Bekendmaking. De Burgemeester der gemeente Arnhem , Gelet op het besluit van den Commissaris des Konings in Gelderland i. d. 10 dezer, no. 4880/2, Provinciaal blad no. 86, m Brengt bij deze ter kennis van de belanghebbenden, dat liijkens verordening der Koninklijke Pruisische Regeering te jDusaeldorf, Ihet voorwaardelijk verbod tot invoer van schapen van buitenslands in het Regeeringsdistrict Dusseldorf van toepassing ia verklaard tot 1 November a. s. Arnhem , 13 September 1883. De Burgemeester voornoemd, F ■ Pels Rijcken. --- MIDDELBAAR EN GYMNASIAAL ONDERWIJS. I. Onder dezen titel heeft dr. Van Oven, leeraar aan de Hoogere Burgerschool te Dordrecht, in het nommer voor April van de Vragen des Tijds een opstel geleverd, dat wel eene nadere beschouwing verdient. Het opstel behandelt eene vraag, die aan de orde van den dag is en algemeen belangstelling opwekt; de vraag namelijk, of niet te veel gevergd wordt van de Nederlandsche jongens, die de lessen der middelbare school en van het gymnasium volgen moeten ? of zij niet te veel met werk overladen worden ? Op deze vraag geeft de heer v. O. ten antwoord : »De klachten over overlading , van zoovele kanten aangeheven, blijf ik eenzijdig en daarom onbillijk noemen, wat de zaak zelve betreft, en hoogst overdreven in den vorm. Onbillijk en onwaar noem ik het de quaestie zóó behandelen , alsof de wet van 1863 voor het eerst een toestand in het leven riep , waarbij de Hollandsche jongens 36 nren 's weeks op school zitten. Onbillijk en onwaar noem ik het, het woord overlading toe te passen op de hoogere burgerschool , en daarbij te zwijgen van de hoogere klassen der lagere school, van het gymnasium en van de kostscholen ter voorbereiding voor de militaire scholen te Breda en te Willemsoord." Na eenige staaltjes van overdreven voorstelling te hebben medegedeeld, zegt hij verder: »De heer Deking Dura leverde onlangs in de Olympia een opstel, dat veel minder aan overdrijving lijdt dan het bovenstaande; maar deze, dien ik mij als levenslustig en ijverig leerling der hoogere burgerschool herinner, neemt de overlading der jeugd als een bewezen feit aan, en overdrijft ook hierin , dat hij beweert, dat wij , voor de methodische vorming van den geest van een kind, 8 tot 11 unr daags in beslag nemen. De vraag is maar, wat de heer D. een kind noemt; de jongens van twaalf tot vijftien jaar hebben op de hoogere burgerscholen 31 uur 's weeks, d. i. gemiddeld 5 uur per dag, school; voeg daarbij in de laagste twee klassen 2, in de derde klasse 3 uur huiswerk, dan komt gij op 7 i 8 uur, in plaats van 8 a 11 , hetgeen de juistheid der op deze redeneering gebouwde conclusie merkbaar vermindert. In de vierde klasse zijn de schooluren gemiddeld 34 , in de vijfde 36, d. i. 6 uur per dag, en rekent men nu 4 uur huiswerk, dan komt men op 10; doch men zou de leerlingen onzer vierde en vijfde klasse beleedigen , zoo men hen als kinderen beschouwde, en ik durf als mijne overtuiging uitspreken, dat men jongens boven zestien jaar geen grooter dienst kan doen, dan hen in de gelegenheid te stellen hard te werken , en hen te doen beseffen dat er, zonder ijver, volharding en studie, hier op de wereld niets verkregen wordt." Om het onbillijke aan te toonen der leus van overlading, uitsluitend tegen de hoogere burgerscholen aangeheven , en steunende op de bewering, dat de leerlingen in de lagere klassen (meest jongens tusschen twaalf en vijftien jaar) gemiddeld 5 uur op school zitten en 2 — of zelfs 3 — uur 's avonds werken , richt de heer v. O. aan de ouders van jongens tusschen tien en twaalf jaar, die eene goed ingerichte lagere school bezoeken, voorbereidende voor hoogere burgerschool of gymnasium , de vraag: of zij hunne lievelingen dan wel eens zien ? ze wel eens kalm en rustig bijwonen, zoodat de vader gelegenheid heeft ze waar te nemen en te leeren kennen , en na te gaan wat er in hunne harten omgaat, in het kort zóó dat de vader, gelijk zijn plicht is en zijn recht, een werkzaam deel kan nemen aan de opvoeding van het kind ? »Zoo uw antwoord'' gaat de schrijver voorty shierop bevestigend is, zijt gij gelukkiger dan velen, wier kinderen op dien leeftijd bijna geen deel hebben aan het gewone leven van het huisgezin. Zoodra een jongen zijn elfde of twaalfde jaar is ingetreden, en de tjjd aanbreekt, waarop tij zich gaat Voorbereiden voor een of ander toelatings-examen, begint de overlading , eene overlading, vaak vrijwat erger dan die, welke alleen bestaat in vele lesuren, omdat dikwijls de jongen geplaagd wordt met werk boven zijn kracht. Somtijds gaat hij reeds 's morgens vroeg naar school om in een of ander vak extra gedresseerd te worden, komt dan te 8 1 / 2 te huis om haastig te ontbijten, en is te 9 uren weer verdwenen. Is te 12 uren de schooltijd afgeloopen, dan wacht meestal eene of andere les, en nauwlijks is die voorbij, of het schooluur breekt weer aan. Om 4 uren is hij vrij, en is er geen avondschool, dan heeft uw jongen van elf jaar gewoonlijk nogal veel huiswerk, en, wat het ergst is, huiswerk dat, zooveel mijne ondervinding reikt, veel te moeilijk is. Ziet, dèt — vele lesuren en huiswerk dat te moeilijk is — is overlading , en beschuldigt men de middelbare school van overlading, dan past die beschuldiging met meer grond op de hoogste klasse der voorbereidende lagere school. — Maar zien wij verder. De scholen volgens de wet van 1863 opgericht, zouden de jongens met uren en werk overladen. Eilieve, hoe was het dan vóór 1863 ? Hoe is dan de toestand op de kostscholen, die de jongens klaarmaken voor Breda en Willemsoord ? — Ik heb het voorrecht gehad in mijn jeugd onderwijs te ontvangen yan uitstekende onderwijzers aan eene inrichting, die al mijn Haagsche tijdgenooten zich zullen herinneren. Het was de zoogenaamde leerkamer van den heer Burnier, die jaarlijks velecandidaten afleverde voor de examens van Delft, van Breda en voor de marine. De meesten van hen slaagden; de school had een goeden naam en ik durf zweren, dat niemand medelijden met ons had t of meende dat wij met werk overladen waren. Toch hadden wij les van 7 l / % tot 8'/ 2 , van 9 tot 12, van 2 tot 4, van S 1 ^ tot 7 1 / 2 , en gingen dan met een goede dosis werk naar huis; ik ben niet zeker, dat wij tegen den tijd, dat het er op aankwam >, niet ook nog viermaal 's weeks van 127a tot 1V 2 les kregen. — Ik wil dit systeem niet verdedigen, maar schrijf dit alleen neer om aan te toonen, dat de wet op het Middelbaar Onderwijs toch waarachtig datgene, wat men overlading noemt niet in de wereld geroepen heeft. Onze tegenwoordige kostscholen, die hetzelfde doel beoogen als bovengenoemde inrichting, overtreffen haar nog in werkuren; bij velen duurt het onderwijs , afgewisseld met werken onder toezicht, van 7 uur des morgens tot 10 uur 's avonds — met tusschenpoozen, die samen ongeveer drie uur bedragen 1 Ik kom tot de gymnasia. Op het gymnasium mag, volgens de wet, niet meer dan 32 uur'Jes gegeven worden, dus 5 nur per dag; maar in de tweede klasse moeten de jongens van omstreeks dertien jaar tegelijkertijd de studie van het Grieksch en van het Duitsch beginnen, terwijl lessen en huiswerk voor de andere vakken bijna onverminderd blgven; in de derde klasse komt ook het Engelsch er bij, maar het werk, dat de jongens voor Grieksch, Latijn en wiskunde te prepareeren hebben, neemt niet af en kan niet afnemen, want de eischen van het eindexamen dwingen hier den loop van zaken evengoed, zoo niet erger dan aan de burgerschool; de leeraar in de wiskunde moet zijne leerlingen in de eerste vier jaren iets verder brengen dan zijn collega der burgerschool in de eerste drie jaren ; deze laatste echter heeft daarvoor jaarljjks 7 dus 21 unr 's weeks, terwijl aan het gymnasium de meerdere leerstof verdeeld is over 4 unr 's weeks in het eerste en 3 uur in elk der drie volgende jaren, samen dus slechts 13 unr. Men ziet licht in, dat de leeraar aan het gymnasium, wil hij zijn doel bereiken, veel meer huiswerk moet geven, maar dit is jnist ten eenemale onmogelijk, omdat Grieksch en Latijn aanspraak maken op la part du lion, en vandaar toestanden, zooals ik die ken, waarin jongens van tweede, derde en vierde klasse 5a 6 uur per avond moeten werken. — Men versta mij wel. Ik wil de blaam op de hoogere burgerscholen geworpen, niet zoeken over te brengen op andere inrichtingen; ik heb niets dan minachting over voor een klelngeestigen , jaloerschen strijd tusschen gymnasium en burgerschool, zooals ik meen dat die hier en daar bestaat. Ik wil alleen aantoonen: lo. dat de overlading der jeugd geen vrucht is van de wet op het middelbaar onderwijs, maar reeds lang een chronische kwaal bij ons is ; 2o. dat zij evenmin het uitsluitend deel is der hoogere burgerschool, want dat het aantal uren, gedurends welke onze jongen geestelijk ingespannen heeten te zijn, al tamelijk overal hetzelfde is. --- 61) MILLIOENEN DOOR JULES CLARETIE. Andrée trachtte Louis te troosten. — Kom , gij overdrijft, of liever , je meent geen woord van wat je daar zegt. f Het portret van miss Maud is mislukt, zeg-je ? ... Maak dan dat van Raymonde en ik durf wedden, dat het prachtig zal wezen ! — Geloof je dat ? — Daar heb-je bijvoorbeeld mijnheer Auboin... niet waar, Auboin is toch bekend voor zijn goeden smaak ? ... hij is een groot liefhebber... men zou haast zeggen een kenner... Hg' verzekerde me onlangs nog, dat hg , ik weet niet hoeveel zou willen geven, om een schilderij van je te hebben ... Toen zij den naam van Auboin noemde, hadden Victor en Louis elkander plotseling aangekeken . Auboin ? Zoo, heeft die nog niet genoeg van den millionair-sehilder !... Maar 't is te laat! De winkel is gesloten! — Ik wed, dat uw Foyer een uitmuntend stuk is, zeide Ohvier, die totnogtoe had gezwegen. — Wilt gij bet ons niet eens laten zien ? voegde Andrée er bij... Misschien zal ons bescheiden oordeel je wat moed geven. Kom, je bent niet in eens een geldman geworden', je bent nog altijd schilder , en zult altijd een groot artist blijven! j — Artist — stoffeerder, ja! Ik heb ' gezorgd voor het behang en bekleeden van Guillemards hotel. Dat is al wat ik kan!... Maar in ernst uw oordeel zal me veel genoegen doen... en dat van u ook, Olivier. En nu, de eene'raad is de andere waard, en — het spijt me dat ik het zeggen moet, waar mijnheer Giraud bij is — maar, weet-je, Victor, Guillemard zal je vragen om je gald te steken in zijn Voedings-Maatschappij. — Too! zeide Victor met een glans van vergenoegen. — Ja, zeker. — En ? — En dat cl oet je weigeren. Ronduit! — 't Is een al te gevaarlijke zaak! Zoo denkt Rodillon er over, en Rodillon is mijn man. — Maar mijnheer Rodillon is ook volslagen vijand met mijnheer Guillemard! zeide Olivier! — Dat weet ik wel... dat is hun zaak en niet de mijne. Ieder voor zich! Ik ga met Rodillon mee... Ik raad je niet aan hetzelfde te doen , maar ik waarschuw je, dat de VoedingsMaatschappij het hard te verantwoorden zal hebben ! Je kunt dat ook aan Guillemard zeggen , Olivier. De jonge man antwoordde zeer bedaard: — Mijnheer Guillemard weet het. Hij is volkomen voorbereid tot den strijd ... hij is er zoo aan gewoon! Tegenover die soort van bedreiging verdedigde Olivier openlijk een zaak, die hij voor zich zeiven geheel anders en zeer streng beoordeelde. Maar hij was in dienst van Guillemard en moest dat Louis laten voelen. Zijne eigen meening bleek vervolgens genoeg uit den raad, dien hij Victor gaf, die de verzoeking nauwlijks kon weerstaan, om zich aan te sluiten bij Guillemard , den grooten Guillemard. Hij moest zich geheel onthouden, zeide Olivier. Waartoe zon hij zich in dien geldstrijd wagen ? Olivier, zoo arm ala hij was, dacht er over, om zich aan de geheele zaak te onttrekken en wilde Emile vragen om hem, in plaats van hem op zijn kantoor in Parijs te houden, te belasten met het beheer van de kolenmijnen, die Guillemard in Belgie bezat; de mijnen van Saint-Luc, waarin Emile zijn geld gestoken had, maar waarvan hij zelf niets wist. — Zoudt ge dan Parijs willen verlaten ? vroeg Andrée onwillekeurig zeer gejaagd. — Ja, zeide Olivier eenigszins ontroerd. Dat idee vervolgt me al lang! — En zullen we je dan niet meer zien ? vroeg Victor. — O ! wees gerust, mijnheer Ribeyre , wie ik liefheb vergfet ik niet licht. Andrée was zeer bleek geworden en er heerschte diepe stilte in dat groote vei trek, waar een oogenblik te voren de luidruchtigheid van Louis nog eau schijn van vroolijkheid verspreidde. Victor peinsde over hetgeen Olivier en Louis hem hadden gezegd. En toch!... Toch moest hij geld hebben ! Geld voor Geneviève, geld voor den bruidschat zgner dochter, geld vooral om datgene te kunnen teruggeven, dat hij had gewonnen, ja gewonnen, gestolen als een dief! Louis gevoelde zich niet op zijn gemak. Hij wendde zich tot Olivier en vroeg hem of hij nog bleef. — Ga anders met me mede Olivier, dan zullen we samen wat praten over geldzaken of over kunst, wat ge maar wilt. Ik ben financier en kladschilder, alles op zijn beurt! Het deed hem echter ontzettend veel genoegen toen Olivier hem vroeg de bewuste schets van de Foyer de la danse te mogen zien, — Óch kom ! ben je er wezenlijk op gesteld die te zien ? ... — Zeker. — Kom dan maar! En als ze in je smaak valt, dan ziet het er kwaad voor je uit. Ik geef het je present! Andrée beloofde hem den volgenden dag de ongelukkige schilderij, die Louis al had willen vernietigen, te zullen komen zien, en de schilder ging een weinig getroost heen, maar hij liet Victor somberder nog dan te voren en nog rusteloozer achter. In gespannen verwachting verbeidde Victor het aangekondigde bezoek van Guillemard. Hij was onophoudelijk vervuld met de gedachte aan groote winsten, die zonder de geringste moeite verkregen zouden worden. Het was bijna zeker, neen volkomen zeker, dat er gewonnen zou worden, zoodra Emile in de zaak gemoeid was !... Rodillon mocht zeggen wat hij wilde, maar Guillemard was ruim opgewassen tegen die knoeiers! Door zijn geld in de zaak van Guillemard te steken, zou hij misschien fortuin maken, en dan zou hij zij q rijkdom niet langer te danken hebben aan een gestolen testament, maar hij zou het veroverd hebben in den strijd !... Waarom aarzelde hij toch? Waarom durfde hij niet ? . . . Torwijl hij een oogenblik te voren neerslachtig en gedrukt was, scheen hg nu bezield door een koortsachtige opgewektheid. Andrée glimlachte nu zij ook op zijn lippen een glimlach ontwaarde, Hij praatte onophoudelijk, hij had behoefte om Geneviève zijne plannen mede te deelen. Zij trad juist binnen met een gelaat stralend van vreugde en riep Victor toe: — Nu, ik heb me geruïneerd, hoor! Ik heb eenige hoeden besteld... Voor een ontzaggelijke som.... O! ze zouden Andrée zoo beelderig staan 1 Maar je bent niet behaagziek, Andrée, dat is een groote fout, mijn kind. De mannen hebben een afkeer van coquetterie en ontbreekt ze in eene vrouw, dan verlangen ze er naar. Je zult dat wel ondervinden! — Dat hangt van den man af! zeide Andrée. — Vraag het maar eens aan je vader. Niet waar, je hebt immers graag dat ik er lief uitzie ? Ge ziet er altijd even lief uit! antwoordde Ribeyre. Hij vertelde haar toen wat Louis alzoo gezegd had. Hoe dacht zij er over? De groote zaak van Guillimard kon een middel zijn om een zeer groot fortuin te verkrijgen . .. — Speculaties ? Neen ! neen ! antwoordde Geneviève lachend en zeer leven dig. Dat was goed toen we geruïneerd waren.. . Laten we eerst onze millioenen opmaken, als ze opzijn , zullen we nieuwe vragen aan de Maatschappij van Guillemard. Maar voor dien tijd geen cent in zijne zaken, ik bid-je, ik smeek je, geen cent I.. . Ik heb je immers gezegd, ik ben tevreden met wat ik heb, nu ik kan doen wat ik wil. Ik heb nu immers alles wat ik verlang!... O ! dat is waar, dat weet je nog niet. Dingdag ga ik rond voor een collecte op de tentoonstelling van Beeldende Kunsten ... ja, voor het Gesticht voor visschersweezen ... Mijn naam staat op het programma Ik vind het alleraardigst!... En ik heb een toiletje besteld !.. . O ! geen der beschermvrouwen zal met zoo iets voor den dag komen ! Geef mij wat je had willen steken in de zaak van Guillemard ... Al is het tweemaal honderdduizend gulden, het doet er niet toe, ik zal ze wel opmaken ... Maar geen cent in speculaties .. Neen, maar nu zonder gekheid, blijf buiten de zaken van Guillemard ! ( Wordt vervolgd.) ---