ARNHEM, 14 DECEMBER. De reactie vermaakt zicti met statistieke beschouw ingen omtrent het aantal ministers, die sedert 1848 aan het bewind zijn geweest. Zij deelt ons een staatje mede, waaruit blijkt, dat wij van 1848 tot nn 106 ministers hebben gehad, dus gemiddeld per jaar — want wij gaan nu ook op statistische wijze redeneren — 5,666 ggg nieuwe ministers. Maar wat bewijst dat nu? Dat Nederland zeer rijk is aan personen, die aan het hoofd van een departement kannen staaa ? Dan zouden er nog eenige toelichtingen bijgevoegd moeten zijn, waaruit bleek, dat werkelijk zij, die als minister optraden, voor hunne taak berekend waren. Maar zulk eene toelichting is niet wel mogelijk: juist dat groote aantal pleit tegen de bekwaamheid van de ministers. Hoeveel ophef men ook moge maken van die onverbiddelijke oppositie in de Kamer, die maar eiken minister wegjaagt, welke niet naar haar zin is, wanneer men de geschiedenis van de laatste 20 jaren nagaat, zal men erkennen, dat de hoofdoorzaak van die afwisseling gelegen is in het beproeven van allerlei stelsels, of liever van allerlei personen, die maar afwijken van het stelsel volgens hetwelk een constitutionele staat moet geregeerd worden. Men heeft den sleutel die op het slot past niet gewild en allerlei andere sleutels beproefd. Op wien drukt nu het verwijt, dat men zoo vele sleutels heeft terzijde moeten leggen ? Gelukte het niet met het apaisement, dan werd de tegenovergestelde rigting ingeroepen ; slaagde men daarmede niet, dan beproefde men de fusie en de confusie ; dan kreeg men weder een bewind van bevrediging; of een eabinet inodore; of een kabinet dat zich verklaarde tegen het dwangjuk der beginselen; eindelijk een kabinet van specialiteiten. En al die kabinetten moesten, om te regeren , weder hun steun zoeken in de toepassing van liberale beginselen. Deden zij het niet, trachtten zij te halveren en te transigeren , dan zagen zij zich al spoedig genoodzaakt om af te treden, omdat het onmogelijk is in een liberaal land met reactionaire beginselen te regeren. Want het nederlandsche volk is liberaal. Het is heel ongelukkig voor de reactie dat de nederlandsche natie niet reactionair is, en dus ook geene reactionaire vertegenwoordigers kiest; maar het is nu eenmaal zoo, en dit blijkt genoeg wanneer men nagaat hoe ontzaggelijk veeier toe noodig is om de kiezers tot het afvaardigen van reactionaire vertegenwoordigers te bewegen. Geene moeite wordt bij voorkomende gelegenheden gespaard om tot die uitkomst te geraken, maar zoo men hier en daar slaagde, de gezamenlijke uitslag eener verkiezing was toch altijd, dat de meerderheid der afgevaardigden bestond uit voorstanders tan een constitutioneel gouvernement. Bij het volk , wat er ook beproefd wordt, is het artikel reactie niet gewild. Door te speculeren op zijn godsdienstig gevoel w eet men het nog wel, in sommige deelen des lands, over te halen tot het kiezen van aristocraten, die het meer als huisgenooten des geloofs dan als voorstanders van eenig politiek beginsel naar de Kamer zendt, maar kon men eene zuiver staatkundige stemming uitlokken, zeer weinigen zonden er zijn, die aan de reactie de hand boden. De reactie erkent dan ook zelf, dat zij tegenover het Tolk de partij verloren heeft. Van daar dat in de laatste jaren haar streven steeds geweest is om de regten van dc volksvertegenwoordiging te beperken. Het staatje waarTan wij hierboven gewag maakten, heeft geen ander doel. Het moet aantoonen dat de volksvertegenwoordiging oorzaak is dat wij in 19 jaren 106 ministers gehad hebben — dus moet aan de volksvertegenwoordiging haar invloed op het op- en aftreden van de ministers ontnomen worden. Beeds heeft het ministerie van Zuylen-Mijer van de vertegenwoordigers des volks het mandaat vervallen verklaard omdat zij eene daad, door het contreseign van den verantwoordelijken minister gedekt, durfden afkeuren. Daarop kregen wij demededeeling der Begering dat de Kamer zich binnen de grenzen had te houden. Later werd met veel misbaar dc stelling verkondigd, dat men den minister van Buitenlandscbe Zaken het vertrouwen niet mogt ontzeggen , omdat de > ertógenwoordiging niet oordeelen kon over diens beleid. Kort te voren was aan deze medegedeeld dat haar oordeel niet zou gevraagd worden in koloniale zaken. Van conservatieve zijde worden voorts gedurig wenken gegeven, dat de geachte Regering beter weet wat zij doen moet, dan een lid der Kamer, en nog onlangs trad de Industrieel op met een artikel, waarin met de meeste naïveteit ons berigt werd dat de Tweede Kamer slechts was een adviserend ligchaam, dat zij niet eens de begrootingswetten mogt afstemmen. Juist dat regt nogtans om de uitgaven goed of af te keuren is een der grondslagen eener volksvertegenwoordiging, en daaraan heeft die instelling voor een deel haar oorsprong te danken. De ministers, die het behoud willen, zijn onmogelijk, omdat dc natie tegen zulk een negatief beginsel is; om ze nu mogelijk te maken wil, men het aandeel, hetwelk in een constitutionelen staat het volk aan de regering heeft, gaan beperken. Men heeft dat ook elders beproefd en korter of langer volgehouden. .Tuist in deze dagen beginnen zich daar weder verschijnselen te openbaren, dat men van den verkeerden weg terugkomt. In Pruissen liet de president-minister zijn ambtgenoot zur Lippe los omdat deze het stelsel der beperking van dc regten der vertegenwoordiging het ijverigst voorstond. In de fransche Kamer ging eene stem op die bij velen weerklank vond, al werd het denkbeeld ook ten slotte verworpen, om aan de Vertegenwoordiging het regt weder te verleenen , een oordeel over regeringsdaden bij eene gemotiveerde orde van den dag uit tc spreken. In Nederland wordt dit laatste regt haar betwist, en tracht men ook andere bevoegdheden „binnen de grenzen" te brengen, gelijk het heet, maar wel beschouwd terug te leiden tot eene doode letter. Aan de toepassing van die regten en bevoegdheden toch schrijft men het toe dat hier zoo vele ministers „versleten" zijn. Maar laat men aantoonen dat één minister gevallen is omdat hij liberaal was, dan eerst zou het bewijs zijn geleverd , dat hier slechts aan partijzucht, stelselmatige oppositie en portefcuille-jagt zou zijn te denken. Alleen de twee kabinetten Thorbecke zijn niet voor een votum der Kamer bezweken. Beide zijn gevallen ten gevolge van kabaal. Beide Kabinetten hebben het langst geleefd , omdat zij de uitdrukkiug waren van de meerderheid der Volksvertegenwoordiging en regeerden volgens proefhoudende , zuiver constitutionele beginselen. De twee ministeriën Thorbecke zijn op het staatje vertegenwoordigd door 20 personen. Er blijven dus een tachtig personen over , die men geprobeerd heeft en die voor de taak zijn bezweken. Wil men derhalve ook op dit terrein de statistiek toepassen, dan pleit deze staat ten voordeele van een liberaal gouvernement, en hoe grooter cijfer van „versleten" ministers de staat aanbood, zooveel te grooter zou het bewijs zijn, dat het tijd wordt om die proefnemingen met reactionaire, transigerende , halverende , fusionerende, apaiserende en conciliante kabinetten voor goed tc staken. De reactie schijnt nn evenwel, na het met zooveel ministers beproefd te hebben , de proef te willen nemen of zij het ook met de Kamers kan gedaan krijgen. Als de sleutel niet past, wil men het slot gaan veranderen. Als de Kamer geen reactionaire ministers wil, dan wil zij eene reactionaire Kamer maken en, op den weg voortgaande , waarop zij begonnen is, hebben wij, in plaats van kabinetten die aftreden, Kamers die ontbonden worden te wachten. De proefnemingen met Kamers zon het land echter nog duurder te staan komen dan de proefnemingen met Kabinetten, en wij vertrouwen dan ook dat de wijsheid der raadslieden van den koning deze gevaarlijke proefnemingen zullen verhoeden. --- Binnenland. ARNHEM , 14 December. •Men schrijft ons xiit 's Gravenhage, 12 december: „Als men op gewoonlijk wel onderrigte personen mag afgaan, zou het bekende spreekwoord le vrai peut qnelqaefois riétre pas vraisemblable op onzen politieken toestand meer dan ooit van toepassing wezen. In mijn vorigen brief deelde ik in het gevoelen dat het tegenwoordig ministerie te afgetakeld is om nog iets anders te kunnen doen dan eenvoudig heen te gaan en plaats te maken voor een nieuw kabinet. Dit is inderdaad de eenvoudige , ware oplossing van de ministeriele krisisj doch , hoe eenvoudig deze oplossing ook aan allen moge schijnen die den toestand doorgronden, wordt iederen dag een geheel ander plan waarschijnlijker hetwelk met alle zijne onwaarschijnlijkheden toch van ministeriële zijde op touw zou zijn gezet. „Reeds in uw nommer van heden wordt het uitgangspunt van het plan verklapt. Men zou trachten van de eerste kamer iets te verkrijgen waaruit al ware het slechts een schijn van votum van vertrouwen is af te leiden. Met dit zoogenaamd votum gewapend, zou men betoogen, dat men niets liever verlangt dan de zware taak neer te leggen ; dat echter de vaderlandsliefde belet dit te doen , aangezien er nu strijd is ontstaan tusschcn de eerste en tweede kamer over de uitvoering van het regeringsprogramma. Dit programma beloofde oplossing der koloniale en der onderwijsquaestie. Wel heeft men zelf gedaan hetgeen men kon om beide quaestien van de baan te schuiven ; maar het volk, niet zeer ingewijd in de handigheden der officiele geschiedenis, zal het toch op goed geloof aannemen indien men het wijs maakt, dat men gaarne de koloniale en ondcrwijsquaestien had opgelost en het alleen aan de tegenwoordige tweede kamer te wijten is dat die quaestien zijn hangende gebleven. In elk geval zullen zij, die op het eene en het andere gebied reactie verlangen, in deze belijdenis eene nieuw hoop vinden voor de verwezenlijking hunner wenschen en daarom gaarne willen medewerken tot het vormen althans van eene andere meerderheid. „De bond met het ultramontanisme zou, in plaats van verlaten , vaster aangeknoopt worden. De roomsche clericalen , die het meest van alle kerkgenootschappen zouden winnen bij eene ondersteuning van staatswege aan secte-scholen te verleenen, zullen zekerlijk de hand niet afwijzen die hun toegereikt wordt voor eene alliantie waarbij zij in geer. geval iets te verliezen hebben , en die hun altijd eenige kansen geeft om in invloed en gezag te winnen. Protestantsche conservativen en nltramontanen zouden zamenspannen om in Limburg en Noord-Brabant die afgevaardigden, welke nog niet genoeg aan den leiband loopen, te vervangen door zuivere cleriealen. Voorzeker is een dergelijk voorstel koorn op den molen der nltramontanen. Desniettegenstaande zullen zij het geenszins onvoorwaardelijk aannemen , maar een ander beding, waarschijnlijk een nieuwen minister van justitie hunner keuze, tegenover het voorstel eener orthodoxe stemming stellen. „Ongetwijfeld is het moeijelijk precies iemand te vinden als de ontslapen minister Borrct; maar het ontbreekt het ultramontanisme nooit aan eene reserve van gedevoueerde mannen. Het kan bestendig den regten man voor de regte plaats, van zijn standpunt, aanwijzen indien men het vrij in zijne keuze laat. Wees hiervan verzekerd, dat indien de nltramontanen als prijs voor hunne medewerking eene minister-portefeuille bedingen, die prijs toegestaan zal worden en op den zetel van den heer Borret iemand zal gaan zitten die even als hij de nltramontanen als één njan achter zich heeft, omdat hij de juiste uitdrukking is hunner wenschen en eischen. „Het nieuwste in het plan zou wezen, dat sommige ministers zich verkiesbaar zouden stellen ten einde het bewijs te leveren dat ook het volk hen genegen is. Met de goede usantie die van 1848 af in ons parlelementair leven is ingeslopen, dat ministers het mandaat van volksvertegenwoordiger nederleggen om zich uitsluitend met de taak, die hun door den koning is opgelegd, bezig te honden; met deze usantie die onze constitutionele inrigting zelfs boven die van Engeland onderscheidt, zou worden gebroken ter wille eener zeer tijdelijke en voorbijgaande ongelegenheid, waaraan men, uit vaderlandsliefde (?), zich niet gelieft te onderwerpen! Tegenover den heer Keurhsnins te Arnhem zou graaf van Zuylen kandidaat gesteld worden; tegenover°den heer Heemskerk Bz. ta Amsterdam, de heer Heemskerk Az.; en tegenover den lieer Limburg Brouwer te Almelo, de heer Schimmelpenninck. Waarom de heer Hasselman niet onder de kandidaten woidt genoemd, is een vraag die ik niet kan oplossec, jMi.3sch.icii zijn mijne inlichtingen onvolledig; misschien wordt de koloniale quaestieeenigzins achtergehouden omcasu quo te dienen als motief voor eeue derde vaderlandslievende ontbinding indien ook de tweede ontbinding mogt blijken mislukt te zijn. „In hoeverre het ministerie geneigd is het plan uit te voeren, waarvan ik u de bijzonderheden mededeel, kan ik evenmin zeggen. In gewone tijden en onder gewone omstandigheden zou men liet moeten verwerpen als de droomerij van den een of anderen politieken tinnegieter. Ik acht mij echter verpligt er notitie van te nemen omdat wij tijden beleven waarin nog al het een en ander voorvalt dat het koele verstand niet inviel en getracht wordt het onmogelijke mogelijk te maken, en ook omdat mij van een soliden kant verzekerd wordt dat het plan in allen ernst bij de ministeriele partij besproken en gecommentarieerd wordt. „Ik behoef u niet te doen opmerken , dat het zeer goed mogelijk is dat van het geheele plan, bij slot van rekening, niets komen zal. De koning kan goedvinden het aangeboden ontslag der ministers aan te nemen en zich andere raadslieden te kiezen. In dit geval zal de ministeriele pers vermoedelijk ontkennen dat de ioeleg heeft bestaan om eene tweede ontbinding te beproeveu; zij, die lezen kunnen, zullen geen moeite hebben uit de vertoogen van die pers zelve het bewijs te putten dat er plan bestond, het land op nieuw in rep en roer te brengen voor het behond van ministers, die zich door eigen talent en veerkracht niet staande kunnen houden." De Nieuwe Goessc/ie Courant, een van de „kleine bladen," wier steun met zooveel ingenomenheid door de organen der reactie vermeld wordt, heeft thans ontdekt, waarom de heeren van Zuylen en Sehimmelpenninck door de kamer worden bestreden omdat zij, zegt het blad, voor zoo ver wij weten, de eenigen zijn, die het nog niet zoover gebragt hebben om den bijbel voor nul en van geeno waarde te houden. Nogtans wordt in hetzelfde nominer de minister van buitenlandsche zaken berispt dat hij eene grafrede bij het lijk van zijn ambtgenoot, die katholiek was, heeft gehouden, en v ordt verder de ondergang der hoogere burgerscholen voorspeld omdat zij niet gebouwd zijn op den grondslag door de profeten en apostelen gelegd. Het is dan ook een erkend feit dat de hoogere burgerscholen bij de wet op het middelbaar gonderwijs zijn ingevoerd. De N. G. C. blijft echter getrouw aan de beginselen van Piet van Os , hoe deze haar ook gemystificeerd heeft. Zij wil eene ontbinding en geeft zelfs de hoop te kennen dat, zoo de verkiezingen weder in denzelfden geest mogten uitvallen, eene veraudering van kiesstelsel worde tot stand gebragt: geoctroijeerd waarschijnlijk, want geene kamer zou ooit medewerken om de bedoelingen van de Goessche te bevorderen. Even als de meening van het Overveluwsch weekblad, het invloedrijk orgaan van de Veluwe, door de reactie tr hulp is ingeroepen, evenzoo zal, naar wij vertrouwen, ook de stem van dit invloedrijk orgaan van hetgoessche land door het Dagblad wel verder worden gebazuind. Tot juiste waardering van de onmogelijke coalitie, die zich aanmatigt in den naam van het volk te spreken, is liet goed dat men kennis bekomt van den inhoud dier „steunende bladen.'' Men deelt aan de N. R. Courant van eeue goed ingelichte zijde mede, dat de heer Mijer met de laatste mail aan den minister van koloniën geschreven heeft, dat Indie niet conservatief kan geregeerd worden en dat hij des ministers voorschriften onuitgevoerd moet laten, omdat zij in strijd zijn met het regerings-rcglement. Z. M. heeft tot militie-commissaris in het 2e militiedistrict der provincie Gelderland benoemd den gepensioneerden majoor van het leger . in Oost-Indie, thans majoor met den personelen rang van luit.-kol., kominandant der le afdeeling rustende schutterij in de piovincie Gelderland A. II. J. G. von Hamel; tot regter-plaatsverv. in de arrond.-regtbank te Nijmegen mr. W. J. J. G. Most, adv. aldaar; tot 2en commiss. van politie te Leiden H. G. Cramer, thans inspecteur van politie te Rotterdam ; tot burgem. der gem. Kralingen J. Oudorp Kortebrant, secr. dier gem.; Oldemarkt J. W. H. Hamilton of Silvertonhill. Tevens bevat de Staatscourant de koninklijke besluiten waarbij een aantal burgemeesters zijn herbenoemd. In de zitting der tweede kamer van gisteren is het wetsontwerp houdende vaststelling der begrooting van het fonds voortspruitende uit de koopprijzen van domeinen voor 1868 aangenomen met 55 tegen 7 stemmen. Een amendement van den heer van Kerkwijk om art. 3 met f 100,000 te verminderen werd met 38 tegen 25 stemmen verworpen. Dat amendement werd voorgesteld omdat uit den post bestemd voor het slechten van vestingwerken ook verfraaijingen werden betaald. De post is vooral goedgekeurd omdat hij nrgent was, daar slechting in beginsel niets beteekent, wanneer er de hand niet aan geslagen wordt. Daarna was aan de orde het wetsontwerp tot onteigening van perceelen ten behoeve der spoorweglijn. 's Gravenhage—Gouda. De minister van binnenlandsehe zaken heeft mondeling het eindverslag beantwoord en de wet verdedigd. De minister van finantien heeft het contract betreffende het brievenvervoer toegelicht. De heer Blom bestreed de wet als niet overeenkomende met het belang des lands. Heden voortzetting der discussie. De eerste kamer heeft gisteren avond hare werkzaamheden hervat. Ing komen zijn de wets-ontwerpen, welke door de tweede k m r zijn aangenomen. De kamer heeft deze naar de afleeingen verzonden, cn de sectin) zijn zamengesteld, die reeds heden de ontwerpen zouden onderzoeken. De ministerraad heeft donderdag avond ten negen ure eene buitengewone vergadering gehouden, die zeer lang geduurd heeft. De begrooting van ons gem ;entebestuur is goedgekeurd uit 's Gravenhag terugg komen. * De heer J. H. Smit, rijks-veearts der le klasse te Huissen en tijdelijk provinciaal veearts van Gelderland, is, op zijn verzoek, met ingang van 1 januarij 1868 eervol uit die betrekking ontslagen. Het programma van de in 1868 alhier te houden tentoonstelling van nijverheid en kunst, is 11. woensdag door de commissie vastgesteld. Bij dit berigt deelt men ons tevens mede, dat genoemd programma reeds ter perse is, om in de eerste dagen der volgende week algemeen in groot aantal verzonden te worden. Het stoomschip Pera, msdebrengende de mails van Indie, China en Australië, is den 12 dezer des morgeus ten 5 ure te Maiseille aangekomen. Het iieeft zeer slecht weder op de reis gehad. Men verzekert, zoo zegt de] Droit, dat de keizerin van Oostenrijk zich naar Pesth zal begeven, wanneer het tijdstip harer bevalling nadert. Zij zal bijgestaan worden door mevrouw Wion Pigalle, die door de faculteit te Parijs bevoegd verklaard is om het vak der verloskunde te beoefenen. Het besluit der keizerin,is eene beleefdheid aan de Hongaren, zegt de Droit. ---