HET INDISCH VRAAGSTUK. II. Wij kunnen niet genoeg wijzen op het gevaarlijke der rigting die, in de jongste jaren, onder allerlei afwisseling van ministers, de overheerschende rigting op koloniaal gebied is geworden. Die rigting is eigenlijk noch behoudend, noch liberaal; zij heeft geen bepaald programma, geen bepaald doel. Zij is als het ware eene feitelijke transactie tusschen de partijen die elkander in de politiek bekampen, voortgevloeid veeleer uit de onvermijdelijke noodzakelijkheid om te bestaan en te leven, welke elk gouvernement gemeen heeft met de maatschappij, waarin het bestaat en leeft, dan wel uit een standvastig voornemen om de koloniale quaestie door middel eener transactie op te lossen. De eene minister voor, en de andere na, heeft iets losgelaten en iets bijgewerkt; planloos, telkens onder verhoogden drang der omstandigheden , is hier een tak van het handelsmonopolie afgehakt en verdwenen, daar eene staatsinrigting of organisatie in het leven geroepen of uitgebreid. En er is, sedert 1848, bijna geen minister van Koloniën aan te wijzen — de meest ephemerische niet uitgezonderd — die niet heeft medegewerkt tot uitzetting van de staatsuitgaven in Indië, en tot inkrimping van het terrein, waarop zich het handelsmonopolie beweegt. Stagnatie, zoo niet vermindering, der gedwongen kultures aan den eenen kant, gestadige verhooging der staatsuitgaven aan den anderen kant, ziedaar een der blijkbaarste gevolgen van de rigting van transactie tusschen staatsmonopolie en vrije ontwikkeling. Wat de kultures betreft, is men in de Staten-Generaal behoudend genoeg. Men denkt er niet eens aan, niet alleen de koffij-kultuur, waaruit voornamelijk de indische baten voortkomen , maar zelfs de zoo jammerlijk verwikkelde suiker-kuituur aan de vrije nijverheid over te geven. Doch , hoe bekommerd ook voor onze finantiële toekomst, denken de Staten-Generaal er toch niet aan , Indië te besnoeijen en zijne noodzakelijke uitgaven in te krimpen. De eerste begrooting van Indië, door de Kamers aangenomen, was eene aanmerkelijk verhoogde begrooting en er werd, nog voordat zij uitgediend had, besloten , een bedrag van twee millioen guldens meer uit te trekken voor traktements-verhooging van inlandsche ambtenaren. De begrooting van Indië voor 1868 is nog niet ingediend; maar het zou ons zeer verwonderen indien daarop de uitgaven niet dezelfde stijgende verhouding aanwezen welke in de laatste jaren zoozeer is op te merken geweest. Intusschen blijkt zeer weinig van eene gunstiger verhouding in de opbrengst der officiële baten. Landrente en opiumpacht geven jaar in, jaar uit, nagenoeg hetzelfde cijfer van inkomst; het zout-monopolie heeft, waarschijnlijk omdat het een monopolie is , in de laatste jaren netto eerder minder dan meer opgebragt. Ook de andere middelen blijven stationair. Alleen de landsbosschen schijnen, ten gevolge van de hervorming in 1865 in het boschwezen ingevoerd, eene nieuwe vroeger ongekende bate voor de schatkist te zullen afwerpen ; doch ook eerst over een tiental jaren zal men op eenige millioenen inkomst uit dien hoofde kunnen rekenen. De nu gevolgde rigting op koloniaal gebied zal weldra tot het peil der inkomsten van Indië genaderd zijn. De tegenstanders der „batige sloten" zullen zich niet lang meer daaraan ergeren. Nog enkele grepen, zoo als de organisatie van het departement van Openbare Werken, de reorganisatie van het binnenlandsch bestuur , en Indië zal noodig hebben wat het opbrengt. Laat de Staat fijnen lang verwaarloosden pligt doen met betrekking het inlandsch justitie- en schoolwezen, laat hem eene ehoorlijke regterlijke organisatie invoeren en overal voloende lagere en middelbare scholen oprigten, en er zijn geen „batige sloten" meer; niet alleen de helft, maar de geheele winst der producten zal naar Indië moeten om daar de staatsuitgaven te dekken. En op den tot nu toe gevolgden weg is het onmogelijk weerstand te bieden aan de telkens terugkeerende eischen van een beschaafd en beschavend gouvernement. Slechts enkele jaren van het dwang- en monopoliestelsel, jaren, gelukkig lang vervlogen, hebben zich gekenmerkt door eene geheele oplossing van den souverein in den planter en koopman; slechts gedurende het tijdvak toen het kultuurstelsel zijn hoogste toppunt bereikte en Indië geheel afhankelijk was van de inzigten van den minister van Koloniën , werd iedere aanvrage voor uitgaven in de koloniën halsstarrig geweigerd, iedere aanwijzing tot verbetering stelselmatig onderdrukt. Sedert is de souverein meer en meer op den voorgrond getreden en heeft hij getracht meer en meer zich van zijnen pligt te kwijten, en nu het indisch gouvernement meer en meer het regeren als hoofdzaak ten doel heeft, en de kultures als eene bijzaak begint te beschouwen, schijnt het onmogelijk de rigting die zij genomen heeft in haren loop te stuiten. Stilstand, trouwens, zou de ingevoerde verbeteringen slechts compromitteren, zoodat men den toestand alleen zou verergeren, zonder dat er eenig voordeel uit voortvloeide. Stilstand is onmogelijk en ondenkbaar. Nog ondenkbaarder is bepaalde achteruitgang. Wederinvoering van afgeschafte gedwongen kultures, uitbreiding op groote schaal van de gouvernements-koffij-kultuur, uitgifte van nieuwe suiker-contracten, vermeerdering van onbeloonde heerediensten, wederinvoering van onbetaalde leverantiën, inkrimping van alle gouvernements-inrigtingen, in één woord : reconstructie van de nederlandsch-indische heerschappij in eene factorij 'voor het drijven van handel in koloniale waren, — wie zou een zoodanig programma in gemoede durven aanraden ? wie zou het durven uitvoeren en de verantwoordelijkheid er van op zich nemen ? Zelfs de meest verstokte oudgast, die zich steeds vermeidt in het tijdvak toen dit programma in Indië werd toegepast, zou, als het er op aankwam het weder in praktijk te brengen, er voor terugdeinzen. Eeactie, op koloniaal gebied , kan, evenmin als het voortsukkelen op den thans bewandelden weg, ons de oplossing van het indisch vraagstuk geven. Daartoe is meer noodig, doch voordat wij eelie oplossing aanraden , is het noodig dat wij ons van het indisch vraagstuk eene juiste voorstelling geven. &CXHX Wij hebben geaarzeld of wij een woord over den nieuw benoemden minister van Koloniën zouden zeggen. De toestand der nederlandsche politiek is op dit oogenblik zóó chaotisch, de rigtingen en partijen dwarrelen zoo verward door elkander, men ziet zulke vreemde scheidingen tusschen verwante en zulke vreemde verbindingen tusschen vijandige elementen, dat men bijna niet meer onderscheidt wat homogeen en wat heterogeen is. Er is eene meerderheid in de Kamer die homogeen was den heer Trakranen te doen vallen en zijn regeringsbeleid te veroordeelen, maar is die meerderheid ook homogeen omtrent den man die den gevallene en het regeringsbeleid dat het veroordeelde vervangen moet ? Het is parlementair gebruik , dat, wanneer eene meerderheid in de Kamer krachtiger is dan eene rigting in het Kabinet, die meerderheid de rigting aangeeft in welke het Kabinet behoort aangevuld te worden. Maar welke rigting, welk stelsel of programma kan deze meerderheid aangeven, die de tegenstrijdigste namen en kleuren vereenigt, eene meerderheid alleen eenig en eensgezind in het negative, maar wier leden noch hetzelfde punt van uitgang, noch hetzelfde doeleinde hebben ? Indien waar is wat van den heer Hasselman gezegd wordt, dat zijne kleur en rigting even onbestemd, zijne politiek even chaotisch als die der Kamer is, dat hij reeds in zijn leven van verschillende punten uitgegaan is en naar verschillende doeleinden gestreefd heeft, zou de keuze van dezen man ia zekeren zin eene parlementaire keuze kunnen genoemd worden. De Kamer, die verdwaald is geraakt, weet niet meer in welke rigting zij zich beweegt en vraagt moedeloos waarheen zij gaat en waarheen zij gaan moet. Wanneer de minister nu antwoordt, dat hij het ook niet weet, maar bereid is met de Kamer en hare tvveeëenige homogeen-heterogene meerderheid eene rigting te gaan opzoeken die haar eindelijk uit dit doolhof en op den weg der stabiliteit brengt, bestaat er althans eene soort van gemeen overleg, gelijk tusschen de verdwaalde kinderen in het woud. Wij hopen dat de heer Hasselman daarbij toonen zal het Klein Duimpje van den troep te wezen. Op het oogenblik hebben wij ons over de keuze van den heer Hasselman noch te verblijden noch te bedroeven. Thans, te midden dezer babylonische spraakverwairing, de portefeuille van Koloniën aan te nemen, is eene daad van edelmoedigheid en bijna van zelfopoffering. Het getuigt of van buitengewonen moed of van buitengewone naïveteit. Doch, in dezen tijd van gestadige verwarring en qui proquo's is niets te voorzeggen en kan de onbekende heer Hasselman, hetzij hij steune op het Eochussen-, hetzij op het van de Putte-element dezer meerderheid die een stoel in het Kabinet leeg maakte voor wien lust had er op te gaan zitten, hetzij hij een uit beide rigtingen zamengesteld regeringsbeleid in praktijk brenge, misschien nog de held van den dag worden. Wij zijn weder in het tijdvak der proefnemingen van regeren gekomen en zullen, nu wij de proefneming-Uhlenbeck, de proefneming-van de Putte, de proefneming-Mijer en de proefneming-Trakranen hebben zien mislukken , geduldig maar belangstellend afwachten wat van de proefneming-Hasselman worden zal. --- Binnenland. AENHEM, 23 Julij. De Staatscourant bevat weder eene reeks van benoemingen van officieren bij de plattelands-schutterij. Die benoemirgen hadden geruimen tijd opgehouden, in verband met de toen bij de kamer aanhangige schutterijwet. Ware deze tot stand gekomen , dan was er aan de volmaakte rust der rustende schutterijen een einde gemaakt. Aan de eerste kamer hebben wij het echter te danken, dat dit bestanddeel van onze landsverdediging thans weder een nieuw leven der ruste is ingetreden. Plattelands notarissen en gemeente-secretarissen , logementhouders en winkeliers voeren bij hun eerzaam bedrijf thans weder een militairen titel, terwijl de groote meerderheid van hen ter naauwernood een geweer zou kunnen laden; nog veel minder dus een kompagnie kan kommanderen. Deze geheele schutterij is eene schutterij op het papier, waaraan door niemand eenige beteekenis wordt gehecht. De titularissen zeiven zijn de eersten, die met hun titel lagchen, en het is de bestendiging van dezen toestand die juist voor de meerderheid van de leden der eerste kamer het motief is geweest om de wet te verwerpen. Overeenkomstig de aanschrijving van den minister van binnenlandsche zaken worden nu de kaders van deze strijdmagt, die niet kan strijden, weder aangevuld en is aan deze parodie op de landsverdediging vveder een nieuw bestaan gegeven. Men zou geneigd zijn te gelooven dat de eerste kamer, niet het eenige slecht georganiseerde ligchaam willende zijn, de plattelands-schutterij alleen daarom in stand heeft willen houden en de minister is nu wel gedwongen de vertooning voort te zetten. De sultan in het beschaafd Europa is een onderwerp dat der pers tot uitvoerige beschouwingen stof geeft. Men vormt zich allerlei voorstellingen van hetgeen hij in zijn land teruggekeerd zal tot stand brengen, ten gevolge van den indruk dien hij van de beschaafde wereld ontvangen heeft. Men spreekt reeds van eene militaire school, wat, naar het schijnt, een eerste vereischte is voor een staat om zich te beschaven ; voorts van spoorwegen, van mijnontginningen enz. Het is natuurlijk zeer te wenschen dat dit alles gebeurt, en wij nemen zelfs gaarne aan dat sultan AbdulAziz inderdaad voornemens is al die goede dingen en nog vele andere meer tot stand brengen. Maar zal de sultan in de gelegenheid wezen die goede voornemens ten uitvoer te leggen. Vorsten die liberaler zijn dan hun volk hebben, voor zoover zij gevonden worden, grooter moeite om te ïegeren , dan zij die het behoud zijn toegedaan. Vrijzinnige instellingen zijn de grootste ramp voor den adel en de geestelijkheid en deze beide ligchamen hebben in den regel de magt in handen en, hoeveel goede wenschen de engelsche lofzangen op den Grooten Heer ook bevatten, den liberalen sultan zou wel eens het lot kunnen ten deel vallen van den goeden sultan, dien men des avonds aan het braadspit reeg toen hij des morgens zich in een lam had herschapen. Prijs het bier, wanneer het gedronken is, luidt het noordsche spreekwoord. In Duitsehland heeft meu, onder den invloed van den lang gekoesterden droom der eenheid , die les vergeten. Men heeft gejuicht over de inlijving bij Pruissen, maar thans, nu dat droombeeld verwezenlijkt is, gevoelt men dat het bier toch minder goed smaakt dan men zich had voorgesteld. De hessische Morgenzeitung deelt aan hare lezers mede dat zij uit alle oorden des lands brieven ontvangt, vol jammerklagten over de maatregelen door Pruissen tot het tot stand brengen der eenheid genomen. Nooit, zegt het blad, is in eenige weken de opinie van een volk zoo geheel en al omgeslagen. De arme Hessen wenschen nu zelfs den tijd van Hassenpflug terug. De Nassauers en Frankforters zijn evenmin tevreden en de grootsche daden van Pruissen, door de liberale partij in Duitsehland zoo hoog geprezen , blijken nu toch nog geenszins het werk der eenheid te hebben bevorderd. De duitsche liberalen hebben het zich maar niet kunnen verklaren, dat men in andere landen zoo weinig besef had van het meesterstuk door graaf von Bismarck gewrocht. Men was bekrompen en ongevoelig voor het waarlijk groote. Thans begint het te blijken aan welke zijde men goed had gezien. Nu de kruiddamp van Königsgratz en Sadowa is opgetrokken, beginnen de zaken zich onder een anderen vorm voor te doen dan de duitsche eenheidsmannen zich de verwezenlijking van het lied van vader Arndt hadden voorgesteld. Het Utrechtsche Dagblad maakt ons opmerkzaam dat wij het als de bron genoemd hebben van een berigtje uit Baden, dat in het Geïllustreerd Nieuws voorkwam. Wij erkennen schuld : wij hadden het bcrigt in een ander blad gevonden, dat het overgenomen had als afkomstig van het U. D. Onze gevolgtrekking was dus onjuist. Wanneer wij het niet aangetroffen hadden onder de ongelukken, misdrijven enz., zouden wij al ligt de vermoedelijke bedoeling van het berigt begrepen hebben. Er bestaat althans grond om te gissen , dat de geschiedenis van het te vondeling leggen van een kind, waarbij een leidsch professor zou betrokken zijn , eene zinnebeeldige onduidelijke toespeling is op het prijs geven der moderne theologie of der humaniteitsleer door dr. Pierson. De leidsche professor zou dan de hoogleeraar Scholten wezen. Z. M. heeft tot rector-magnificus aan de hoogeschool te Groningen voor het akademiejaar 1867—1868 benoemd den hoogleeraar W. Muurling. Z. M. heeft aan M. Zijnen de Gier, op zijn daartoe gedaan verzoek, eervol ontslag verleend als notaris te Berlicum, en benoemd tot notaris binnen het arrondissement 's Hertogenbosch , ter standplaats de gemeente Berlicum, A. J. Zijnen de Gier, kandidaat-notaris aldaar, met bepaling dat een en ander zal ingaan met 1 augustus 1867. Z. M. heeft tot burgemeester der gemeente Hoogwoud benoemd mr. C. H. T. A. Hooft Graafland. Z. M. heeft de benoemingen van G. A. van Driel, burgem. der gem. Westmaas, tot secretaris dier gemeente, bekrachtigd, alsmede die van J. C. Kroon, burgem. van Stolwijk , tot secret. dier gem. Dezen nacht heeft boven de stad een kort maar zeer hevig onweder gewoed. Ten vier ure viel een slag, die algemeenen schrik verspreidde. De bliksem moet onder Bappardsberg een boom hebben getroffen. Door het departement van oorlog is ter algemeene kennis van het leger gebragt: lo. dat, te rekenen met den lsten augustus a. s., de twee artillerie-directien zullen zijn opgeheven ; dat met hetzelfde tijdstip de benoemde directeur in de nieuwe directie voor het maierieel der artillerie als zoodanig in functie treedt, en dat krachtens 's konings nadere goedkeuring de standplaats van genoemden directeur tijdelijk te 's Hage zal zijn gevestigd ; 2o. dat mede met den lsten augustus a. s. de beide inspectien van fortificatiën zullen zijn opgeheven, en dat de kommandanten in de nieuw geformeerde elf stellingen der "genie uiterlijk den lsten september a. s. hunne functien zullen hebben aanvaard, zullende inmiddels over zaken de geniedienst betreffende hetzij met den inspecteur-generaal van fortificatiën, hetzij met den eerstaanwezenden genie-officier ter plaatse kunnen worden gecorrespondeerd. Op last van den minister van binnenlandsche zaken is in de Staatscourant medegedeeld eene overeenkomst tusschen de ministers van binnenlandsche zaken en van finantien , daartoe door den koning gemagtigd, en de directie der Nederlandsche Bhijnspoorweg-maatschappij , daartoe gemagtigd bij besluit der algemeene vergadering van aandeelhouders, op den 6den mei 1867 te Utrecht gehouden, waarbij aan de Nederlandsche Bhijnspoorwegmaatschappij vergund wordt den aanleg en het voltooijen van de in art. 9 der overeenkomst van 16 mei 1845 geconcessioneerde vertakking nabij Botterdam tot nabij het station van den Hollandschen ijzeren spoorweg aldus te regelen, dat die vertakking gelijktijdig met den staatsspoorweg van Botterdam naar Dordrecht voor het verkeer kunne geopend worden. De regering zal aan de directie dier maatschappij ten minste drie jaren te voren kennis geven van het tijdstip waarop genoemde staatsspoorweg vermoedelijk ter exploitatie gereed kan zijn , met mededeeling van het algemeen plan voor dien weg, en of de regering, onder de alsdan aanwezige omstandigheden, het maken en exploiteren der vertakking blijft vorderen. Heeft de regering dit niet gevorderd voor dat de weg van Botterdam naar Dordrecht in exploitatie komt,°dan is de maatschappij ontslagen van de verpligting, doch behoudt zij de bevoegdheid tot het maken en exploiteren der vertakking. Die bevoegdheid vervalt zoo daarvan niet binnen twee jaren nadat de genoemde staatsspoorweg voor het verkeer zal geopend zijn, gebruik wordt gemaakt. De onder dagteekening van 31 oct/27 nov. 1865 verleende concessie voor den aanleg en de exploitatie van eenen spoorweg van Harmeien naar Breukelen wordt ingetrokken. De regering verleent daarentegen aan de maatschappij concessie voor den aanleg en de exploitatie van eenen spoorweg van 's Gravenlxage naar Gouda en van den spoorweg van Harmeien naar Breukelen onder de bepalingen bij afzonderlijke acten omschreven. * Het genootschap der leeraren van de nederlandsche gymnasia en burgerscholen hield den 22sten julij zijne 37e vergadering ten huize van den heer van Zelm te Driebergen. De hoofdwerkzaamheid was ditmaal het aannemen van een concept-reglement, daar de toetreding van een aanzienlijk getal leden van het middelbaar onderwijs eene herziening der statuten had noodzakelijk gemaakt. Er werd bovendien besloten in 't vervolg de redactie van het tijdschrift te staken en de contributie voor gewone leden van ƒ 5 tot ƒ 3 te verminderen. Een gemeenschappelijke maaltijd, waaraan de beste geest heerschte, besloot deze vergadering, die als elk jaar den aangenaamsten indruk bij de leden achterliet. "Wijhe , 21 julij. Men zal zich herinneren, dat de regtbank te Deventer den heer Muller onlangs in de procedure tegen deze gemeente het regt van bezit van den weg langs de erve het Slot alhier heeft toegewezen. De heer Muller heeft dientengevolge dien weg afgesloten , waardoor het den eigenaars van vele landerijen en erven onmogelijk is gemaakt om van of naar hunne eigendommen te komen. Sommige eigenaars van andere landerijen, die met het lot der afgesloteneu bewogen waren, stonden aan deze toe langs hunne akkers een pad te maken , om zoo doende van en naar het dorp te komen. Vee kan niet uit of in de weide worden gebragt. Veldvruchten kunnen met geen voertuig vervoerd worden en indien er bij de bewoners dier afgesloten panden brand mogt ontstaan, zou het niet mogelijk zijn dien met bluschmiddelen te bereiken, terwijl men bij een sterfgeval het lijk niet naar de begraafplaats zou kunnen brengen. Door vele bij dien weg belanghebbenden is aan den heer Muller dezer dagen bij deurwaarders-exploit aangezegd dien weg binnen 24 uren te openen , hetwelk de heer Muller geweigerd heeft, waardoor natuurlijk op nieuw eene procedure ontstaat tusschen dien heer en vele voorname ingezetenen van Wijhe. Met gespannen verwachting wordt de afloop van deze reeds zooveel gerucht gemaakt hebbende zaak te gemoet gezien , en men koestert bijna algemeen de hoop, dat die weg, van welken sedert onheugelijke jaren publiek gebruik gemaakt is , weder voor het algemeen geopend zal worden. * Steenwijk, 22 julij. Men is ijverig in de weer om de verkiezing (van gemeenteraadsleden), gehouden de gepasseerde week , voor nietig te verklaren. Ziehier de reden : De heer J. Klaasesz Senior was aftredend lid. Bij de stemming bleek, dat op I. Klaasesz waren uitgebragt 72, op Klaasesz S stemmen. Het stembureau was van gevoelen dat niet duidelijk genoeg was aangewezen wier. men bedoelde. Nu heeft dat aftredend lid een zoon, J. Klaasesz geheeten (een kind kan evenwel begrijpen dat deze niet bedoeld kon wezen); bij gevolg werden deze 74 stemmen van onwaarde verklaard. Zekere heer H. S. van Gunst (er is hier ter stede maar een van dien naam aanwezig) bekwam 27 stemmen , J. G. van Gunst 1 en M. 0. van Gunst 3 stemmen. In de wandeling wordt de heer H. S. van Gunst Manus van Gunst genoemd. Ondanks een en ander werden deze 4 stemmen niet bij den kandidaat gevoegd. Een heden morgen verschenen brochure noodigt de kiezers uit te protesteren en een geheel nieuwe stemming te verkrijgen. * 's Hertogenbosch, 21 julij. Op de jongste raadsvergadering zijn weder warme discussien gevoerd en hatelijke uitdrukkingen gebezigd over de op te rigten volksbibliotheek. Bij den raad is een verzoekschrift ingekomen van 350 onderteekenaren tegen die oprigting. Op een bevestigend antwoord op de vraag, of men boeken ter lezing ook aan leden mag weigeren F vroeg het interpellerend lid, waarom dan die werken, als die welke de godheid van Christus ontkennen en de godverzaking prediken, als geheel nutteloos niet worden geweerd, gedoemd en uitgeroeid? Hij wil zulks. Een ander lid bestreed dit gevoelen; obstetrische, philosophische en historische werken mogen vooral voor bevoegden in eene bibliotheek niet ontbreken; de kostbare werken van Acta Sanctorum der Bollandisten en de kerkvaders waarvoor ruim ƒ 2000 is betaald, zijn tijdens het laatste concilie door onderscheidene geestelijken geraadpleegd; slechts 5 „godverzakende" boeken, als die van Voltaire zijn in de bibliotheek geslopen en altijd achter slot gebleven. Het naslaan van die werken kan met goede bedoelinggeschieden, Werken weerleggen zonder die te hebben gezien is evenmin mogelijk als het bewijs te leveren, dat Voltaire met zijn scherpe pen gedwaald heeft. Het repliek daarop was, dat men alléén obstetrische werken toegankelijk wilde stellen voor doctoren; dat juist het ten geschenke ontvangen van werken van Voltaire een blijk was voor hunne nutteloosheid, anders toch had men ze gekocht; er waren daarvoor geen 5 lezers, maar al was er ook maar één, hij wilde ze op 't voorbeeld van Frankrijk geweerd hebben. Zij waren genoegzaam gerefuteerd, dus het lezen er van was overtollig. Een ander vroeg, of er dan geen maatregel genomen moest worden om werken, als die van Colonia (?) over het afgodendom bij de pausgezinden in de vereering der heilige maagd Maria bijzonder in hare hemelvaart, die het godsdienstig gevoel van 20,000 ingezetenen der stad beleedigen, te verwijderen. Hij protesteerde plegtig tegen dergelijke inrigtingen, dewijl leden van den raad de belangen der bevolking, die in meening met hen overeenstemt te behartigen hebben. Nadat nog enkele vitterijen en personele uitdrukkingen waren gebezigd, verklaarde de voorzitter, „dat burgemeester en wethouders volkomen doordrongen zijn van de bedoelingen van den raad in dat punt en cr a f hij de plegtige verzekering dat aan de bezwaren van adressanten trouw en eerlijk zal worden te gemoet "ekomen," en daarmede eindigde de lang verwachte discussie over deze zaak. * Uit Stratum deelt men ons als eene zeldzaamheid mede, dat bij dejongste verkiezing slechts 7 kiezers hunne stembilletten in de ^stembus hebben gestoken en dat deze 7, die hun burgerpligt vervulden, te zamen 574 jaren tellen, dus door elkander 82 jaren oud zijn. De oudste hunner was 90, de jongste 73 jaren oud. Waarlijk, men vindt in groote steden die stipte vervulling van burgerpligt niet als in dit dorp, dat no°geen 1600 inwoners telt. Bij het concours voor militaire muziekkorpsen, t e Parijs gehouden, heeft het korps van Dunkier (grenadiers en jagers) een der beide derde prijzen gewonnen. De eerste prijzen zijn ten deel gevallen aan de muziekkorpsen van Oostenrijk en Pruissen , benevens dat der fransche garde ; de tweede prijzen aan de fransche guides en de korpsen van Belgie en Beijeren ; de vierde prijzen aan de korpsen van Spanje en Baden, terwijl ook het russische muziekkorps een derden prijs won. De duur van het rommelen van een donderslag is gelijk aan den tijd, dien het geluid noodig heeft, om eene ruimte te doorloopen, die ligt tusschen twee lijnen, getrokken tusschen de beide uiteinden van den bliksemstraal en den stand van den waarnemer. Als wij het getal seconden, die het gerommel des donders duurt, met 337 vermenigvuldigen, krijgen wij in nederlandsche ellen, het verschil in lengte van 2 lijnen, uit ons waarnemingspunt naar de beide uiteinden van den bliksemstraal getrokken. Men schijnt den naam van Klaasje Zevenster nog altijd met succes te exploiteren. Zoo heeft, als eene hulde aan de heldin van den welbekenden roman, een amsterdamsche vuurwerk-fabriekant onlangs bij eene landelijke feestviering eene slot-decoratie ten beste gegeven, voorstellende „een'traan op het graf van Klaasje Zevenster, prijkende met de zeven pleiaden." Met ,regt kan men dus zeggen, dat deze traan een vurige is geweest. ---