INDISCHE BRIGADE. I. In de wet tot verhooging der begrooting van Nederlandsch -Indie voor het dienstjaar 1873 komt eene rubriek voor welke aldus luidt: »Voorbereiding der oprigting van een korps militairen , geschikt en gereed om, wanneer noodig, naar de koloniën en overzeesche bezittingen gezonden te worden, tot aanvulling of tijdelijke versterking der strijdkrachten aldaar — — — — — — — Memorie." De Memorie van Toelichting teekende hierbij het volgende aan: «De noodzakelijkheid om te kunnen beschikken over een korps militairen als hier wordt bedoeld» wordt in omstandigheden als waarin wij ons thans bevinden zoo levendig gevoeld, dat zij inderdaad geen bijzonder betoog schijnt te behoeven. Een uitgewerkt plan heeft de Regering nog niet, maar zij heeft gemeend in deze wets-voordragt te moeten doen blijken van haar voornemen, om dadelijk de handen aan het werk te slaan en de noodige voorbereidende maatregelen te treffen, om zoo spoedig mogelijk met een volledig uitgewerkt voorstel bij de wetgevende magt terug te komen en daaraan, als het wordt goedgekeurd , onverwijld eene vaardige uitvoering te geven. Die voorbereidende maatregelen kunnen eenige uitgaven veroorzaken (men denke aan de kosten der instelling eener commissie, terrein-opneming voor den eventuëlen bouw van kazernes, enz.) en het. is dus wenschelijk dat de Regering daartoe over een krediet kunne beschikken. Een memoriepofit, die de bevoegdheid geeft betalingen te doen uit den post voor onvoorziene uitgaven , is hiertoe voldoende. »Door de oprigting van het bedoelde korps militairen, kortheidshalve te noexen eene indische brigade, zal de Regering gelegenheid hebben, I®. telkens, wanneer noodig, het leger in de koloniën binnen weinigo weken te versterken met eene troepenmagt die, volledig georganiseerd, in de plaats kan treden van de indische troepen, welke op expeditie gezonden moeten worden, of ter versterking van de strijdkrachten in de eene of andere bedreigde streek kan optreden; 2°. uitvoering te geven aan de gedachte, waarvan de Regering en de Volksvertegenwoordiging bij de vaststelling der west-indische regerings-reglementen zijn uitgegaan, dat de landmagt in WestIndie, onder den nieuwen staat van zaken, moest behooren tot het leger in Nederland. (Wat dit laatste punt betreft, is het naauwelijks noodig op te merken, dat, in geval van detachering van een gedeelte der indische brigade naar WestIndie, de kosten dier detachering ten laste van de Staatsbegrooting — hoofdstuk IX — aan de indische kas zouden moeten gerestitueerd worden, even als thans b.v. de kosten der detachering van 300 mariniers uit de indische begrooting aan de nederlandsche schatkist vergoed moeten worden.) »Meermalen is het denkbeeld gerezen om het korps mariniers te versterken, ten behoeve van detacheringen naar Oost- en West-Indie, maar daartegen hebben zich overwegende bezwaren doen gelden. De goede eigenschappen van het korps mariniers zijn vooral hieraan te danken, dat de tegenwoordige zamenstelling van het korps toelaat dat in den regel een even groot aantal manschappen op de schepen en op den wal dienst doen , zoodat zij elkander geregeld kunnen vervangen en voor de dienst aan boord en aan den wal gelijke gesel ïtheid kunnen verkrygen en behoi en. Werd de/ bestaande verhouding, ten behoeve van de dienst te lande in de koi<> nien, verbroken, het korps mariniers zon waarschijnlijk minder bruikbaar worden. »Aan de oprigting eener indische brigade, zamengestald uit infanterie-, artillerie- en genie-troepen, schijnen daarentegen geene bijzondere moeijelijkheden verbonden. De noodige officieren zullen voor een deel te vinden zijn onder de gepensioneerde officieren van het indische leger, die al mogen zij wegens ligchaamsgebreken voor de dienst in Indie niet meer geschikt zijn, toch zeer wel bij de indische brigade hier te lande zouden kunnen aangesteld worden, onder toekenning van eene toelage boven hun pensioen. Voorts zullen officieren van het indische leger bij deze brigade gedetacheerd, of met verlof hier te lande verblijvende officieren daarbij geplaatst kunnen worden. »De ondergeteekende (de minister van Koloniën) herhaalt, dat do Regering nog geen volledig plan kan mededeelen, maar slechts de zaak wil voorbereiden, om, zoo spoedig doenlijk op de uitvoering terug te komen bij een afzonderlijk wets-ontwerp , of bij de begrooting van 1874. De wetgevende magt blijft dus volkomen vrij in haar oordeel, en het spreekt van zelf dat de Regering geene uitgaven zal kunnen doen, welke op dat oordeel kunnen anticiperen." Wanneer bij ons nog een zweem van twijfel had bestaan omtrent de verkeerde taktiek dat liberale kiezers, om conservative kandidaten buiten de Kamer te houden, hunne stemmen geven aan anti-revolutionaire kandidaten, zou zelfs die zweem van twijfel verdwenen zijn , na de lezing van den epistel van mr. Heemskerk Az. aan »Heeren Directeuren van het Dagblad van Zuid-Holland en 's Gravenhage" . Indien de liberalen aan iemand dienst hebben gedaan door den schrijver van zulk een brief uit de Kamer te helpen dringen, dan is het zeker aan de conservativen. De brief kenschetst den schrijver geheel. Het is nog altijd dezelfde onbesuisde, blind hartstogtelijke, onhandige, niets geleerd en niets vergeten hebbende, man der ontbindingen, der verkiezings-proclamatiën, der onparlementaire daden en woorden. Ons dunkt, dat de conservative leden der Kamer , toen zij mr. Heemskerks nederlaag bij de stembus vernamen, zullen uitgeroepen hebben : «Goddank , dat wij van zulk een compromitterenden en onhandigen partijgenoot verlost zijn! Hoezee voor Teding van Berkhout! en hoezee voor de inconsequente liberalen die hem in de Kamer geholpen, en ons van Heemskerk afgeholpen hebben !" Het is ons iceermalen overkomen dat, wanneer wij een onhandig liberaal — want ook do liberale partij heeft hare i: terhandsch; mhangers, hoewel zij er geen heef' vsa do .onbegrijpelijke kracht van mr. Heem? fa. i. Az., voor wien al de onhandigen van alle partgen de vlag moeten strijken, — compromitterende woorden hoorden zeggen of compromitterende dingen zagen doen, wij de inwendige verzachting slaakten: »Gave toch de Hemel dat die man een anti-liberaal ware, dan zou onze tegenpartij den last van hem hebben, die nu wij van hem hebben 1" en wij zijn overtuigd dat, evenzoo, menig conservatief dikwijls in den grond van zijn hart gewenscht heeft: »Och, dat toch mr. Heemskerk Az. een liberaal ware! Welk eene winst voor ons! en wat zouden de liberalen met deze type van een onhandig, onpraktisch, onbesuisd en hartstogtelijk man verlegen zitten !" En zulk een man , een man die zulk een, brief kan schrijven , die, wat meer is, zulk een brief kan laten drukken , werken de liberalen uit de Kamer! Zij evenaren bijna den heer Heemskerk zeiven in onhandigheid. Zij helpen een vijand binnenhalen die hun oneindig veel kwaad kan doen en verwijderen den man die onophoudelijk zich zeiven en zijne partij kwaad doet en in den weg staat. Ware die verrukkelijke brief slechts een paar dagen vroeger verschenen, men zou aan de liberalon geen beteren raad hebben kunnen geven, dan toch vooral de verkiezing te bevorderen van dezen conservatief, die luide verkondigt dat het Dagblad van Zuid-Holland en 's Gravenhage het ware orgaan der behoudende partij en der behoudende beginselen is, de éénige »geheel onafhankelijke courant", de éénige groote courant in Nederland, »die de debatten der Staten-Generaal met juistheid wedergeeft", de éénige courant, »die de banier van orde en ware vrijheid moedig omhoog heft." Wat uitnemende diensten zou de heer Heemskerk, als lid der Tweede Kamer , nog aan de liberale zaak hebben kunnen bewijzen ! hoe zou hij de conservative partij gecompromitteerd en versleten hebben! hoe zou bij, zonneklaar, aangetoond hebben, dat de conservative partij in de regering, en mr. Heemskerk als hoofd van een conservatief Kabinet , onmogelijkheden waren geworden ! En dit alles is nu belet, door de schuld, door het onverstand der liberale kiezers , die dezen onschatbaren bondgenoot hebben helpen vallen! Wel mogen wij bidden: »Heere, geef ons mr. Heemskerk Az. als lid der Kamer terug, opdat hij voortga de conservative partij te sloop en en de liberale te conserveren 1" --- 10) PARIJSCHE SCHETSEN. Derde Hoofdstuk. (Vervolg.) Een laatste type van het origineel derrestaoratien. Deze is een klant van de restauratie Brébant. Het is een zeer rijk man , die met een vreeselijken eetlust bedeeld is; hierover beschaamd , heeft hij een vrij grappig middel uitgedacht om zich te kunnen verzadigen. Alle veertien dagen komt hij en vraagt den eigenaar te spreken. Brébant vertoont zich onmiddellijk. — Mijn waarde Brébant , morgen heb ik zes genoodigden, de heeren.. . (hij noemt eenige namen) gij kent ze, niet waar ? ... Het zijn smulpapen... dus 20 francs per hoofd, zonder den wijn. Maak mij een goed menu. De soep moet om klokke zes, precies, op tafel zijn. Ze zijn verwittigd, dus men zal niet behoeven te wachten. Den volgenden dag verschijnt hij vóór het bepaalde uur, neemt het couvert in oogenschouw, schrijft en legt de namen op elk servet, plaatst de hors-d'oeuvre volgens den smaak van ieder zijner gasten en haalt vervolgens zijn horloge nit den zak. — Ah ! zes uur. En nog niemand !.. .. — Uw horloge gaat misschien een weinig voor? geeft Brébant ten antwoord. — Neen , ik ga gelijk met de beurs. Ik heb gezegd : Klokke zes , precies. Zij zijn verwittigd; ik wil hun eene les geven. Laat opdienen. Brébant verdedigt de zoogenaamde nalatigen. — Komaan, ik geef toe; ik verleen hun do°vijf genade-minuten. Twintig malen gaat hij uitkijken naar zijne genoodigden en de vijf minuten verloopen zijnde, ïegt hij droog: — Laat opdienen. De heeren moeten mij dan maar inhalen. Alsdan begint hij geheel alleen het diné der zeven personen en verslindt het in den tijd van vier uren. Al etende praat hij overluid, ten einde door den gargon, die het kabinet bedient, gehoord te worden: —Waarom hebben die rekels hun woord niet gehouden ? (Hij denkt een oogenblik na). Wat A. betreft, ik verontschuldig hem nu; het is heden de dag zijner schoonmoeder. Jawel, maar B. P ... Wacht, heeft hij mg niet geschreven dat hij ongesteld is geworden ? .... Wat C. betreft, ik wed dat hij op weg hierheen de eene of andere cocotte ontmoet heeft ! Die kwajongen blijft steeds jong! Ik ben zeker dat D. enz. enz. Voor iederen afwezige vindt hij eeDe uitvlugt. Vervolgens plotseling met de vuist op de tafel slaande, roept hij woedend uit: — Maar men had mij toch met een paar woorden kennis kunnen geven ! Als de koffij gediend wordt, laat hjj Brébant roepen en met een spottenden glimlach voegt hjj hem toe: — Hein ? ... zoo ik naar u geluisterd had , zoude ik nog op die heeren zitten wachten. — Wij zullen een volgenden keer zien of zij beter op hun tijd passen. Veertien dagen later begint dezelfde geschiedenis weêr en Brébant, die den eersten keer ter goeder trouw was, geeft zjjnen klant met allen ernst bescheid. Na ieder diné zegt deze onveranderlijk: — Ik zal toch het laatste woord hebben !... ik wil zien hoever zg de onbeleefdheid zullen drijven ? Tot nu hebben wij steeds van de groote of midden-restauratien gesproken; het wordt tijd eens te spreken van die, welke meer bijzonder door de matige beurzen gezocht worden. De voormalige crêmeriën zijn nagenoeg verdwenen, ten minste wat hare hoedanigheid van restauratie betreft; zij zijn verdrongen geworden door de inrigtingen van Duval, Porret en Comp. en niemand beklaagt ei zich over. Wij zullen niet stilstaan bij de restauratien »a prix fixe", haar getal is onbeduidend in het centrum van Parijs en in don omtrek der boulevards. Zij zijn daarenboven zoo slecht, dat wij er liever geene melding van maken. Deze kategorie van restauratien vindt men meer bijzonder in den omtrek en in het Palais-Royal, alwaar zij in grooten getale vereenigd zijn; men verlaat er de tafel echter met evenveel eetlust als op het oogenblik, toen men het slechte denkbeeld gehad heeft er binnen te treden. De beste dezer inrigtingen, welke in het centrum gelegen zijn , is de restauratie »Le diner Européen" op .den Boulevard des Italiens. De prijs van het diaé, welke men bij het binnentreden betaalt, is 4.50 francs met een flesch wijn; doch voor dezen prijs kan men dan ook wel een goed diné vergen. Wij zullen stilzwijgend de inrigtingen van fr. 1.50, fr. 2.00 en fr. 2.50 voorbijgaan; men geeft er n een compleet diné: soep, drie schotels naar keus, een dessert, eene halve flesch wijn en brood a discrétion; doch welk diné !... De levensmiddelen (zoo hetgeen men u te eten geeft dien naam nog waardig is) zijn van hot slechtste gehalte en voeden evenveel als een glas klare absinth. Wij zullen voor een oogenblik het woord laten aan den heer Aur. Scholl, die onlangs in het dagblad VEclair van de kookkunst dezer fabrieken sprak. »In zekere inrigtingen, zegt deze schrijver, heeft men gedurende langen tijd schol en tarbot vervaardigd uit ontzouten stokvisch, welke men behendig over eene fijne kam haalde. Wat de omelette betreft, dit is iets anders; men vervaardigt ze uit het wit van vier eijeren en één dojer. De andero dojers worden bewaard ten einde vla te maken en sauces te binden. Men mengt eene soort van onschuldige verfstof door het wit der eijeren, en als de kunstenaar de oppervlakte der omelette zorgvuldig met een, in een mengsel van oker gedoopt, penceel bestreken heeft, laat een eenvoudige keukenjongen er een gloejjend ijzer overgaan, hetwelk de kleur verhoogt en aan het geheele kunststuk don schijn van heerlijk voedsel geeft. — Smakelijk, niet waar ? ..." Luister vervolgens naar de leerrijke geschiedenis van Alfred, de «braadvogel-fabrikant", cn zoo gij dan nog lust gevoelt in de restauratien k prix fixe te dineren, maak ik u mijn welgemeend compliment. Alfred ging naar beneden ; men gaf hem vier pas gedoode musschen , en nadat hij een rietje vol kippenvet gezogen had, prikte hij eene opening in den rug van iedere musch en vulde haar, tusschen vel en vleesch , met het warme vocht. De eenvoudige musch was een fijn geregt geworden , glimmend van vleesch en vet. Aldus toebereid , werd iedere musch voor drie francs verkocht. Moeten wjj nu nog spreken van de halfgevulde borden soep, welke men wéér in den ketel giet; de ingredienten noemen welke de basis er van vormen, enz. enz. ? Inderdaad, meu^walgt als men deze voedsel-fabrieken ziet. Als algemeene regel geldt, zoo gij een smakelijk of buitengewoon geregt op de kaart der restauratien » prix fixe ontdekt, dat gij u gerust de moeite kunt sparen het te bestellen. De gar<;on keert onvermijdelijk (hij gaat vooraf, zonder lagchen, naar de keuken) met eene wanhopige uitdrukking op het gelaat terug , zeggende : — Mijnheer , men heeft zooeven de laatste portie opgediend. Zoo men voor een matigen prijs tamelijk wel, en, hetgeen vooral de voorkeur verdient, zuiver, wil dineren, kan men niet beter handelen dan zich naar de établissementen van Duval, of liever nog , van Porret te begeven. Laten wij eerst bij Duval binnentreden. --- STAATKUNDIG OVERZIGT. 30 Junij 1873. Het onlangs door ons medegedeelde berigt van den val vpti Khiva wordt officieel bevestigd door een telegr :n van gene-aal Kaufir°Tin, den opperbevelhebbel' dt. expeditie,' welk telegram in de Invalide van gisteren is opj urmen. 7 e vereenigde russisehe troepen hadden don ^'Men mei, ouden stijl, d. i. den lOden junij naar onze tvdrekRning, de hoofdstad Khiva ingenomen, doch de khan was gevlugt en het berigt, als zou hij en zijn leger hebben gekapituleerd, schijnt dus onjuist. In afwachting van nadere bijzonderheden moeten wjj dus gelooven , dat het krijgsplan der Khivezen zal worden voortgezet, dooide guerilla geregeld te vervolgen; de Russen zullen dientengevolge, al was hun plan ook ooit een ander geweest, wol genoodzaakt zijn het thans bezette terrein bezet te houden en te versterken , en de overgang tot de annexatie van het khanaat is dan zeer gemakkelijk. De bijzonderheden omtrent de expeditie zelve bepalen zich hoofdzakelijk tot hetgeen in de tweede helft der vorige maand is geschied; de berigten van de Invalide zijn oud, maar het zijn de eenige vertrouwbare. Zie hier wat wij kunnen mededeelen : Den 20sten mei N. S. kwam de orenbergsche afdeeling, onder bevel van generaal Werewkin, vóór Kungrad aan. Vier dagen Tan te voren had eene gewapende kolonne Khivezen zonder artillerie daar post gehad, evenwel zonder de stad te bezetten , die reeds door de inwoners was verlaten ; zij had een weinig achter de stad, die onverdedigd aan de regterflank bleef liggon , eene versterkte stelling ingenomen, en zond gedurig rniters uit naar de kanalen en tuinen , die op ongeveer twee wersten van de stad liggen, ten einde tirailleursdienst te doen. Deze tirailleurs namen echter de vlugt, zoodra eenige, door generaal Werewkin afgezonden Dschigiten zich vertoonden en vuur hadden gegeven ; toen de russische voorposten verschenen, was er geen vijand meer te zien. Werewkin bezette Kungrad, rukte vervolgens nog acht werst*. n verder op in de rigting van Chodscheili, liet daar drie aotniën kozakken als voorhoede achter en keerde naar Kungrad terug, waar een kamp werd aangelegd. De russische verkenningspatrouilles kwamen den generaal mededeelen, dat de van Kungrad gevlugte Khivezen zuidwaarts waren afgetrokken, en zich hadden vereenigd met 3000 man, die hun ter hulp waren gezonden en twee stukken geschut bij zioh hadden; deze nieuwe troepen echter hadden, evenals de vorigen, regtsomkeert gemaakt en hadden nu gezamenlijk post gevat op het moerassige terrein tusschen Kungrad en Chodscheili, dat door de Karabaila wordt doorsneden en door de Amu-Daria en het meer Landan begrensd. Ook hier echter hielden de Khivezen het niet lang uit, want reeds den 27sten mei N. S. was Chodscheili in het bezit der Russen; omtrent dezen marsch echter ontbreken nog de bijzonderheden. Werewkin vond in Kungrad geenszins de bloeijende stad, die men had verwacht; een groot deel lag in puin, want vóór ongeveer 15 jaren hebben de Khivezen en de Turkomannen over het bezit der stad gestreden en zij is sedert niet weder opgebouwd. Het vervallen paleis van den Khan is nog een overblijfsel van vroegere welvaart; thans wordt het gansche paleis op 2000 roebels geschat. De ingezetenen kwamen langzamerhand in de stad terug en boden den Eussen hun vee te koop, waarvan door Werewkin werd gebruik gemaakt. Omtrent de inneming van de sterke stad Chasar-asp, oostelijk van Khiva, vernomen wij het volgende: Den 3den junij N. S. was een detachement van het turkestansche legerkorps (onder bevel van generaal Kaufmann), welk detachement uit twee kompagnien infanterie bestond, uitgezonden om te fourageren. Op zes wersten afstand vanCkasar-asp stootten deze troepen op eene kolonne Khivezen , die door Mahomed-Niasa werden aangevoerd. Er volgde een gevecht in de daar gelegen tuinen, waarop Kaufmann terstond twee kompagnien met twee stukken geschut, onder bevel van grootvorst Nikolaas Konstantinovitsch, ter hulp zond. De granaten, door de Russen in de gelederen der khivesche kavallerie geworpen, hadden eene vernielende uitwerking; aan de russische zijde werden slechts één officier en één soldaat zwaar gewond. Den 4den junij, met het aanbreken van den dag, rukte het gansche turkestansche korps tegen Chasar-asp op; de vijand nam overhaast de vlugt en een van de sterkst*? vestingen van het khanaat viel condor slüg of stoot in de handen der Ru&sen: vier stukken geschut en veracheHeae tenten, amunitie en oorlogsmaterieel waren door de Khivezen achtergelaten. De overige berigten uit het buitenland zijn van uiterst weinig beteekenis. De prefect van Lyon gaat voort met het maken van verordeningen, die zijn onbegrensden eerbied voor de gewetensvrijheid moett>n bewijzen, In het belang van de «zedelijke orde" wordt verboden eene niet-kerkelijke begrafenis te doen bijwonen door meer dan 300 personon, en redevoeringen mogen volstrekt niet worden gehouden aan het graf. Ook tegen de drukpers woedt de heer Ducros op eene wijze, die hem zijne sporen zal doen verdienen bij den minister de Beulé; vier dagbladen van Lyon zijn reeds opgeheven en eenige andere zijn alleen voor hetzelfde lot bewaard, doordien da uitgevers zioh verbonden het blad uitsluitend aan geabonneerden te verkoopen en de namen dezer geabonneerden aan de politie op te geven. De fransche Regering heeft den 27sten weder 150 millioen in wissels naar Berlijn gezonden, terwijl te Nancy nog 250 millioen in baar goud ter verzending gereed ligt. Er dreigt een conflict te ontstaan tusschen Frankrijk en Spanje. Pastoor Santa-Cruz heeft namelijk den maire van eene fransche grensplaats en een correspondent van le Pays gevangen genomen, en weigert dezen uit te leveren anders dan dan tegen overgave van de in Frankrijk geïnterneerde carlisten. Te Madrid stelt het gepeupel weder de wet. Naauwelijks waren de Cortes teraggekomen op hunne eenvoudige besluiten, die op bevelen van de straat waren genomen, of de intransigente*, lieten zich weder hooren ; zij dreigen nu de wapenen op te nemen zoodra de heer Pi-y-Margall met een ministerie der regterzijde voer den dag komt. Dientengevolge heerscht er groote agitatie in de hoofdstad, en alle toegangen tot het paleis der Cortes zjjn door de troepen bezet. In het bongaareche Huis van Afgevaardigden heeft zaturdag eene discussie plaats gehad over de houding der Regering ten opzigte van monsgr. Schopper, bisschop van Rosenau, die de onfeilbaarheidsleer heeft afgekondigd zonder goedkeuring der Regering. Deak heeft in dit debat, onder algemeenen bijval, het liberaal programma zijner partij ten opzigte vau de kerkelijk-politieke aangelegenheden ontwikkeld. Ten slotte stelde hij voor: ten gevolge van het antwoord van den minister Trefort, houdende: dat de afkondiging niet was geschied en gewonen vorm, maar slechts door ronlzending van 200 exemplaren der vatikaansche besluiten aan de geestelijkheid, de zaak te onderwerpen aan de beoordeeling eener commi ssie, pa et opdragt om naar aanleiding van het gebeurde de noodige voorstellen te doen voor eene nieuwe rogeling dor betrekkingen tusschen Kerk en Staat. Het debat over dit voorstel is bepaald op heden. Bij de verkiezing voor een lid in het engelBche Lagerhuis ia het liberale kiesdistrict Bath, is weder een conservatief, lord de Grey, gekozen. ---