POLITIEK OVERZIGT. De week van 2 tot 9 Junij.
De nieuwe Commissie van Dertig uit de fransehe Nationale "Vergadering heeft den goeden dunk, dien men van haar koesterde, niet beschaamd ; zij is niet alleen door hare samenstelling, maar ook door hare wijze van werken het tegenbeeld van de Dertigmannen, die wij tot nu toe hebben gekend. Het eerste en zeker niet minst belangrijke ontwerp, waarbij de verhouding der openbare magten onderling nader wordt geregeld, is reeds behandeld; de heer Laboulaye, de republikein, die dweept met het noord-amerikaansche staatsregt, zonder echter als lid der Kamer verder »geavaneeerd" te zjjn dan het linker-centrum, is tot rapporteur benoemd ; hij zal dus ook de amendementen moeten verdedigen die de Commissie in het regeringsontwerp wil brengen. Onder deze zijn er twee principiële, en omtrent een ol beide stelt de Regering zich zoozeer partij, dat hare officieuse organen de kabinetsquaestie reeds weder in het vooruitzigt stellen. Het ontwerp wil namelijk aan den President der Republiek, het hoofd van het Uitvoerend Gezag, dat wel in den regel conservatief zal zijn en in elk geval tot 1880 in den persoon van Mac-Mahon is vertegenwoordigd, zeer groote regten geven tegenover de Kamers, niettegenstaande bij deze dan toch het souvereine gezag althans niet minder dan bij den President berust; de Regering' wil van hem een soort ▼an constitutlonelen vorst maken met uitgebreide regten; geen wonder dat de republikeinsehe commissie en bovenal de heer Laboulaye, met het amerikaansche model voor oogen, deze bevoegheid een weinig wil besnoeijen. LT.it de President de Kamerzitting kan verdagen voor den tijd van eene maand, dat hij traktaten mag sluiten zonder voorkennis van dg Kamers, met uitzondering alleen van handelstraktaten en van die, waarbij grondgebied wordt verkregen of afgestaan, is voor de Commissie geen bezwaar; maar dat iiij feitelijk gedurende zeven maanden van het jaar zonder Parlement kan regeren, dat bij het regt heeft om de Kamer buitengewoon bijeen te roepen, doch alleen verpligt is dit te doen, wanneer de helft plus een van de leden -Ier beide Kamers zulks verlangt, en dat hij alleen het regt heeft om oorlog te verklaren , ziedaar punten, waarin de Commissie niet zonder grond met de Regering ten eenemale van zienswijze verschilt. De beide amendementen nu strekken: vooreerst om den President te verpligten tot het bijeenroepen van de Kamers, zoodra een derde van de leden der beide Kamers het verlangt. De heer Ricard, die dit amendement voorstelde, betoogde , dat op deze wijze eene bel.mgrijke minderheid in de Kamer zeker kon zijn van het bijeenroepen eener buitengewone zitting, tenzij ?/ g van de senatoren
zich hiertegen verzette. Ten andere wil de Commissie bet regt van oorlog leggen in handen van den President en van de Kamers, iet3 wat in theorie volkomen juist schijnt, doch in praktijk tot zeer groote moeijelijkheden aanleiding kan geven. De Regering schijnt, echter niet geheel ongezind om op dit laatste punt toe te geven, al was het alleen om van hare vredelievende gezindheid te doen bljjken. Er is dus weder strijd in het vooruitzigt, maar het eigenlijke conflict tussehen Regering en Commissie zal eerst blijken bij de behandeling van de kieswet. Het toeval diende den heer de Broglie in zooverre, dat de groep-Lavergne, die voor een van de meest invloedrijke wordt gehouden, voor het oogenbljk verdeeld is over de beginselen der kieswet; hij hoopt nu rondom het scrutin d'arrondissement de oude coalitie van 24 mei te hereenigen ; men twijfelt echter of hem dit zal gelukken. De voorstanders van de conservative republiek hebben een groot verlies geleden door het overlijden van den heer de Rémusat. Ongelukkig voor Frankrijk zijn de mannen, die de politiek in handen hebben , meestal öf zeer oud öf nog wat jong, De Regering van de Nationale Verdediging, die de erfenis van het tweede keizerrijk overnam, was zamengesteld uit mannen, die allen 63 jaren of ouder waren, en toen deze heeren niet wisten hoe Frankrijk te regeren van uit het belegerde Parijs, verliet Gambetta, de man vol energie, vol levenskracht en eerzucht?, in eene luchtballon de hoofdstad, electriseerde voor een oogenblik de natie, maar zag ziine taak zoo deerlijk mislukken, dat de oude Thiers zich niet ontzag hem in het Parlement als fou furieux te qualinceren. Niet, dat Gambetta en de zijnen absoluut te jong zijn om invloed uit te oefenen op de p ilitiek, zoodanige invloed is niet gebonden aan een leeftijd , maar het jongere geslacht in Frankrijk heeft onder de 20jarige werking van het keizerlijke régime geene gelegenheid gehad om zich voor eene gewigtige politieke taak voor te bereiden. Wie eene staatkundige loopbaan verlangde, moest óf de napoleontische liverei aantrekken om prefect te worden, óf als journalist vrijmoedige artikelen schrijven, öf als advokaat optreden voor een of ander slagtoffer van caesaristische willekeur, met het vooruitzigt om een afgod van de parijsche democratie, misschien zelfs lid van het Wetgevend Ligchaam te worden, maar misschien o8k naar Brussel, Londen of Cayenne te verhuizen. Het jongere geslacht is eerst thans in de oefenschool voor staatsmanswijsheid en er is alle hoop voor de toekomst, want het ontbrak niet aan scherpzinnigheid en energie, maar wel aan taktiek en zelfbeheersching, die eveneens onmisbare vereischten zijn indien staatsman.
De«e omstandigheden waren oorzaak, dat sedert de rampen van 1870 en 1871 de oude mannen van de julijregering weder op den voorgrond traden: Thiers aan het hoofd, en naast hem de Périers, de Dufaures, de Goulards, de Rémusats, mannen, wier verdiensten gedurende het laatste vierjarige tijdperk van spanning eerst in latere jaren naar waarde zullen worden geschat. Het is zeker niet hunne geringste verdienste, dat zij op een leeftijd, waarin dit zoo moejjebjk is , de traditiën van een gansch staatkundig leven ondergeschikt hebben gemaakt aan de belangen van bet vaderland; zij leefden en werkten als orleanisten , en sterven als republikeinen, maar met het bewustzijn, dat het niet is eene verloochening van beginselen ter bevrediging van persoonlijke & rzucht, maar wel het rekenschap houden met gewijzigde toestanden , het voortwerken in gelijke rigting naar hetzelfde einddoel [en overeenkomstig de eischen van het oogenblik. De heelde Rémusat was 78 iaren oud, toen de dood een einde maakte aan zijn werkzaam leven. Hij heeft Napoleon en diens omgeving, waartoe ook zijn vader behoorde , slechts als knaap gekend ; zijn maatschappelijke loopbaan begon eerst tijdens de Restauratie, bijkans gelijktijdig met de terreur blanche ; ook zijn huwelijk met eene Lafayette werkte niet mede om bij hem sympathie te wekken voor de beginselen, waarnaar Karei X regeerde. De julijdagen van 1830 vonden hem dan ook in de voorste gelederen , niet op de barricaden wel te verstaan , maar onder de protesterende journalisten , en straks naast Lafayette en Casimir Périer in de Kamer van Afgevaardigden. Gedurende de 18 jaren van Louis Philippes regering was de Rémusat onafgebroken werkzaam als lid der Kamer, een oogenblik ook als minister van Binnenlandsche Zaken in het kortstondige ministerie. Thiers (1840). Met Tiiiers voortdurend in oppositie tegen Guizot, trachtte hij den val der julij-monarchie zoolang mogelijk te voorkomen, doch toen zij in februarij '48 op de Tuilerien werden ontboden om den storm te bezweren, had Lamartine reeds » Trop tard !" gezegd. In de constituerende en wetgevende vergaderingen van '48 tot '51 stemde de Rémusat met de regterzijde; hij werd na den coup d'état verbannen, sedert geamnestieerd, doch met het keizerrijk heeft hij zich nooit verzoend. Gedurende de regering van Napoleon III was de republiek der letteren het terrein van zijn arbeid; de lezers van de Revue des Deux Mondes vooral zullen den degelijken medewerker niet vergeten hebben. Eerst in 1871 kwam hij weder op het staatkundig tooneel; Thiers, die reeds in 1840 tot de Rémusat had gezegd : sik zal nooit iets van beteekenis ondernemen zonder u," koos hem tot minister van Buitenlandsche Zaken en bragt
met hem en de Goulard de ontruiming van het franscne grondgebied tot stand, die de bewondering van eiken onpartijdigen toeschouwer heeft gewekt. De Rémusat was zeer gezien in regeringskringen en bij de vertegenwoordigers der buitenlandsche mogendheden; geen wonder, dat hij niet de man was van de parijsche democratie. Het Seine-departement weigerde hem een mandaat als afgevaardigde te geven en koos Barodet, wiens verkiezing tot voorwendsel werd gebezigd om Thiers en de zijnen van het kussen te dringen. Het reactietijdperk, dat op 24 mei volgde , vond de Rémusat als afgevaardigde voor Haute-Garonne (Toulouse) op de banken, waar de groep-Périer plaats had genome^; sedert 24 mei echter was hij op den achtergrond geraakt, jammer genoeg voor Frankrijk, dat aan zulke mannen behoeft heeft. De oorlogsgeruchten zijn eindelijk voor goed uit de lucht; de diplomatieke onthullingen van iemand die zich Verax noemt, en zijn geheim aan de Times heeft verraden, waren niet meer in staat de aandacht van het groote publiek te trekken ; de nieuwe interpellatien in het engelsche Lagerhuis al evenmin, en de geruchten van eene nieuwe nota van de duitsche aan de belgsiche Regering vonden ter naauwernood geloof. De reis _van koning Oscar naar Berlijn en naar Dresden wordt door de engelsche en oostenrijksehe pers beschouwd als eene vingerwijzing aan Denemarken, dat het geheel geïsoleerd staat, en ook wel alle spretentien" op de naleving van het in naam der Heilige Drieëenheid gesloten traktaat van Praag kan laten varen. Keizer Frans Jozef heet te vermoeid van zijne dalmatische reis om voor dit jaar zijne keizerlijke bondgeiiooten te bezoeken, maar hij zendt aartshertog Albrecht naar de russische en duitsche souvereinen, juist dezelfde comedie als door Duitschland tegenover Italië werd gespeeld. En in Engeland vleit men zich met den zoeten waan, dat de aangelegenheden van het vasteland voortaan weder in Downing-street zullen worden behandeld als voorheen. v. C.
---

16) GEHEIME GEDENKSCHRIFTEN UIT DE NEGENTIENDE EEUW.
De geheimzinnige bezoeker, zijn kalmte hernemende, ging voort. »Er is altijd ge neen volk ip znlk een menigte. Verscheiden verbondenen kwamen op het denkbeeld om hun sabels en hel.nen in het bloed te doopen. Er was een ongelukkige die het schavot beklom, zijn handen in het bloed doopte en er allen, die er onder "stonden, mede bespatte. Ik vsil<le het hem beletten, maar het gelukte mij niet. Hij sprak tot het voik als een bezetene. Wij lieten de mand met zemelen naar beneden vallen. Wij plaatsten haar op een baar die er voor bestemd was, en eerstens gevolgd door de mannen die ons moesten vergezellen en vervolgens door eenige menscben uit het volk, die niet meer scholden, begaven wij ons naar de Madeleine- Ville-l'Evêque, die tot kerkhof diende van dit kwar - tier, dat toen minder bewoond was dan tegenwoordig. Daar vonden wij een vrij grooten grafkuil, gegraven tussehen die' van de Zwitsers , gesneveld op den lOden augustus en die van hen, welke door hunne onvoorzigtigheid omgekomen waren den dag van het vuurwerk, afgestoken ter gelegenheid van het huwelijk van koning Lodewijk XVI. Zonder lijkbaar of doodkist, stortten wij het arme lijk in het bestemde graf, en men wierp er meer dan een halve kar ongebluschts kalk over. O! niettegenstaande zijn aanval van drift, die zeer natuurlijk was, daar men hem niet wilde toestaan, wat hij verlangde, is de koning goed gestorven! — Hij stierf moedig. — O, zeker; en het was de godsdienst die
hem zoo tot het laaist toe gesteund heeft. Ik heb dit ook gezegd in een brief, die zelfs eenige dagen later in de dagbladen is opgenomen. — Ik weet dit, ik weet dit. En nu, wanneer men u noodig mogt hebben o.m de plaats te helpen aanduiden, dan zal men u waarschuwen. Dit is voor u." Tegelijk nam Lodewijk XVIII snel iets uit een lade van zijn schrijftafel, en liet het in de hand glijden van den man in het zwart. Het was een rolletje goud. Den 18den januarij 1815 had de opgraving plaats van de lijken van Marie Antoinette en Lodewijk XVI De Chateaubriand, die beiast was dit bij 1 e wonen , heeft gezegd : »Te midden dier beenderen herkende ik het hoofd van de koningin, door den glimlach, dien dit hoofd mij te Versailles had toegeworpen." Weet men dat het merkwaardige monument dèr verzoening, door de architecten Fontaine en Percier ontworpen, en zoo gelukkig ontiukt aan de woede van de Commune van 1871, vervaardigd is in navolging van een graftombe van Rimini/ X. De keizer verliet Parijs om zich bij het leger te voegen ; de overwinning in den slag van Ligny gaf weder eenige hoop aan zyn partij. De vreeselijke nederlaag bij t Waterloo deed echter weldra die vlugtige hoop verdwijnen. Ik heb den generaal Lauriston, die, hoewel nog zeer jong, deel uitmaakte van den staf van den keizer, hooren vertellen, dat het gelaat van Napoleon op dien noodlottigen en beslissenden dag geestverbijstering verried. De keizer floot het bekende wijsje: »A la Monaco, 1'on chasse et 1'on déchasse," toen de
pruissische kogels in onze gelederen begonnen te vallen, en hield slechts op om met afgebeten stem te zeggen: — Dat is Grouchy, dat is Groucfcy ! O, welk een onderscheid tussehen dat opgezette, verwrongen, verschrikte gelaat en den ede-, len, romeinschen kop van < en eersten consul! Jéröme, ex-koning van Westfalen, gedroeg zich op dien ongelukkigen dag zeer moedig en vergoedde toen de tallooze fouten zijner jeugd; hij had gezegd : — Hier moet alles wat den naam van Bonaparte draagt verloren gaan! Wanneer men de geschiedenis van dien tijd leest en overdenkt, komt er eene gedachte bij den g#*ioedelijken man op, die onbevangen de gebeurtenissen van onzen tijd nagaat en tracht te begrijpen: de Bonapartes wisten nooit te goeder ure ie sterven! Toen Napoleon nog slechts luitenant van de artillerie was, wilde hjj zelf mededingen naar een prijsvraag, die hij wist dat uitgeschreven was door de Académie van Lyon ; de prijs zou toegekend worden aan hem, die het beste stuk zou inzenden over het onderwerp: »Welke zijn de waarheden en gevoelens, die den mensch het meest moeten worden voorgehouden voor zijn geluk ?" Hij eindig Ie zijn opstel, dat vijftien bladzijden in folio vormde, met dezen werkeljjk voorspellenden zin : »De groote mannen zijn meteoren, bestemd om te br mden ten einde bunne eeuw te verlichten." Is dit niet zeer merkwaardig ? XI - Sedert den terugkeer der Bourbons was de hertog van Berry, van de geheele koninklijke familie diegene, welke hst meest dee nam aan de drukte en vrolijkheid van het parijsche leven. Hij beminde
ze zeer, en vertoonde zich gaarne bij publieke feesten en onder het volk. Hij zocht het genot, omringde zich met populaire altisten en gaf zich te regt uit voor een verlicht liefhebber der kunst; bij gebrek aan een betere uitspanning vierde hij zijn lust, om altijd in beweging te zijn, bot aan de jagt. Zijn denkbeelden waren zeer vrijzinnig en hij toonde zich volstrekt niet gunstig gestemd voor de politieke aanmatiging van de geestelijkheid; hij zocht zijn ligtheid van zeden niet te verbloemen, en had openlijk een actrice tot maitresse. Zooals men ziet, was hij geestelijk en ligchainelijk de jongste der prinsen van den oudsten tak. Hij was ook de eenige boop op eene regtstreeksche voortplanting van zijn geslacht. Men heeft van hem gezegd, dat zijn bevalligheid meer in zijn bart dan in zijn natuur lag, en dit was zeer waar. Daar hij klein van gestalte, breed geschouderd, ruw in zijn bewegingen was, zeer scherpe trekken had, dia aan de afstamming zijner moeder uit het huis van Savoye herinnerden, bleek zijn goedheid en verstand slechts, wanneer hij glimlachte; maar dan was zijn gelaat er als het ware door verlicht. In zijn jeugd was hij erg bedorven. Zijn vroegtijdige ontwikkeling, zijn geestigheid, ziin jeugdige onbezonnenheid, hadden reeds vroeg het uitgeweken hof bekoord. Men had hem te veel zijn fouten vergeven, die later gewoonten zijn geworden. Begaafd met een krijgshaftigen aanleg, had hij geen andere gelegenheid om die te toonen en te gebruiken, dan in de gelederen der edellieden van het leger van Condé, en het eind van dien oorlog had hem naar Londen teruggevoerd, waar bij tot een stil leven genoodzaakt was.
---

Binnenland. ARNHEM, 9 Junij.
Gisteren namiddag heeft het feestmaal ter viering van de inwijding der Buitensocieteit plaats gehad. Een vijftigtal heeren namen daaraan deel. Het was een gezellig maal, dat geheel aan de verwachting" beantwoordde. Ten zeven ure ving het concert aan der gecombineerde muziekkorpsen van de infanterie en de veldartillerie, die eenkeurig programma ten gehoore bragten. De twee laatste nommers daarvan hebben de bezoekersten goede gehouden, daar de directie bezweek voor den aandrang der leden en hunne dames om het bal van maandag avond voort te zetten. Ten twaalf ure was het feest geëindigd, waaraan velen, of.
schoon niet zoo talrijk als den vorigen avond, deel namen. Toen zaturdag avond een persoon, die met den trein van Utrecht via Arnhem naar Deventer was gereisd, aldaar aankwam, ontdekte hij dat hij zijne portemonnaie, met een aanzienlijke som gelds er in, had verloren. Hij telegrafeerde onmiddellijk aan den stations-chef te Arnhem, die hem terugseinde dat de portemonnaie reeds in zijn bezit was, met het geld er in, en dat hij maar naar Arnhem zou komen, waar hij een ander weder in zijn bezit zou stellen. Een conducteur van den spoorweg had de portemonnaie in een waggon gevonden en haar onmidellijk aan den stations-chef overhandigd.
Uit het, verslag van de Maatschappij tot exploitatie van Staatsspoorwegen over 1874 blijkt, dat over dit jaar geen dividend zal kunnen worden uitgekeerd. Het winstsaldo is zóó gering, dat het beter is het op nieuwe rekening over te brengen. Dit resultaat is voornamelijk toe te schrijven aan de werking van artt. 53 en 54 der concessie betreffende de uitkeeringen aan den Staat, en aan de hoogst ongunstige uitkomsten van de LuikLimburgsche lijn. De directie zal dan ook pogingen aanwenden om van de exploitatie dezer laatste lijn ontslagen te worden. De exploitatie-kosten der Staatsspoorwegen*(de lijn Almelo-Salzbergen daaronder begrepen) bedroegen in 1873 ƒ2,376,000 en in 1874 ƒ2,646,000, dus meer in 1874 ƒ 270,000. De uitkeering aan den Staat en Almelo-Salzbergen bedroeg in 1874 ƒ1,485,000 en in 1874 ƒ1,771,000, dus meer in 1874 ƒ286,000 (onder deze bedragen is de uitkeering aan Almelo-Salzbergen in beide jaren voor ƒ 100,000 opgenomen), zoodat van de grootere ontvangst a ƒ 327,000 de Staat voor zijn aandeel meer ontving dan in 1873 ƒ286,000 en de Maatschappij slechts ƒ41,000. Met andere woorden: de Maatschappij verkreeg in 1874 ƒ41,000, als vergoeding voor de meerdere exploitatiekosten a ƒ270,000, die zij moest maken om te verkrijgen meer bruto-ontvangsten a ƒ 327,000.
Aan het verslag der Maatschappij Tot Nut van 't Algemeen over het jaar 1874, dezer dagen aan de leden toegezonden, ontleenen wij het volgende: De Maatschappij telde m 323 departementen 573 honoraire en '15,620 gewone leden. Het getal leden was met 374 vermeerderd. De uitgaven hebben bedragen *'51,129; aan contributiën is ontvangen ƒ31,242. De uitgaven voor drukwerk bedroegen ƒ 15,820, die voor onderwijs ƒ9410. Aan 110 personen werden belooningen toegekend voor buitengewone pligtsbetrachting, t. w. man 8 onderwijzers voor veeljarige schooldienst, aan 74 personen voor welbeproefde trouw en aan 28 personen voor het redden met levensgevaar. Dooi: 35 departementen werd in voorbereidend onderwijs, door 23 in herhaling-onderwijs, door 29 in zang-onderwijs, door 16 in gymnastiekonderwijs , door 15 in teeken-onderwijs, door 52 in onderrigt in vrouwelijke handwerken voorzien. 305 departementen bezitten volksbibliotheken. Van wege 68 departementen werden volksvoorlezingen gehouden. Van 138 departementen worden opgaven gegeven omtrent de toen bestaande spaarbanken; 7 departementen hadden spaarkassen, 18 hadden hulp- en beleenbanken. * Vord.3ii, 7 junij. De aanhoudende droogte werkt hier zeer nadeelig op de te veld staande gewassen. De rogge staat over het algemeen dun op het land, zoodat zij, wat hoeveelheid aangaat, wel te wenschen zal overlaten. Vroege haver, die al wat van de nachtvorst geleden had , staat tamelijk. De aardappelen tieren welig, niettegenstaande de felle droogte. De boekweit en andere veldgewassen verlangen ook zeer naar regen. Druk is men op het oogenblik bezig met het schiller vn.r akkermaalshout, dat duurder is dan vroegere jaren «oor de steeds stijgende prijzen der schors. De boomvruchten beloven een vrij goeden oogst, evenwel niet zoo overvloedig als men in het begin dacht. • * Elburg, 8 junij. Bii gelegenheid der verkiezing van een lid voor de Tweede Kamer der Staten- Generaal zijn van de 103 stemgeregtigden, op twee na. allen opgekomen om hunne stem uit te brengen; hun getal was 86; de achtergeblevenen waren öf uit de stad, öf werden door ziekte verhinderd hun burgerpligt te vervullen. Wel een bewijs Tan groote belangstelling bij deze gelegenheid. . Een vreeselijke gebeurtenis heeft maandag avond plaats gehad. In een manufactuurwinkel aan de Prinsengr. teAmst., bewoond door den heer Kok, ontstond ten ruim negen ure brand. De oorzaak, zegt bet N. v. d. !)., moet hierin gezocht worden, dat de in de winkelkast uitgestalde goederen in aanraking gekomen zijn met de zich daarin bevindende gasvlam. Het met papier beplakte plafond van dien winkel was spoedig doorgebrand, en de vlammen, aangewakkerd door den vrij sterken wind, bereikten snel de tweede, derde en vierde verdieping. Op eene daarvan, en wel op de derde, woonde de bakkersknecht J. Olie met zijne vrouw en een jongske van 10 maanden. Van het oogenblik gebruik makende dat haar man sliep, was vrouw Olie, na het slapend kindje naast haar echtgenoot te hebben nedergelegd, uitgegaan, om eenige benoodigdheden te koopen. Naar huis gaande, hoorde zij dat hare woning ip brand stond, en op de plaats des onheils aangekomen, vertelde men haar, da f alle zich in het huis bevindende menschen gered waren, zoodat zij aanvankelijk te dien aanzien gerust gesteld was en er geen bijzondere pogingen zijn aangewend tot redding van haar man en kind, die, zooals later bleek, zich nog in het brandende huis bevonden ; toen was echter redding te laat. Ten ongeveer één ure dacht men den brand gebluscht te hebben, en eenigen tijd daarna werd een aanvang' gemaakt met het opruimen, waarbij men de lijken van den bakkersknecht Olie en zijn kind vond, het eerste geheel verkoold en in knieende houding. Ten drie ure echter, evenals om half tien, moest
de dienstdoende brandweer weder de hulp der handspuiten, die inmiddels vertrokken waren, inroepen, omdat de vlam zich op nieuw vertoonde. Het schijnt, dat slechts ééne stoomspuit in het gereede was dienst te doen. De drijvende stoomspuit van der Heijde, het werkzaamste bluschiniddel, kwam te laat op het terrein om nog van veel nut te zijn. Eenige dagen geleden vlugtte een geëmployeerde aan het goederen bureel van den Rijnspoorweg te Amsterdam , heimelijk , een aanzienlijk tekort in de kas achterlatende. Mij nam de wijk naar Londen, doch keerde spoedig terug om te Botterdam zijne vrouw te spreken. Naauwelijks daar aangekomen, werd hij gearresteerd. Door iemand, die vooralsnog niet bekend wenscht te worden, is een som van ƒ 50,000 beschikbaar gesteld, waaruit diakenen der ned. herv. gemeente te 'sGravenhage de uitbreiding van het oudemannen- en vrouwenhuis aldaar in het belang der opname van gehuwde lieden zullen kunnen bekostigen. (F ad.) In het Dagblad van 's Gravenhage vindt men de volgende advertentie: »Heden overleed mijn hoogstachtingswaardige Echtgenoot A. J. van Tetroode, met het gebed op de lippen: »Et dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris", welke laatste velen zijn van allerlei allooi, daar hij weinig of geen dergelijke schuldenaars nooh andere nalaat; gaande hij vrij onbeVreesd het ongekende te gemoet, betreurende het bitter, niet te hebben kunnen voldoen aan zoo vele hem heilige Hooge en ontelbare mindere Weldoeners, speciaal in de laatste dagen van zijn soms glansrijk verheerljjkt, maar ook heel dikwijls ellendiglijk geschonden langdurig leven; hebbende hij van Verhevenen, Goeden en Wijzen, eindelijk hoogere sommen verworven, dan geloofd zou worden; smeekende hij zijne voorbeeldige Echtgenoot, wie hij niets te wijten heeft, .deze regelen, aldus, te plaatsen; hebbende hij geen lof genoeg voor de heeren Sarluis, Hoven en van Valkenburg, hem, bij meer dan 6jarige krankte, liefderijk, belangloos, hebbende verpleegd, en zijnde de handelingen zijns actuelen huisheers en geburen hemelsch geweest. — Ailen dankend, God lovend, gaat hij de eeuwigheid in. Wed. A. J. v. Tetroode, geb. Wanders." Het Dagblad voegt er bij, dat deze advertentie door den overledene zelf twee maanden voor zijn dood is gesteld. Wie den overledene gekend hebben, herkennen dan ook maar al te goed zijn stijl, om daaraan te twijfelen. Bij uiterste-wilsbeschikking heeft hij bepaald dat den 17den maart en 18den junij door zijne vrouw een lauwerkrans op het standbeeld van Willem II moét worden gelegd, gelijk tot dusverre geschiedde.
Men meldt aan de Haarl. Cour. uit Botterdam , dat bij verschillende huiszoekingen ten huize van den bekenden herbergier zaken zijn gevonden, die grond gaven tot voorloopige inhechtenishouding ter zake van den moord op mevr. v. d. Kouwen en haar dienstbode gepleegd. Hij was lijdens den moord kellner in het scheveningsche "Badhotel, en zijne vrouw vroeger dienstbode bij mevr. v. d. Kouwen. Zij woonden nu sedert eenige maanden op het Haagsehe Veer te Rotterdam', doch waren van plan die stad weder te verlaten, toen zij gearresteerd werden. Wij kunnen er nog bijvoegen , dat de vrouw van den rotterdamsehen herbergier en de bewoonster van het huis in de Jacob Catsstraat, waar de vorige week een huiszoeking heeft plaats gehad, zusters zijn. Zijn wij goed ingelicht, dan is een derde zuster eenigen tijd na den moord, met een bloedverwant van mevr. v. d. Kouwen, naar .Noord-Amerika vertrokken. ( Vad.) Een duitsche muziekbond, die om de 5 jaren aan een zeker getal componisten den titel van professor verleent, ontving dit jaar de compositien van 1045 directeuren, die naar de eer van 10 dezer diploma's dongen. Onder deze is n°. 6 ten deel gevallen aan den heer Paul Steffens, directeur der Koninklijk Vereeniging: »voor het volk door het volk" te Breda. Hij is uitgenoodigd om in september a. s. de uitvoering zijner ingeleverde compositien te dirigeren en het diploma, dat hem toegekend is, te ontvangen. De heer B. C. Breunen, leeraar aan het gymnasium te Leiden , heeft de benoeming van leeraar in de engelsche taal- en letterkunde aan de inrigtingen van hooger en middelbaar onderwijs te Deventer aangenomen. Aan de utrechtsche hoogeschool is bevorderd tot doctor in de geneeskunde de heer &. Waller, geboren te Amsterdam , na verdediging van een akademisch proefschrift: sEleetro-therapeutisuhe beschouwingen en waarnemingen, gedaan op de polykliniek te Amsterdam." Bij gelegenheid van het te Heerenveen van 28 junij—1 julij e. k. te honden 29e Neder landsch Landhuishoudkundige Congres, zullen de volgende feesten plaats hebben: 28 junij, ontvangst der leden 's avonds 7 uur, soirée musicale; 29 junij, tentoonstelling van landbouw, opening 's voormiddags 10 ure, matinée musicale, vauxhall en illuminatie; 30 junij, tentoonstelling van landbouw, matinée musicale, volksspelen, fêfce champêtre, in bet- Oranjewoud; 1 julij, matinée musicale, harddraverij, soirée musicale en vuurwerk. De maréchaussée Blenkvliet, die bij het schieten op een dollen hond te Helmond bij ongeluk een koopman in pennen getroffen heeft, zal, nu de getroffene aan de gevolgen overleden is, voor den krijgsraad te 's Bosch teregtstaan wegens verwonding , gevolgd door den dood , door onvoorzigtigheid. Verleden week arriveerde te Maastricht per Aker spoortrein een bezending van- 64 kisten , welke een gezamenlijk gewigt van 5550 kilogram hadden en als boeken inhoudende gedeclareerd werden; bijgevolg vrij van invoer waren. Bij de
visitatie bleek het, dat vier dezer kisten geestelijke gewaden inhielden, welke vergissing door het betalen der regten van invoer in der minne werd geschikt. De bezending werd aan het klooster der Minderbroeders bezorgd, en naar men verneemt zullen de respective eigenaars der boeken, de Minderbroeders uit Duitschland , ten getale van ruim 300. zich te Maastricht en in de omstreken vestigen. Dikwijls reeds maakten wij de opmerking hoe de nederlandsche dagbladpers dien grooteren omvang, welke zij aan de couranten gegeven heeft, niet zelden misbruikt om berigten op te nemen, waarmede het publiek toch woordelijk niets te maken heeft. Onlangs was het eene vrouw, die een driejarig kindje een uur had medegenomen en toen weêr had laten loopen, waarover zelfs twee berigten in de dagbladen de ronde maakten. Thans vinden wij in het Dagblad vermeld, dat de jongeheer V. aan den jongeheer H. een klap met een stók heeft gegeven. Waar zal het eindigen ?
---