ONHANDIGE VRIENDEN. I. Onder onze goede wenschen aan het ministerie is de eerste iets waaraan het ons in de eerste plaats behoefte schijnt te hebben : verstandige en handige vrienden. Voor het oogenblik bewijzen zijne warmste vrienden het, door hun ijver, meer ondienst dan dienst. Zij zijn veel te bezorgd en te bekommerd, dat hun ministerie te onzacht aangevat en te ruw behandeld zal worden , en dat het tegen deze parlementaire hardhandigheden niet zal bestand zijn; zij — en dit bovenal is eene onhandigheid — laten dit veel te veel blijken en spreken er veel te veel en veel te luid over. Dit telkens wederkeerend klagen over harde behandeling van de liberale Begering door de liberale meerderheid in de Kamer, alsof deze in den Premier van het Kabinet niet meer haren Leider erkende; dit voortdurend roerend smeeken, dat toch de liberale meerderheid in de Kamer bedenken moge dat dit ministerie haar ministerie is en dit hoofd van dit Kabinet haar hoofd, een ministerie dat en een hoofd die steeds moeten gespaard worden, ook dan zelfs [als de liberale meerderheid hun regeringsbeleid niet goedkeurt; — dit alles zal, op den duur, de tegenovergestelde uitwerking doen van die welke men verlangt en verwacht. Zij zal de Begering zedelijk verzwakken. Deze al te zeer gekoesterde, steeds gespaarde Regering, door de onhandigheid harer vrienden vertroeteld wordende onder de onhoudbare fictie, dat liberale ministers, onder eenen door de liberale Kamermeerderheid gekozen Leider, bij die meerderheid nooit kwaad mogen kunnen doen, zal, door al deze vriendschappelijkheid, meer schade lijden en meer slijting ondergaan dan door de felste oppositie harer tegenstanders. Om een fel bestookt ministerie scharen zich, ter verdediging en handhaving van de gemeensc happelijke beginselen, de vrienden en partijgen ooten en het wordt er door gesterkt; maar een ministerie dat zelfs de parlementaire kritiek zijner medestanders niet verdragen kan, verliest dagelijks aan kracht en moreel gezag. Is er, b. v. onhandiger vriendschapsbetoon dan hetgeen dezer dagen een hoofdorgaan der liberale partij aan den Leider-Premier en de onder zijn premierschap werkzame collega-ministers betoonde in de volgende woorden: «Maar die verslagen (1) staan niet op zich zelf. «Ook bij de openbare debatten doen zich telkens «feiten voor, die de vraag wettigen: Is dat nu »de partij, die trotsch is op haar eenstemmigheid ? «Is dat de partij, die den premier van het Ka«binet tot haar leader heeft gekozen ? Onwille»keurig denken wij vooreerst aan de motie-Kerk«wijk. Onder de afgevaardigden, die indertijd »genoemd werden als leden der georganiseerde «partij, waaruit het ministerie-Kappeyne is voort« gekomen, behoorde ook de zierikzeesche volksvertegenwoordiger. Dit heeft hem echter niet «belet om onverwachts, blijkbaar zonder eenige »afspraak met zijn partijgenooten, een politieken »uitval te wagen, zóó hevig, dat zelfs de tegen« standers verschrikt werden. Hoe dat te verklaren? «Ronduit gezegd — ons is de zaak raadselachtig. »Eerst dachten wij, dat de heer van Kerkwijk »met de partij had gebroken en voor goed in de «antiministeriële gelederen jbad plaats genomen. «Maar men heeft ons verzekerd, dat dit niet het «geval is en dat ook deze afgevaardigde nog »altijd het hoofd van dit Kabinet als zijn leader «erkent!" «Ook deze afgevaardigde erkent nog altijd het hoofd van dit Kabinet als zijn leader (leider)!" Is het niet alsof er gesproken werd van eene insubordinatie door een tweede luitenant jegens zijnen kolonel gepleegd! Al behoort de afgevaardigde uit Zierikzee «nog altijd" tot de liberale meerderheid, en al is dus haar Leider ook «nog altijd" de zijne, mag hij daarom den minister van Waterstaat enz. over eene regeringsdaad niet interpelleren en kritiseren, geene motie van (1) De verslagen namelijk over de voornaamste door het ministerie ingediende wetsontwerpen die zich, in plaats van door «warme sympathie" er voor, onderscheiden (volgens den schrijver) doorstrenge kritiek. Heeft echter de schrijver hierbij wel bedacht, dat het in den aard der zaak ligt, dat zij die het meest te kritiseren vinden , dat zijn de tegenstanders, ook het meest het woord voeren ? orde tegen hem voorstellen ? Is deze, omdat hij is de ambtgenoot voor den Waterstaat enz. van den Premier-Leider der liberale meerderheid, voor die meerderheid en elk harer leden onaantastbaar en onschendbaar geworden ? Neen, wordt gezegd. Oppositie zelfs van de partijgenooten kan pligt worden, «indien de Begering ontrouw wordt aan de beginselen, waaraan zij hare portefeuilles te danken heeft." Anders niet ? Is oppositie, is kritiek der partijgenooten in de Kamer jegens de partijgenooten in het Kabinet alleen geoorloofd, wanneer de partijgenooten in het Kabinet worden «ontrouw aan de beginselen waaraan zij Ihunne portefeuilles te danken hebben" ? In het alleruiterste geval dus van hoogverraad jegens de partij gepleegd ? Dit zal de bedoeling wel niet wezen , want, alleen onder deze beperking toegestaan , zou de parlementaire kritiek — en parlementaire kritiek uit te oefenen is evenzeer de pligt der afgevaardigden-medestanders als der afgevaardigden-tegenstanders — niets meer beteekenen. «Maar «dit wenschen wij," wordt verder geschreven , »dat op den grondslag van de beginselen , die «Begering en meerderheid verbinden zamenwer«king zal worden beproefd. En die zamenwerking »is onmogelijk , indien aan den eenen kant de «ministers zelfs tegenover vriendschappelijke «amendementen terstond met bedreigingen voor «den dag komen en aan den anderen kant de «afgevaardigden tot eiken prijs zelfs op punten, «die geen beginselen raken, hun gevoelen willen «doorzetten." «Zelfs op punten* die geen beginseJ.en raken." Dit zal wel altijd , in elk bijzonder geval, een punt van geschil blijven. Bepalen wij ons tot het aangehaalde voorbeeld van de interpellatie en de motie van 'orde van den afgevaardigde uit Zierikzee. Betroffen deze «geene beginselen" ? Wij vreezen dat, ook op dit punt, het voorbeeld door de vrienden onhandig gekozen is, en dat het volstrekt niet twijfelachtig is dat hier wel degelijk aan «een beginsel geraakt" werd ; doch laat ons zien wat het debat dienaangaande leert. --- 94) DE NABOB. Parijsche Zeden. door ALPHONSE DAUDET. Voor den Nabob was dit sterfgeval zijn dood, z }jn ondergang, het einde van alles. Hij besefte dit zoo goed , dat, toen hij, bij het binnentreden van het hotel den hopeloozen toestand van den hertog vernam, geen klaagtoon hem ontsnapte , geen trek van droefheid zich op zijn gelaat teekende , maar alleen het schrille woord van menschelijk egoïsme hem ontsnapte: «Ik ben verloren." En dat woord kwam telkens bij hem boven; hij herhaalde het werktuigelijk zoo dikwijls bet vreeselijke van zijn toestand hem voor den geest ' ees, bij plotselinge vlagen, zoo als soms gebeurt bij ( üe zware onweêrsbuijen in het gebergte, wanneer een plotselinge bliksemstraal eensklaps den afgrond tot op het diepste van zijn bodem verhcht met de scherpe oneffenheden op zijne wanden en het steile struikgewas om zijn val te breken. Die helderziendheid , waarmede groote onheilen gepaard gaan, spaarde hem geen enkel détail, "ïï zag de nietigverklaring van zijne verkiezing als eene zekere gebeurtenis, waaraan hij onmogelijk ontkomen kon, nu de Mora niet meer daar zon zijn om zijne zaak te verdedigen ; dan de gevolgen van zijne afwijzing; het failliet, de armoede en nog iets ergers, want als die onmetelijke schatten ontvallen, nemen zij altijd iets toede van de eer van hem, die onder hun puin 'edolven wordt. Maar welke wortels , welke door Hen, welke schrammen en wonden wachten hem vóór het zoo ver gekomen zou zijn! Over acht dagen vervielen de wissels aan Schwalbach gegeven ; ten bedrage van achttien honderd duizend francs; de schadevergoeding aan Moëssard, die honderd duizend francs vroeg , zonder welke som hij aan de Kamer magtiging zou vragen om hem correctioneel te vervolgen; een nog treuriger proces was ingesteld door de betrekkingen van twee kleine martelaars van Bethelehem tegen de stichters van de instelling, en dit alles werd nog overtroffen door den ingewikkelden toestand van de Maatschappij van Grondkrediet. Slechts ééne hoop bleef hem nog ovor: de uitslag van het bezoek van Paul de Géry bij den Bey; maar deze hoop was zoo onbestemd, zoo nevelachtig, zoo ver verwijderd! — O, ik ben verloren ! Ik ben verloren ! In de groote voorzaal van het paleis merkte niemand zijne aandoening op. Die menigte van senatoren, afgevaardigden leden van den staatsraad en hooge ambtenaren kwamen en gingen hem voorbij zonder hem te zien. Hun voorkomen van gewigt ging gepaard met onrust en zij hielden geheimzinnige beraadslagingen bij de twee wit marmeren schoorsteenen aan de beide uiteinden der zaal. Zoo veel teleurgestelde, verijdelde en voor altoos vernietigde verwachtingen waren hier bij een bij dit bezoek in extremis , dat de bekommering van eigen gemoed alle andere gewaarwordingen verstikte. De gelaatstrekken der meesten drukten, zonderling genoeg medelijden noch smart uit, maar veeleer eene soort van toorn. Al die menschen schenen den hertog zijn dood euvel te duiden, alsof hij hen willekeurig losliet. Men hoorde herhaaldelijk de woorden: »'t Is geen wonder als men zulk een leven leidt." En door de hooge ramen wezen die heeren elkander tusschen die af- en aanrijdende equipages op het voorplein, nu en dan eene bevallige coupé, waaruit een klein handje te voorschijn kwam, waarvan de naauwsluitende handschoen in de kanten mouwen verdween, en een kaartje met een vouw overreikte aan den lakei, die het berigt omtrent den toestand mededeelde. Van tijd tot tijd verscheen te midden van die digte menigte, een der naauw bekenden van den hertog, dien de stervende bij zich had ontboden, gaf het een of ander bevel en verdween dan weder en de uitdrukking van schrik en ontroering op zijn gelaat weerspiegelde zich op dat van twintig anderen. Ook Jenkins vertoonde zich een oogenblik , met los geknoopte das, open vest, gekreukte manchetten , in al de wanorde van den strijd, dien hij leverde aan dien ontzagwekkenden tegenstander. Dadelijk zag hij zich omringd en door vragen overstelpt. O , de apen, die hunne neuzen plat drukten tegen het traliewerk van hun kooi, angstig door het gedruisch om zich henen en alles wat er om hen gebeurde aandachtig gadeslaande — alsof zij eene geregelde studie wilden maken van de gezigten die menschen trekken kunnen—hadden een overheerlijk model in den ierschen dokter; zijne smart was prachtig, eene schoone mannelijke smart, die hem de lippen deed zamenknijpen en zijne borst deed hijgen. — De doodstrijd is begonnen , zeide hij met een grafstem. Het is slechts de quaestie van eenige uren. En toen Jansoulet hem naderde, voegde hij op pathetischen toon hem toe : — O , mijn vriend , welk een man !. .. welk een stervensmoed. Hij heeft niemand vergeten. Zoo straks nog sprak hij mij over u. — Waarlijk ? — Die arme Nabob , zeide hij , hoe staat het met zijne verkiezing ? Dat was alles. De hertog had er niets meer bijgevoegd. Jansoulet boog het hoofd. Wat hoopte hij dan nog meer? Was het niet genoeg, dat in zulke oogenblikken een man als de Mora aan hem had gedacht ? Hij keerde naar zijn bank terug en zette zich daar neder en -verzonk weder in zijne wezenloosheid, waaruit een oogenblik van hoop hem als door een galvanischen schok had doen ontwaken. Zonder het op te merken was hij er getuige van hoe de groote zaal langzamerhand geheel ledig werd en merkte eerst dat hij de laatste bezoeker was, toen hij de knechts en lakeijen hardop met elkander hoorde praten, terwijl de schemering was ingevallen. — Ik heb er genoeg van ; ik dien niet meer. — Ik blijf bij de hertogin. En die plannen , die besluiten , die nog eenige uren aan den dood vooraf gingen , waren nog zekerder bewijs, dat de edele hertog verloren was dan de uitspraak der faculteit. De Nabob begreep toen, dat het ook voor hem tijd werd om heen te gaan; maar eerst wilde hij nog zijn naam schrijven op het register van den suisse. Hij naderde de tafel en boog zich diep over het boek om te kunnen zien Het blad was vol. Men wees hem nog een open plek onder eene zeer vezelig geschreven handteekening, zoo als gewoonlijk de handteekening is van hen, die dikke vingers hebben. Toen hij zijn naam gezet had, las hij dien van Hemerlingue er vlak boven. Het was of diens naam den zijnen beheerschte, verpletterde door een verraderlijken krul omsloot. Bijgeloovig als alle zonen van het latijnsche ras , zag hij hierin een voorteeken en met de vrees in het hart ontvlugtte hij het paleis. --- Bekendmaking. B „rgemeester en Wethouders van Arnhem, Gezien het besluit van den heer Staatsraad Commissaris des Konings, dd. 15 mei 1878 B( i, 2219/8 {Prov. blad no. Ci'2), regelende het onderzoek van de verlofgangers der Nationale Militie te land ; Brengen ter openbare kennis , dat het on derzoek van de verlofgangers, gevestigd in deze gemeente, zal plaats hebben te Arnhem, op Woensdag , den 5n junij 1878 , ten 10 ure voormiddags in de Militiezaal achter het Baadhuis ; Dat de verlofgangers bij het onderzoek moeten verschijnen in uniform gekleed en voorzien van de kleeding- en uitrustingstukken , hun bij hun vertrek met verlof medegegeven , van hun zakboekje en van hunnen verlofpas. En zal deze worden afgekondigd en aangeplakt ter plaatse waar zulks te doen gebruikelijk is. Arnhem, 20 Mei 1878. Burgemeester en Wethouders voornoemd , E. Pels Bijcken. De Secretaris, H. H. Vitringa. --- Binnenland. ABNHEM, 20 Mei. Omtrent de stemming der beurs op zaturdag zegt de Amsterdamsche Courant : De beurs is voortdurend gunstig gestemd. Politiek nieuws blijft ontbreken, maar de beweging der buitenlandsche beurzen geeft te kennen, dat de hoop op het behoud van den vrede steeds toeneemt. Voornamelijk de engelsche [markt zond heden willige koersen en voor enkele russische fondsen nieuwe kooporders. Onze beurs volgde slechts gedeeltelijk en had heden geen bijzonder opgewekt aanzien, daar de handel van weinig beteekenis en de vraag voor binnenlandsche rekening zeer gering was. Belangrijke variatien bleven ontbreken; Russische fondsen waren 1 ' 4 a 1 / 2 pet. hooger en Metallieken verbeterden een fractie ; de andere Staatsfondsen bleven in één doen. Van binnenlandsche waarden zijn Aand. Amst. Omnibus-Maatsch. lVg pet. gestegen. De Amerikaansche markt bleef zeer stil. Geld op prolongatie is steeds ruim en vindt weinig nemers. Het christelijk-historisch blad het Zuiden beveelt de lezing in dezen tijd der geschiedenis van de herroeping van het Edict van Nantes. Is de gissing niet te gewaagd, dan is dit eene zinspeling op de' onderwijswet. In dat geval wordt de wet van 1857 als een edict van Nantes beschouwd. Het Zuiden vergeve het ons, zoo wij door het treffende der geljjkenis niet sterk getroffen worden. Onlangs deelden wij het denkbeeld mede, in Be Tijd geopperd, om een asyl, in den geest van Bronbeek, op te rigten, voor hen die in de uitoefening van hun burgerlijk beroep verminkt werden. Thans komt in hetzelfde blad een «Pius-vereerder" op met het voorstel, om het slechts voor roomseh-katholieke verminkten open te stellen en het den naam van Pius-Gesticht te geven. De man hoopt dat een derde inzender met «de noodige fondsen of gebouwen voor den dag komt." Die hoop is zeer billijk , want ook naar onze meening heeft het gesticht hieraan de meeste behoefte : de naam zon van zelf wel komen. Maar of de deelneming nu wel bijzonder algemeen zal zijn, als de oprigters er zulk een exclusief karakter aan geven , valt zeer te betwijfelen. Eer zouden wjj gelooven, dat men het plan begraven heeft voor het heeft geleefd. In ons land is het wel geen zeldzaamheid dat men met weinig of niets beginnende, een hoogen rang bereikt op het gebied der nijverheid. Een van de treffendste voorbeelden is echter dat van W. A. Scholten, een onzer grootste fabrikanten, die ook op vele plaatsen buiten Europa zijne inrigtingen heeft, en door ondernemingsgeest, volharding en doorzigt een zeer vermogend man werd. De geschiedenis van Scholten, die in 1819 te Loenen in onze provincie geboren werd, verhaalt de heer Balsem in de laatste aflevering van Eigen Haard. Wij vestigen er de aandacht op , niet het minst ook die van onze jongens. Duitschland is bij uitnemendheid het land der «maatregelen". Thans vindt men weder vermeld dat de rector der universiteit te Tiibingen aan de studenten verboden heeft groote honden te houden. Zij vragen nu honden van kleiner afmeting ; sommigen vergenoegen zich met eenig ander dier. Maar als aan de hoogescholen de jon- gelicdon aan zulke »maatregelen" worden onderworpen is het geen wonder, dat zij, in de maatschappij optredende, op hunne beurt willekeurige bevelen geven aan hunne ondergeschikten. Alleen met het oog op de studie zou het verbod te verdedigen zijn, maar het is niet duidelijk waarom groote honden de studie meer belemmeren zouden dan kleine; ware het niét te 'banaal, wij zouden opmerken, dat in Nederland de studenten wel beeren houden. In de zaturdag gehouden zitting van den Gemeenteraad zijn de verschillende aan de orde gestelde zaken behandeld en overeenkomstig de praeadviezen besloten. Onder deze was ook dat tot niet-verlenging van de concessie aan den heer Rutgers verleend en den 18den vervallende , tot aanleg van een tramweg. De Commissie van Bijstand had geadviseerd eene verlenging tot 1 september toe te staan in verband met de verlenging van rijkswege verleend. De meerderheid van het collegie van B. en W. waren echter tegen de verlenging, omdat de heer Rutgers geen plan had zelf van zijne concessie gebruik te maken, zooals dan ook genoegzaam daaruit ble.ek, dat er schijn noch schaduw van een begin der voorbereidende werkzaamheden te bespeuren was geweest. * In de 11. vrijdag avond gehouden buitengewone vergadering van het departement Nijverheid alhier, was lo. aan de orde: de benoeming van afgevaardigden en plaatsvervangers ter algemeene vergadering, dit jaar 9 juljj en volgende dagen te G-ouda te houden. Tot afgevaardighe werd gekozen de heer van Marle , voorzitter van het departement en tot plaatsvervangers de heeren Everwijn , jhr. Ortt van Schonauwen en baron van Verschuer. 2o. was aan de orde het benoemen van kandidaten voor directeuren der Maatschappij, Door ons departement werden voorgesteld: de heeren Kruseman te Haarlem, dr. L. Mulder te 's Hage en van Marken te Delft. Na bespreking van enkele huishoudelijke zaken worden door den voorzitter de punten, ter behandeling gesteld in de algemeene vergadering, ter tafel gebragt, om daarover het gevoelen deivergadering te vernemen; als: Een ontwerpprijsvraag door het departement Utrecht ingezonden, luidende: »Wordt verlangd een handleiding , waari* de doelmatigste wijs van het ontginnen onzer heidevelden is aangegeven, met opgaaf van resultaten, met inachtneming van plaatselijke omstandigheden," Hierover werd veel gesproken, terwijl men algemeen twijfelde of eenig nuttig effect door het uitschrijven van zulk een prijsvraag zou worden verkregen; ten slotte • werd den afgevaardigde overgelaten in dezen naar goedvinden te stemmen, na vernomen te hebben mogelijke toelichtingen van het voorstellende departement. Zeer werd het noodzakelijke beaamd van de prijsvraag, luidende : «Lichtende tonnen voor de scheepvaart te maken." Door het lid jhr. Ortt werd erop aangedrongen , dat, indien mogt blijken , dat de beide ingekomen antwoorden niet praktisch voldoende waren , steeds deze prijsvraag zou worden herhaald. Door den voorzitter werd er op gewezen dat onder de punten van behandeling op het congres als no. 1 voorkomt de door ons departement , naar aanleiding van een voorstel van het lid Timmerhans van Abcoude ingezonden vraag: »Is de nijverheid gebaat bij de oprigting van een proefstation tot onderzoek van nijverheidsproducten ? Is ten deze de instelling van een staatslaboratorium of van verschillende proefstations in groote gemeenten wenschelijk ?" Eindelijk werd besloten , dat door het departement zou aangeboden worden de 102e algemeene vergadering in 1879 te Arnhem te houden. Na afdoening van nog enkele zaken sloot de voorzitter de vergadering. Naar wij vernemen, is het vereischte getal deelnemers voor de alhier op te rigten Vereeniging tot keuring van levensmiddelen nagenoeg bereikt, en zal de voorloopige commissie thans een reglement ontwerpen, ten einde dit op eene nader te houden algemeene vergadering aan de deelnemers aan te bieden. Men hoopt daarna in het najaar de vereeniging definitief in werking te doen treden. Ds. Roozemeijer beeft kennis gegeven, dat hij voor het beroep naar hier heeft bedankt. Zaterdag 11. had de beproeving plaats van de scharnierbrug over het dal van den Rijnspoorweg, nabij den Zwarten Weg. De brug werd belast met 500 KG. zand over eiken vierkanten meter. Met goed gevolg doorstond zij de proef en zwaarder last zal ze wel nooit te torschen krijgen. Deze brug werd voor rekening van den Staat gebouwd. Zij is ontworpen op het bureau van den Staatsspoorweg te Oosterbeek, en vervaardigd onder leiding van den heer J. Weidtman in de fabriek »Deutschland" te Dortmund. Met 1 junij wordt zij voor het publiek opengesteld. Ieder kan zich dan overtuigen, dat deze brug door hare ligging Arnhem tot nut en door haar eigenaardige constructie en haren sierlijken bouw den ontwerpers tot eer strekt. * De nieuwe spoorwegbrug bij Arnhem zal den 23sten dezer worden beproefd , waartoe 10 locomotiven zullen worden gebruikt, waarvan 3 met stoom. f Het uit veertien perceelen bestaande blok huizen en grond , toebehoord hebbende aan d en heer Andres , is dezen morgen verkocht voor de som van ƒ 82,599 aan den heer A. E. Cohen. Zijn wij wel onderrigt, dan is het voornemen van den kooper hierop eenige fraaije huizen te bouwen. De landerijen van den heer Andres zijn gekocht : de bouwplaats Westeraam, onder Eist, voor f 139,555, voor mevrouw de douairière F. C. baron' van Pallandt van Walfort; de weide de lvattelegers, onder Bemmel, voor ƒ 18,433, voor mevrouw de douairière G. A. baron van Randwijk. Het ongeluk, dat vrijdag hier plaats had terwijl de rekruten aan het exerceren waren, heeft zich eenigzins anders toegedragen dan in verschillende dagbladen wordt medegedeeld. Onder de exercitie-patronen die aan de rekruten waren uitgedeeld, was een losse patroon geraakt. Deze losse patroon nu werd toevallig door een rekruut gebezigd, toen de sergeant die instructie gaf hem afzonderlijk liet laden en aanleggen. Terwijl het laatste geschiedde, ging het schot reeds af en trof de ontvlamde prop de jas van den sergeant, die in de onmiddellijke nabijheid stond. Een brandwonde aan den arm was het gevolg er van. Het verhaal, dat de sergeant met een scherpe patroon dwars door den arm was geschoten, mag dus een weinig overdreven heeten. Sommigen zullen zelfs beweren, dat het voorgevallene eigenlijk de vermelding niet waard was. Voor onze landgenooten, die voornemens mogten zijn aan het letterkundig congres te Parijs deel te nemen, deelen wij mede dat, blijkens een telegram in de Köln. Zeit. van heden, dat congres is uitgesteld tot den 11 den junij. Volgens vroegere kennisgevingen zou het den 4n geopend worden. Ter gelegenheid van de tentoonstelling zullen beginnende met den 30sten dezer, aan de hoofdstations in Belgie retourbiljetten naar Parijs verkrijgbaar zijn, geldig voor acht dagen. De prijzen van Brussel zijn 55.20 fr., 41.35 fr. en 28.90 fr. Het heeft wal iets voor door een auteur in eene onbekende wereld te worden rondgeleid, omdat wij het genot smaken zei ven te kunnen vergelijken en de opmerking te kunnen maken hoe de schrijver aan de waarheid is getrouw gebleven of er van afgeweken is. Onze tegenwoordige letterkunde met hare realistische neiging heeft ons zoo gewend om ons in de kringen te brengen, waarin wij te huis zijn, dat het eene verademing is, wanneer de schrijver ons eene wereld binnenvoert waarvan wij slechts den naam kennen. Als zoodanig ook is Jong-Rusland van Iwan Turgenjew een boek dat aanbeveling verdient. Het doet ons de russische maatschappij kennen met hare verouderde instellingen en hedendaagsche woelingen en schetst die, evenals de personen, met trekken zoo scherp en duidelijk, dat men er niet aan twijfelen kan of wij zien de waarheid voor ons. Maar niet minder verdient het werk gelezen te worden om de karakters zeiven, afgescheiden van de maatschappij, waarin zij optreden. Menschen zijn het met menschelijke ondeugden, maar ook met voortreffelijke eigenschappen, die ons sympathie voor hen doen krijgen om hen straks diep te beklagen, ondanks hunne eigene schuld. Turgenjew heeft voorts personen opgevoerd zooals men zou meenen dat slechts de fantasie ze kon scheppen: de vertegenwoordigers van het Rusland der vorige eeuw, waarmede hij de mannen der hedendaagsche beweging een oogenblik in aanraking brengt, om het verschil des te treffender te doen gevoelen. Ook zijn adel is, als in al zijne romans, naar het leven geteekend: men hoort hem spreken, men ziet hem zich bewegen. De heer Pierson getuigt in de inleiding van dit werk waarin hij eene wijsgierige beschouwing van den schrijver en een overzigt van zijn werken geeft — dat Jong-Rusland hem het meest heeft behaagd van al de werken van den auteur waarover hij het gunstigste oordeel uitspreekt. Dit oordeel van den heer Pierson zal voor het nederlandsche publiek zeker de krachtigste spoorslag zijn om met dit hoogst belangwekkende en onderhoudende boek^keü^^te maken. Jochem van On.dereM ZêHöék aan BismarcJc viel zoo algemeen in den smaak, dat wij dien smaak moesten eerbiedigen , ofschoon we voor ons zeiven , den pijpenfabrikant wat al te ploertig en te naïef en zijne ervaringen niet heel waarschijnlijk vonden. Met al den humor waarvan dit werk getuigt, voldeed het ons weinig , en met eenige vrees name* wij van denzelfden schrijver »Nette Menschen" ter hand. Zooveel te aangenamer was de indruk dien het op ons maakte. Het is een boek , niet slechts vol geest , maar bovenal vol menschenkennis. Jan Holland kent het nederlandsche publiek uit alle kringen en alle gedaanten , en hij voert hielde menschen op gelijk zij zijn , of liever geworden zijn, onder de conventionele zeden en gebruiken van ons land. Die Soepel, wiens gedenkschriften hier heeten medegedeeld te worden, de schurk die «fatsoenlijk" man blijft, is een voortreffelijk geteekend type , dat ons bloed koken doet, maar op wiens laven en werken , voor zooveel het openbaar is , niemand vat heeft. Zijn zoon Janus is eveneens het beeld van menig jong mensch uit onzen tijd, en alle instellingen welke de schrijver aanroert, alle personen welke hij opvoert, worden door hem naar waarheid gekarakteriseerd en hunne gebreken in het licht gesteld. Niet het minst voor de kennis van het zoogenaamd godsdienstig leven in Nederland is dit werk eene merkwaardige bijdrage. Of het strekken zal om in die maatschappij, waarin Soepel zich beweegt, verbetering te brengen, weten wij niet; wij zouden het zelfs min of meer betwijfelen, want wat Jan Holland zegt is ook vóór hem gezegd, zij het in minder plastisehen en minder onderhoudenden vorm, en de wereld wordt niet beter. Maar een goede zaak blijft het den vinger te leggen op de wonden in onze zamenleving. De leer «frappez fort, frappez souvent, frappez juste" wordt door Jan Holland in hare volheid in toepassing gebragt; waarvan getuigt de reeks zijner werken en ook dit jongste, hetwelk wij hopen , dat niet het laatste wezen zal. * Heerde , 18 mei. Heden namiddag omstreeks ten 2 ure woedde hier een hevig onweder; de bliksem sloeg iu de woning van den landbouwer D. van Ommen, die spoedig een prooi der vlammen werd. Bij een hevigen zuidwestenwind deelde de brand zich weldra mede aan eene daarbij gelegen arbeiderswoning', die ook geheel afbrandde, gebouwen waren tegen brandschade verzekerd, doch zeer laag; de roerende goederen, die grootendeels gered werden, waren niet geassureerd. Op een kwartieruurs afstand sloeg ook de bliksem in eenige boomen en een duiventil, zonder daarin brand te veroorzaken. Het D. v. Z.-H. verneemt, dat bij de werkende leden van het schildergenootschap Pulchri Studio het voornemen bestaat, aan Z. K. H. Prins Hendrik, bij gelegenheid van HDs. huwelijk, een even eigenaardig als vorstelijk bewijs van hulde en genegenheid aan te bieden. Het blad onthoudt zich uit bescheidenheid van het vermelden van meerdere bijzonderheden. Zaturdag avond is een 26jarig schipper van de pakschuit van Rotterdam naar 's Hage, door een noodlottig toeval met zijn hoofd zoodanig onder de brug te Overschie beklemd geraakt, dat zijn onmiddellijke dood volgde. Aan de stoomkanonneerboot, welke in aanbouw is bij de Koninklijke fabriek van stoom- en andere werktuigen te Amsterdam, is de fraaije echt nederlandsche naam gegeven van Ulfr. Van wege den Nederlandschen Typografenbond is de volgende prijsvraag ter beantwoording gesteld aan alle beoefenaars der boekdrukkunst en aanverwante vakken : «Welke praktische middelen zijn uitvoerbaar, om tot een bevredigende verbetering van den toestand der beoefenaars van de typografie en aanverwante vakken te geraken ?" De antwoorden behoo'-en vóór 1 september ingezonden te worden aan het hoofdbestuur van genoemden Bond te Amsterdam, op den omslag een zinspreuk bevattende, en vergezeld zijn van een verzegeld briefje, waarop dezelfde spreuk en waarin de naam des schrijvers. De voorbereidende werkzaamheden voor de feestviering ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan der Koninklijke Militaire Akademie op 22 tot en met 26 september a. s. zijn in vollen gang. Behalve de reünie van oud-kadetten en de feesten hun van wege de akademie aan te bieden , zal ook de burgerij zich aller wege beijveren het feest luisterrijk te doen zijn , waarvoor zij reeds ruimschoots heeft bijgedragen. Een prachtige gedenkzuil van het atelier van den heer F. Hermus te Breda zal in optogt aan de akademie worden aangeboden en een gedenkpenning voor dit feest worden geslagen. Naar wij vernemen zullen , behalve de traditionele volksspelen, algemeene illuminatie en versiering der stad, de feestelijkheden bestaan in Vauxhals in het park Valkenberg, muziekuitvoeringen op de Groote -Markt, optogten en festival en zal ook eene feestcantate door de vereenigde zangers met fanfare in het openbaar op een der feestavonden en tooneelvoorstellingen plaats hebben, terwijl door verschillende Vereenigingen concoursen worden uitgeschreven en eene expositie zal gehouden worden van voorwerpen vervaardigd door den werkman. Breda zal haar naam als — stad der feesten — getrouw blijven en de aangename pligten van gastvrouw naar behooren toepassen. Spoedig zal het laatste huis met houten gevel binnen 's-Hertogenbosch, welks uiterlijk vooral de aandacht der vreemdelingen trok, verdwenen zijn. De volgende week toch zal een begin worden gemaakt met de verbouwing van 't huis des heeren van der Vaart in de Kerkstraat aldaar, genaamd het Fransche Kabinet, dat ongetwijfeld vele eeuwen gestaan heeft; de oudste koopbrief, in bezit van den eigenaar, dagteekent reeds van februarij 1476. Aen dit huis zijn tevens de bijzonderheden verbonden, dat het 't laatste is, dat, volgens de toen bestaande wet — kort daarna ingetrokken — in 1802 is vernaderd. Die vernadoringswet schonk den naasten erfgenaam het regt om onroerend goed, verkocht na den dood van een overleden bloedverwant, binnen een zekeren tijd — een jaar en eenige weken — terug te koopen voor denzelfden prijs, waarvoor bij den eersten verkoop een ander eigenaar er van was geworden (P. N. en 'sH. Ct.) Het stoomschip Stad Amsterdam, den 16n mei van Londen naar China vertrokken , is den 17n dezer Dover gepasseerd. De Rotterdam is 19 mei van Nieuw-York te Hellevoetsluis aangekomen. ---