Bekendmaking. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem, Gezien art. 9 van Z. M. besluit van den 17den December 1861, (Staatsblad n 8 . 127), Koepen bij deze op alle ingezetenen, die mogten verlangen als Vrijioilligers bij de Militie op te treden, om zich ter Secretarie aan to melden en in het daartoe bestemde register te worden ingeschreven, waartoe dagelijks van des voormiddags 10 tot des namiddags 2 uur gelegenheid bestaat. Om vrijwilliger bij de militie te zijn, moet men ongehuwd of kinderloos weduwnaar en ingezeten wezen, voorts ligchamelijk voor de dienst geschikt , ten minste 1.56 el lang, op 1 januarij van het jaar der optreding als vrijwilliger, het 20ste jaar ingetreden zijn en het 35ste jaar niet volbragt hebben, tot op het tijdstip der optreding aan zijne verpligtingen ten aanzien van de militie, zoover die te vervullen waren , voldaan en een goed zedelijk gedrag hebben geleid. Het bezit van die vereischten, met uitzondering van de ligehamelijke gesteldheid en van de gevorderde lengte , wordt bewezen door een getuigschrift van den Burgemeester, ter verkrijging waarvan op bovengemelden tijd gelegenheid beslaat. En zal deze worden afgekondigd door aanplakking. Arnhem, 15 Februarij 1872. Burgemeester en Wethouders voornoemd, van Pallandt. De Secretaris, H. H. Vitringa. i j --- ARNHEM, 16 FEBRUARIJ. »Elk voor zich .en God voor ons allen" was in de laatste jaren de leus, waarnaar de engelsche Regering hare politieke gedragslijn inrigtte. Zij liet iedereen begaan ; of er regt of onregt gepleegd werd was aan Engeland volkomen onverschillig, zoolang men maar geen onregt pleegde jegens Engeland zelf. Een gemeenschappelijk belang der mogendheden, een algemeen belang op internationaal gebied werd door de britsche staatslieden niet erkend. Hoogstens werd bij enkele gelegenheden eene diplomatieke nota opgesteld om dezo of gene daad te ontraden, maar onder uitdrukkelijke voorwaarde, dat Engeland er geen oorlog om voeren zou , wanneer men aan dien raad geen gevolg gaf. Volgens het engelsche stelsel was Europa zamengesteld uit geïsoleerde Staten, die met elkanders aangelegenheden niets hadden uitstaan. Het liet hen onder elkander ; hunne zaken regelen, des noods door het kanon beslissen, en zijne onverschilligheid ging zelfs zoo ver, dat engelsche onderdanen de benoodigdheden voor den oorlog leverden. Die houding volgde het ook tegenover den amerikaanschen burgeroorlog. Het leverde even gaarne krijgsbehoeften aan de Noordelijken als aan de Zuidelijken; liefst echter aan de Zuidelijken, misschien omdat deze beter betaalden, misschien ook omdat de duur van den oorlog afhing van den tijd, dien de Zuidelijken het nog konden uithouden; hoe langer deze in staat waren zich te verzetten, zooveel to langer zou het duren eer : ,de Noordelijken de overwinning behaalden , die hun ten slotte altijd ten deel moest vallen. Het bedacht niet, dat, wanneer dit doel was bereikt , ook voor Engeland de dag der afrekening zou komen. Misschien was het van oordeel, dat, wanneer eenmaal de oorlog was geëindigd, beide partijen te verzwakt zouden wezen om zich aan nieuwe verwikkelingen te wagen. Maar het rekende buiten de ontzaggelijke veerkracht van het amerikaansche volk, en naauwelijks was de vrede hersteld, of de Vereenigde Staten riepen den vermomdea bondgenoot der Zuidelijken tot verantwoording, en grepen als punt van uitgang et bouwen, uitrusten en bemannen van het aperschip de Alabama aan. Acht jaar lang is au reeds deze afrekening hangende; zij heeft a eiiei phasen doorloopen; een oogenblik zelfs, toen Z1 J tot eene loutere geldquaestie teruggebragt sc een, meende men dat hare oplossing nabij was, ^aai ae Amerikanen wezen zoodanige oplossing > omdat het, volgens hen, meer dan eene bloote schadevergoeding in geld betrof. at er evenwel een ernstig geschil uit zou tvloeijen , werd niet ondersteld. Algemeen vermoedde men dat het zijne plaats zou vinden onder die geschillen, welke, even als die processen voor engelsche regtbanken waarvan Dickens verhaalt, reeds jaren en jaren voorkomen op de rol en waarin geen van het thans levende geslacht i de uitspraak zal beleven. Ook op politiek terj rein zijn er van die processen , welke een menschenleeftijd lang aan de orde blijven, en waarvan zij, die van de beslissing getuigen zijn, in de archieven den oorsprong moeten zoeken. Maar terwijl gewoonlijk bij die langdurige burgerlijke en internationale processen door den tijd de par. tijen haar vijandelijk karakter verloren hebben, heeft zich het engelsch-amerikaansch geschil ge - envenimeerd ; er is kwaad vleesch in de wond gekomen en de twee partgen staan thans scherp tegen elkander over. Amerika heeft een dreigend karakter aatigenomen, en Engelands eer gedoogt niet om tegenover dien hoogen toon too te geven , schuld te bekennen en de eischen in to willigen. Bovendien , hoe ontzaggelijk de middelen zijn , waarover de Vereenigde Staten bij een eventuelen oorlog te beschikken zouden hebben , Engeland bezit ook hulpbronnen , die het tot eene geduchte mogendheid maken, en de uitslag van dezen krijg zou geenszins zijn af te leiden uit het verschil in vierkante mijlen oppervlakte, die de beide Staten beslaan. Maar wat Engeland thans mist, of verdiende te missen, zijn bondgenooten. Bij de europesche verwikkelingen heeft het alle Staten voor zich zeiven laten zorgen ; het zou dus billijk wezen, dat op hare beurt de europesche mogendheden de leer der manchester school toepasten, het »elk voor zich en God voor allen" tegenover Engeland in praktijk bragten en het toevoegden: »in de dagen der benaauwdheid hebt gij ons niet gekend , waarom zouden wij thans den lieven vrede prijsgeven en ons offers getroosten om uwentwil ? Integendeel, voer oorlog zoo heftig en zoo lang gij wilt; onze handel, scheepvaart en industrie zullen er slechts voordeel bij hebben." De eenige mogendheid,- die misschien aan Engeland eenigen dank verschuldigd is voor zijne onthouding, Duitschland , wordt door andere belangen belet aan die stem der dankbaarheid gehoor te, geven. De belangen der Duitschers, die voortdurend naar de Nieuwe Wereld trekken en zich daar hebben gevestigd , zouden in gevaar worden gebragt, wanneer hun moederland eene vijandelijke houding tegenover Amerika aannam. Van Rusland is nog minder steun te verwachten; hoe zwakker Engeland wordt, zooveel te gemakkelijker kan Rusland in Azie zijn gebied Hitbreiden, Engeland staat geïsoleerd tegenover Amerika, in dezelfde verhouding alzoo, waarin het de Staten van Europa tegenover elkander liet staan door zijne politiek van niet-interventie. Het oogst thans wat het gezaaid heeft; voor de internationale politie, die het had kunnen vestigen, isjnu het oogenblik voorbij. Het moet geheel op eigene krachten vertrouwen, en het staat bloot dat, bij een oorlog, Amerika dezelfde gemakken ondervindt in europesche havens, die andere oorlogvoerende mogendheden in de britsche havens ondervonden. Deze overwegingen zullen waarschijnlijk ook bij Engelands staatslieden in deze dagen wel eens oprijzen, en misschien zal de spanning > welke nu tusschen Amerika en het voormalige moederland ontstaan is , er toe medewerken oiïi Engeland tot eene edeler internationale politiek ts brengen. De quaestie met Amerika toch , zoo zij thans al beslist wordt zonder een oorlog , waarvoor naar men meent nog alle hoop bestaat , is niet voor altijd verdwenen. Alabama is slechts een pseudoniem ; de ware naam dien dit geschil draagt is ook reeds door de amerikaansche bladen genoemd: die naam is Canada. Zoo lang de Republiek begrensd wordt door britsch grondgebied, moet er vrees blijven bestaan voor nieuwe verwikkelingen, en de uitrusting vau een kaperschip zou door Amerika vermoedelijk nooit zoo hoog zijn opgenomen, wanneer Canada geen britsche bezitting ware. Ook Engelands belang brengt dus mede , dat het afstand doe van die ongelukkige staatkunde die alle gemeenschappelijk verband tusschen de Staten loochent. Het moet tot de erkenning komen van de solidariteit tusschen de mogendheden, eene erkenning die de grondslag kan wezen, wel niet van een eeuwigdurend rijk van vrede, waarvoor de tijd nog niet gekomen is , maar voor een toestand, waarin men niet elk oogenblik bloot staat om den oorlog te zien uitbreken, zoo vaak een enkel vorst de kans schoon ziet, om zijne magt te vergrooten. --- STAATKUNDIG OVERZIGT. 16 Februarij 1872. De heer Casimir Périer, oud-minister van Binnenlandsche Zaken in Frankrijk, heelt in de dagbladen een brief doen opnemen , waarin hij verklaart zich aan te sluiten bij het linker-centrum der Kamer. Men weet, dat hij vroeger tot het regter-centrum behoorde , en hij is nu bezig met een plan , om regter- en linker-centrüm te vereenigen , waardoor de meerderheid zou berusten bij eene groote gecombineerde middenpartij. De onderhandelingen worden gevoerd door den heer Périer eenerzijds en den heer Jaubert ter andere zijde. Naar het schijnt zal het programma van het linker-centrum, waarbij het twee-kamerstelsel en het presidentschap voor het leven wordt voorgesteld , de grondslag der onderhandelingen zijn. Wij herinneren ons , dat weinige maanden vóór den val van het keizerrijk een dergelijke maatregel is beproefd in het toenmalige Wetgevende Ligchaam. De heeren Buffet en Daru vertegenwoordigden destijds het linker-, de heeren Öllivier c. s. hst regter-eentrum. Uit deze combinatie, die de hoer Öllivier »in de sterren" had gelezen, werd het hibridische ministerie-Öllivier geboren, dat het keizerrijk moer dan éénig ander ministerie heeft gecompromitteerd. Zal de Nationale Vergadering thans gelukkiger zijn ? Wij betwijfelen het. Frankrijk moet kiezen of deelen, het moet öf eene monarchie worden, öf eene republiek; het tegenwoordige provisorium wordt kunstmatig gehandhaafd, maar- heeft geene reden van bestaan meer, en zal, wanneer het niet spoedig ophoudt, eindigen door een coup d'e'tat in plaats van door den langs wettigen weg uitgesproken volkswil. De legitimisten hebben de ster hunner hoop, den graaf van Chambord, de fransche grenzen zien naderen; Hendrik V zal de witte vlag tijdelijk uitsteken te Antwerpen. De regterzijde van de Kamer heeft terstond eenige gevolmagtigden benoemd, die don pretendent haar programma zullen voorleggen en te dien einde reeds naar Belgie zijn vertrokken. Het fransch-duitsche posttraktaat is den 14den te Versailles onderteekend. De schoolwet-beweging in Pruissen neemt toe; de polemiek loopt in het belagchelijke. Zóó meldde b. v. de ultramontaansche Bomer ReichsZeitung onlangs mede , dat de koningin en keizerin Augusta zich op een hofbal van 8 februari] tegenover verschillende afgevaardigden hoogst ongunstig had uitgelaten over het regerings-ontwerp. In plaats van dit geschrijf onbeantwoord te laten , wijdt de Norddeutsche Allgemeine , een half-officieel orgaan , hieraan een hoofdartikel, waarvan de hoofdinhoud langs telografischen weg aan de grnsche duitsche pers wordt medegedeeld. Dit belangrijk (!) artikel zegt, dat er na het orde-feest geene afgevaardigden aan het hof zijn voorgesteld en dat de keizerin niet gewoon is om met Treemden te spreken over politiek. De beraadslagingen in den pruissischen Landdag hebben , na het gewigtig besluit der voorgaande week, haar vorig kleurloos karakter teruggekregen. Slechts nu en dan breekt de afgevaardigde Löwe, een vriend van interpellatien , de eentoonigheid van het debat. In de beijersche Kamer heeft een lid van de Fortschritts-partij , de heer Frankenburger, een belangrijk voorstel gedaan, dat, helaas ! niet is aangenomen. De minister van Oorlog bragt namelijk een ontwerp ter tafel, waarbij het cijfer der inkomsten op de loopende begrooting werd verhoogd met .10,400,000 gulden, zijnde het aandeel van Begeren in de oorlogsconfributie door de stad Parijs betaald. De heer Frankenburger stelde voor, om deze 10 inillioen te bestemmen > voor een schoolfonds , ten einde het kosteloos volksonderwijs in Beijeren te kunnen invoeren. De Regering, hoewel een voorstander van het kosteloos onderwijs, keurde echter het middel af, en het voorstel werd hierop verworpen. Zeker had men aan deze gelden geene betere bestemming kunnen geven, vooral in een land waar het volksonderwijs, dank zij de ultramontaansche invloeden, nog op zulk een laag peil staat. De Unita Cattolica meldt,, dat de Paus eerlang eene encyclica zal uitgeven, ter bestrijding van het openbaar volksonderwijs. Het mondgevecht tusschen katholieken en protestanten te Rome heeft den 9den plaats gehad; wij deelen later eenige bijzonderheden mede. Te Valladolid hebben ongeregeldheden plaats gehad zonder politieke beteekenis. De kadetten zijn daar slaags geraakt met de studenten in de medicijnen en met de burgerij. De geruchten, als zou het antwoord van Amerika op de dépöche van Lord Granville reeds te Londen zijn aangekomen, wordt officieel tegengesproken ; wat meer zegt, de dépêche zelve is eerst den 13den te Washington overhandigd, en het antwoord kan niet vóór den 24iten te Londen zijn. In het Hoogerhuis worden allerlei onbescheiden en onhandige vragen aan de Regering gedaan, die natuurlijk onbeantwoord blijven. --- Binnenland. ARNHEM, 16 Februarij. * De 15e februarij was, zoo schrijft "men ons, bestemd om den heer Delprat de sympathie van een groot deel van het leger te doen verkrijgen , daar namelijk het berigt zich bevestigde, dat hij het gedwongen kerkgaan had afgeschaft. Gaarne willen wij aannemen, dat er redenen zijn , waarom anderen die afschaffing zoo liberaal weg, zonder eerst, op conservative wijze, »het vicieuse uit het stelsel te verwijderen, door het te herzien", afkeuren, er een radicale maatregel in zien, en voor andere mokerslagen vreezen. Die redenen bestaan voor ons niet in genoegzame mate, om het besluit niet met ingenomenheid te begroeten. Op welke wijze echter art. 171 van de inwendige dienst der infanterie zou zijn te herzien , anders dan door het eenvoudig te supprimeren, vatten wij niet. Een van beiden": » dwing ze in te gaan", of »geef ook militairen de keuze zich al of niet en waar ter kerk te gaan." Is er een middenweg ? Bij voorbeeld door ze om de 14 dagen te dwingen ? Maar daarmee wordt het vicieuse niet uit het stelsel verwijderd. Is er geen middenweg, dan verdient do heer Delprat door zijne eerste openlijke daad als minister van Oorlog lof. Lof, omdat" hij een volgens hem bestaand kwaad eenvoudig wegneemt. Lof, omdat hij den orthodox niet dwingt een modernen prediker te gaan hooren, en den moderne vrijlaat te gaan hooren wien hij wil. Lof eindelijk, omdat hij de schare, die zich des zondags in het kerkgebouw vereenigt om gesticht te worden, niet ontsticht door het zien van een troep soldaten, die gedwongen wordt zich te doen stichten. Want een troep soldaten gedwongen , en de meesten tegen hun zin in de kerk , is een onstichtelijk gezigt. De N. R. C. zegt: Het Dagblad blijft volhouden , dat een hoogleeraar , omdat hij »staatsambtenaar" is , geen oppositie mag voeren tegen de Regering. Maar wat dunkt het blad dan van den hoogleeraar Vreede , die op vrij wat erger wijze oppositie voert tegen de Regering, dan de hoogleeraar Buys heeft gedaan ? Wij zijn er ver af, den heer Vreedo, omdat hij hoogleeraar is, het regt te willen ontzeggen, vrij voor zijn meening uit te komen. Maar volgens de denkbeelden van het Dagblad zou de heer Vreede al lang zijn ontslag verdiend hebben. Het Handelsblad ontving het volgende stuk Venlo, 14 februarij 1872. i> Mijnheer de Redacteur ! Uw artikel over mijn ontslag bevalt mij wel, vooral de laatste alinea. (1) Met één denkbeeld slechts kan ik mij niet vereenigen. Gij zegt van mij, dat ik ben »een ambtenaar, die , wetende slechts voor een tijd benoemd te zijn, durft beweren, dat hij van zijne positie enz. is beroofd." Hij komt mij voor, dat door u de positie van kantonregter, zooals die feitelijk bestaat, niet juist erkend wordt. Het isjwaar, de kantonregters worden benoemd voor 5 jaren, maar dit is te verstaan cumgrano salis. Het schijnt niet juist te beweren, dat na verloop van 5 jaren ipso jure , alle betrekking tusschen den Staat en den titularis ophoudt. (2) De minister zelt begrijpt het zoo niet, anders (1) Wij schreven nl.: «Intusschen is het wenschelijk en onnoodig , dat die redenen binnen kort openbaar worden gemaakt, niet alleen om den wille des ministers en van den heer Haffmans, maar ook voor de kiezers in Limburg en Noord-Brabant, die behooren te weten of die heer voor eene eventuele herbenoeming als lid der Tweede Kamer, der Provinciale Staten en van den gemeenteraad in aanmerking verdient te komen." (Aanteekening der Red.) (2) Hetgeen wij dan ook volstrekt niet hebben beweerd. Die voor den tijd van 5 jaren wordt benoemd is na verloop van dien tijd ipso jure te beschouwen als ontslagen. Maar houdt daarom ipso jure alle betrekking op tusschen den Staat en den titularis ? Neen , want, reeds door zijne betrekking is hij doorgaans voor her1 benoeming preferent. had Z. E. -mij niot met da meeste plegtigheid bij koninklijk besluit ontslag verleend. Een ontslag komt bij uwe opvatting niet te pas. (3) Hebt gij wel bedacht M. d. E.! wat er bij uwe zienswijze van de kantonregters wordt ? De meest aftiankelijke schepsels der wereld. (4) Geen bezembinder zou op die voorwaarden kantonregter willen worden. (5) Wat is het geval ? De kantonregters werden tot nog toe geregeld herbenoemd en ieder kantonregter rekende daarop (6). Waarom laat men hen voor pensioen storten ? Omdat de betrekking als eene vaste en niet tijdelijke beschouwd wordt (7). Uwe theorie f zou voor alle kantonregters een donderslag in de ooien zijn. (8) De Latijnen zeggen: verba valeut usu. En zoo is het ook met deze wetsbepaling. Met de ^opneming jdezer regelen zult u zeer verpligten Uw dw. dienaar Haffmans, lid der Kamer." De redactie laat hierop volgen: Hetgeen wij aangaande dit schijven te zeggen hadden vindt de welwilleade lezer in onze aanteekeningen. Wij vleijen ons met de hoop, dat ook die den heer Haffmans »wel zullen bevallen." (3) Waarom niet ? Iets hooger zegt de heer Haffmans »dat de kantonregter benoemd wordt voor 5 jaren is waar, maar moet worden verstaan cum grano sa/is." Wij hebben er niet tegen, mits men maar juist opgeve wat dit greintje zout is. Het is dit, dat de kantonregters , ofschoon benoemd voor slechts 5 jaren, in den regel worden herbenoemd , tenzij tegen zulk eene benoeming overwegende bezwaren zijn. Stond er in de wet: »kantonregters zijn niet weder benoembaar," dan zou ipso jure na den tijd van 5 jaren, zonder verdere kennisgeving, alle betrekking ophouden tusschen hen en de Regering. Nu zij kunnen worden herbenoemd of ontslagen, dient de Regering toch wel, al ware het slechts uit beleefdheid, hun kennis te geven, hetzij van die benoeming, hetzij van het ontslag. (4> In het geheel niet! Zie boven. De kantonregter immers wordt in den regel herbenoemd. En in Nederland is bet regtsbewustzijn, goddank, zoo goed ontwikkeld, dat iemand, die zijnpligt doet, geen sterveling naar de oogen behoeft te zien. (5) Dit moeten de bezembinders weten. Gelukkig zal het liun niet worden gevraagd. En werd ook al eens par impossible een enkele bezembinder kantonregter, welnu, dan werd hij dit op zijn eigen gevaar en met de wetenschap , dat men na 5 jaren stellig de vergissing zal goedmaken , door hem te ontslaan. Die man heeft dan geen klagen, maar reden tot dank, dat men hem 5 jaren liet zijn , wat hij nooit had moeten worden. / (6) Juist wat wij beweerden, maar alt'jd cum grano salis , namelijk , dat de kantonregter behoorlijk doe, wat des kantonregters is. (7) En ook eene vaste betrekking is, in zoover de kantonregters in den regel worden herbenoemd. De heer Haffmans echter schijnt verder te gaan en te meenen, dat de bijdrage tot het pensioenfonds is eene soort van assurantiepremie tegen het ontslag, zood it de ambtenaar slechts zijne bijdrage had te betalen, om altijd te worden herbenoemd. Dit zou voor bezembinders al zeer vermakelijk zijn. Zij konden dan blijven bezembinden, do zaken van het kantongeregt laten loopen en toch zeker zijn van hunne herbenoeming. (8) Wij gelooven er niets van. Een donderslag voor bezembinders, maar voor de anderen .... neen ! * Gisteren namiddag ten ongeveer 3 1 /* ure had zekere J. Jansen, metselaarsknecht, wonende te Velp en werkzaam aan het huis van den smid Jannessen in de Yossenstraat alhier , het ongeluk met een kalkbak, dien-hij op de schouders droeg en waarmede hij door de goot van dat huis liep, het evenwigt te verliezen en naar beneden te storten, met hot ongelukkig gevolg dat hii eene zware kneuzing bekwam aan het hoofd. Hij is terstond r.aar het stadsziekenhuis vervoerd, waar hem geneeskundige: hulp is verleend. Zijn toestand schijnt niet hopeloos te zijn. * B,heien, 14 febr. Het gunstige weder, gedurende eenige weken , is vooral voor den landman zeer welkom geweest, daar zijne landerijen nu nog steeds voorraad van voedsel leveren, dat andere winters niet kon binnengebragt worden; en de vrees voor gebrek aan voedsel voor zijn vee , bij velen in hst begin van den winter niet ongegrond, is geheel bijj hem geweken. Het weder heeft aan de , gewassen reeds leven en groeikracht teruggegeven, hetgeen menigeen meer ongerustheid dan genoegen geeft, daar men nog altijd in het wintergetij is en een weinig vorst aan de reeds groeijende gewassen veel nadeel zou kunnen toebrengen. Dat allen in die ongerustheid niet deelen en zich niet voorstellen, dat er nog een kwade wintermaand aanstaande is, bewijst het in gereedheid brengen van sommige landerijen , waarin men misschien spoedig denkt te poten en te planten. Het schoone weder maakt den handel in vee meer levendig, vooral in de laatste dagen waren de koopprijzen steeds hooger, en voor neurende koeijen besteedde men veel geld; de prijzen daarvoor ■waren van ƒ140 tot f'200. * Heteren, 15 febr. Eenige dagen geleden heeft een deputatie, bestaande uit twee leden der Gedeputeerde Staten, het terrein voor den geprojecteerd en nieuwen dijk in loco opgenomen. De subsidien van het rijk en de provincie daartoe zullen hoogstwaarschijnlijk niet achterblijven, bijaldien de bijdragen van belanghebbenden en belangstellenden van dien aard zijn, dit zij het leggen van een nieuwen dijk daadwerkelijk als de begeerte der ingezetenen aautoonon, De inteeketilijst circuleert thans voor de tweede maal, eu zal, hopen wij , door een belangrijk verhoogd cijfer van der gom een ten aren goeden wil, tot bevordering eener zaak, die zoowel tot sier als tot nut van ons dorp strekt, getuigenis geven. — De gezondheidstoestand hier ter plaatse is over het algemeen zeer bevredigend ; te Driel overleed onlangs iemand aan de pokken, gelukkig was dit een sporadisch geval, eu hoort men thans niets meer van dergelijke zieken. * Kuilenburg, 15 tebr. Gisteren morgen ontstond hier weder brand in de schuur van den landman J. d. H. Door de ijverige pogingen van de brandweer is het gelukt de vlammen spoedig meester te worden, zoodat alleen de schuur en een gedeelte van den hooiberg zijn vernield. De oorzaak van den brand wordt aan onvoorzigtigheid toegeschreven. — De commissie voor de feestviering te Brielle laat weinig meer van zich hooren. Vele ingezetenen zouden gaarne zien, dat op de eenmaal zoo flink begonnen weg werd voortgegaan. f Deventer , 15 febr. Naar wij vernemen, is men voornemens, alhier het rijks-telegraafkantoor met het te bouwen postkantoor te vereenigen. * Diepenveen, 15 febr. De prijzen van het rundvee zijn in de laatste dagen over het geheel 10 a 15 percent gedaald; alleen de vette koeijen zijn vrij gelijk in prijs gebleven. Voorfransche rekening worden hier en in do omliggende gemeenten , alsmede op de markten in deze provincie, de beste werkpaarden tegen hooge prijzen opgekocht. Met den veldarbeid heeft men reeds een aanvang gemaakt; üe spinagie hebben wij reeds boven den grond zien staan. * Gorsel, 15 febr. In deze gemeente heerscht de croup onder de kinderen in vrii erge mate. De school te Epse, eene buurtschap in deze'gemeente, is dientengevolge gesloten. Yoor eenigen tijd kwam in het Weekbl. van Wijk b. Duurst, een advertentie voor, waarin medegedeeld werd, dat de heer »brievenbaas, ex-gemeente-ontvanger" aldaar, tot lid van den gemeenteraad was verkozen, en daarna de oorzaak ter kennisse gebragt wordt, waarom de heer zijn ontslag heeft moeten vragen als gemeenteontvanger. Die reden kon niets anders zijn dan j>een aanmerkelijk tekort in de gemeentekas." Verder werd op een schijnbaar zeer onbeschaafde uitdrukking van bedoelden heer gezinspeeld. — ï Het ware te wensehen, zoo sluit het artikel, dat personen , wien gemeentegelden niet meer kunnen toevertrouwd worden, of zich aan opligting hebben schuldig gemaakt, ook uit 's rijks betrekkingen werden ontslagen." De heer Verhaar, gemeenteraadslid, had zich deze zaak aangetrokken. Voor de regtbank te Amersfoort gebragt, bleek het, dat de heer Verhaar werkelijk ontvanger was geweest, maar als zoodanig zijn ontslag had genomen. Over de redenen daaromtrent zijn de opgaven verschillend. Na afloop van het geheele getuigenverhoor, maakte de substituur-officier van justitie, jhr. mr. de Jonge, de opmerking: dat het opnemen van zulke vuilaardige stukken in de dagbladen hoogst afkeurenswaardig was. Daarna betoogde het O. M., dat de strekking van genoemd stuk lasterlijk en boosaardig was en betoogde* de schuld van den drukker. Het O. M. tegen den drukker van ditstuk — den uitgever van het W. van Wijk b. D. — een cellulaire gevangenisstraf van 15 dagen en ƒ 25 boete. De uitspraak werd bepaald op donderdag 15 dezer. Hendrik Johannes Snoeij, die jl. Donderdag voor het Provinciaal Geregtshof in Zuid-Holland te r.egt stond, beschuldigd van moord, gepleegd op zijne huisvrouw Margaretha Maria van Wijngaarden , te Rotterdam, is bij arrest van gisteren daaraan schuldig verklaard en tot 15 jaren tuchthuisstraf veroordeeld. Het Hof achtte de verzwarende omstandigheid van voorbedachten rade ten deze niet overtuigend bewezen en sprak Snoeij daarvan vrij. Haarlem , 15 febr. Heden is alhier in den krijgsraad, onder voorzitterschap van den majoor der infanterie van der Beek, in geheime zitting een begin gemaakt met de behandeling der zooveel gerucht gemaakt hebbende zaak van de officieren Ort en de Bye, die een burger dezer stad in den Haarlemmerhout hebben aangerand. Het voorarrest, w.iartoe de beide officieren sedert 4 januari] waren verwezen, is opgeheven en beiden zijn heden, onder handtasting, ontslagen. ( N. R. C.) De heer N. T. Verwey, geboren te Deventer, is te Leiden tot doctor in de regten bevorderd, na verdediging van stellingen. Naar men wil, zal de generaal-majoor Engelvaart reeds in de volgende week weder als gouverneur der militaire akademie zijne functien aanvaarden. ---