ARNHEM, 6 SEPTEMBER. In don laatsten tijd bestaat, op het punt der punt dor binnenlaudsche politiek, eene opmerkelijke gelijkenis tusschen Engeland en Nederland. In Engeland, gelijk in Nederland, ziet een liberaal Kabinet zich, langzamerhand maar ge■tadig, de meerderheid ontvallen uit welke het is voortgekomen en zonder welke het niet kan regeren. Districten die een menschenleeftijd lang liberale afgevaardigden naar het Parlement zonden, doen anti-liberale keuzen. In het Parlement zelf heeft het ministerie geene verzekerde meerderheid; het geraakt zelfs menigmalen in conflict met de leden van zijne eigene rigting. Wat het nog tot stand brengt wordt met behulp van toevallige meerderheden van den dag tot stand gebragt, door meerderheden die, na elke stemming, weder uit elkander vallen. Heden behaalt het ministerie eene kleine overwinning met het vooruitzigt om morgen misschien eene groote nederlaag te lijden. Het ministerie houdt, terende op deze meerderheden van den dag, de zaken gaande, maar zonder moreel overwigt; geen ontzag wekkende, beheerscht het de toestanden niet en is geen ■leester van het debat; met andere woorden, het regeert niet. Ook in Engeland schijnt — voor het oogenblik althans — het ras der eigenlijke staatsmannen , der mannen die de omstandigheden aan zich en niet zich aan de omstandigheden onderwerpen, uitgestorven. Peel en Palmerston hielden de traditie van den het debat beheerschenden staatsman nog in eere, terwijl de eerlijke , maar stijve en saajje Gladstone in het parlementaire huishouden slechts eene opperkellners-rol vervult. Er is veel alledaagsche goedheid in dit Gladstone-ministerie, maar geene enkele uitstekendheid; het leelt van expediënten, maar heeft geene bezielende kracht. Zelfs van den excentrieken Bright is een tam en mak Kabinets-lid , een meedoener , geworden. Hieraan bovenal, aan het ontbreken van de bezielende kracht, van den geest van initiatief, is het verschijnsol toe te schrijven, dat zelfs in van ouds liberale districten anti-liberale afgevaardigden worden gekozen. Dit is niet het gevolg hiervan, dat zij die vroeger liberaal waren anti-liberaal zijn geworden en daardoor de meerderheid verplaatst hebben , maar daarvan, dat zij beginnen zich te onthouden eene Regering zonder regeerkracht te steunen , en soms ook omdat, bjj hunne ontevredenheid over den gang van zaken , de persoonlijke en lokale invloeden voor kandidaten eener andere kleur, die zjj anders niet zouden gestemd hebben, een overwegenden invloed verkrijgen. Een ontevreden, gedesillusioneerd , ontmoedigd , onverschillig geworden kiezer komt er ligtelijk toe, zich van stemming te onthouden of zelfs, wanneer zijne eigene partij met eenen niet bekenden of niet populairen kandidaat voor den dag komt, te stemmen voor den kandidaat der tegenpartij wanneer hij dezen persoonlijk niet ongenegen is. In zulke tijden van matheid en politieke afgewondenheid verliest eene partij niet hare beginselen en overtuigingen, maar haar zelfvertrouwen en hare geestkracht. Zij wordt inactief, lijdelijk, afwachtende; omdat zij hare personificatie mist, ontbindt zij zich als partij en treedt het individualisme, treden de louter subjeetive en persoonlijke meeningen, doeleinden, wijzen van doen enz. op den grond. Het gemeenschappelijk inzigt, het in gemeen overlég handelen, het zamenioerken verdwijnt; elk lid der partij do6t wat, in elk gegeven oogenbl'k en in elke gegeven omstandigheid , uitsluitend uit de motieven van het oogenblik en van de bijzondere omstandigheid beoordeeld, in zijne oogen goed is te doen. Zoo doende gebeurt het, dat liberalen anti-liberaal spreken, stemmen en kiezen, omdat zij hunne beslissing afhankelijk stellen van de inzigten, indrukken en invloeden van den dag. Daarbij komt dat bij velen niets den tegenzin , den wrevel, den lust tot tegenwerken meer opwekt dan de te-leur-stelling door de fouten of de onmagt van de eigene partij en hare Regering veroorzaakt. Men haat eenen vijand nooit om zijne fouten, zijne onhandigheden , zijne te-kort-komingen , omdat deze allen even zoo vele argumenten en bewijzen zijn voor de stelling , dat bij voor het regeren niet deugt; het zijn juist zijne eigene medgezellen in de vijandschap die er hem om haten en harde verwijten over doen, omdat hij, door die fouten, onhandigheden en te-kort-komingen, argumenten en bewijzen aan de tegenpartij levert; hij compromitteert zijne partij, haar leer, hare praktijk en , wat zij hem het minst vergeven t hare leden, zijne mede-partijleden. Deze is de diagnose der hedendaagsche politieke engelsche ziekte en ook die der nederlandsche. De liberale partij is in beide landen niet dood en niet stervende, maar zij lijdt voor het oogenblik aan flaauwten; zij valt telkens van zich zelve ; zij is geënerveerd , en beeft op het oogenblik grootelijks behoefte aan opwekkende en versterkende middelen, die haar weder tot zich zelve brengen en tot hare krachten doen komen zullen. In ééD opzigt is Nederland Engeland vooruit. B'j ons is de krisis reeds gekomen, welke in Engeland elk oogenblik verwacht wordt. Nog is Gladstone druk bezig de lekken in zijn staatsBchip te stoppen en het haastig wat op te lappen , ten einde hst nog ton minste ééne reis kunne doen; ongelukkig echter worden telkens , naast de pas gestopte, weder nieuwe lekken ontdekt, zoodat het zeer de vraag is , hoe lang dit wrakke schip nog bovea water zal kunnen blijven. Het nederlandsch ministerie schijnt do kansen om door kalefatering het schip nog voor de vaart bruikbaar te maken en te houden , niet te hebben durven wagen. Wij zijn in de krisis, maar wanneer zullen wij, aan maandenlang slepende krisissen gewende Nederlanders, er uit zijn ? Zal de heer van Lijnden de man wezen die de krisis eindigt en ons een levensvatbaar ministerie, eene regerende Regering verschaft? of zal hij slechts de eerste zijn van eene lange rij van proefnemers in de kunst van Kabinet-vormen, die achtervolgend de taak opgeven omdat bljjkt dat, onder het vormen, steeds weder iets van het vormsel breekt of afbrokkelt ? Een eenvoudig man die in de courant leest, dat de Koning mijnheer * * * heeft belast met de vorming van een ministerie, en dat mijnheer * * * die opdragt heeft aangenomen, meent dat het ministerie nu reeds zoo I goed als gereed is; er behoeven nog slechts zes vrienden en partijgenooten van mijnheer * * * naast hem te gaan zitten en het Kabinet is compleet. In de werkelijkheid echter zijn deze zevenlingen van dezelfde kleur, die hetzelfde denken, gelooven, willen en doen zullen, niet zoo gemakkelijk te vinden. Dit «vormen" van een ministerie doet veeleer denken aan de taak van den door den toovenaar bezworen geest aan wien was opgedragen, een opgetuigd paard van zand te vormen. De geest was een slimme geest, en ^naakte, vóórdat hij met het vormen begon, het zand nat. Reeds had hij van het natte zand het paard gereod op den kop na, toen de ondertusschen opgedroogde staart afviel; terwijl een nieuwe staart gevormd werd viel een ander deel weder al zand neder, en zoo vervolgens, totdat de vormende geest bespeurde, dat hij eene hopelooze en onmogelijke taak ondernomen had. Wij wenschen den heer van Lijnden minder tegenspoed in zijne »vorm"-taak toe, maar voorzien dat ook aan hem zal blijken, dat zeven mannen te vinden die het land constitutioneel — al zij het dan ook niet liberaal — regeren willen en kunnen in deze oogenblikken niet zoo ligt is. Over de in deze combinatie genoemde personen zullen wij thans niets zeggen. Vooreerst hechten wij uiterst weinig waarde aan dergelijke geruchten , die met den dag niet enkel maar dikwijls met het uur veranderen. Doch ten anderen, welke (personen de heer van Lijnden uitnoodige met hem in een Kabinet te gaan zitten, het zullen altijd tegenstanders van ons liberalen zijn. De pers zal natuurlijk de keuze der ministers beoordeelen , maar gedurende de vorming is het voor ons, als tegenpartij, eene vrij onverschillige zaak welke de tegenstanders zijn die de heer van Lijnden als zijne aanstaande ambtgenooten voordraagt en aanbeveelt. Hoe slechter hij ze kiest, des te meer zal hij het publiek togen zijn ministerie innemen en er den levensduur van verkorten. De slechtste keuzen voor een anti-liberaal Kabinet zijn voor de liberale partij de b9ste Uit taktiek zouden wij dus tegen de goede kanditaten voor het ministerschap moeten opponeren en de ongeschikte moeten toejuichen en aanbevelen, maar niemand zou van deze al te slimme taktiek de dupe wezen. De vorming van een anti-liberaal ministerie is de zaak der antiliberalen , van welke wij hen de volle verantwoordelijkheid [moeten laten. Het is eene zaak buiten ons en zonder ons, waarvan wij de uit­ --- 16) EOTHEN. DE WOESTIJN. Toen ik de pyrarnide van Sakkara ging zien , was ik de gast van een edelen, ouden man , een Turk, die zoo zacht en vloeijend sprak, dat het een genot was hem te hooren, na geleden te hebben, zooals ik geleden had, van de gillende taal der Arabieren. Deze man was bekend met de europesche denkbeelden van besmetting en zijne eerste zorg was dus om mij te verzekeren, dat geen 6nkel geval van pest in zijn dorp was voorgekomen. Toen vroeg hij naar den voortgang der ziekte te Kaïro — Ik kon maar slechte berigten geven. Tot op dat oogenblik had mijn gastheer zorgvuldig vermeden mij aan te raken , uit eerbied voor de europesche leer der besmetting, maar zoodra het duidelijk werd dat hij, en niet ik, de persoon zou zjjn die gevaar liep door de aanraking, lag hij zacht zijne hand op mijn arm, ten einde mij de zekerheid te geven dat de omstandigheid, dat ik uit eene besmette stad kwam, hem in het minst niet verontrustte. In die aanraking lag ware gastvrijheid. Geheel verschillend is het geloof en de handelwijze der Europeanen, of liever gezegd der Europeanen die in het Oosten gevestigd zijn, en gewoonlijk Levantijnen genoemd worden. Toen ik het einde mijner reis door de woestijn bereikte, was ik zóó lang alleen geweest, dat het vooruitzigt van met iemand te Kaïro te spreken mij bijna opgewonden maakte. Ik had een soort van bewustzijn dat ik iets van een wild dier over mij had , maar ik was geheel gestemd om allerliefst tam te zijn , en heel aangenaam in mijne manieren , zoodra ik gelegenheid zou hebben tot omgang met eenig menschelijk wezen terwijl ik te Kaïro was. Ik kende niemand in de stad , en had geene aanbevelingsbrieven , maar ik had kredietbrieven bjj mij , en het gebeurt dikwijls dat, in plaatsen ver van Engeland verwijderd , deze «aanwijzingen" dienen als een soort van aanbeveling , en den houder (als hij geneigd is ze aan te nemen) alle mogelijke gewone beleefdheden verschaffen, die de bankier bij rragte is hem aan te bieden. Kort-na mijne aankomst ging ik naar het huis van den Levantijn, aan wien mijne geloofsbrieven gerigt waren. Voor zijne deur stonden verscheidene personen (allen Arabieren) en hielden de wacht. Ik werd eerst na eenig dralen en onderhandelen met hen, die binnen in de citadel waren, toegelaten. Ten lange laatste echter werd ik geleid over het plein, en een trap op, en eindelijk in het vertrek waar de zaken verhandeld werden. De kamer was in tweeën gedeeld door een uitstekend, stevig schot van ijzeren staven , en achter dit hek had de bankier zijne plaats. Do zaak was, dat hij uit angst voor de pest het voorbeeld van alle europesche ingezetenen gevolgd bad, en zich in «strenge quarantaine" had opgesloten ; dat wil zeggen , dat hij, gelijk hij hoopte, alle gemeenschap met besmette voorwerpen had afgesneden. De Europeanen die lang in het Oosten verkeeren, zijn allen, zonder eene enkele of bijna zonder eene enkele uitzondering, vast overtuigd dat de ziekte voortgeplant wordt door aanraking, en alleen door aanraking; dat, indien ze slechts kunnen vermijden een besmet voorwerp aan te raken , zij veilig zijn , en zoo zij dit niet kunnen vermijden , zij moeten sterven. Dit geloof brengt hen er toe om zich zelf in dien staat van beleg te stellen, welken zij «quarantaine" noemen. Het behoort tot hun geloof, dat metaal en henneptouw , en ik geloof, nog een of twee andere stoffen , de besmetting niet overbiengen; en zij meenen ook dat de kiem der pest, die in een besmet voorwerp ligt, vernietigd kan worden door indompeling in water of door rook. Daarom bewaken zij de deuren met de uiterste voorzorgen tegen indringers , en veroordeelen zich zelf en al de leden van hun gezin, met inbegrip der europesche bedienden, tot eene strenge gevangenschap binnen de muren hunner woning. De inboorlingen, die hen bedienen, mogen in het geheel niet binnenkomen, maar zjj koopen den noodigen voorraad van levensmiddelen in , die door middel van een touw door een der vensters opgeheschen worden, en dan in water geweekt. Ik wist niets van deze geheimzinnigheden , en was dus niet voorbereid op de soort van ontvangst, welke mij wachtte. Ik naderde het ijzeren hek, en mijn brief tusschen de tralies stekende, bood ik hom beleefd mijnheer den bankier aan. Mijnheer de bankier ontving mij met een treurig bedrukt gelaat, en niet met sopen armen" of mat armen hoegenaamd, maar . .. met eene tang! Ik stak mijn brief tusschen de ijzeren vingers , die hem aanvatten alsof het een adder ware, en hem wegvoerden om verzengd te worden en gezuiverd door rook en vuur. Deze ontvangst walgde mij , even als de gedachte dat iets van mij dezen armen stumperd, die aan de andere zjjde van hot hek, bleek, bevende en reeds rijp voor de ziekte, stond, besmetting kon aanbrengen. Ik beschouwde deze kleine voorzorgen om het noodlot te ontgaan eenigzins van het mohamedaansche standpunt; en in dit geval althans waren zij geheel ijdel. Eenige dagen later werd deze arme geldwisselaar, die zijn leven had trachten' te beschermen (alsof hot goud ware) met ijzeren bouten en staven, door de pest aangetast en bezweek. Voor mensehen die aan de noodlottige gevolgen der aanraking geloofden, waren de naauwe, bevolkte straten van Kaïro even verschrikkelijk als de zachte helling die naar Avernus voert. De bruisende oceaan, en de vooruitspringende ] | : klippen, hebben iets verhevens , omdat zij — eenmaal in verzoeking gebragt — den mensch het warme leven kunnen ontnemen. Voor hem die de besmetting vreest, vervuld is van angst voor grondoorzaken , zonder vertrouwen in het noodlot of op Gods wil, en zonder de ligtzinnige onverschilligheid, die hem het geloof zou kunnen vergoeden — voor zoo iemand heeft elke lomp, die door den wind eener door de pest bezochte stad bewogen wordt, hetzelfde verhevene. Wanneer hjj door een of ander barbaarsch bevel genoodzaakt is zich op straat te wagen, ziet hij den dood aan iedere mouw hangen en al voortkruipende, balanceert hij zijne sidderende ledematen tusschen het dreigend buis, dat zijn linker-elleboog belaagt, en den moorddadigen pels door, die dreigt hem te zullen neervellen, terwijl hij hem aan de regterhand voorbijsnelt. Maar hij vreest het meeste hetgeen hij het meest moest liefhebben; de aanraking van een vrouwen-gewaad; want moeders en vrouwen, die haastig vriendelijke boodschappen gaan verrigten voor hunne stervende betrekkingen, gaan met loomen tred, stugger en minder beleefd door de straten, dan de mannen. Het kan zijn dat de voorzorgen van den armen Levantijn hem voor eenigen tijd helpen om de betmetting te ontgaan, maar vroeg of laat zal het gevreesde toeval misschien toch komen ; dat pak linnen met de donkere beweende oogen er boven op, dat zich met de wellustige plompheid eener Grisi een weg baant, zij heeft hem aangeraakt met den zoom van hare mouw! Van dat gevreesde oogenblik af is zijne rust uit; zijn geest verwijlt steeds bij die noodlottige aanraking, en lokt aldus den slag, dien hij vreest, uit; hij loert zoo bezorgd op de verschjjnselen der ziekte , dat zij vroeg of laat werkelijk komen. slag niet zonder belangstelling, maar zonder er deel aan te nemen , afwachten. j j --- Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. Bekendmaking. De Burgemeester der gemeente Arnhem , Gelezen eene missive van den heer Majoor PlaatÊtlijk-Kommandant alhier, dd. heden, n°. 156 , Brengt ter openbare kennis, dat op den 15den September e. k. de werkdadige oefeningen in het vuur bij het detachement van het regement veldartillerie alhier een aanvang zullen nemen ; dat er zal gevuurd worden op de Kemper heide in de rigting ongeveer van het Oosten naar het Westen, waardoor gedeelten dier heide behoorende aan de gemeenten Arnhem, [Rozendaal, Ede en het gehucht Deelen onveilig zullen worden, hetgeen op de gebruikelijke wijze door het uitzetten van roode vlaggen zal worden aangegeven, en dat in den regel de oefeningen zullen plaats hebben op Maandag, Dingsdag, Woensdag en Vrijdag, en dat bij ongunstig weder op die dagen, misschien ook op andore werkdagen zal worden gevuurd. Arnhem, 4 September 1873. Be Burgemeetter , P. P els R ijcken. ---