BENOEMINGEN, enz. ?' De koning der Belgen heeft het grootkruis der Leopoldsorde geschouken aan den minister van Finantien mr. S. Vissering, en het ridkerkruis aan den heer F. van Stralen, kanselier bij het nederlandsch gezantschap te Brussel. --- Buitenland. Frankrijk. Het nationale feest van 14 julij is uitstekend geslaagd. Zooals gisteren reeds onder de laatste telegrammen werd medegedeeld, is te Parijs nergens de rast verstoord, was de stad allerwegen glansrijk versierd en mogt de vreugde algemeen heeten. In een telegram dd. gisteren uit Parijs aan de Köln Zeit. leest men nog het volgende: Het nachtelijk feest liep in de beste orde af en werd op geen enkel punt gestoord. Iedereen bevond zich op straat, waar men het prachtigste schouwspel genoot. Voornamelijk de voorsteden, de groote boulevards en de arbeiderswijken waren too verachtig uitgedost. Toch was het gedrang niet lastig. Van 7 uur af mogt er geen rijtuig meer de straten passeren. Groote troepen van jubelende feestvierders trokken, voorzien van lampions en de eeuwige Marseillaise zingende, door de .straten. Vele soldaten, die tot 5 uur vrij af hadden , voegden zich bij hen. In de café's verbroederden zich de officieren met de burgers. De bals in de open lucht werden het drukst bezocht, inzonderheid dat op het Beursplein, dat geheel met dansende paren overdekt was. Niettemin viel er nergens eenig incident voor. Om middernacht kwam een geweldige regenstorm de feestvreugde verstoren. Toen het weder bedaard was, vingen zang en dans evenwel op nieuw aan en eerst om 7 uur des ochtends nam het feest een einde, Het was het schoonste feest — 't laatst heugt 't best — dat Parijs ooit gevierd heeft, zoo heet het. Gisteren vertoonde Parijs nog hetzelfde levendige karakter. De straten waren vol menschen. De kermissen trokken thans meer bijzonder de aandacht. Ook werd menig bal onvermoeid voortgezet. De republikeinsche bladen zijn eenstemmig in den lof over het heerlijke feest; zelfs de com. munistische pers moest haar intransigent hoofd buigen en erkennen, dat Parijs inderdaad heeft feestgevierd, wil zij met hare lezers geen ongenoegen krijgen. De reactionaire bladen zijn natuurlijk in de contra-mine; zij zijn woedend dat het nergens tot rustverstoringen kwam en verzekeren — daarom ? . — dat het feest geen succes had ! De minister van Oorlog heeft in een dagorder aan het leger den gelukwensch overgebragt, dien Grévy na de groote revue tot hem gerigt had. De maarschalk Canrobert, die woensdag de parade bijwoonde in het paviljoen van den president der Republiek, heeft Grévy en de beide andere voorzitters van de Senaat en Kamer geluk gewenscht met de flinke houding der troepen. Tot Gambetta moet hij gezegd hebben: »Dat is een nieuw leger 1 Ik wensch van ganscher harte, dat het gelukkiger is dan het onze." — Den 14n julij is het eerste nommer van VIntransigeant , het nieuwe blad van Henri Rochefort, verschenen. Het geeft aan het hoofd , tegenover de gewone tijdrekening, de republikeinsche jaartelling 27 Messidor An 88. Het begint met een hoofdartikel, getiteld: Merci ! De dank is niet gerigt aan Gambetta en zijne vrienden. Henri Rochefort zegt, dat hij den titel VIntransigeant gekozen heeft om dadelijk te doen begrijpen, dat hij niet zal transigeren met het opportunisme. Het opportunisme heeft van zijn kant ook niet getransigeerd met Rossel, met Ferré, met Blanqui, met Humbert, met Trinquet, die met hun bloed de witte staken te Satory gekleurd, met hunne passen de gevangeniscel van Clairvaux gemeten, of den bodem van Nieuw-Caledonië met hun zweet doorweekt hebben. Daarentegen heeft het opportunisme wel getransigeerd met 16 mei en met den Senaat. De communard Lissagaray is gisteren te Parijs teruggekeerd. — De zitting van gisteren] van den Senaat werd door den voorzitter met eene korte rede geopend, waarin hij hulde bragt aan het feest van 14 julij, maar vooral ook aan het leger. Hierna las de minister de Freycinet het besluit voor, waarbij de zitting van 1880 gesloten wordt. In de Kamer van Afgevaardigden werd door den voorzitter het besluit van den president der Republiek tot sluiting der gewone zitting van 1880 voorgelezen. — Is de Figaro goed ingelicht, dan heeft de fransche Regering besloten tegenover de godsdienstige congregatiën volgenderwijs te handelen : Het kalme verzet der jezuiten heeft de krachten van het Kabinet verlamd. Het heeft den moed niet, althans op dit oogenblik voort te gaan, en de congregatiën, die zich niet met het geven van onderwijs belasten, zullen met vrede gelaten worden. Wat de anderen betreft, zij zullen worden geslagen, maar alleen in hare opvoedingsgestichten. Dominicanen, Maristen, Oratoriers zullen hunne scholen zien sluiten , maar niet hunne noviciaten en hunne moederhuizen. Deze manier van handelen levert naar het scheen het voordeel op, dat de plannen van Jules Ferry tegen het onderwijs der godsdienstige instelling verwezenlijkt, en tevens de uitzettingsmaatregelen niet op allen zonder onderscheid toegepast worden. De vrouwen-congregatien , hetzij zij zich al dan niet op het gebied van onderwijs bewegen , laat men naar het schijnt ongemoeid. — De tooneelspeler Got van het Théatre Francais en do operazanger Faure zijn met de orde van het Legioen van Eer begiftigd. Duitsohland. Aan de Köln Zeit. wordt uit Berlijn geschreven, dat de minister van Onderwijs von Putkamer gezegd wordt aan de bearbeiding van een onderwijswet bezig te zijn. — De Elsasz-Loth. Ztg. meldt, dat de Raad van State van Elzas-Lotharingen ter zijner constituering tegen 28 julij is bijeengeroepen. — De berlijnsche correspondent der Times wijst er op, dat er nu tien jaren zijn verloopen sedert den fransch-duitschen oorlog, zonder dat de vriendschappelijke verhouding tusschen de twee Staten gestoord is geworden. De tiende verjaardag van de gedenkwaardige ontmoeting van den keizer en Benedetti, zoo gaat de correspondent voort, valt in deze week. Met voldoening mag het duitsche volk de daarop gevolgde dagen herdenken. Vorst Bismarck heeft gezegd, dat de tien eerste jaren de moeijelijkste voor het duitsche rijk zouden zijn en de vrees was toen algemeen, dat een revanche-oorlog spoedig zou uitbarsten. Maar de staatslieden van de beide landen hebben groote wijsheid aan den dag gelegd en alles vermeden, wat de verhouding tusschen Duitschland en Frankrijk zou hebben kunnen schaden. Werkelijk liep de vrede meer dan eens ernstig gevaar, maar door den goeden wil der Regeringen is het gevaar altijd weder geweken. Tegenwoordig kan men de verhouding tusschen Duitschland en Frankrijk zeer goed noemen, ofschoon de toestand in beide Staten zeer verschillend is. In Frankrijk maakt de radicale partij dagelijks groote vorderingen ; in Duitschland hebben de conservativen grooten invloed op de Regering verworven. Desniettemin staat de fransche Republiek voortdurend goed aangeschreven bij de duitsche Regering en Bismarck heeft zich menigmaal welwillend jegens Frankrijk betoond. De fransche Regering en de militaire autoriteiten hebben zich alle mogelijke moeite gegeven, om het fransche leger te reorganiseren en het sterker dan het duitsche te maken. Zij hebben de pruissische militaire instellingen nagevolgd, terwijl de duitsche aan de fransche instellingen de grootste aandacht hebben gewijd. Beiden hebben hun uitrusting thans voltooid, maar desniettemin wordt alge- eeI1 voornamelijk in de pers, de hoop geuit v ' re de en vriendsehap tusschen de twee landen 2 al blijven heerschen. ' Gisteren > het inspecteren eener afdeeling £ er postadministratie te Berlijn, is gebleken , dat 700 stuks wisselzegels , van 30 mark het gtuk sproorlooa verdwenen waren. Engeland. In de zitting van gisteren van het britsche guis der Gemeenten heeft de vice-mimister van Buitenlandsche Zaken, Dilke, in antwoord op verscheidene interpellaties verklaard, dat de Regelt vernomen had, dat door Rusland munitie eD onderofficieren in Oost -Rumelie waren ingevoerd. Er waren 3000 geweren uit Bulgarije ingevoerd , en daarover werd van gedachten gewisseld. Ook was het bij de Regering niet bekend, dat eene verdeeling van Oost -Rumelie ter sprake was gebragt en dat duitache officieren en beambten te Konstantinopel waren aangekomen. Engeland, Frankrijk en Italië hadden Chili aangesproken wegens schending der krijgsgebruiken. Gladstone antwoordde op een vraag van "Warton, dat belanghebbenden moesten aantoonen, dat het invoerregt op mout noodzakelijk is; hij achtte het behoud daarvan onnoodig. Hartington gaf te kennon, dat Engeland een gedeelte der kosten van den afghaanschen oorlog dragen zal. Nadere voorstellen dienaangaande zullen gedaan worden, als de stand van zaken naauwkeuriger bekend is. In het Hoogerhuis is de toeneming der misdaden in sommige deelen van Ierland ter sprake gekomen. Lord Spencer erkende, dat 't moeijelijk ■was hier en daar in Ierland de ingezetenen tegen aanrandingen van personen en eigendommen te beschermen, maar hij ontkende de toeneming der kapitale misdrijven, als moord en manslag. Met •uitzondering van 1876, waren er in 1879 minder zware misdrijven gepleegd dan gedurende de laatste vijf jaren; en ook in 1880 was het getal moorden en doodslagen geringer ; alleen het misdrijf van het schrijven van brandbrieven was schrikbarend toegenomen, van 35 in 1878 tot 253 in 1779, en dit jaar vreesde hij op nieuw voor toeneming. Verschillende oorzaken droegen daartoe bij, doch de justitie en politie waren waakzaam en zouden er voor zorgen, dat het bij bedreigingen bleef. — Gisteren ochtend had een vreeselijke ontploffing plaats in een steenkolenmijn bij Newport. Er waren 119 mannen in den put, die allen waarschijnlijk zijn omgekomen. Rusland. De expeditie tegen de Tekke-Tnrkmenen ■— de zoogenaamde Achal-Teke-expeditie — vordert slechts langzaam en toch zeker , gelijk blijkt uit de vergelijking van het tegenwoordige standpunt dat de Russen innemen en de vorderingen , die zij verleden zomer hadden gemaakt. Einde julij 1879 was de expeditie de linie van Tschikischlar genaderd ten einde de Atrek bij Olum over te trekken. In augustus, den 14n , werd Bendessen door generaal Lasara bezet. Generaal Lamakin bozette den 23sten Bami on Beurma, den 24sten Artschman en bestormde den 28 sten te vergeefs de Denzil-tepe. Toen moest men terugtrekken. Skobeleff bezette den lljunij van dit jaar andermaal Bami. Hij is voorzigtiger en gaat methodisch te werk, waarom men grond meent te hebben, dat de Tekke-Turkmenen zich nn zullen onderwerpen. Het gebied van Achal-Teke zal geheel bezet. worden. Het berigt van Chung Hows lotsverandering wordt bevestigd door de chinesche officianten te Petersburg, maar zij voegen er bij , dat zijn arrest niet is opgeheven en zijne zaak onder behandeling blijft. Van denzelfden kant wordt gemeld , dat binnen een maand markies Tseng hier kan verwacht worden. Te verwonderen is het niet, dat de markies wacht op bepaalde instructien, in aanmerking nemende de ervaring van Chung How. Een russisch blad vertelt, dat een gezant van hoogeren rang den'markies zal vergezellen , waarschijnlijk om vredelievende neigingen te kennen te geven. Zonder bepaald groot belang te hechten aan zulk eon berigt, is het wel bekend, dat de russische autoriteiten liever te Pekin onderhandelen, waar geen verontschuldiging zou zijn voor een andermaal niet ratificeren. In geval, evenwel, de wederpartij te Pekin veld wint, heeft het wel den schijn dat men tot eene bevredigende schikking zal kunnen komen. Klaarblijkelijk is, dat Rusland niet kan verlangen naar een gerekten oorlog met China. an erkennende de verpligting om Kuldscha aan de Chinezen terug te geven, is zijne bereidheid bekend om geheel het grondgebied af te staan, behoudens dat de kosten van beheer worden vergoed en de veiligheid der bevolking verzekerd zij. Indien de vrede niet verkregen mogt bunnen worden op zulk een grondslag, j zou men 't er voor moeten houden, dat eene van beide partijen werkelijk den oorlog verlangt en alleen onderhandelt om tijd te winnen tot voltooijing van toebereidselen , die beiderzijds blijkbaar in vollen gang zijn. --- STATEN-GENERAAL. Tweede Kamer. In de zitting der Tweede Kamer op gisteren was aan de orde de conclusie der commissie tot onderzoek der geloofsbrieven van den heer dr. Schaepman, strekkende dien heer toe te laten. De heer Lenting stelt voorop, niet door antipathie tegen den persoon geleid worden, integendeel, üüI hij gaarne kennis met hem maken. Ook verklaart hij desvereischt tot wijziging van het grondwetsartikel gaarne te willen medewerken. Maar hij komt op tegen de conclusie der commissie, omdat hij die in strijd acht met letter en geest der Grondwet. Hij betoogt uit de geschiedenis van het grondwetsartikel, dat de Kamer berust heeft in de verklaring der toenmalige Regering, in de Memorie van Beantwoording voorkomende, dat geestelijken die hun karakter niet verloren hebben, minder geschikt zijn om zitting te nemen. Nu betoogt hij, dat roomsch-katholieke geestelijken nimmer hun geestelijke waardigheid kunnen verliezen, en derhalve niet toegelaten kunnen worden. Hij zal dus tegen de conclusie stemmen. Aanneming daarvan kan alleen deze beteekenis hebben, dat men de wijziging van het grondwetsartikel verlangt. De heer van der Hoop verdedigt de conclusie. Een beroep op dat canonieke regt gaat niet op : geen bevelhebber zou op grond daarvan katholieke geestelijken vrijstellen van militaire dienst; en de antecedenten geven allezins regt om ook dezen gewezen geestelijken toe te laten. De heer Bredius verzekert ook de quaestie enkel uit een grondwettig oogpunt te beoordeelen. Verder bestrijdt hij de argumenten der commissie , voorstellende dat een katholiek geestelijke zijn waardigheid nooit verliest en zich vasthoudende aan letter en geest der Grondwet. Het geldt hier een geheel nieuw geval, want analogie met de toelating van hervormde predikanten bestaat hoegenaamd niet. De zaak is dus van groot gewigt. Uit edelmoedigheid, uit vrees om te krenken, mag spr. zijn pligt niet verzaken. De heer van Eek ondersteunt de conclusie der commissie en bestrijdt het betoog van den heer Lenting. Er is volstrekt niet gebleken dat men berust heeft in de verklaring der Regering; men heeft enkel berust in art. 91, dat een dilemma stelt dat een keuze toelaat tusschen het geestelijk ambt en het lidmaatschap. Wel beweert men dat een katholiek geestelijk altijd geestelijke bljjft en dus van het lidmaatschap is uitgesloten. Maar zou de Grondwet die alle godsdiensten gelijk stelt, enkel de katholieke geestelijken buiten sluiten en niet die van andere godsdiensten ? Spr. betoogt dat men het woord geestelijken in de Grondwet alleen gebruikt heeft om niet het woord godsdienstleeraars te gebruiken, maar niet enkel om katholieke geestelijken te treffen. Men wilde alleen geen gelijktijdige uitoefening van kerkelijke bedieningen en het lidmaatschap dat is hier niet het geval en derhalve moet dr. Schaepman worden toegelaten. De heer van Delden zal tegen de conclusie moeten stemmen. Het rapport acht hij niet logisch. Het is weifelend en kronkelend om tot de conclusie te komen. Bij spr. bestaat geen de minste twijfel. De Grondwet zegt dat men niet tegelijkertijd kan zjjn geestelijke en lid der Kamer. Wat zijn geestelijken ? Volgens de explicatie van 1844 zij die er toe zijn gewijd. Dit is met dr. Schaepman het geval. Spreker treedt dus niet in het onderzoek der commissie naar de bedoeling van geestelijken. Het sterkste argument der commissie is een tusschenzin in de Memorie van Toelichting, die bij de Memorie van Beantwoording de litis contestatie volkomen is te niet gedaan. De Grondwet spreekt te duidelijk om privilegie toe te kennen ter wille van vrede en vriendschap, welwillendheid of wat ook. De heer Mees (rapporteur der commissie) merkt op, dat geen der bestrijders zóóver is gegaan als de laatste spreker. Er is een beroep gedaan op de woorden der Grondwet. Spreker houdt zich aan de uitlegging der commissie. Maar aannemende dat de Grondwet van 1848 bedoeld heeft de geestelijken absoluut uit te sluiten, is het dan niet opmerkelijk dat de grondwetgever, die voor zich had het voorstel van 1844 en het rapport der commissie van 1848, die positief de geestelijken uitsloten, andere woorden kiest? Waarom kiest de Grondwet van 1848 dan die andere bewoordingen ? Nu zegt men : de roomsch-katholieke geestelijke verliest zijn karakter als geestelijke niet. Maar heeft de grondwetgever dit voor den geest gehad ? Zoo ja, dan zou 't ziju eene ironie; ja bespotting te zeggen : gij zijt benoembaar, maar kunt in geen geval optreden. Zullen wij nu, in plaats van de duidelijke woorden der Grondwet: »niet tegelijk lid der Kamer en geestelijke", juist nemen de vroegere onvoorwaardelijke uitsluiting, welke de grondwetgever in 1848 niet hoeft overgenomen ? De heer v. Delden betwijfelt of dr. Schaepman het karakter als geestelijke behoudt. Maar de commissie kan niet anders doen dan verwijzen naar de duidelijke verklaring van dr. Schaepman dat hij, behalve zijn ontslag uit de geestelijke bediening, ook geene andere openbare betrekking bekleedt. Wanneer men zich beroept op 't kanonieke regt, dan blijkt uit het verhandelde op het Concilie van Trente dat voor het karakter als geestelijke niet alleen noodig kan zijn de wijding, maar ook de doop en confirmatie. In dat geval echter een r.-k. medelid zitting kunnen nemen. Hij meent dat de toepassing nooit verder mag gaan dan de duidelijke bedoeling der Grondwet. De heer Bredius stelt nu als motie van orde voor : »De Kamer besluit om omtrent de toelating van den heer Schaepman geen beslissing te nemen, alvorens van hem eene schriftelijke verklaring zal zijn ingekomen, dat hij niet is geestelijke, noch bedienaar van de godsdienst." De heer van Houten is voor de toelating. De motie heeft de strekking om de moeijelijkheden , waarin wij verkeeren, op den heer Schaepman over te brengen. Doet men dat, dan zou de toelating afhangen van het aannemen eener meening, hetzij van het eene of andere lid der Kamer over het karakter van den geestelijke. Z. i. moet de toepassing der Grondwet objectief en niet subjectief zijn. Wij hebben naai' bepaalde feiten uitspraak te doen en niet naar de juridieke opvatting van hen, die gekozen zijn. De heer de Meijier is ook voor de toelating, omdat ook hij zelf door het indienen zijner geloofsbrieven meende niet meer te zijn geestelijke of bedienaar van de godsdienst. Dit-'-lfde geldt nu ook voor den heer Schaepman. De heer Bredius trekt zijne motie in. De heer Cremers verklaart zich tegen de toelating. Hij {herinnert aan het aangenomen amendement op het W.-I. Regeringsreglement om geestelijken en bedienaren van de godsdienst niet toe te laten in'de Koloniale Staten. In 1865 verdedigden de heeren Schimmelpenninck en van Nispen van Sevenaer de uitsluiting der geestelijken en bedienaren van de godsdienst van het lidmaatschap der Koloniale Staten, waarvoor bijna alle roomschkatholieke leden stemden. Zijn eed op de Grondwet weerhoudt hem voor de toelating van dr. Schaepman te stemmen, omdat de grondwet van 1848 het niet met de waardigheid der geestelijkheid overeenkomstig achtte zitting te nemen als lid der Kamer. Z. i. moeten uitgesloten zijn zij die aan hunne wijding als geestelijke getrouw blijven. En dit zal dr. Schaepman zeer zeker. Zal, vraagt hij, de heer S. niet verpligt zijn het misoffer op te dragen en andere priesterlijke verrigtingen te vervullen ? Zoo ja, dan is dit een verrigting van kerkelijke dienst. Ook vraagt hij of hij niet wijn en brood onder zijne gewijde hand zal moeten oplossen in vleesch en bloed van den levenden God? Zoolang een r.-k. geestelijke zijne kerkelijke waardigheid behoudt, kan hij niet toegelaten worden als lid. Bekomt hij de verzekering dat die waardigheid heeft opgehouden, dan zou hij voor de toelating zija. De heer de Bieberstein zegt, dat de vorige spr. te ver gaat, en herinnert dat hij zelf, toen in 1859 het voormalig medelid L. D. Storm plotseling in deze Kamer overleed en werd weggedragen,"hem den laatsten kerkelijken dienst heeft bewezen, gelijk dat ook op het slagveld geschiedt. Dit geeft daarom geen geestelijk karakter. De heer Schimmelpenninck geeft toe dat hij in 1865 met wijlen den heer van Nispen tegen de vereenigbaarheid der betrekking van geestelijke met het lidmaatschap der Koloniale Staten is geweest. Hij is ook in het algemeen er tegen, maar vereenigt zich met het gevoelen der commissie, dat art. 21 der Grondwet de keuze vrijlaat om óf het geestelijk ambt óf het lidmaatschap aan te nemen. De conclusie der commissie tot toelating wordt aangenomen met|55 tegen 14 stemmen. Tegen de heeren: Lenting, Gratama, v. Delden, Bergsma, de Vos, Viruly, Idzerda, Bredius, Wybenga, de Bruijn Kops, v. Osenbruggen, Cremers, Corver Hooft en de Voorzitter. Thans is aan de orde de voortzetting der algemeene beraadslaging over de invoering der wet op het lager onderwijs. De Minister van Binnenlandsche Zaken zal in 't midden laten de afwezigheid van den minister van Lynden, om redenen van gezondheid. Wat de vragen en bedenkingen van den heer Keuchenius betreft, ofschoon de vorm nieuw was, de strekking er van was dezelfde als bij vroegere gelegenheid. De minister zal ze liever niet beantwoorden, daar het voortzetten van dat debat het algemeen belang niet zou baten. Eén vraag is echter van gewigt : of deze Regering kon en mogt terugkomen op de schoolwet ? De minister verwijst naar het antwoord van den minister van Lynden op 24 sept. 11. Reeds aanstonds bij het optreden van dit bewind achtte de Regering het haar eerste pligt de zorg voor de uitvoering der wetten, haar door de Grondwet opgelegd, te behartigen. Dat heeft zij terstond verklaard. Gaarne zou zij die verklaring h«bben vermeden ter wille van hen, die bezwaar hebben tegen de schoolwet. Maar die verklaring was noodig uit eerbied voor de wet, uit politieke moraliteit. De wet die tot stand is gebragt diende eerlijk uitgevoerd. Steeds was de Regering voornemens de schoolwet uit te voeren en rond is zjj steeds daarvoor uitgekomen. Waarom dan nu gezocht naar motiven, of de Begering beschuldigd van gemis aan moed? Nu de finantiele queastie. De Regering kan niet toegeven dat de vermeerdering der uitgaven haar oorzaak vindt alleen in dit ontwerp; de finantiele bezwaren bestonden evenzeer in 1878, maar zijn toen geweken voor de overtuiging der meerderheid, dat het geld moet worden gevonden waar het geldt de noodzakelijke verbetering van het volkonderwijs. Wil men het evenwigt herstellen, dan moeten er maatregelen tot versterking worden genomen. Daarvoor zijn o. a. aangewezen de indische bijdrage en de rentebelasting. In zoover bestaat er verband tusschen die wetten en deze, dat die middelen moeten strekken om de onderwijs- en andere uitgaven te dekken. Verder gaat het verband niet. Deze wet dient niet om de kans van aanneming der rentewet te verbeteren. Dat het kon. besl. tot invoering der wet niet is voorafgegaan, is om niet het gezag eenerzijds te verzwakken en anderzijds de wetgevende magt te erkennen. Nu de invoering met 1 november. Men doet het voorkomen, alsof de Koning geheel vrij is ten aanzien van den dag van invoering. Maar men vergeet dat de wet van 1878 verscheidene eindtermijnen stelt, die in het oog moeten worden gehouden. Van de twee nog niet uitgevaardigde bestuursmaatregelen is die tot uitvoering van art. 45 reeds in onderzoek bij den Raad van State, en de andere, betreffende den bouw en de inrigting van schoollokalen , den 29 junij naar dien Raad verzonden. Voor 1 november zullen ze zeker uitgevaardigd zijn. Dringende noodzakelijkheid om ze te kennen ter beoordeeling van dit ontwerp, bestond niet. Overigens verzekert de minister zijn eindvoorstel omtrent de voorschriften nopens den schoolbouw mét de meeste gematigdheid te zullen doen en alles te zullen vermijden, wat grond tot bezwaar zou kunnen opleveren. Men maakt bezwaar tegen het verleenen van de 30 pet. aan de gemeenten gedurende de laatste twee maanden van dit jaar. Men noemt dat een geschenk en het geven van terugwerkende kracht aan de wet van 1878. Maar die uitgaaf is slechts een terugbetaling van de meerdere kosten, waartoe de nieuwe wet de gemeenten verpligt. De wetgever heeft bepaald dat die vergoeding zou aanvangen met den dag der in werking treding. Ten slotte betoogt de minister gebonden te zijn tot uitvoering der schoolwet door de belofte der Regering. Is een Regering, die zich beloften laat afpersen maar ze niet uitvoert, laag gezonken, wat te denken dan van eene Regering die uit pligtbesef eene belofte heeft afgelegd en haar niet zou vervullen ? De Minister van Financien zal niet treden in de algemeene finantiele beschouwingen, die zelfs het gansche politieke beleid ter sprake bragten. Twee punten slechts zal hij beantwoorden : lo. In hoever de Regering verpligt is voor dit jaar en voor 1881 verhoogde middelen te vinden tot dekking der hoogere uitgaven. De Minister nu maakt eene berekening ten betooge, dat de middelen dit jaar allen te zamen 118 millioenen zullen bedragen, de uitgaven 116% millioen, zoodat er ruimschoots middelen voorhanden zijn om dit jaar de uitgaven te dekken. Wat het volgende jaar betreft, tot dekking der verschillende uitgaven zijn voorstellen gedaan, o. a. de 2 millioen indische bijdrage in de rentebelasting. Heden 11 uur voortzetting der discussie. Aan het einde der zitting is dr. Schaepman beëedigd en heeft hij zitting genomen. Uit eene gedachten wisseling over de orde der werkzaamheden bleek, dat de Kamer uiterlijk zaturdag huiswaarts keert. ---