Bij deze Courant behooren twee Bijvoegsels. BEKENDMAKINGEN. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem brengen ter openbare kennis , dat op 9 Febr. jl. door Heeren Gedeputeerde Staten is goedgekeurd het derde suppletoir kohier der plaatselijke directe belasting, dienst 1891, en dat dit kohier in afschrift, ter voldoening aan art. 264 der Gemeentewet, zooals dat is gewijzigd bij de wet van 28 Juni 1881 (Stbl. no. 102) , gedurende vijf maanden, te rekenen van heden, op de Secretarie der gemeente voor een ieder ter lezing wordt nedergelegd. Arnhem, 11 Febr. 1892. Burgemeester en Wethouders voornoemd, A. v. Lawick v. Pabst. De Secretaris, A. J. K ronenbebg. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem, Gelet op art. 6 en 7 der wet van 2 Juni 1875 ( Staatsblad no. 95); Brengen ter algemeene kennis: dat op de Secretarie der gemeente ter visie is gelegd een verzoek, met bijlagen, van J. Weenink & Zn. om vergunning tot oprichting van eene oliekokerij aan de Langstraat, in het perceel No. 302, Kad. sectie O., No. 4272 ; dat op den 23 Februari 1892, des namiddags te l 1 /^ ure, op het Gemeentehuis gelegenheid is om bezwaren tegen het oprichten der inrichting in te brengen; en dat gedurende drie dagen vóór dien dag op de Secretarie der Gemeente van de ter zake ingekomen schrifturen kan worden kennis genomen Arnhem, 9 Februari 1892. Burgemeester en Wethouders voornoemd , A. v. Lawick v. Pabst. De Secretaris, A. J. Kbonenbers. --- EEN NIEUWE WONDERDOKTER. Wij ontvangen eene brochure van Wendel Hipier Ehe denn die Schlacht beginnt (te Leipzig bij Carl Jacobeen uitgegeven), eene oproeping tot de Duitsche jeugd en haren Keizer, met het verzoek daaraan eene bespreking te wijden, en voldoen gaarne san dat verzoek. De schrijver heeft alweder de sociale quaestie tot onderwerp en prijst eene oplossing daarvan, eene nieuwe regeling van de industrie aan, waarvan hij, zooals alle uitvinders en wereldhervormers, de grootste verwachtingen koestert, zelfs voorspellende dat, nadat eenmaal de Duitsche industrieele wereld volgens zijne denkbeelden hervormdz al wezen, de nakomelingschap in bedevaart zal opgaan naar het graf van dezen grooten man, die dit boekske bij Carl Jacobsen te Leipzig heeft uitgegeven. Om de nieuwsgierigheid niet hooger te Bpannen , beginnen wij, op gevaar af van teleurstelling op te wekken, met terstond te zeggen over W6lke ontdekking de schrijver zijn Eureka uitkraait: er moeten productievereenigingeu door de werklieden worden opgericht met door den Staat gefourneerd kapitaal. Ziehier dus een middenweg tusschen de socialistische en de kapitalistische productiewijze, in den vorm van eene sociaal-kapitalistische, want door de tusschenkomst van den Staat, die de kapitalen zelf niet scheppen kan, beleggen de tegenwoordige kapitalisten in dit stelsel op eene soliede, zij het ook geen hooge rente afwerpende, doch door den Staat gewaarborgde manier hun kapitaal indirect in de nationale industrie. Bovendien heeft de schrijver nog op eene andere wijze het middel gevonden om de kool en de geit tegelijkertijd te ontzien , in het nevens de door den Staat gecommanditeerde productievereenigingen toelaten van de particuliere nij verheid. Zelf erkent hij er echter bij, dat die niet veel goede kansen meerzalaanbieden, want zij zal de loonen even hoog moeten opvoeren als hetgeen de productievereenigingen aan loon en winstaandeel aan hare leden betalen, en daarenboven hoofdelijk het risico te dragen hebben, dat bij de vereenigingen over alle leden wordt verdeeld. En ofschoon de schrijver op de 51ste bladzijde zijner brochure uit dien hoofde, en zeer terecht, aan de particuliere industrie in den strijd tegen de vereenigingen plus het gemeenschappelijk kapitaal de nederlaag en een spoedigen ondergang voorspelt, doet hij op de 52ste onmiddellijk de groote voordeelen klinken, welke deze concurrentie van het particulier initiatief met de vereenigingen voor het algemeen belang inheeft, zij zal »elken stilstand in de ontwikkeling voorkomen, tot groote krachtsinspanning nopen, onvermoeid op vooruitgang bedacht maken". Dit zijn inderdaad de bekende gevolgen van de vrije mededinging, maar wanneer de concurrent bezweken is merkt men er niet veel van; de doode leeuw jaagt geen schrik meer aan. Doch bij deze tegenstrijdigheid, lang niet de eenige in het boekje, blijven wij niet stilstaan. De schrijver is innig en ten volle overtuigd van de voortreffelijkheid van zijn denkbeeld, dat hij met ingenomenheid tegenover de droombeelden der socialisten en de vele fouten en gebreken der tegenwoordige maatschappij stelt, en waarvan hij onder meer die heilzame gevolgen verwacht, dat het Duitschland aan het hoofd der gansche wereld zal stellen en zijne grootsche roeping in het heelal doen vervullen. Verder zal daaruit voortkomen algemeene welvaart en tevredenheid, herleving van den nu doodgedrukten middenstand, herstel van de vrouw in de haar toekomende plaats in het gezin, en wat dies meer zij. In één woord, hy verwacht het duizendjarig rijk, dat ook de socialisten en de communisten verwachten, en wordt door de beschrijving van al die heerlijke gevolgen zóózeer bewogen, dat hij zijn hoofdstuk beBluit met de bede: »0 mijn God, laat het lente worden in het vaderland en daarbuiten, o mijn God!" In breede beschouwingen over dit denkbeeld zullen wij niet treden; vooralsnog is het voor toepassing op Nederland nog niet aanbevolen. Alleen herinneren wij dat de productievereeni. gingen, zelfs door hen die er in den aanvang zeer groote voorstanders van waren, meer en meer worden erkend als machteloos om industrieele toestanden te hervormen. De ondervinding leert, dat zij hier en daar en in zekere bedrijven onder gunstige omstandigheden gunstig kunnen werken, maar het aantal mislukkingen ia zoo groot, dat men blijkbaar in dit middel geen algemeene oplossing van de arbeidsquaestie gevonden heeft en, ook al was het anders , men verlieze niet uit het oog, dat daarmede slechts een gering deel van, allerminst de geheele sociale quaestie zou opgelost wezen. Dat de brochureschrijver aan die vereenigingen staatsgeld, tegen rente en onder ambtenarentoezicht, wil verschaffen , geeft weinig verandering. Door dien maatregel zal het aantal nieuw opgerichte vereenigingen weldra legio zijn» maar de mislukkingen zullen geen veel geringer cijfer bedragen. Totnogtoe was gemis van kapitaal wel in vele gevallen — en we durven er geiusfc bijvoegen: gelukkig — een hinderpaal tegen het tot stand komen van ondoordachte en niet levensvatbare vereenigingen, maar goede, levensvatbare zouden gemakkelijk kapitaal krijgen. Nu zal in het geschetste duizendjarig rijk één van tweeën gebeuren: óf de Staat zal (wat echter niet waarschijnlijk is) even nauwkeurig toezien als de tegenwoordige kapitalisten doen en alleen in geval van levensvatbaarheid en het be. staan van zekere waarborgen van regeling en bestuur (waDt het Staatstoezicht beteekent weinig) de beurs trekken — óf de Staat zal met groote gulheid en scheutigheid geld verschaflen zoodra het gevraagd wordt, hetgeen zooveel te gemakkelijker gaat, omdat hij slechts de tusschenpersoon is, die het van de kapitalisten opneemt om hun de rente uit te betalen, welke hij van de productievereenigingen ontvangt. In het eerste, onwaarschijnlijke, geval bljjft de zaak zooals zij is, en zal er wel geen industrieele wereldhervorming volgen ; in het tweede , zeer waarschijnlijke i zullen de als paddestoelen opschietende vereenigingen meerendeels spoedig te gronde gaan met verlies van het van den Staat geleend kapitaal Derhalve een onvermijdelijk Staatsbankroet, dat wil zeggen, eene vernietiging van het kapitaal, dat de particulieren aan den Staat hebben toevertrouwd. Wij zeggen dit niet om een zwart tafereel van de daarop' volgende verarming , verval en ellende in alle klassen te leveren als tegenhanger van de rooskleurige verwachtingen van onzen wereldhervormer, maar alleen om te doen zien, dat hij door zijn wondermiddel komt tot hetzelfde resultaat als de sociaal-democraten, waartegen hjj zoo fulmineert: de vernietiging van het kapitaal, dat hij NB. zelf bij herhaling onmisbaar voor de industrie verklaart. Op de socialisten en sociaal-democraten is Wendel Hipier duchtig gebeten; evenzeer heeft hjj 't tegen de Fransche Republiek, en — doch in geringe mate en met een greintje sympathie er onder gemengd — tegen de anti-semieten. Deze laatsten stelt hij tot zekere hoogte met de sociaal-democraten gelijk, omdat... beide partgen strijd voeren tegen het kapitaal! Maar de tegenwoordige maatschappij geniet volstrekt 's mans bewondering niet; over de meeste maatschappelijke toestanden en instellingen ergert hij zich; hij vindt bijna alles verkeerd, uitgezonderd de Pruisische Monarchie, van welker tegenwoordigen drager hij uitredding uit alle nooden ^Brwacht. Er is veel waar3 in hetgeen hij over de hedendaagsche maatschappij opmerkt, maar men moet het boekje met opmerkzaamheid en scherpe critiek lezen, omdat de schrijver door zijne felheid en hartstochtelijkheid tot groote oppervlakkigheid vervalt, en dikwjjls voor dezelfde begrippen geheel verschillende termen bezigt t elders aan hetzelfde woord verschillende, vaak daaraan geheel vreemde beteekenissen toekent. Zoo komt er eene tirade in het boekske voor, waarin hjj het vonnis strijkt over het materialisme van onze dagen, eene tirade van nauwlijks twintig regels, van de kantteekeniag *Kritikdes Materialismus" voorzien. Zooils men lichteljjk begrijpt, is hier van geen critiek sprake, maar blooteljjk van eenige grocte, holle woorden aan het adres van een stelsel van wijsbegeerte, waarvan de schrijver nergens toont eenige kennis te bezitten. Veeleer zal men aan zijne kennis twijleien, wanner men verder opmerkt dat hg met zjjn Materialismus niets anders bedoelt dan wat de Génestet als Jan Rap's overtuiging en manieren beschrijft. Dat hjj overigens in zijne beschrijving van de maatschappij sterk overdrijft en veel misbruik maakt van donkere kleuren, was te verwachten. Nu moet men aan al dat verkeerde een einde maken, en tegelijk aan al het streven der sociaaldemocratie den kop innijpen ... Keizer Willem II in gemeenschap met... Bismarck! Zjj beiden en zij vereend, want om den door den schrijver verjonnen ommekeer teweeg te brengen heelt hij noodig, dan, » Ritter mit der eisernen Iland ", den ex-Kanselier en »den blauwoogigen Hohenzollern", met het »mysterie van Gods genade" bekleed. Deze krachtige dragers van het monarchaal beginsel zijn volgens hem alleen in staat den goeden Btrijd te strijden, want een repubublikeinsche regeering acht hij daartoe niet bij machte. Getuige het gebeurde te Pourmies, waar de Pransche Regeering voor de werkstakende socialisten geen ander bescheid had dan geweerkogels. Dit voorbeeld is echter niet zeer snedig aangehaald ; want het gebeurde te Pourmies heeft een sterken familietrek met de bekende toespraak van den » blauwoogigen Hohenzollern" zelf kort geleden tot de rekruten der garde gehouden, waarin ze gewezen werden op de mogelijkheid dat ze, vroeg ot laat, cp 's Keizers bevel, vadar, broeder of vriend zouden hebben neer te schieten. Wanneer de ex-Kanselier en de tegenwoordige Keizer van Duitschland de eenige bevoegden zijn om samen dien burgeroorlog, waaruit de eeuwige binnenlandsche vrede voor het groote vaderland moet voortkomen, aan te vangen, zullen wij vuoieerst het geschut wel nie^ hooren losbranden; want op zulk eene hereeniging van het ruw vaneen gescheurde bestaat vooralsnog weinig uitzichtGelukkig, want een strijd, ondernomen met zulke reactionaire begrippen om zulke onmogelijke droombeelden te winnen als dezen schrijver het hoofd vervullen, zon behalve de onwaarschijnlijkheid van eenig goed economisch resultaat, in de eerste plaats de zeer geringe mate van vrijheid en constitutioneelen zin uitdelgen, die in het gemoed van onze Oostelijke naburen te vinden is. --- DE LAATSTE DER ROMBININO'S Naar het Engelsch 25) VAN HAY FORBES. — Wie zgt ge ? vroeg ze eindelek met heesche stem. Wat komt ge hier doen ? Wat verlaDgt ge van mjj ? Spreek, om Godswil. Zeg wat ge te zeggen hebt, ik.;.. — Waarom hebt u hem vermoord ? vroeg Jack kalm. — Vermoord? Ik Berwjn Kennedy vermoord? Ze zag hem ontzet aan; toen kwam er een vreemd licht in hare oogen; ze wierp zich achterover in haren stoel en barstte in luid lachen uit. Haar lach klonk thans niet gedwongen of onnatuurlijk; het was een echte, heldere lach. Jack verbeelde zich dat hjj een dwaas figuur sloeg, terwjjl hjj daar voor haar stond. Hij koesterde een vaag vermoeden dat zijn wel overgelegde plannen in duigen dreigden te etorten. Wat moest hfi van dit tooneel denken? Een vrouw die schater lachte, omdat men haar van een moord beschuldigde. Jack meende te moeten aannemen dat ze waanzinnig was gewerden ; een andere uitlegging voor haar zonderling gedrag kon hg niet vinden. Me dnnkt dat het al erg genoeg is een man vermoord te hebben, en dat uitbundige lachen doet u geen eer aan. Het gelnid zjjner stem bracht haar tot haar zelve. Ze zag naar hem op en hjj hernam: — Waarom hebt u het gedaan? Maar ik heb het niet gedaan, antwoordde ze nu kalmer. _ U hebt aan meneer Davidson geschreven, dat u meende dat bij dood was. En toen leefde hjj; een dag later waa hjj vermoord. — Hebt u dien brief gelezen ? vroeg ?e haastig. — Ja, ik heb den brief gelezen en mg zjjn alle bjjzonderheden omtrent Berwyn Kennedy's leven bekend. Hoe kwaamt u er toe te schrijven dat u meende dat hjj dood was ? Het klonk als een voorspelling. — Ik zal 't u vertellen, antwoordde ze, hare krullen naar achter strjjkende. Ik moest op den brief antwoorden, niet waar ? , — Maar waarom zeide u toch dat u meende dat hjj dood was? hield Jack aan. — Dat weet ik niet, prevelde ze, ik schreef wat het eerste bjj mjj op rees, ik dacht niet. — Weet u dat de schijn sterk tegen u spreekt ? Thans sprak ze op scherpen toon en met van verontwaardiging schitterende oogen. — Bljjft u dan nog volharden bjj die dwaze beschuldiging ? Ik kan zeer gemakkelijk het ongerijmde er van bewjjzen. Ik bevond mjj in de opera ; darrna op een bal; toen .... maar il wil u geen verdere uitleggingen geven ; ik ben ze u niet verschuldigd. Maar nu geloof ik te begrepen met wien ik spreek. U bent fatsoenlijker danjuw kameraden, en u schijnt ook trotscher op uw ambt te zijn: zij verbergen zich, m hebt tenminste de» moed om voor den dag te komen en openljjk de zaak aan te vatten. Spreek dan nu : .— Wat meent u, in Gods naam ! riep Jack uit en weer rees de gedachte bij hem op, dat ze waanzinnig was geworden. — Neen, ik wil niet met u spreken ! hernam ze woest. Ik wil niet naar u luisteren. Ga, als ge durft, naar kapitein Heathcote en zeg hem wat ge te zeggen hebt. Mjjn God, hoe diep kan een man zinken! Eens bent u toch een fatsoenlijk man geweest! Ze stond op en zag hem met diepe minachting aan. Toen haalde ze een pakje brieven uit haar zak en wierp hem dat voor de voeten. — Daar! breng die aan uw meesters terug! Werktuigeljjk raapte Jack ze op. — Maar mevrouw Heathcote.... Ze wees gebiedend naar de deur. — Ga! — Maar.... Heftig trok te aan de schel. Tito Ciuti verscheen. — Laat dezen heer uit, Tito ; en in het vervolg ben ik niet te spreken. De oude knecht gaf hem zjjn hoed en handschoenen aan, en in een staat van verwarring en verbazing bereikte Jack de deur. Eerst op straat bemerkte hjj dat hjj een pakje brieven in de hand had. HOOFDSTUK XX. Het was nog vroeg in den avond, maar toch reeds donker, toen Jack Charteris op eene wjjze, die hjj niet voorzien had, het pension Bellini verliet. Een oogenblik stond bjj verbasterd en zag om zich heen als verwachtte hg die »kame-aden", waarvan mevrouw Heathcote gesproken had, uit de duisternies op hem te zien toetreden. Toen viel zijn blik op de brieven. — De hemel bescherme mg tegen een waanzinnige furie, prevelde hg en verwijderde zich met groote Bchreden Edna Heathcote was hem een onoplosbaar raadsel. — Als ze Kennedy niet vermoord heeft, da,n zou ze er toch toe in staat zjjn geweest, dacht hjj. De lichten van een café trokken hem aan. Hjj begaf zich daarheen en verzocht om een glas café-cognac, En nu moet ik eens zien welke boodschap ik aan mjjn kameraden heb over te brengen. Hg opende het pakje. Het bevatte drie brieven, geschreven met een loopende Italiaansche hand, op dun blauw papier, zonder datum en zonder onderteekening. Jack las eerst den kortsten, die luidde: »Wil mevrouw Heathcote een onderhoud toestaan aan iemand, die het goed met haar meent en het in zgn macht heeft haar een onschatbaren dienst te bewjjzen ? Een antwoord, ondtr letter M., wordt ingewacht aan het hoofd-postkantoor.' — Ziezoo, zeide Jack, die kameraad van mjj schijnt een anonyme schelm. Hg vouwde den brief dicht en las den volgenden i >Het is zeer te betreuren, dat mevrouw Heathcote bet niet wenscheljjk geacht heeft den aan haar gerichten brief van gisteren te beantwoorden. Be bedoeling was welwillend. Mevrouw Heathcote is verstandig genoeg om te begrijpen dat het in de gegeven omstandigheden voorzichtiger zou zfln geweest indien zg het onderhoud had toegestaan. Misschien wil zg nog op haar besluit terugkomen. Mevrouw Heathcote i» erfgename van aanzienlijke bezittingen geworden, maar de omstandigheden in aanmerking genomen zou het verstandig van haar zgo, indien zjj die wilde deelen met iemand, die het in zjjn maoht heeft haar een onschatbaren dienst te bewjjzen. Mevrouw Heathcote kan nos tijd en plaats tot een onderhoud bepalen, als zS wil schrgven onder letter M, naar het hoofdpostkantoor." Jack las dezen bjief tweemalen over. rz. En deze kameraad van mg, dacht hg. ---