Binnenland. ARN HEM, 22 M aart. Men leest in de Middelburgsche Courant: ïDe directie der Hollandsche Spoorwegmaatschappij heeft door haar besluit om het weekblad Uilenspiegel niet langer in hare stations te koop te laten aanbieden, waarschijnlijk het debiet van dat blad niet weinig bevorderd. Het valt toch nu reeds in het oog dat men in d« laatste dagen een oneindig grooter getal exemplaren van Uilenspiegel op alle spoorwegljjnen in de handen van reizigers ziet, dan vroeger het geval was. Personen die vroeger aan Uilenspiegel niet dachten, strekken thans begeerig de hand uit naar de «verboden vrucht. " Mag de rondventing niet meer in de stations plaats hebben, in de nabijheid daarvan geschiedt die met zooveel succès, dat het voornemen bestaat om te Amsterdam vlak bij den ingang van het station een afzonderlijke kiosk ïoor den verkoop van het satirieke blad op te rigten. Te Rotterdam kwam in de vorige week een troepje reizigers het station binnenstormen met Uilenspiegels in de hand, die zij, om de directie te plagen, als banieren boven hun hoofden zwaaiden. ïlntusschen betoont Uilenspiegel zich door deze monster-reclame, die de spoorwegmaatschappij voor hem op het getouw heeft gezet, nog niet eens voldaan. In zijn laatste nommer oppert hij zelfs het denkbeeld om iederea trein, waarin zich een reiziger mogt bevinden schuldig aan het bezit van het verboden blad, dadelijk te laten stoppen, ten einde den onverlaat uit te werpen. dZóó ver, vertrouwen wij, zal het wel niet komen. Maar het doet ons regt veel genoegen dat het dwaze verbod der spoorwegmaatschappij eene tegenovergestelde uitwerking heeft van die, welke Uienlspiegels vijanden er zich van voorgesteld hebben. Niet omdat wij zelf instemmen met alles wat Tijl schrijft of geschreven heeft. Het heeft ons integendeel wel eens gehinderd dat hij, zich bijna onveranderlijk in een kleinen kring van personen bewegende, dikwijls tot half mislukte of vergezochte aardigheden de toevlugt moest nemen, om toch maar weêr dezelfde figuren op zijn tooneel te kunnen brengen. Maar in het oog houdende dat in een klein land als het onze hst publiek terrein, waarop de satiricus zijn geesel zwaait, niet zeer uitgebreid kan zijn, wenschen wij toch vóór alles dat men niet door kleingeestigen dwang het publiek zal voorschrijven wat het lezen moet. Daarom, hoe meer exemplaren wij na het verbod der Hollandsche Maatschappij van Uilenspiegel zullen zien verkoopen, hoe liever!" Ons is eene andere lezing medegedeeld, maar voor wier juistheid wij niet durven instaan. De idee der reclame zou niet van de Spoorwegmaatschappij zijn uitgegaan, maar van een hooggeplaatst staatsman, (sommigen zeggen een stil medewerker aan Uilenspiegel,) uit erkentelijkheid dat Uilenspiegel zich zoo bijzonder met hem bezig houdt en hem, door welgelijkend» portretten, zoo populair maakt. Als een handig man, die veel levenservaring heeft opgedaan, zag do heer * * * terstond in, dat niets meer een publiek tot lezen en kijken opwekt dan een verbod om het te doen. In overeenstemming met de redactie van Uil. dus werd de Spoorwegmaatschappij onder de hand verzocht dsn verkoop van het blad op haar gebied te verbieden. De uitslag van deze kleine list is boven verwachting gelukt. Uil's debiet is ontzaggelijk toegenomen en de redactie, verzekert men, zal, uit dankbaarheid aan den heer * * *, hem een pracht-exemplaar van haar weekblad van den beginne af vereeren, en hem, honoris causa, eerelid van het bestuur en president-commissaris in buitengewone dienst maken. De Kamer van Koophandel en Fabrieken te Middelburg heeft, bij eene wijziging van haar reglement van orde, nieuwe instructiën voor haren secretaris vastgesteld, waarin ons inzonderheid de volgende bepaling getroffen heeft: »De secretaris »zal voortaan in de vergaderingen der Kamer ïalleen dan advies uitbrengen , als hem dit gevraagd wordt." Waarmede de secretaris der Kamer van Middelburg deze mondsnoering verdiend heeft, is ons geheel onbekend, maar zij is, als in strijd met art. 14 lid 4 van het organiek besluit van 9 november '1851 ( Stbl. no. 142), geheel onwettig. Lid 4 toch van art. 14 zegt uitdrukkelijk en gebiedend : »Bij de beraadslagingen van de Kamer theeft de secretaris eene raadgevende stem." Die raadgevende stem, welke het besluit van 1851 hem geeft, kan de Kamer hem niet weder afnamen. Hij heeft die stem uit eigen hoofde, niet uit verlof van de vergadering. Dat iemand wiens advies «gevraagd" wordt advies mag brengen , spreekt van zelf , maar art. 14 heeft juist gewild dat de secretaris ook ongevraagd het colïegie van raad zou kunnen dienen. Volgens art. 17 van het besluit van 1851 , aangevuld bij besluit van 16 februarij 1854 (Stbl. no. 13), moeten de Kamers van Koophandel en Fabrieken hare reglementen van orde en de wijzigingen daarin gebragt aan de goedkeuring van den Gemeenteraad onderwerpen. Wij hopen dat de Gemeenteraad van Middelburg deze onwettige bepaling in het reglement van orde der Kamer van Middelburg zal opgemerkt hebben, en op grond daarvan zijne goedkeuring aan deze wijziging zal onthouden. Vergadering van den Raad der gemeente Arnhem, op zaturdag don 27sten maart, des namiddags ten een ure, ter behandeling van het navolgende: 1. Adres van J. H. de Bruin, om afkoop van erfpachten. — 2. Vevleenen van ontslag aan personeel bij de middelbare scholen. — 3. Rekening van het burgerlijk armbestuur over 1874.— 4. Onbetaald gebleven schoolgeld. — 5. Af- en overschrijvingen op de bsgrooting van het ziekenhuis over 1874. — 6. Benoeming eener raadscommissie, tot onderzoek der reclames, in zake do plaatselijke directe belasting. — 7. Verkoop van gevelde boomen enz. — 8. Ontwerp-verordening, regelende de zamenstelling en den werkkring der commissie van toezigt voor de gemeente-reiniging en ontwerp-instructie voor den directeurboekhouder. (Zullen nog gedrukt worden rondgedeeld). — 9. Begrooting der gemeente-reiniging. — 10. Ontwerp-instructie voor dea gemeentelijken veearts. (Zal ook nog gedrukt worden rondgeOp heden zijn de volgende stukken ter Secretarie ter inzage van de raadsleden nedergelegd. 1. Begrooting voor de gemeente-reiniging voor 1875; met rapport der raadscommissie. — 2. Adres van J. H. de Bruin, om af tekoopentwee erfpachten ten bate der gemeente, gaande uit zijn erf nabij de schipbrug; met berigten van den archivaris en van den gemeente-architect en met rapporten van de heeren wethouders van de Wall en mr. Bjjleveld. Burgemeester en wethouders stellen voor den afkoop van voorschreven erfpachten tegen den penning 20 te gunnen. — 3. Missive van den heer inspecteur van het middelbaar onderwijs, betrekkelijk het verleenen van ontslag aan personeel bij de middelbare scholen op een tijdstip, eenigzins verwijderd van dat, waarop het wordt gevraagd ; mitsgaders het daarop ingewonnen berigt van de commissie van toezigt. — 4. Rekening van het burgerlijk armbestuur over 1874; met rapport der raadscommissie. —( 5. Missive van den gemeente-ontvanger, betrekkelijk onbetaald gebleven schoolgeld. —■ 7. Missiva van de commissie over het ziekenhuis, om magtiging tot het doen van af- en overschrijvingen op de begrooting voor 1874 ; met rapport der raadscommissie. — 7. Missive van den gemeente-architect, om magtiging tot den openbaren verkoop van gevelde boomen , snoeihout en voorwerpen in het gemeente-magazijn voorhanden. Men deelt ons mede, dat het op feestelijke wijze overbrengen van het op de Atsjinezen veroverde kanon naar Bronbeek, dat op morgen, dingsdag, was bepaald, wegens het ongunstige weder, waardoor het vervoer onmogelijk is gemaakt, tot nadere aankondiging is uitgesteld. LI. dingsdag deelden wij mede, dat een portemonnaie was gevonden die op ons bureau ter beschikking van den eigenaar lag. Niet minder dan zes personen hebben zich aangemeld, die allen hunne portemonnaie hadden verloren in de week aan dien dingsdag voorafgaande. Voegt men daarbij den eigenaar van de gevondene en hen , die geen kennis van de vond kregen of zich niet de moeite gaven om er naar te vragen , dan zal men erkennen, dat de zorg, die velen voor hun geld dragen, niet bijzonder groot is. * Wageningen, 20 maart. In de heden alhier gehouden Raadsvergadering is aan den heer L. Dekker Kz., die eene benoeming te Almelo heeft aangenomen, tegen 1 mei a. s. eervol ontslag verleend als leeraar aan de Hoogere Burgerschool met voortgezet landbouwonderwijs te dezer plaatse. Besloten werd een adres te rigten tot den minister van Binnenlandsche Zaken en een aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, waarin wordt aangedrongen op het tot stand komen (van Staatswege) van een spoorweg Amersfoort-Wageningen-Nijmegen; de voordeelen, ook voor onze gemeente, van deze lijn zijn in de brochure van den heer Jac. Wertheim duidelijk uiteengezet. Het scheen dat de Raad, door het publiek maken van dit besluit enz., de ingezetenen van Wageningen hoopt te bewegen, eveneens door een adres van adhaesie deze zaak bij de Regering te ondersteunen. Tot lid van de plaatselijke schoolcommissie, in de plaats van den heer A. H. Doijer, onlangs overleden, werden aan den Raad voorgesteld de heeren D. J. Andrae en W. J. de Voogt, waarbij gevoegd werden de heeren Hoogvliet en Alpherts. De heer D. J. Andrae, directeur der Hoogere Burgerschool alhier, werd met algsmeene stemmen benoemd. Over de nog steeds vacante hulponderwijzersbetrekking aan de openbare burgerschool alhier, werd in deze vergadering niet gesproken. Het schijnt dat njen nu wil wachten op de aanstaande akte-examens. Ongeveer 5 jaren geleden kwamen te dezer plaatse voor ééne vacante betrekking, de jaarwedde bedroeg toen ƒ 375, soms meer dan 60 sollicitanten op; nu, op een traktement van ƒ500, geen enkele. * In de vergadering van den Raad der gemeente Huissen, op 20 maart, is besloten: '1 de bestaande strafverordeningsn in die gemeente voor nog geldig te verklaren ; 2 tot de aanvulling der begrooting voor 1875, en eenige af- en bijschrijvingen ; 3 aan den brigadier-titulair der rijksveldwacht R. Verburgt, te Gent, toe te kennen een gratificatie van ƒ 5 voor bewezen onverpligte gemeente-politiediensten ; 4 gunstig te beschikken op de reclame van A. C. Verhoeven te Malburgen, wegens zijn aanslag in den hoofdelijken omslag ; 5 tot de finale vaststelling der kohieren van hoofddeljjken omslag en hondenbelasting dienst 1875, zulks overeenkomstig het advies der daartoe benoemde commissie; 6 het dagelijksch bestuur te magtigen tot den verkoop van mestspecie en eenige roerende goederen, volgens daarvan opgemaakten inventaris, een en ander om contant geld; 7 den staat van kwade posten over 1874 en vroeger te stellen in handen van een Commissie voor de plaatselijke belasting, ter fine van rapport. * In de vergadering van den Raad der gemeente Westervoort, op 17 dezer gehouden, werd mededeeling gedaan van verschillende ingekomen stukke», o. a. van een besluit van Gedep. Staten, dd. 27 oct. 1874, houdende goedkeuring der gemeente-rekening over 1873, met een batig slot van ƒ1355.58 5 ; een idem van idem, dd. 20nov. 1874, houdende goedkeuring van het suppletoir kohier van den hoofdelijken omslag, ten bedrage van ƒ199.81 ; een idem van idem, dd. 30 dec. 1874, met Koninklijk besluit van 21 dec. 1874, houdende goedkeuring tot het heffen van 25 opcenten op de hoofdsom der belasting op het personeel, in te gaan 1 mei a. s.; een proces-verbaal van opneming der boekeu en kas van den gemeente-ontvanger, welke op den 2en jan. 11. heeft plaats gehad, waaruit blijkt dat er ƒ606.39 5 in kas was; een besluit van Gedep. Staten, dd. 26 jan. 1875, houdende goedkeuring der begrooting over 1875, met inkomsten en uitgaven van ƒ5750.18 5 . Wordt magtiging verleend tot het doen van afen overschrijving op de begrooting over 1874 tot een bedrag van ƒ 267.24, te betalen nit den post van onvoorziene uitgaven over 1874 tot een be­ drag van ƒ44.40 5 . B. eu W. worden gemagtigd om een haar en een vlag te doen maken. De suppletoir-kohieren der belasting op de honden en hoofdelijken omslag over 1874, en de primitief kohieren der belasting op de honden, boomen en hoofdelijken omslag over 1875, worden vastgesteld. * Oosterboek, 19 maart. De vereeniging »Nut en Gezellig Verkeer", uit Wageningen, heeft heden avond in het concertgebouw alhier eene uitroering gegeven ten voordeele van de oosterbeeksche ziekenverpleging. Het tooneelspel »Baboe Rita", van G. Hogendoorn jr., werd door dit gezelschap met veel succes opgevoerd. Alle bedrijven werden flink afgespeeld, en ook de af zon derlij se voordragten voldeden goed ; vooral het schoone gedicht van Tollens »de Brand" werd verdienstelijk voorgedragen door het lid G. J. Mullers. Wij brengen bij dezen onzen dank aan de wageningsehe rederijkers en hopen, dat zij ons nog dikwijls zulk een genoegelijken avond zullen verschaffen, als thans het geval was, maar tevens dat alsdan het oosterbeeksche Harmoniegezelschap zich, mede voor dit liefdadig doel, gedurende de pauze en tusschen de bedrijven zal doen Looren. Door burgemeester en wethouders van Ede is zaturdag aanbesteed het maken van een grintweg Ede-Otterio-Hoenderloo, met een zijlijn, naar Harskamp. De laagste inschrijving was van den heer T. Volker, te Dordrecht, voor ƒ97,600. Uit Apeldoorn wordt aan de Tijd het volgende geschreven : Zoowel hier als in de omatreken heeft zekere vischboer, Jan Bot in de wandeling genaamd, eene algemeene bekendheid, en die bekendheid is er te pikanter op geworden, sedert een bezoek, dat hij den Koning op zijn buitenverblijf »het Loo" gebragt heeft. Ziehier wat er is voorgevallen. Evenals te Amsterdam is ook eenigen tijd geleden te Apeldoorn de lokale bepaling door het gemeentebestuur uitgevaardigd, dat voortaan geen honden als trekhonden mogen gebezigd worden. Een der slagtoffere van dien maatregel was Jan Bot. Jaar in jaar uit had hij met een hond voor zijn wagentje zijne waar aan den man gebragt, en het laat zich begrijpen, dat het den man wel hard moest vallen, als hij halverwege de plaats zijner inwoning en Apeldoorn zijn hond moest uitspannen, om zelf zijn last voort te trekken. Op zekeren dag door den portier van het Loo onder handen genomen, dat hij zoo slecht voor visch zorgde, oordeelde Jan het lang genoeg, en vroeg of er geen mogelijkheid zou bestaan om den Koning te spreken. De portier deelde dien wensch aan een der adjudanten des Konings mede •n deze vertelde op zijne beurt aan den vorst wat er gaande was. Met zijne gewone goedhartigheid gaf Willem III ten antwoord : »Welnu, laat den man maar binnenkomen". Eerbiedig, docb. ongedwongen, stapte Jan Bot eenige oogenblikken later in de zaal, en bepleitte zijne zaak ongeveer aldus: »Dag Sire! Ik heb hier altijd goejje visch gebragt, maar zoo je niet maken kunt, Sire, dat ik mijn hond weêr voor mijn wagen mag spannen, dan kan ik je niks meer brengen. Ze zingen wel in den Haag: daar kan de Koning niks an doen, maai: ik denk dat je met een goed woordje hier wel wat an doen kunt, Sire". »Hoor eens man, — gaf de Koning glimlagchend ten antwoord — ik zal maken, dat jjj er voortaan je hond weêr gerust voor kunt spannen !" Met een: »dank je Sire, nou zal ik zorgen dat je gaauw een lekkeren schelvisch hebt", ging Jan vrij wat ligter van hart dan hij gekomen was weder heen. Welke stappen Z. M. bij het gemeentebestuur heeft aangewend, weten wij niet, doch zooveel is zeker, dat de bepaling sedert dien tijd ingetrokken schjjnt te zijn ; ten minste allerwegen ziet men weêr trekhonden. § Als een vervolg op het medegedeelde, betreffende het verlaten der woning door den hoofdonderwijzer van Lieshout, te Wijchen, dient, dat hij reeds dingsdag avond is teruggekeerd. Teleurstellingen schijnen hem tot dit dwaze plan te hebben gebragt. Zwolle,; 21 maart. Voor de betrekking van gemeente-architect alhier , op een jaarwedde van ƒ 2000, hebben zich 53 sollicitanten aangemeld. — De zaak contra Jacob Wolff, vroeger directeur der gefailleerde overijsselsche bank, requirant en gerequireerde in cassatie tegen het arrest van het Provinciaal Geregtshof in Overijssel van den 12den februarij jl., zal voor den Hoogen Raad der Nederlanden behandeld worden op den 15den april e. k. en niet op 12 april, zooals sommige dagbladen hebben gemeld. Te Utrecht is eene verordening tegen het losloopen der honden gemaakt. In het U. D. wordt medegedeeld, dat van de in weinige dagen opgevangen losloopende honden dertig onopgevorderd zijn gebleven. Het schijnt dus dat deze dieren geen meesters hebben of althans geen, die zich om hen bekommeren. Zou Utrecht de eenige stad zijn waar zulke verwaarloosde dieren rondloapenHet ware te wenschen dat in alle gemeenten, ook in de onze, door eenige verordening het middel werd gegeven om aan het bestaan van die gevaarlijke zwervelingen een einde te maken. Aan de heeren Le Gras en Cie. is door het gemeentebestuur van den Haag geweigerd Vorstenschool op te voeren, op grond dat het geen andere dan zijne eigene tooneelisten in den schouwburg wil doen optreden. De heer Douwes Dekker heeft eene voordragt gehouden in Vrije Studie , het studenten-gezelschap te Dalft. Een groot aantal toehoorders, ook nit andere steden, woonden de bijeenkomst bij. De spreker hield eene improvisatie over de kritiek. De verslaggevers roemen zeer de welsprekendheid en rijkdom van gedachten dezer rede, die bijna drie uren duurde. Met betrekking tot zijn tooneelstuk Vorstenschool, zeide Multatuli: Als grootste fout noemde hij de misteekende figuur van den Koning : in de eerste bedrijven een persoon, die zóó laag staat, dat het onbegrijpelijk was hoe hij zich zóó hoog kan verheffen als hij in het laatste bedrijf doet. Die fout was ontstaan op de volgende wijze: toen de twee eerste en het vierde bedrijf voltooid waren, had de schrijver deze in verscheiden plaatsen voorgedragen. Bij het schrijven had hij aan geen bepaald persoon gedacht — en met gloed en warmte kwam hij hier er tegen op, dat het tooneel zou mogen misbruikt worden voor schandalen, dat er het privaat leven mogt worden ten toon gesteld. In zekere stad — en hier volgde een van luim petillerende schets van een would-be aristocratisch en van een zoogenaamd democratisch clubje — in zekere stad had men hem echter toegejuicht, ómdat hij in den Koning een zeker persoon zou hebben gepersifleerd: op dat oogenblik nam hij zich voor, als hjj ooit Vorstenschool voltooide, het laatste bedrijf zóó te schrijven, dat dergelijk misverstand, van een zijde als van de menschen uit dat stadje, onmogelijk werd. Vandaar een Koning in het laatste bedrijf, die niet te lijmen is aan den Koning uit de eerste bedrijven. Bij de opvoering was die fout evenwel zoo goed als verdwenen , daar de schrijver het zeer zeldzame geluk had gehad, dat die rol wa3 vervuld door een acteur, die in staat was geweest aan de koningsfiguur in het tweede bedrijf eenige intelligentie en noblesse te schenken. Vervolgens ging de heer Dekker over tot de rol van Eouise — ter loops bleek dat hij al zeer weinig tevreden was over de wijze waarop die rol werd vervuld — en verklaarde dat Louise wel de draagster van zijne denkbeelden is , maar dat hij toch niet alle denkbeelden , haai- in den mond gelegd, deelt." Aan de leidsche hoogeschool is de heer J. G. van der Sluijs , gel», te Egmond aan Zee, bevorderd tot doctor in de geneeskunde , met een akademisch proefschrift, getiteld : »Over den bouw van het Synoviaalvlies." Binnen kort zal er weder een nieuwe roman van Cremer worden uitgegeven. De vrouw van Wiliem Feijs, stoker op de belgisehe stoomboot Zwitserland, die bij het vertrek van haar man doodelijk ziek, maar bij den terugkeer der boot hersteld was, wachtte haaiman af, om hem te spoediger met hare gelukkige genezing bekend te maken. Toen de boot aankwam moest zij vernemen, dat haar man over boord gesprongen en verdronken was, uit wanhoop over den bedenkelijken toestand, waarin Ilij zijn vrouw had achtergela ten. --- 44) DE CHANCELLOR. DOOR JULES VERNE. L. — 22 tot 25 januarjj. — Nog slechts elf personen aan boord en het kwam mij onmogelijk voor, dat niet elke dag voortaan een nieuw slagtoffer zou eischen. Het einde van dit drama, hoe het ook moge wezen, naderde. In den nacht van den 23sten was de wind Weder opgezet en noord-oost geworden. Het zeil van het vlot stond weder bol en uit het zog kon men duidelijk zien, dat het verplaatst werd. De kapitein schatte de snelheid op drie mijlen in het uur. Waar waren wij ? Reeds verscheidene malen vroeg ik het aan Robert Kurtis, maar ook hij wist het niet zeker, en dacht dat wij naar Let westen gedreven waren, dat is te zeggen, naar de kust. Den 24sten was de wind weder ge, eel gaan liggen, maar de zee was nog steeds onstuimig, hetgeen aamluuldo, dut op dat gedeelte van den Oceaan een storm gewoed had. Het vlot v . a,- d hevig geslingerd en Robert Kurtis, Palsten en Daoulas wendden al de kracht, die hun nog was overgebleven, aan om het te versterken, daar waar h«t uiteen dreigde te vallen. Waartoe nog die moeite ? Waarom zouden wij ons ellendig leven nog aan de zee betwisten ? Ons lijden was ten toppunt gestegen. De hitte Was ondragelijker dan ooit en het eenige middel om ons een weinig te verfrisschen was ons ontzegd. Geen van ons kon meer baden, want, sedert den dood van Jynxtrop, kwamen de haajjen ln grooter aantal om het vlot zwemmen. Ik trachtte mij eenig water te verschaffen door zeewater te laten verdampen, maar hoe geduldig ook, ik slaagde er ter naauwernood in om een stuk linnen vochtig te maken. Bovendien de ketel, die zeer versleten was, kon geen weerstand meer bieden aan het vuur. Hij scheurde en ik moest tujjne poging opgeven. De ingenieur Falsten was bijna uitgeput, en zou ons slechts weinige dagen overleven. Wanneer ik mijn hoofd ophief, zag ik hem zelfs niet meer. Lag hjj onder de zeilen of was hij dood ? Alleen kapitein Kurtis stond regt op en Keek rond. Die man.... hoopte nog! Ik strekte mij op het achtergedeelte van het vlot uit, om daar den dood af te wachten. Hoe eerder hoe liever! Hoeveel uren waren er verloopen ? ik wist het niet.... Maar plotseling hoorde ik een schaterend gelach. Zeker werd een van ons krankzinnig! Het lagchen werd luider! Ik hief het hoofd niet eens op. Wat raakte het mij ? Toch kwamen eenige onzamenhangende woorden tot mij. — Een weiland! een weiland! Groene boomen! Een herberg onder die boomen! Spoedig! spoedig! Brandewijn, jenever, water, voor een guinje de teug! Ik zal betalen! Ik heb goud! ik heb goud! Arme verbijsterde! Al het goud van de bank, zou u op dit oogenblik geen druppel water verschaft hebben. Het was de matroos Flaypol, die krankzinnig geworden was en bleef roepen : — Land ! Land in zigt! Dat woord zou een doode opwekken! Ik deed een poging, die mjj groote pijn veroorzaakte en rigtte mij op. Er was geen land! Flaypol liep het dek op en neder, hij lachte, zong en wuifde naar een denkbeeldige kust! Hij sprak met zjjn afwezige vrienden. Hij troonde hen met zich in de herberg te Cardilf, »in het wapen van George", : en onthaalde hen op jenever, wisky en water, — vooral op water, water dat bedwelmt! Hij liep over de ligchamen die op het dek lagen, struikelde bij eiken stap, viel, stond weder op en zong daarbjj m et heeschen stem. Onder den indruk van zijn waanzin leed hij niet meer en was zijn dorst gelescht! O , ik had even als hg krankzinnig willen zijn! Zou de ongelukkige zijn leven eindigen even als Jynxtrop, en zich in zee storten ? Daoulas, Falsten en de bootsman omringden hem, want indien Flaypol zich wilde dooden, hadden zij het niet toegelaten zonder j> voordeel voor zich zeiven! ' Zij volgden hem, bespiedden hem, en wierp Flaypol zich in zee, dan zouden zij ditmaal het ljjk aan de haaien betwisten! Het liep echter niet zoo af. In zijn waanzin was Flaypol inderdaad tot den hoogsten graad van dronkenschap gestegen, alsof hjj zich bedronken had aan de sterken drank dien hij aanbood; eindelijk zonk hij in een hoek van het vlot ineen en sliep rustig in. LI. — 25 januarjj. — De nacht van 24 op 25 januarjj was mistig en, ten gevolge van het een of ander natuurverschijnsel, zeer warm. Ik deed mjjn best om te tellen met hoeveel wjj nog aan boord waren. Het kwam mij voor : dat er elf waren, maar ik kon mijne gedachten naauweljjks voldoende verzamelen om dit te berekenen. Soms telde ik tien, soms ook elf, twaalf. Maar sedert Jynxtrop omgekomen was, moest het elf zijn. Den volgenden dag zouden er nog slechts tien zjjn, dacht ik, want dan was ook ik dood. De Hemel vergeve het mjj, maar ik dacht er werkeUjk aan, een einde aan mjjn lijden te maken, Ik deelde mijn voornemen aan Robert Kurtis rtede, en sprak er met de grootste kalmte overDe kapitein knikte toestemmend en zeide: — Wat mij betreft, ik zal mjj niet dooden. Dat zou mijn post verlaten zjjn. Sterf ik niet vóór u, dan blijf ik het laatste op dit vlot. Tegen zeven ur# meende ik het gekrjjsch van vogels boven mjjn hoofd te hooren. Robert Kurtis luisterde gretig naar die kreten, die zich tot driemaal toe herhaalden. De derde maal naderde ik den kapitein en hoorde hem op gedempten toon zeggen : — Vogels!... Maar dan zou er land in de nabijheid zijn!... Geloofde Robert Kurtis dus nog aan land? Ik geloofde er niet meer aan. Er bestond noch vastland, noch eilanden meer, en de aarde was nog slechts één vloejjende massa, even als in de tweede periode van haar ontstaan ! Ongeduldig wachtte ik af, dat de mist zou zjjn opgetrokken, niet dat ik er op rekende land te zullen zien, maar ik verlangde naar zekerheid. Tegen elf uur begon de mist op te trekken. Robert Kurtis trachtte dien ondoordringbaren glujjer van mist met zijn blik te doorboren. Eindelijk scheen de zon in al hare kracht, de nevel trok op, en de horizon verscheen. Die horizon was, wat hjj reeds zes wekenlang altjjd geweest was, een onafgebroken, kromme lijn, waar hemel en water zamenvallen. Robert Kurtis sprak geen enkel woord, nadat hij alles rondom zich had opgenomen. O, ik beklaagde hem opregt, omdat hjj alleen, van ons allen, het regt niet had een einde aan zjjn leven te maken, wanneer hjj dit verlangde. Wat mjj betrof, ik wilde den volgenden dag sterven, en trof de dood mij niet, dan zou ik den dood zoeken. Ik wist niet of mijne lotgenooten nog leefden. Het kwam mjj voor dat verscheidene dagen voorbjj waren gegaan, sedert ik hen gezien had. ---