Buitenland. Proces-Place. Voor de regtbank te Parijs wordt sedert eenige dagen het pioces gevoerd tegen den heerVictor Place, tijdens den fransch-duitschen oorlog consulgeneraal in Amerika. Plao was door zijn Gouvernement belast met den aankoop" van geweren in Amerika, cn nu is het geldeken dat hij voor zijne tusscbenkomst niet minder dan 600,000 francs heeft getrokken door zich 2% commissieloon te laten uitkeeren. Hij beweert , dat hij ter goeder trouw die som heeft berekend , onldat ook voor andere artikelen, met name den tabak, gelijk bedrag wordt geheven. Intusschen brengt bet proces bijzonderheden aan den dag, waaruit de heer Place in geen gunstig daglicht zich vertoont. Hij schijnt bij al de tiansactieu tusschen het fransc.be Gouvernement en de amerikaanscho fabrikanten zijn eigenbelang niet uit hot oog te hebben verloren en zich te hebben laten omkoopen , terwijl hij een aantal onkostenrekeningen heeft verhoogd. Ofschoon hij vaardig is in het geven van ophelderingen, is de schijn zeer tegen hem, en de omstandigheid dat hij achttiende gedeelteii van zijn commissieloon heeft gedeponeerd bij zijne terugkomst in Frankrijk schijnt bem niet ten goede te worden gerekend. De rumeens 3tiG spoorweg-quaestie. Thans, nu vorst Karei van Rumeniö de spoorwegwet heeft afgekondigd, die zooeveii door do beide Kamers is goedgekeurd, willen wij met een enkel woord de geschiedenis dezer netelige quaestie in herinnering brengen. Den 27sten mei 1868, onder het presidentschap van Demetrius Ghika , werd een wetsontwerp aangenomen , waarbij de rumeensche Regering werd gemagtigd tot het sluiten eener overeenkomst met het cou3ortium-Stroussberg. — Dit consortium bevatte dea spoorwegkring Bethel Henry (eigenlijk Baruch Hirsch) Stroussberg; prins Hugo Hohenlohe , hertog van Ujest, erfelijk lid van het pruissische Heerenhuis, prins Victor Hugo Hohenlohe, hertog van Ratibor, en Karei, graaf van Lehndorff. Aan deze heeren werd concessie verleend voor den aanleg van 900 kilometer spoorweg, die in alle opzigten gelijk moest zijn aan de pruissische lijnen; de prijs werd bepaald op 27D,000 francs per kilometer. Do concessionarissen werden gemagtigd om obligatien uit te geven tot het verkrijgen vau een kapitaal, noodig om 300 kilometer aan te leggen; eerst wanneer deze lijn gereed en goedgekeurd was, mogt men overgaan tot de uitgifte van nieuwe obligatien. — Daarentegen beloofde de rumeensche Regering, dat zjj| 7 1 / 3 percent rente zou waarborgen. Naarmate het werk vorderde en de materialen werden afgeleverd, werd de commissarisgeneraal von Ambronn, die door de rumeenscho Regering was benoemd en te Berlijn woonde, gemagtigd om door middel van coupons eone som uit te geven, gelijkstaande met die der geplaatste aandeielon. De obligatien moesten bewaard worden in eeno ijzeren brandkast, waarvan de regerings -commis3aris alleen den sleutel had, eu die bewaard werd bij een bankinstituut, door beide partijen aan te wijzen. De aandeelen in de rumeensche spoorwegleening werden weldra zeer gezocht; de kwakzalvers-aankondigingen in de duitsche bladen waren oorzaak, dat vooral eene menigte ïkleine" burgers hun geld staken in deze onderneming. De namen van het consortium en de waarborg der rumeensche Kegering schenen voldoende. De ondernemers zetten hoi, werk met spoed voort, en hadden reeds binnen den termijn , bij de concessie bepaald , de eerste 300 kilometers gereed, zijnde de lijn Bucharest-Galacz-Roman. Eene cammissie , door de rnmoensche Regering afgezonden , keurde het wark aanvankelijk goed en do eerste locomotiven reden op rumeensch grondgebied. Gedurende 14 dagen jubelde de bevolking op het vooruitzigt van een spoorwegnet; reeds werden de diligence-diensten gedeeltelijk afgeschaft, toen er berigt kwam dat tusschen Braïla en Galaci de weg was vernield door het wassen van de Sereth; weinige dagen later werd een brug geheel wegge, 1 lagen, een station zakte ineen en de regen maakte binnen drie waanden den ganschen weg totaal onbruikbaar. Er v. erd een tweede en ditmaal naauwkeuriger onderzoek ingesteld, waarbij o. a. bleek, dat het station te Bucharest, dat volgens do concessie mar het model van een duitsch stationsgebouw eerste klasse moest wordon ingerigt, niet eens eene wachtkamer bezat, terwijl da overstrooming van den weg het eenvoudige gevolg was van het feit, dat de weg was aangelegd in de vlakte rondom het gebergte henen, terwijl de concessie juist om deze reden den aanleg door het gebergte tot voorwaarde had gesteld. Da bruggen waren ter naauwernood sterk genoeg om eene vigilante te dragen en al hot rollend materieel '/.ag er even erbarmelijk uit. De teleurstelling dor Rumeniers was groot en steeg tot woede, toen men hoorde, dat het consortium te Berlijn, terstond na de voorloopigo goedkeuring, de brandkast had doen openen, daaruit alle obligatien had genomen, dio vpor den aanleg der overige 600 kilometer bestemd waren, sn deze ter beurzo had doen verkoopen. De hertogelijke en grafelijke leden vau het consortium stakon de opbrengst der aandeelen in den zak en gaven aan Stroussberg volmagt om den opkomenden storm te bezweron. De storm- kwam op , maar vaa eene andere zijde dan aanvankelijk werd verwacht. De rumeensche Regering, dio zelve niet weinig gecompromitteerd was door knoeijcrijen met Stroussberg, en zijne ingenieuren schoven de zaak op de lange baan, totdat de januarij-coupori van 1871 moest worden betaald; toon verklaarde zij, dat zij geene rentebetaling garandeerde, aangezien het werk niet was opgeleverd. De teleurgestelde aandeelhouders benoemden nu een comité, enBismarck liet do tanden zien; men stelde voor, dat de aandeelhouders de concessia zouden overnemen en aan eene andere maatschappij ter uitvoering toevertrouwen, maar hiervoor bedankte Stroussborg, diebowee.de dat zijn werk was opgeleverd en goedgekeurd. Het consortium werd gedagvaard voor de regtbank te Berlijn tot betaling van de verschonen rente, maar de hertogen beriepen zich op hun adellijk regt, om niet voor den gewonen regter te verschijnen , en Stroussberg, die toavallig een valscheii coupon had ontdekt, weigerde een fenkelo coupon uit te betalen. — Nu was d» rumeensche Regering weder aan de beurt; uit Berlijn en Konstantinopel werd zelfs met cena gewapende bezetting van het land bedreigd en er mo?et dus iets op. worden gevonden. Het comité vau aendeelhouders ontwierp een accoord met dc rumeensche Regering, dat ^hans door de Kamer en den Senaat is goed- --- STATEN-GENERAAL. De Eerste Kamer heeft gisteren hare werkzaamheden hervat. Onder de ingekómen stukken, waarvan melding is gemaakt, behoorde ook een adres van Kobben a Edjen, koning vau Elmina, J. Marman Smith, burgemeester, en eenige ambtenaren en leden van den kolonialen raad, houdende bezwaren tegen de overgave der nederlandsche bezittingen ter Kuste van Guinea aan Groot-Brittannie , over welk adres in den loop der zitting door .den heer Viruly , namens de commissie voor dc verzoekschriften, verslag werd uitgebragt. Nadat de Kamer hare afdeelingen bij loting had hernieuwd, vereenigde zij zich met 20 tegen 10 stemmen met een voorstel van den heer Cretners, waarover de heeren van Swinderen, Hein, Michiels van Kessenich en de minister van Justitie het woorden , en hetwelk strekte om , met afwijking van een dienaangaande vroeger genomen besluit, nog in deze zitting het wetsontwerp tot afkoopbaarstelling der tienden te behandelen. Daarna kwam in behandeling het wetsontwerp tot goedkeuring van het met Groot-Brittannie gesloten traktaat betreffende den afstand der nederlandsche bezittingen ter Kuste van Guinea. Bij de algemeene beschouwingen werd aan de leden vrijheid gelaten, om wegens het bestaande naauw verband, tevens in het algemeen te gejsagen van de wetsontwerpen tot goedkeuring van sommige bepalingen eener overeenkomst tusschen Nederland en Groot-Brittannie betreffende Sumatra, en tot bevordering van den aanvoer van vrije arbeiders in de kolonie Suriname. Bij de behandeling dezer onderwerpen werd onderzocht in hoever het in beginsel was goed- of af te keuren een eersten stap te doen op den weg van het afstaan van koloniale bezittingen, en of bet inslaan van zoodanigen weg er niet toe zou leiden om tok onze weetindische koloniën in engelsche tanden te doea overgaan. Verder werd nagegaan of er afdoende redenen konden aangevoerd worden om tot eene overgave der nederlandsche bezittingen ter Kuste van Guinea te besluiten, en of bij de andere verdragen gegeven voordeelen konden gelden om dergelijke handelwijze te regtvaardigon; eu vetder i l bjj het wegnemen van het verband tusschen rie overeenkomsten, die omtrent de Kust van Guinea op zich zelve voldoende aannemelijke bepalingen inhield om er zich mede te vereenigen. Eindelijk werd in een onderzoek gocreden der bezwaren wolkejvan sommige zijden tegen het voortdurend behoud der bedoelde bezittingen waren geopperd: hoofdzakelijk bestaande in de nadeeleu, die zouden voortvloeijen uit een gemengd bezit dier streken tusschen. Nederland ea Engeland, in de ongezondheid vau hot klimaat, in het weinige vooruitzigt dat er zou bestaan om van die Kust eene vruchtbare bezitting te maken; in do onmogelijkheid waarin wij osis zouden bevinden om overal het doel van het bezit van koloniën te bereiken, en in de geringe gunstige uitkomsten, waartoe onze ter Kuste gevolgde po - litiek zou hebben geleid. Uit de ge-oerde discussie bleek , dat cie gevoelens omtrent al deze punten uiteenliepen. Terwijl aan den eenen kant erkend werd, dat er veel to doen viel ter verbetering van den bestaanden toe,Hand, maar dat de geldquaestie niet van dien aard moest worden beschouwd om haar als motief voor den afstand to doen gelden; en dat het behoud om verschillende redenen, zoo ter vervulling onzer verpligtingen jegens de inlaüdsche bevolking, die steeds bewijzen van trouw en gehechtheid aan ons geleverd had , als tor bevordering vau handel en scheepvaart, en voor de aanwerving van soldaten voor hot indigche leger en de immigratie van vrije arbeiders voor onze west-indisrhe koloniën aan te raden was, — werd aan de andere zijde gewezen op de wenschelijkheid, die er zou bestaan om die stroken te verlaten, daar het ophouden vau een gemengd bezit voor de inboorlingen als een zegen mr est worden beschouwd ; en op al het bezwaar hetwelk voor Nederland zou voortvloeijen uit de verwezenlijking der wenschen van sommigen , die verlangden, met oplegging van zware offers, te beproeven een verbeterden staat te scheppen, die weldra blijken zouden onze krachten te boven te zullen gaan , en die het boter ware alleen ter bevordering der belangen van onze oost-indische bezettingen te bestemmen. Nadat de heeren Messchert van Vollenhoven, van R/iemen van Rhemenshuizen, Fransen van de Putte, Hartien, Hein, Viruly en Duymaer van Twist het woord hadden gevoerd, werd besloten de beraadslagingen op heden voort te zetten. --- KOLONIEN. Men least in de Locomotief: Er heerschte een groote agitatie in de hoofdstad van Ir.sulinde; een agitatie zooals sommige patriotische helden hadden doorleefd, toen men met bevende harten en geladen geweren feest vierde bij het leggen van den eersten steen voor Koens monument, waarvoor nog altijd de tweede steen niet is aangebragt. Een man, tot eenige jaren tuchthuisstraf veroordeeld , was zijn kerker ontvlugt. Niet ter sluiks , maar openlijk , in de uniform welke hij vroeger gewoon was te dragen, voordat hij commies te Bsnkoelen werd: de uiiforui van zeeofficier. Toen hij voorbijtrok, werd hij dan cok door den schildwacht zeer gracieuselijk gegroet! De officier van justitia hoorde het, spoedde zich naar den consul-generaal van Frankrijk, begaf zich met dezen naar de ree.de en naar de mailboot, die op het punt was naar Singapore te vertrekken, had de eer om den resident, en het genoegen om den assistent-resident voor de politie te ontmoeten, die beiden het siamesche gezantschap hun afscheidsgroet kwamen brengen, ondervroeg den gezagvoerder der Capitole, en ontdekte te zijner tijd , dat de ontviugte zich werkelijk aan boord bevond. Hij was in een hut. De autoriteiten repten zich naar beneden. De geweren gevangene werd opgetfischt. Hij verscheen niet. De hut werd opengemaakt, en plotseling greep men den vlugteling , en Wij vergissen ons, lezer'. Men greep hem niet, want hij hield in elke hand een geladen of ongeladen pistool, en sprak een alleronaangenaamste bedreiging uit, ten gevolge waarvan de heeren liet beter vonden , onverrigterzake terug en, aangezien de gezagvoerder het stoomfluitje liet hooren , huiswaarts te keeren! Alleen werd een schout gelast, om den vlugteling beleefdelijk tot Singapore uitgeleide te doen. Daar kan de ontsnapte welligt aan boord der Capitole vertoeven , totdat een andere mailboot , van China komende, hem een wijkplaats aanbiedt; in elk geval vindt hij ligt pelegenheid, om verder zijn vrijheid te behouden, en den schout, onder dankbetuiging voor de diensten aan den lande bewezen, als zijn adjudant te ontslaan. Een brutaal man , zegt het Nieutc Bat. Jlbl. naar aanleiding van deze zaak, heeft nog altijd een goed deel der wereid voor zich. Zeer juist! Maar mits men, uit vrees voor die brutaliteit, het veld voor hem ruime, in stede van hem met mannelijk pligtbesef te weerstaan ! Het is nooit een opwekkend schouwspel, iemand het hazenpad te zien kiezen, maar h