BENOEMINGEN, enz. Z. M. heeft benoemd: tot burg. van den Bommel R. van Dam; tot burg. van Stad aan 't Haringvliet mr. C. van Mens, en tot burg. van Weert A J. Coenen. Z. M. heeft met 1 aug. a. s.: lo den vice-admiraal F. L. Geerling, op verzoek, ter zake van langdurige dienst, op pensioen gesteld, onder dankbetuiging voor de vele, gewigtige en langdurige diensten aan den lande bewezen en onder toekenning van een jaarlijksch pensioen van f4275 ; 2o. bevorderd tot vice-admiraal, den schout-bij-nacht P. A. van Rees ; 3o. niet wijziging van het besluit van 15 april, den schout-bij-nacht jhr. J. H. van Capellen, HD. adjudant in gewone dienst, in het genot gesteld van het aan dien rang verbonden vast traktement; 4o. bevorderd tot kapt. ter zee, den kapt.-luit. ter zee jhr. A. C. van Haeften. --- Buitenland. De staatkundige toestand van Frankrijk. Da breuk tusschen de bonapartisten en de zoogenaamde mac-mahonisten is thans volkomen, zoo wordt uit Parijs aan de Köln. Z. geschreven. De Figaro trekt openljjk te velde tegen de mannen van Chiselhurst, herinnert hen aan Mexiko, Metz , Sedan en Elzas-Lotharingen, aan de vijf milliarden enz., en doet dat op nog heftiger wijze dan de republikeinsche bladen plegen te dosn. De Figaro maakt wel is waar onderscheid tusschen bonapar tisten en bonapartisten; het blad rigt, zegt bet, zich niet tot de geheele partij, maar slechts tot de intransigenten onder hen, welke het «heilzame werk" van 16 mei in het grootste gevaar hebben gebragt. De Figaro wil dezen overboord werpen en bij de aanstaande verkiezingen als vijanden zien behandeld. In de regeringskringen is men overigens meer dan ooit ontmoedigd. Alle berigten, welke men uit de departementen ontvangt, stellen de overwinning der republikeinsche partjj als zeker voori, zelfs al slaagt men er in de eenheid onder de conservativen te herstellen. Zelfs de ministers, die afgevaardigden zijn, moeten groote kans hebben, een nederlaag te zullen lijden. Dat de hertog Decazes herkozen zal worden is «natuurlijk" niet te denken, zoo heet het; terwijl ook de positie van de Fourtou, die te Riberac als kandidaat optreedt, zeer bedreigd wordt. — Te Brussel is een schimplied, getiteld »La Mac-Mahonnade", op den maarschalk van de pers gekomen. Op de fransche grenzen is er natuurljjk beslag op gelegd. — Victor Hugo heeit een brief geschreven als antwoord op een hem uit Lyon gezonden adres: hij zegt daarin: »Het heden is dreigend; de tijd der beproevingen is, misschien, op het punt weder aan te breken. Wat wij reeds gedaan hebben, zullen wjj weder doen. Wjj ook, wij zullen volhouden tot het einde. Een gevaarljjke staat van zaken, helaas, wordt in weerwil van ons voor ons geschapen. Wij nemen dien aan, omdat wij niet anders kunnen. Wat mij aangaat, ik zal voor de vervulling van geen enkele mijner pligten terugdeinzen. Uit ballingschap te komen geeft een regt om weder in ballingschap te gaan. Maar vrees niets. Vrjje burgers van het vrije Frankrijk, wij hebben vóór ons de kracht der feiten en de kracht der ideën. Dit zijn de twee sterkste stroomen der beschaving. Voor de toekomst is geen twjjfel mogelijk. Waarheid, rede en regtvaardigheid zullen zegepralen en uit den tegenwoordigen ellendigen strijd zal, door het almagtige algemeene j stemregt, zonder worsteling misschien , de voor- ; spoedige, milde en sterke Republiek voortkomen. t Het fransche volk is bet leger der menschheiden de iyonsche democratie is er de voorhoede van. i Waarheen trekt het leger ? Naar den vrede ! Waar ziet de voorhoede naar uit ? Naar de vrijheid! Mannen van Lyon, broeders, ik groet u!" — Volgens de France bestaat het groote conservative kiescomité niet meer. De vier comité's, waaruit het was zamengesteld, zjjn elk weder aan hun eigen werk begonnen en, wat het fraaiste is , hebben thans elkaar den oorlog verklaard. — Te Brest is uit Nieuw-Caledonie een transportschip aangekomen met 161 ex-gedeporteerden aan boord, aan wie gratie is verleend. -- De directeur der postergen, Riant, heeft reden zich over al te grooten ijver zijner ambtenaren te beklagen. Hij had namelijk gedecreteerd, dat alle verzendingen aan personen moeten geadresseerd zijn, om te beletten, dat de liberale verkiezingscomité's hun stukken aan maires, schoolmeesters enz. zonder nadere qualificatie zonden. (Voor het schrijven der adressen van conservative comité's zijn beambten en soldaten beschikbaar gesteld.) De heer Riant werd letterlijk gehoorzaamd. Op vele plaatsen werden dientengevolge aan sociëteiten , koffijhuizen enz. geen couranten meer bezorgd en te Sedan zond de post zelfs de brieven en paketten terug, die door de bank van Frankrijk aan haar succursaal waren gezonden, omdat op het adres geen naam van een persoon stond. De heer Riant heeft zijn wonderlijke circulaire moeten intrekken. Ter voorlichting van de kiezers vraagt het Buil. des Communes: »Wat is beter: eene Kamer te benoemen, die met den maarschalk in overeenstemming is, of eene Kamer, die hem den oorlog verklaart ? Het antwoord is niet moeijelijk te vinden. Vooreerst stemmen verstandige lieden niet gaarne te vergeefs, en dit zouden zij doen, indien zjj eene den maarschalk vijandige Kamer verkozen. Waai toe zou die Kamer kunnen dienen ? Tot niets. Wat zou zij vermogen ? Niets. Maakte zij verkeerde wetten, de Senaat zou die verwerpen; verklaarde zij den maarschalk den oorlog, men zou haar ontbinden en de zaak zou binnen eenige maanden op nieuw beginnen." Het artikel , waaraan deze regelen ontleend zijn , wordt zeer geprezen door den Univers. Hefc clericale hoofdorgaan zegt, dat de Regering in weinig woorden den kiezers duidelijk aantoont wat de maarschalk bedoeld heeft, toen hij verklaarde : »tot het einde" zijne taak te zullen vervullen. De Senaat zal, althans Veuillot verwacht het, ook zeker er toe medewerken om e'on onderneming, welke het welzijn der natie ten doel heeft, te doen gelukken , zelfs indien een tweede of derde ontbinding daarbjj onvermijdelijk mogt zijn. »Dat te weigeren zou verraad zijn, en de Senaat zal evenmin als de maarschalk aan de revolutionairen de voldoening geven, aan zulk verraad medepligtig te worden." — Gansch anders is, trouwens allezins natuurlijk, het oordeel van de organen der linkerzjjde. De Siècle laat zich er over uit als volgt: »Deze regelen behelzen eene beleediging van het algemeen stemregt. Men durft tot de souVereine natie zeggen , dat men op hare uitspraak geen acht zal slaan, indien deze niet gunstig is voor de politiek van 16 mei. Men durft tot de kiezers zeggen, dat zij hunnen tijd verbeuzelen , als zij de gewelddadig ontbonden Kamer naar Versailles terugzenden, en dat de proefneming dan hervat zal worden. Deze uitdrukkingen zijn een oproerige taal, en wie zoo spreekt is vermetel. Het algemeen stemregt is regter over ons allen, en, heeft de maarschalk Mac-Mahon zekere verantwoordelijkheid tegenover Frankrijk ingeroepen, die niet in de constitutie vermeld is, zeker heeft hij Frankrijk tot regter gekozen tusschen zijne eigene staatkunde en die der Kamer. Men verwerpt niet eene uitspraak , welke men zelf heeft uitgelokt." Grieksch- Turkije De agitatie in Thessalie en Epirus maakt voortdurend groote vorderingen en a'les zal ten strijde toegerust zijn, wanneer Ruslandj of Griekenland de Hellenen in die turksche provinciën overreed heeft om naar de wapenen te grijpen. Voorloopig woidt de beweging door het grieksche comité te Athene onderhouden, aan welks hoofd de algemeen geachte patriot Leonidas Bulgaris staat. Dit comité heeft oniangs een manifest uitgevaardigd, dat door de Grieken in Janina beschouwd wordt als een bewijs , dat de oorlog spoedig zal uitbreken. Als proeve deelen wij het slot dier proclamatie mede: »Staat op, edel grieksch volk in Thessalie en grijpt de wapens! Rust u tot den heiligsten strijd toe die ooit gevoerd werd! Ieder die een sterken arm heeft moet zich wapenen; allen moeten bereid zjjn om op den eersten wenk in de rijen der gelederen te treden ! Het signaal tot den strijd zal spoedig gegeven worden , allen moeten dan te zamen komen. Priester noch onderwjjzer, burger noch landbouwer mogen ontbreken. Ieder, die onder een nietsbeteekenend voorwendsel zich aan den vrijheidsstrijd des volks onttrekt, zal als een afvallige gebrandmerkt worden. Het grieksche vaderland kan hen niet als zijne echte zonen erkennen , die zich onverschillig voor het algemeen welzijn betoonen. Wij vorderen iedereen op om zich tot den strjjd gereed te houden, die onder Gods hulp spoedig en zeker ons tot het doel zal brengen. | Van het oorlogstooneel in Europa. Het rumeensche leger, dat bij Nikopolis over den Donau is getrokken, schijnt op den regteroever gebleven te zijn; althans wordt uit Bucharest aan de Polit. Corr. gemeld, dat prins Karei van Rumenie heden 27 julij met de rest van het leger zou volgen. — Het vierde korps was in den nacht van 24 op 25 julij overgegaan. — Dat het rumeensche leger nu toch aan de defensive operatie deelneemt, moet het gevolg zijn van het thans formeel tot stand komen der overeenkomst tussehen Rusland en Rumenie. Te Bucharest moet men hierover niet zeer gestemd zijn, daar de Regering tot nog toe steeds het bestaan deiovereenkomst ontkend had. — De russische marine heeft gepoogd deel te nemen aan de operatien tegen den vestingvierhoek in de Dobrudseha, maar beeft nog niet veel succes van haar streven gehad. Generaal Zimmermann meldt dd. 24 julij het volgende: Het stoomschip Nicolas en twee kotters vuur- den in de nabijheid van Silistria op eene kleine turksche legerafdeeling, die gedwongen werd terug te trekken. Later een turkschen monitor ontmoetende, werd hun Tuur door dezen tot zwijgen gebragt, waarna de monitor zijne bemanning landde. Middelerwijl kwamen van Silistria nog andore stoomschepen met een monitor en langs den oever rukte een veldbatterij aan. De Kussen trokken al vurende terug , waardoor den turkschen monitor belangrijke schade werd toegebragt. Den 23sten gingen van Rustsohuk vijf turksche monitors stroomafwaarts , waarvan drie door het vuur der russische batterijen te Slobosia in brand geschoten werden en één zonk. — Eeuf-pacha bezet Jenisagra naar het schijnt. Een turksch telegram meldt althans, dat hij in eene dépêche dd. 24 vandaar berigt zond aan de Porte, dat de kozakken, die in den omtrek verschenen waren, door zijn troepen op de vlugt waren gedreven. — Eene dépêche uit Pera meldt ook, dat eene uit Rustschuk afgezonden divisie den 24sten de bij Pisanza staande Kussen terug had geslagen. Het turksche garnizoen te Nisch moet die vesting ontruimd hebben en naar Sofia zijn opgerukt. Wat er, na het gevecht bij Plewna, voorgevallen is met de russische troepen, die in de rigting van Bjela terug moesten trekken, is nog niet bekend. Een nieuwe slag schijnt er niet geleverd te zgn. Oorlogsaangelegenheden. De Agence Busse merkt, in antwoord op de beschuldigingen van turksche zjjde, dat de Russen en Bulgaren zich aan wreedheden schuldig maken, op, dat de vlugtende muzelmansche bevolking weder naar de Russen terugkeert. Dan wjjst zij er op, dat het, zeer begrijpelijk is, dat de sinds eeuwen onderdrukte Bulgaren soms weêrwraak nemen, welke de Russen niet konden verhinderen. De russische troepen maken zich aan geen wreedheden schuldig, dat kunnen de vreemde attachés en de dagbladcorrespondenten bevestigen. De turksche Regering van haar kant gaat voort met het verzamelen en publiceren van gegevens, die eenmaal bewijzen moeten, dat wat er in het voorjaar van 1876 in Bulgarije geschied is, niet erger is dsn wat de Russen thans zelf doen of toelaten, dat de door hen beschermde Bulgaren plegen. De Porte heeft zoo naauwkeurig als de omstandigheden het toelieten (!) iaten opmaken, hoeveel dorpen de Russen in Bulgarije verbrand hebben en hoeveel personen daarbij zijn omgebragt: lo. te Batak, in het district Sistowa, een dorp van 100 huizen met 200 mannelijke en 300 vrouweljjke inwoners, zjjn slechts 7 personen in het leven gebleven; 2o. te Balovan, een dorp van250huizen met 700 mannelijke en 1200 vrouwelijke inwoners , is niet meer dan één, naar men meent, het bloedbad ontkomen; 3o. te Kaba-Bouras, dat uit 100 gebouwen met 200 mannen en 300 vrouwen bestond, zijn twee inwoners den dood ontsnapt ; 4o. te Kostanbol, waar 150 huizen eene bevolking van 900 zielen bevatten, zijn slechts 3 personen in het leven gebleven; 5o. te Chems, met 20 huizen en 320 zielen, waarvan 200 vrouwen, ontkwam niet meer dan eene enkele; 6o. te Toundscha zijn van 650 inwoners slechts 3 gespaard. Het aantal verbrande huizen der dorpen, die door de bewoners op 's vijands nadering verlaten waren, bedraagt 820; de minister van Buitenlandsche Zaken weet de dorpen, elk afzonderlijk, met het aantal in brand gestoken woningen, aan te wijzen. In omstreeks 50 dorpen, met gemengde bevolking, heett zich de muzelmansche bevolking aan de Russen onderworpen ; de minister heeft nog niet vernomen wat haar lot geworden is. Uit die laatste zinsnede mag men zeker opmaken, dat de muzelmansche bevolking der overige dorpen zich tegen de Russen verzet heeft, die haar toen wel als vijanden moesten behandelen. Iets dergelijks is dezer dagen ook door een berigtgever der Daily News gemeld , toen hij de opmerking maakte, dat de vrouwen aan de verdediging der dorpen schenen deel te nemen, waarin hg de verklaring zocht van het feit, dat zoovele vrouwen gekwetst zijn. Hetzelfde is in 1870 in Frankrijk voorgekomen, waar de Duitschers alle plaatsen spaarden, welker bevolking zich ljjdeljjk gedroeg, terwijl de dorpen, waar de duitsche troepen verzet vonden, in de asch werden gelegd. Ook de britsche Regering heeft hare diplomatieke correspondentie over de «russische wreedheden" in het licht gegeven. Eene dépêche van Derby aan Loftus behelst de verslagen der engelsdhe consuls, waarin worden geconstateerd de verschrikkelijke moorden, door de Rassen gepleegd, en waarin vrees voor weerwraak wordt geuit. In eene dépêche van Layard aan Derby wordt gezegd, dat de sultan overtuigd is, dat de Russen besloten hebben alle muzelmannen uit te roegen, en dat hij er niet voor verantwoordelijk wil zijn indien weerwraak wordt genomen, Layard merkte op, dat een ontzettende verantwoordelijkheid de Porte zou drukken indien het ook bij haar tot moord kwam. De turksche ministers deden toen uitkomen dat niet Turkije den godsdienstoorlog verlangd had, maar de czaar. — John Bright heelt, op een te Bradford gehouden feestmaal, zich verklaard tegen de middelen, welke de engelsche Regering heeft aangewend of nog zal aanwenden om te beletten, dat de Russen Konstantinopel bezetten. Ook lord Hartington heeft tegen eene overhaastige inmenging geprotesteerd. — Te Pest is eene volksvergadering, die door 8000 personen werd bijgewoond, gehouden, waarop K.ralyi, generaal Klapka en Helfy het woord voerden. Een voorstel werd aangenomen, om te verklaren , dat de wijze waarop Rusland en Turkije oorlog voert, afkeuring verdient, en dat uitbreiding van Ruslands magt gevaarlijk is voor de oostenrijksch-hongaarsche monarchie. — De Agence Russe antwoordt op de klagt aangaande het versperen van den Sulina-mond van den Donan door het laten zinken van schepen met steenen dat dit oorlogsgsbrnik is. Die verspering zal slechts gedurende den oorlog gescheiden; de russische Regering wil daardoor aan de turksche monitors beletten den Donan in of uit te vragen. Wanneer de Donau-eommissie aan oorlogschepen het binnen varen had verboden, zouden de Russen dezen maatregel niet hebbeu behoeven te nemen. — Thans blijkt het, waar het gebeurd is dat de Turken de witte slag planten , om zich over te geven , en op den vijand begonnen te vuren, toen deze een parlementair en troepen afzonden, om bezit to nemen van de overgegeven stelling. Volgens eene officiele mededeeling van den grootvorst Nikolaas is dit bij den Schibka-pas voorgevallen. Da openbare ntaening in Rusland. De door de Russen ondervonden tegenspoed in Azie heeft zoowel in- als buiten Rusland de grootste verbazing opgewekt. Men meent, dat er een geruime tijd verloopen zal, voordat de veldtogt op nieuw in Azie vervolgd kan worden, daar het groote inspanningen zal vorderen om de kaders van het leger van den Kaukasus aan te vullen. Er kan geen sprake van zijn om versterkingen naar Azie te zenden , daar Rusland al zijne armeekorpsen op drie na te velde gezonden heeft, en die drie korpsen moeten voor de garnizoensdiensten achterblijven. In Rusland gevoelt men zich over den uitslag van den eersten veldtogt in Azie zeer te leur gesteld, ofschoon dit geen afdoenden invloed op de resultaten van den oorlog kan hebben, die berusten op de gevechten aan den Donau en in het Balkan-gebergte, en de gedrukte stemming is ligt verklaarbaar, als men bedenkt met welken onverschrokken moed het russische volk de wapenen greep, en hoe zeker het zich waande den verachten tegenstander met een enkelen slag te overweldigen. De openbare meening in RusUnd meent de schuld dier nederlagen, zoowel in de personen als in de staatsinstellingen te vinden. De bevelvoerende generaals in Azie worden beschuldigd, dat zij de grootste onbekwaamheid in de leiding hunner operatien in Armenie aan den dag gelegd hebben, en in hunne gevechten met de barbaarsche stammen vergaten hoe de oorlog tegen reguliere troepen gevoerd moest worden. Evenzoo zijn de fransche generaals in Algiers veroordeeld, toen de krijgskans hun tegenliep. Over het algemeen beschouwt men het als een groote fout, dat het Kaukasusleger in onderscheidene afdeelingen verdeeld werd, die geen voldoende verbindingen hadden en er zijn pessimisten, die eene gelijke nederlaag aan den Donau voorspellen, waar het leger evenzeer in verschillende afdeelingen vergroeid is, op zulke groote afstanden, dat de eene afdeeling niet ter juister tijd door de andere kan bijgestaan worden. Om de openbare meening weder gerust te stellen, moeten de russische troepen hunnen togt in Bulgarije zegevierend voortzetten; dan zullen de verliezen in Azie spoedig vergeten zijn. Wat de instellingen betreft, heeft het onlangs medegedeelde memorandum, dat de panslavisten in Moskou onlangs naar Petersburg opgezonden Lebben, het bewijs gegeven, dat er geen onbepaald vertrouwen door de nationale partij in de Regering gesteld wordt, die den duitschen invloed op de leiding van zaken vreest. De russische diplomatie, die grootendeels bestaat uit de tegenstanders der nationale partij, wordt zeer hevig aangevallen en men vreest, dat die den tegenwoordigen toestand gebruiken of liever misbruiken zal om een ongunstigen vrede te sluiten, daar men zich overtuigd houdt, dat de oorlog tegen haar wil plaats heeft. Yan veel grooter beteekenis is toch de kritiek, waaraan al het bestaande in Rnsland onderworpen wordt. Die eigenlijke reactie heeft van de zijde der duitsche aristocratie plaats, die uit de Oostzee-provincien afstamt en de grootste minachting jegens het russische volk koestert, dat naar haar oordeel geheel onbevattelijk voor beschaving is en alleen door den knoet kan geregeerd worden. Die reactie is thans zonder beteekenis, daar zjj anti-nationaal is en door vreemden ondersteund wordt. Ondertusschen bestaat er een andere reactie, die bezield is dooide meest levende deelneming in het welzijn van het volk en in nationaliteit niet onderdoet voor de democratische panslavisten. Die reactie, welke men aanneemt dat zich om den troonsopvoiger vereenigt, is niet evenals het algemeen zoo ingenomen met de maatregelen van vooruitgang, die in den laatsten tijd in Rusland plaats vonden. Er is wel niemand, die er aan denkt om de lijfeigenschap weêr in te voeren, doeh velen meenen, dat zulks zonder voldoende voorbereiding geschiedde. De instelling der jury, der Provinciale Staten en de ontelbare burgerlijke en militaire hervormingen, die in de laatste jaren kort na elkander ingevoerd werden, wekken bij de patriotische aristocratie de vrees op, dat zij de kracht van het oude Rusland verzwakt hebben, zonder dat een vernieuwd Rusland den tijd gehad heeft zich vast te wortelen. Vooral hebben zich voortdurend groote bezwaren doen gelden ten aanzien van de radicale hervormingen in het leger, en de laatste gebeurtenissen kunnen ten bewijze strekken , dat de tegenstanders dier hervormingen het niet geheel mis hebben. De teleurstelling is des te gevoeliger , omdat de organen, die op de hand van den minister van Oorlog Miljutin waren, bij den aanvang van den veldtogt tegen de oppositie betoogden, dat de nieuwe legerorganisatie hare proef op eene schitterende wijze had doorgestaan en dat de voorspellingen over de oplossing der discipline en de desoiganisatie van het leger te schande gemaakt waren. Thans kan de oppositie slechts ontwapend worden , als het russische leger schitterende overwinningen in Europa kan behalen, die de nederlagen in Azie kunnen doen vergeten. ---