishandeling, tot gev.straf van twee maanden en geldb. van ƒ 8 of tweo dagen subs. gev.straf. J. C.^A. B., te Nijmegen , verzuimden zich ter bekwamer tijd aan te geven tor inschrijving voor de nationale militie , tot eene geldb. van ƒ 25 of vijf dagen subs. gev.straf. E. van A., huisvrouw van J. van der E., te Wageningen, opzettelijke verbreking eener afsluiting, tot gev.straf van vijf dagen. H. de B., te Lobith, bedreiging bij naamloos geschrift van eene woning of eenig eigendom in den brand te steken, tot gev.straf van eene maand. J. A. D., huisvrouw van G. C. , te Dieren , eenvoudigen diefstal, tot gev.straf van 8 dagen. B. B. en E. B , te Groessen, gemeente Duiven, eenvoudigen diefstal in vereeniging met elkander gepleegd en zulks, wat den eerste betreft, na reeds te voren tot eene gev.straf voor den tijd van langer dan een jaar veroordeeld te zijn geweest , n°. 1 tot gev.straf van twee maanden , n°. 2 daarvan vrijgesproken. W. B. en J. C., te Milligen , beleediging met woorden van een bedienend beambte in functie, n°. 1 tot eene geldboete van ƒ 25 of vijf dagen subs. gev.straf en n°. 2 tot ƒ 12 of drie dagen subs. gev.straf. H. 0., huisvr. van B. P., te Groessen , gem. Duiven , verboden invoer van buitenslands van ongesmolten vet , tot eene geldboete van f 1 of een dag subs. gev.straf. M. B. en W. S., te Benkum, eenvoudigen diefstal, in vereeniging met elkander gepleegd , tot gev.straf van veertien dagen ieder. J. A. N., te Arnhem , moedwillige mishandeling , daarvan vrijgesproken. G. J. K., te Arnhem, als boven , tot eene geldboete van ƒ10 of twee dagen subs. gev.straf. J. H., te Arnhem, landlooperij, tot gev.straf van eene maand en opzending naar een bedelaarsgesticht. * De heer doctor de Klerck, in effecten te Amsterdam , hield gisteren avond zijne aangekondigde «belangrijke lezing ter onthulling van vele geheimen der tegenwoordig zooveel geruchtmakende amerikaansche spoorwegzwendelarijen." Eene voor de kleine zaal te talrijke schare woonde die bij. De spreker begon met de mededeeling , dat hij zijn auditorium wilde bezig houden met de «question brülante" vau den dag: de amerikaansche spoorwegwaarden. Hij herinnerde aan de groota verliezen, daardoor aan de nederlaudsche kapitalisten reeds veroorzaakt en profeteerde de krisis, die naar alle waarschijnlijkheid, ook de amsterdamsche beurs door deze spoorweg lezingen — zóó sprak da lezer, maar meende het anders- en corrigeerde zich zeiven ook direct — door deze spoorweg leeningen , stond t3 ondergaan. Zijne rede was gesplitst in twee gedeelten. In de eerste afdeeling bewoog hij zich op het gebied der fantasie en vertelde in Kovellenvorm — zooals b. v. ook het Neue Blatt nu en dan «de beurs" behandelde — hoe eene spoorwegleening in de wereld en de obligatien aan den man kwamen. Niet ongeestig , hier en daar met pikante anecdoten gekruid, was nu een glimlach en dan een luider lach, de belooning vau den «onthuller." Het tweode gedeelte zou geen «fantasie" wezen, maar de feiten leveren. Was de eerste afdeeling b. v. Uncle Tom's cabin , de tweede zou the clue to Uncle Tom's cabin wezen. Vele namen en cijfers werden dan ook genoemd , voor den met de zaken bekende en op de hoogte echter geen nieuws. Op menige wonde plek werd de vinger gelegd, en gelijk zulks met elke «chronique scandaleuse" het geval is, menige, al was het dan ook lang bekende en gedrukte waarheid gezegd. Personaliteit werd vrij wel door den spreker vermeden, althans voor sommige toespelingen moest men welligt of, zonder twijfel, Amsterdammer en met lokaliteiten bikend zijn , om ze volkomen te begrijpen. Het résumé der lezing was een ongunstig oordeel over nagenoeg alle amerikaansche spoorwegwaarden. Des sprekers aanduiding tot zatnenstelling van een comité, om b v. emittenten tot de orde te roepen en tot verantwoording te dwingen, zou , dunkt ons , practici, onmogelijk blijken en wij gelooven, dat de «spreker" dit ook begrijpt. Zijne opmerkingen over de «contramine" waren satiriek genoeg en hadden hare waarde, maar toch is het ook waar , dat de contramine stukken gehuurd heeft of trachtte to huren, om den koers naar beneden te werpen. Menigeen heeft na de lezing zeker een «onrustigen nacht" gehad en is het waar, wat wij hoorden, dat de spreker zich vooistelt ook op andere plaatsen in de «provincie" dezelfde lezing te houden, dan zullen deze onrustige slapers zich vermenigvuldigen. Mundus vult decipi, decipiatur ergó — men vergeve ons het latijnsche adagio, ook de spreker sprak nu en dan latijn — zóó dachten wij met het oog op menig slagter en slagtofter, maar na de pessimistische lezing stelden wij ons deze vraag: hebben wij hier te doen met een philanthroop «zonder vlek of rimpel", die uit pure menschenliefde zich zoovele kosten en moeite getroost ? Dan, deze vraag bevestigend beantwoord, „dem Verdienste seine Kronen ". Toch zweefde ons bijwijlen ook het woord op de lippen: » qui prouce Irop, ne prouve rien." Met des sprekers slot stemmen wij echter in. Wie nog geen amerikaansche spoorwegwaarden bezit en toch lust gevoelt, z ch er in te wagen: si tu dubitas, abstine, d. i. blijf er uit zoo gij twijfelt. Wij hebben geen pecuniair belang bij de zaak — ceci est de bonne foi ! — * De vergadering, welke maandagavond in het Centraalgebouw is gehouden, om de belangen van onze oost-indische bezittingen te bespreken in verband met het op Java op te rigten Seminarium was zeer slecht bezocht. De heer Hogerzeil, die de vergadering leidde, drukte hiorover zijn leedwezen uit. Het hulpcomité voor het Seminarium in treze stad had gehoopt, dat velen, van wie men verwachten mag, dat zij in onze oost-indische bezittingen belangstellen, zouden zijn opgekomen, al was bet ook om het plan te bestrijden. Men wil het plan volstrekt niet aan de kritiek onttrekken , maar het heeft er ook regt op om billijk en onpartijdig beoordeeld te worden. De heer Beukhof, zendeling-leeraar te Depok, gaf naar aanleiding van enkele vragen, welke hem werden gedaan, eene,korte geschiedenis van het plan om op Java een seminarium op te rigten tot opleiding van inlandsche zendelingen. Hij poogde de bezwaren, welke tegon het plan worden ingebragt, weg te nemen, en drukte er zeer op , dat het toch mogt tot stand komen. Niet alleen uit een godsdienstig, maar ook uit een maatschappelijk oogpunt, zou de Javaan daardoor gebaat worden. Dr. Bosch wees met warmte op de onrogtvaardige wijze waarop de inlander werd behandeld. Hij drukte er daarom op, omdat wij,regt voor den Javaan moeten vragen. Deze woorden werden met bijval ontvangen. Ue heer Hogerzeil merkte echter op, dat waar men op politiek terrein nog niet kon verkrijgen wat men begeerde, men toch krachtig op het gebied der christelijke zending kon arbeiden. Een oordeel over het plan in den Tijdspiegel van mei, gaf aanleiding tot eene warme discussie, waarbij de wensch werd uitgesproken, dat de pers onbevooroordeeld de zaak zoude behandelen. Was de opkomst gering, toch mogt de bijeenkomst in een goeden zin zeer geamineerd heeten. Uit het Utrechtsch Dagblad vernemen wij, dat alnier aan don hoofdonderwijzor A. Alewijn ontslag is gegeven. Wij wisten niet. dat wij een onderwijzer van dien naam bezaten, en gewoonlijk moet iemand toch beginnen mot te bestaan, vóór hij aangesteld of ontslagen wordt. De eindexamens der hoogere burgerscholen ia Gelderland zullen den 16den julij te Nijmegen aanvangen. Twintig kandidaten hebben zich aangegeven, waarvan elf uit Arnhem, vijf uit Nijmegen, twee uit Tiel en twee uit Zutphen. De heer W. Middelveld Viersan, die voor zijn lidmaatschap der commissie heeft bedankt, is vervangen door den heer M. Leopold, directeur der kweekschool van onderwijzeressen te Arnhem^ * Doesburg, 27 mei. In de vergadering van den gemeenteraad werd heden tot curator van de latijnsche school benoemd de heer mr. W. A. J. van Hengst, ter vervanging van dr. C. Schat - tenkerk, thans te Haarlem woonachtig. — De heer J. A. Stuten heeft zijn ontslag genomen als wethouder. * Zwolle, 27 mei. In de gisteren gebonden raadsvergadering is door burgemeester en wethouders dezer stad meégedeeld , dat zij het in het belang der zaak noodig hebben geaeht, met afgevaardigden van eenige betrokken gemeentebesturen eene bijeenkomst te houden voor de maatregelen tor bevordering van den aanleg van een spoorweg, voor rekening van den Staat, van Zwolle naar Almelo , met verzoek , dat de raad uit zijn midden te dien einde een lid committere. De vergadering verzocht haren voorzitter, den heer van Nahuijs, burgemeester, die taak op zich te nemen, welke door dezen is aangenomen. * Deventer, 27 mei. De raad heeft het voor» stel vau de schoolcommissie goedgekeurd en besloten het traktement van eenige hulponderwijzeresasn en hulponderwijzers, met een gezamenlijk bedrag van ƒ 1850 te verhoogen , waarbij als grondslag wordt aangenomen, dat met ingang van 1 julij e. k. het minimum-traktement op ƒ400 wordt gebragt. — Aan den heer J. J. U. Smits, rijksveearts alhier, is — voorloopig voor één jaar het toezigt opgedragen op de veemarkten en stadsweiden, en zulks tegen een belooning van /300 's jiars. — De aanstaande kermis, welke op den tweeden pinksterdag aanvangt, belooft niet veel bijzonders. Tot nog toe weet men alleen dat het gezelschap Cort.y rijtoeren verrigten zal in de rijksmanege, terwijl voor de directie Boas, Judels en Bouwmeester een tont op den Brink wordt opgeslagen. * Me.i schrijft ons uit Groningen: Z. M. bezoek aan het Noorden gebragt, blijft steeds eene, zoo het schijnt, onuitputtelijke bron van herinneringen , mededeelingen en voorspellingen. Wat Z. M. zeide on waarop Z. M. zweeg, wat hij deed en niet deed, ieder pretendent zal het weten en zeker kan men er van zijn, dat daaromtrent ontelbare verdichtselen onder de gemeente rondloopen. De decoratien, als het ware uit de hand des Konings ontvangen, die, welke later werden verleend en die, welke nog hopend worden te gemoet gezien, zijn niet het miDst de voorwerpen van het nieuwsgierig oog en leveren daarenboven stof tot verschillende bespiegelingen. Een algemeen overzigl daarvan te geven en dan gevolgtrekkingen te maken , die op billijkheid aanspraak hebben, dat is nog te vroeg. Als de reeds vrij lango decoratielijst gesloten is, zal men met meer juistheid kunnen oordoelen over de vertnoedeljjke beweegredenen die tot eene koninklijke onderscheiding leidden. Z. M. commissarissen — zoo spreekt men — hadden in dit opzigt eene moeijelijke taak. Zij toch dienen in dezen van consideratie en advies en het valt hun gewoonlijk zeer moeijelijk een zeer verdienstelijk man te ontdekken. Tot nu toe is er echter nog geen gedecoreerde bespeurd, die van oordeel is dat men zich in hem heeft vergist. Van 28 julij tot 2 augustus zal te Yeendatn eene tentoonstelling worden gehouden van Landbouw, Tuinbouw en Nijverheid. Aan die tentoonstelling zal tevens eene loterij zijn verbonden , waarvan de hoogste prijs eene waarde heeft van ƒ 1500. Aangifte van inzending moet'geschieden vóór 7 julij; inzending tusschen 21 en 26 juljj. Te Amsterdam is een inspecteur van politie, bij het afgaan der brug op de Utrechtscbe straat over de Prinsengracht, onder den muziekwagen van het circus Myers geraakt. Een wiel is hem over de borst gereden, zoodat hij onmiddellijk een lijk was. V olgens een berigt in het Nieuws van den Dag heeft de justitie te Burg, op Texel, een zestigjarig aanzienlijk landeigenaar met geweld weggehaald om hem naar een krankzinnigengesticht te brengen, terwijl velen meenen, dat de man nooit teekenen van krankzinnigheid heeft gegeven. In een ingezonden stuk in het Handelsblad leest men het volgende omtrent de immigratie naar Suriname in Zuid-Amerika. »De schoons kolonie Suriname iii Zuid-Amerika, in Nederland thans zoo niet geheel vergeten toch door velen te weinig gekend en gewaardeerd, was eenmaal een pronkjuweel der nederlandsche overzeesche bezittingen , waarvan nog zelfs op heden in Holland de kenteekenen in menig opzigt zijn aan te toonun, en die uit den vroegeren bloei en welvaart dezer zoo vruchtbare plek gronds zijn voortgesproten. Het verval, de achteruitgang van Suriname gedurende de laatste jaren, moet vooral worden toegeschreven aan het gebrek aan arbeiders ; toch, bij al haar kwijnen, levert zij nog in evenredigheid harer geringe bevolking van plus minus 55,000 inwonors, omtrent vijfmaal zooveel producten voor den uitvoer op als het groote en rijke Java! Om de kolonie Suriname uit haar verval weder op te beuren gaat het nederlandsche Gouvernement op dit ojgenblik met loffelijken ijver voor, en tracht het door belangrijke concessien en krach ttge hulp de landvelhuizing naar deze kolonie zooveel mogelijk te bevorderen. De surinaamsche plantors van hunnen kant zija^eveneens niet achtergebleven, en zoeken op alle mogelijke wijzen de te geringe werkkrachten op hunne plantages door het huren van vreemde arbeiders aan te vullen, en daardoor hunne b staande kuituur te behouden of uit te breiden. Tot verdere bereiking van dit oogmerk hebben zij ook thans hun cog op Europa gerigt; en niet ten onregte ! Immers is Suriname voor omtrent driehonderd jaren het eerst door Europeanen bekend en gukultiveerd geworden ; eerst lateiwerden negers ingevoerd; maar ouropesche landbouwers bleven zich in groot aantal op hunne boerderijen (plantages) mot eigenhandigen arbeid bezig houden en plukken daarvan de rijkste vruchten. Nog op den huidigen dag bevindt zich in Suriname een aanzienlijk getal europesche grondeigenaren, die door arbeid rijk en welvarend zijn geworden, en sedert 40 a 50 jaren aldaar wonen. Neemt men hierbij in aanmerking dat jaarlijks, onder anderen naar Brazilië, een groot aantal Europeanen als arbeiders gaan, die aldaar op de suiker- of koffijplantages werken, en er wei en tevreden zijn, dan is het beweren zeker niet ongegrond, dat arbeiders in de Oude Wereld geboren, ook met vrucht in de tropische gewesten werkzaam kunnen zijn. Dit alles overwegende, hebben eenige vermogende sarinaamsche planters besloten , om zoo mogelijk ook de landverhuizingen van europesche arbeiders naar hunne kolonie aan te moedigen en te bevorderen. Zij bieden derhalve een geschikten veldarbeider de gelegenheid aan, om kosteloos naar Suriname te komen, indien hij genegen is zich voor vijf jaren als landbouwer op een plantage te verharen voor een arbeid van acht uren per dag bij goed loon, vrije woning, kostelooze verpleging ingeval van ziekte, vrij gebruik van een stuk land voor kostgrond, vrij van lands-belasting enz. en daarbij met het vooruitzigt om na afloop van zijn huurcontract van het koloniale bestuur kosteloos een stuk land in eigendom te bekomen, om zich daarop als landbouwer te kunnen vestigen; ja zelfs — een voorschot uit de koloniale kas ce bekomen van / 300 a 500, tot bestrijding der eerste onkosten van vestiging op zijne boerderij. Welk arbeider kan hier na een vijtjario-, ja vijftig jaren slooven en zwoegen in het bezit van zulk een eigendom komen ? Voorzeker al zeer weinigen. Het koudere klimaat, waarin men hier woont, geeft slechts met moeite en inspanning een matige belooning ; terwijl daarentegen oe weelderige groei en de rijke bodem in het schoone vruchtbare Suriname honderd-, ja duizendvoud den arbeid van den vlijtigen landbouwer beloonen. Daarom dan ook is de landverhuizing r.aar Surinajne voor den minder gegoeden hollandsehen landbouwer zeer aan te bevelen als de weg tot verbetering zijner maatschappelijke positie. Nederlandsche arbeiders, die zich hiertoe genegen mogton gevoelen, kunnen alle verdere informatien deswege bekomen bjj den ondergeteekende, welke als planter en veertigjarige bewoner der kolonie Suriname daarover de beste inlichtingen kan geven en door de hierboven vermelde planters gemagtigd is, om arbeiders voor hunne plantage aan te nemen en voor hunne verscheping naar Suriname te zorgen. O. A. Woir, Hotel de Bgbel, Warmoesstraat, Amsterdam." --- 41.) Reis rondom de wereld in tachtig dagen. DOOR JULES VERNE. Eenigen tijd daarna en zonder door zijn meester of Aouda gehoord te worden, zeide Passepartout tot den inspecteur : — Zoudt gij waarlijk voor hem willen vechten? — Ik zal alle mogelijke moeito doen om hem levend in Europa te brengen, antwoordde Fix op een toon die van eene onwrikbare kalmte getuigde. Passepartout voelde eene trilling in zijn aderen; maar zijn eenmaal gevestigde overtuiging ten opzigte van zijn reisgezel verzwakte er niet door. En nu moest men op de een of andere wjjze bedacht zijn om Fogg in zijn waggon te houden, ten einde elke ontmoeting tusschen den kolonel en hem te voorkomen. Dit kon niet moeijelijk zijn , want do gentleman was van nature niet nieuwsgierig of woelig. Fix dacht dit middel gevonden te hebben, want eenige oogenblikken later zeide hij tot Fogg: — Wat gaat de tijd langzaam op een spoorweg voorbij, mijnheer! — Inderdaad, maar hij gaat toch voorbij. — Aan boord der paketboot was het altijd uwe gewoonte een partijtje te whisten. — Ja, antwoordde Fogg, maar dat zou hier laai ig gaan, want ik heb kaarten noch medespelers. — O, do kaarten zouden wij wel kunnen koopen. Men verkoopt van alles in een amerikaanschen spoortrein. Wat de medespelers betreft, misschien zou mevrouw wel.... — Ja zeker, mijnheer, ik whist ook, antwoordde de jonge vrouw. Dit maakt een deel uit van eene engelsche opvoeding. — En ik, zeide Fix, ik beweer het ook vrij wel te spelen. Welnu, wij zijn met ons drieën; dus spelen wij met een blinde. — Zoo als gij wilt, mijnheer, zeide Fogg, blijde dat hij zyn geliefkoosd spel weder kon opvatten, zelfs in een spoortrein. Passepartout werd belast met het zoeken van den stewart en kwam weldra terug met twee volle spellen, fiches, een leitje en een tafeitje met laken overtrokken. Niets ontbrak er. Het spel begon. Aouda kon vrij wel spelen en zij kreegzelfs eenige complimentjes van den ernstigen gentleman. Wat den inspecteur aangaat, deze was van de eerste kracht, waardig de tegenpartij van den gentleman te zijn. — Nu, dacht Passepartout, zullen wij hem wel binnen houden. Hij zal zich niet verroeren 1 Ten felf ure bereikte de trein het punt waar de twee lijnen zich van elkaar verwijderen. Het wa3 te Passe-Bridger op een hoogte van zeven duizend vijfhonderd tachtig engelsche voeten boven de oppervlakte der zee ; een der hoogste punten van den weg, die door het Rotsgebergte loopt. Nog ongeveer tweehonderd mijlen en de reizigers waren eindelijk op deze uitgestrekte I vlakte, die zich tot aan den Atlantischen Oceaan uitstrekt, en die de natuur zoo geheel geschikt had gemaakt voor een spoorweg. Op de helling naar de Atlantische Zee nemen reeds de eerste rio's, stroomen of zij3troomen van North-Platterivier, een aanvang. De geheele horizon van het noordén naar het oosten was overschaduwd door die onmeteljjke halfronde gordijn, welke het noordelijk gedeelte van het Rotsgebergte vormt en waarboven de top van de Laramie zich verheft. Tusschen die rotsgordijn en den spoorweg strekte zich de onafzienbare moerasachtige vlakte uit. Ten half een ure ragen de reizigers even het fort Halleck, dat deze streek in bedwang houdt. Nog eenige uren 8n de togt door het Rotsgebergte zou geëindigd zijn. Men mogt dus hopen, dat geen ongeluk den togt door deze landstreek zou kenmerken. Het had opgehouden met sneeuwen. Het wêer werd koud en droog. Groote vogels vlogen op, verschrikt door de locomotief. Men ontmoette op de geheele vlakte geen wolf of beer. Het was een woestijn in al hare naaktheid. Na een goed ontbijt zette Fogg en zijne medespelers hun spel weder voort, toen de locomotief een schel gefluit deed hooren. De trein hield op. Passepartout stak zijn hoofd uit het raampje, maar zag niets, dat tot dit oponthoud aanleiding kon geven. Geen enkel station was in het gezigt. Aouda en Fix vreesden een oogenblik dat Fogg uit den trein wilde gaan. Maar de gentleman zeide slechts tot zijn knecht: Ga eens zien wat er gebeurt. Passepartout sprong uit den waggon. Een veertigtal reizigers hadden den hunnen reeds verlaten , en onder hen was ook kolonel Stamp Proctor. De trein had opgehouden voor een omgekeerde roode schijf die boven den weg zich verhief. De machinist en de conducteur waren afgestegen en praatten zeer levendig met een lijn-opzigter, dien de chef van het station Medicine-Bow, het eerstvolgende station, herwaarts had gezonden. De reizigers waren nu eveneens genaderd en namen aan dit gesprek deel — ook kolonel Stamp Proctor die op hoogen toon sprak en gebiedende gebaren maakte. Passepartout trad nader en hoorde den opzigter zeggen: — Men kan er onmogelijk over. De brug van Medicine-Bow waggelt en zou het gewigt van den trein niet kunnen dragen. De brug, waarvan sprake was , was een hangende brug over een waterval, en op een mijl afstand van de plaats waar de trein nu ophield. Volgens den opzigter zou er een ongeluk kunnen plaats hebben, daar er verscheidene koorden gebroken waren, en het was onmogelijk om er overheen te gaan. De opzigter overdreef dus in het geheel niet, toen hij zeide , dat men er niet over kon. Bovendien met het oog op de gewone zorgeloosheid der Amerikanen zou het, nu zij voor een enkele maal voorzigtig wilden zijn, een dwaasheid wezen dit niet te zijn. Passepartout durfde zijn meester dit niet te gaan mededeelen; hij hoorde met zijn tanden op elkaar gedrukt en zoo onbewegelijk als een standbeeld alles aan. ---