BEKENDMAKINGEN. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem, Gelet op art. 8 der wet van 2 Junij 1875 (Staatsblad no. 95) ; Brengen ter algemeene kennis , dat bij hun besluit van 23 April 1879 aan P. W. Coopman vergunning is verleend tot oprigting van eene bakkerij aan de Oeverstraat, in het pand No. 10, Kad. Sectie O , No. 1552. Arnhem , 26 April 1879. Burgemeester en Wethouders voornoemd , F. P els R ijcken. De Secretaris, H. H. V itbjnga. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem, Gelet op art. 8 der wet van 2 Junij 1875 (Stbl. no. 95) ; Brengen ter algemeene kennis, dat bij hun besluit van 23 April 1879 aan D. Aeijelts vergunning is verleend tot oprigting van eene Eau de Cologne-fabriek aan de Spijkerstraat, in het pand No. 128 , Kad. sectie D, No. 3076. Arnhem , 26 April 1879. Burgemeester en Wethouders voornoemd, F. P els R ijcken. De Secretaris, H. H. V itringa. --- ARNHEM, 29 APRIL. In een paar onzer couranten werd dezer dagen uit 's Hage het gerucht medegedeeld, »dat de Regering het aan de orde stellen van finantiële voorstellen niet meer verlangt". Een der correspondenten voegde er bij : »toch geloof ik het niet, vóórdat ik het zie." Wij zijn geheel van dezelfde meening. Op dit oogenblik terug te treden zou de grootste fout zijn, welke de Regering begaan kon. Dat hare finantiële voorstellen een hevigen tegenstand zouden ontmoeten , was vooruit te zien. Welke doortastende hervorming in een bestaand belastingstelsel , welk voorstel om nieuwe belastingen bij de oude te voegen , is ooit ergens anders dan met tegenzin en tegenstand ontvangen ? De Regering heeft moeten weten en moeten berekenen , dat dit lot ook aan hare voorstellen zou te beurt vallen. Zij heeft moeten voorzien, niet alleen dat er bezwaren van allerlei aard tegen haar plan zouden opeengestapeld worden , maar welke bezwaren. Deinst zij thans, nu het oogenblik gekomen is om ze te bestrijden en het beginsel harer belastinghervorming krachtig te handhaven, voor die bezwaren terug, dan veroordeelt zij zich zelve. Zij geeft dan het bewijs , dat zij , of ligtvaardig eene hervorming heeft voorgesteld, van welke zij den aard en de gevolgen niet voorzag , of dat zij den storm der oppositie niet durft trotseren. Zij erkent zich dan geslagen vóórdat de veldslag geleverd is. Of zou niet dit berigt, dat de Regering »het aan de orde 3tellen niet meer verlangt," slechts een uitstellen, niet een afstellen bedoeld zijn ? een reculer pour mieux sauter ? Zou de Regering alléén verlangen , het debat over hare finantiele voo ■ stellen aan te houden tot eene kalmere jaarszitting , dat de junijverkiezingen afgedane zaken en contes du temps passé zijn geworden , de kiezers wederom rustende kiezers , met groot verlof naar huis gezonden, en de aanstaande verkiezing eene van deze gevaren in de verre toekomst, over welke niemand zich op het oogenblik bekommert ? Ook in deze , gelijk in de voorgaande onderstelling , zouden wij de fout even groot achten. Door zulk eene zwakheid zou de Regering zich zelfmoorden ; zij zou er niet enkel zich zelve , maar de geheele liberale partij door compromitteren. Wanneer zij werkelijk eene zoo groote hervorming niet durft wagen, met eene vernieuwing der Kamer voor de helft in het vooruitzigt, waarom stelde zij die dan voor op een tijdstip dat van zelf leiden moest tot eene behandeling tegen den tijd der verkiezingen ? Nu is het geschikte oogenblik daar , om deze groote quaestie te beslechten en, laat men het voorbijgaan , dan is het zeer de vraag of er een tweede geschikt oogenblik komen zal. De belasting-hervorming is door de liberale partij zich ten taak gesteld; de Regering heeft er het initiatief toe genomen ; de quaestie is aan de orde en rijp om afgedaan te worden. Om welke reden zou men thans terugtreden? omdat de tijd voor de behandeling vereischt te kort is ? Wij beschouwen dit als louter een voorwendsel. In zes weken, in vier weken tijds kan er geredevoerd worden ad nauseam usque. Die kortheid van tijd is , gelooven wij , een voordeel en niet een nadeel. De Kamer, gesteld voor een kleinen termijn, zal zich bekorten, en dit is, in elk opzigt, een onvermengd goed. Die veel te doen heeft en weinig tijd, leert veel in korten tijd af te doen. Het debat zal hoofdzakelijk een debat van beginsel zijn , een debat over het beginsel der doodehands-, een over het beginsel der effecten-belasting , en daarvoor zijn, als men zich aan een argnmenten-debat houdt, zoovele dagen niet noodig. Als elk der 86 leden ook zijne duit in het zakje wil komen leggen, dan , ja dan is het einde dezer discussiën niet te voorzien, maar dan ook laadt de Kamer al de schuld van en al de verantwoordelijkheid voor deze vertraging op zich zelve. Het Land verlangt geene 86 , zelfs geene 43 redevoeringen, maar resultaten. Ook aan deze quaestie moet, nu zij aan de orde is, een einde komen. Men moet weten wat 's Lands Vertegenwoordiging wil: hervorming van het stelsel van belasten of geene hervorming; een liberaal belastingstelsel of een araiï'-liberaal; een voortgaan op den ingeslagen weg of een terugheer tot het verlaten landsvaderlijk stelsel van verbod en protectie, van premiën op den uitvoer, van verbruiksbelastingen ook op de eerste levensbehoeften , van bevoorregting der voortbrengers ten koste der verbruikers, van begunstiging der grondeigenaren en landbouwers ten koste van de neringdoende burgerij , van vrijstelling van doodehands-bezitters en van hen die hun vermogen in fondsen beleggen. Die keuze moet gedaan worden , zij is onvermijdelijk geworden ; waarom moet zij thans niet gedaan worden, daar zij toch later wel gedaan zal moeten worden ? Zal men later niet weder staan voor dezelfde grieven, klagten en bezwaren ? voor dezelfde oppositie van dezelfde opposanten als nu, maar dan des te meer aangemoedigd en gesterkt door den schroom, dien Regering en Kamer hebben aan den dag gelegd, om dit gevaarlijk onderwerp in discussie te brengen ? Dit motief van bangheid, want dit is het inderdaad, mogen wij niet laten gelden; het is een motief dat noch de Regering, noch de Kamer erkennen kan en erkennen mag, een motief dat men hen niet eens mag toedichten, en toch zou dit het éénig motief wezen , dat het thans niet aan de orde stellen der voorstellen verklaren zon. Het is een onverstandig en een onwaardig motief. Onverstandig , omdat dezelfde reden van bangheid zou blijven bestaan en gaan werken, zoodra de voorstellen aan de orde gesteld werden, na de verkiezingen gelijk vóór de verkiezingen, in 1880 gelijk in 1879. Onwaardig , omdat het zou aantoonen , dat het ministerie en de liberale Kamermeerderheid meer op zelfbehoud en bestendiging hunner positie bedacht waren , dan op het in praktijk brengen hunner beginselen. Men moet ook deze quaestie aandurven en ook dezen heeten strijd durven strijden, al voorziet men dat de kans gewaagd en de uitslag onzeker is. Den avond vóór een veldslag is geen aarzelen en weifelen meer geoorloofd. Men verschuilt zich dan niet, maar blijft op zijn post staan, met een moedig zelfvertrouwen, dat de vlag onder welke men strijdt de vlag der overwinning zjjn zal, want ook voor de politieke strijders geldt de oude ruitersleuze : Und setzet ihr nicht das Leben ein , Nie irird euch das Leben gewonnen seyn. Wij vertrouwen dan ook, dat het gerucht uit 's Gravenhage verspreid een gerucht is uitgestrooid door de vijanden van het ministerie en van de liberale meerderheid der Kamer. Ware het ministerie werkelijk zoo zwak , om het aan de orde stellen (liever het in discussie brengen, want aan de orde gesteld zijn de voorstellen,) harer voorstellen »niet te verlangen", en ware de liberale meerderheid zoo zwak om aan dit ziekelijk verlangen toe te geven, zij zouden beiden, in zedelijken zin althans , abdiceren. Hoe lang zou, na dit gemis aan moed getoond te hebben, deze angstige Regering door de liberale partij als hare Regering kunnen aangemerkt worden, en deze angstige meerderheid als hare meerderheid? Laten zij , desnoods, liever met eere sneuvelen als met oneer blijven leven. Gedragen Regering en meerderheid zich kloek, dan twijfelen wij geenszins aan de overwinning, maar zelfs eene nederlaag 'verkiezen wij boven een lafhartig ontwijken van den strijd. Deze overwinning, buitendien, zou de overwinnende tegenpartij wel eens in groote verlegenheid kunnen brengeij. Wat zouden zij er mede kunnen doen ? De tegenpartij zou den dag na de overwiuning staan tegenover dezelfde moeijelijkheden , waartegenover de overwonnen partij den dag vóór de nederlaag gestaan had. Te-korten hier en in Indie, eene raming van uitgaven die volstrekt niet gebalanceerd wordt door de raming der middelen, zijn vraagstukken die men niet oplost met wat phrasen f een stortvloed van redevoeringen en een afkeurend votum. Wat de anti-liberale partij in het belastingstelsel niet wil, weten wij : geene inkomsten-belastingen o. a. en geene kapitaalsbelastingen ; maar wat, na al hetgeen zij afgewezen heeft, wil zij wel, en vooral, wat van hetgeen zij wil kan zij ? Zij zou dan met haar stelsel, met het anti-liberaal-belastingstelsel voor den dag moeten komen, en wij wachten haar daar aan het werk. In dezen onlandskinderlijken tijd restaureert men zoo gemakkelijk het landsvaderlijk stelsel niet, zelfs niet op het gebied van het finantie- en belasting-wezen. Er artikels en correspondentien op het steeds voorbeeldeloos geduldig papier over te schrijven, is gemakke­ lijk genoeg, en zelfs er bundels redevoeringen over te houden. Maar ook de anti-liberale minister van Finantien zal heel wat meer en wat anders te doen vinden , en spoedig bemerken , dat de oude finantie- en belastingkunst eene verouderde, verlaten en versleten kunst geworden is. De schaduwen van do zonnewijzers gaan in onze anti-mirakeleuze tijden geene tien graden meer naar achteren , zelfs niet op het gebod van den vroomsten en meest godvruchtigen man. --- 5) De bloedkoralen speld. HET FLUWEELEN MASKER. René liep steeds regtuit, zonder zich om den weg te bekommeren, dien hij volgde. Place Royal was hij schuin overgestoken en de eerste «traat de beste ingeslagen. Hij bewoonde eenige kleine kamers in de straat Artois, op den hoek van de straat Provence, en wanneer hij den naasten weg daarheen had willen volgen, zou hij de boulevards hebben moeten houden in plaats van, zooals nu, door allerlei kleine en naauwe kro kelende straten te dwalen. Nu eens sloeg hij reges dan weder links om, totdat hij eindelijk op zeker punt niet meer wist waar hg was. De verlichting in het jaar 1821 liet nog zeer veel te wenschen over. Sedert drie jaren kende men toen het lichtgas , maar de eerste proeven , die men daarmede gedaan had, waren niet met den besten uitslag bekroond geworden. De stad werd dus nog door die ouderwetsche lantarens verlicht die aan een touw hingen, welks ^ uiteinden aan weerszijden aan de gevels der huizen bevestigd waren. De toestellen verspreidden zeer weinig licht en doofden telkens uit; bij het flikkerend schijnsel kon men dan ook naauwelijks de namen deistraten lezen, vooral daarde bordjes meest verweerd en verweloos waren. Eindelijk begreep René dat hij genoodzaakt zou wezen om te keeren, daar h Ü zich voor een muur bevond, dien hij ook een kwartier geleden langs was gekomen. Daar hij geen lust gevoelde om den ganschen nacht rond te dwalen, stond hij stil om zich een weinig op de hoogte te brengen. Maar het is minder moeijelijk op den oceaan te gissen in welke rigting het noorden ligt dan in een donkeren nacht in Parijs den weg te herkennen. Geen enkel huis was verlicht en in de straat heerschte een diepe stilte. Het was twee uur in den morgen en het karnaval had den bewoners van deze buurt de naehtrust niet benomen. René liep dus op goed geluk af totdat hij een man tegenkwam, aan wien hij den weg vragen kon. Hij vooronderstelde, dat bij niet ver van zijn uitgangspunt verwijderd moest wezen, maar hij herinnerde zich niet ooit deze straten en steegjes te hebben doorkruist. Wanneer hij naar de Place Royal ging of daarvan terugkeerde, nam hij altijd een rijtuig en lette hij nooit op den weg dien dit volgde. Op zijn herinnering kon hij hier dus niet afgaan, het best was nog den muur te volgen; maar juist toen hij bij zich zelf overlegde wat hem verder te doen stond, meende hij een menschelijke gedaante te bespeuren. Menigeen zou onopgemerkt zijn weg gegaan zijn, om elke onaangename ontmoeting te voorkomen, vooral daar men in dien tijd veel last had van nachtelijke aanvallen en men nooit op de krachtige hulp van de bevolking rekenen kon. Politie was er nog niet en de patrouilles bestonden uit de garde nationale. Maar de graaf was voor niets bevreesd en hij aarzelde geen oogenblik om den man, die ook hem scheen te bemerken, aan te spreken. Hij zag terstond, dat hij zich niet had bedrogen en dat het inderdaad iemand was, die hem teregt zou helpen, maar deze van zijn kant scheen minder geneigd om hem te woord te staan. — Mijnheer! riep René hem toe, een woord slechts. Zoudt gij mij willen zeggen waar ik ben en welken weg ik volgen moet om op de boulevards te komen ? Ik ben verdwaald en moet naar de straat Artois. Toen de graaf dit zeide, bleef de vreemdeling stilstaan terwijl hij een wantrouwenden blik op hem vestigde. Hij zag terstond dat de nachtelijke zwerver in een kraagjas gewikkeld was en een hoed droeg waarvan de bol zeer wijd uitliep en veel op een donderbus geleek, maar door de duisternis kon hij zijn gelaatstrekken niet onderscheiden. — Zijt gij vreemdeling in Parijs? vroeg de onbekende. — Neen , antwoordde René , een weinig verbaasd over deze vraag, in plaats van een antwoerd te ontvangen; maar ik ben in dit gedeelte volstrekt niet bekend en gij zoudt mij zeer verpligten, indien ge mij den weg wijzen wildet. — Ik ben geen straatgids. — Goed! Maar gij zoudt mij toch wel kunnen teregtwijzen. De man aarzelde een oogenblik en mompelde toen eenige en verstaanbare woorden. — Gij zijt in de straat Tixeranderie, niet ver van het stadhuis. — Drommels! Dan ben ik verder van den weg af dan ik eerst c'acht. Om langs het stadhuis naar den boulevard des Italiens te gaan, ben ik een heel eind verdwaald en ik begrijp zelf niet, dat ik me zoo vergist heb. Maar het doet er niet toe. Ik dank u en misschien zult u nu wel zoo vriendelijk willen zijn, mij te zeggen, welken kant ik gaan moet — Gij moet de straat volgen, dan links inslaan, vervolgens weder regts en eindelijk moet gij de vierde straat links houden, die u dan in de straat Saint-Martin brengen zal, en wanneer gij daar zijt... — Dat is al een zeer ingewikkelden wegwijzer, riep René uit. Zoo zal ik nooit teregt komen. Een oogenblik zwegen beiden, daarop hervatte de vreemdeling zachter gestemd : — Het spijt mij , dat ik u niet vergezellen kan, maar ik moet mijn broeder helpen, die daar even gevallen is. — Wat! Is hij gevallen ? — Ja; hij lijdt aan toevallen. Wanneer hem dit overkomt, is hij wel een uur buiten kennis en kunnen wij hem onmogelijk bijbrengen ; het beste is om hem naar het gasthuis te voeren, waar de dokters wel een geneesmiddel hebben. — Waarom brengt gij hem dan niet daarheen ? — Omdat ik geheel alleen ben. Gewoonlijk helpt mijn dienstbode mij. Zij is zoo sterk als een paard. Maar zij is naar het karnaval in Montmartre, en terwijl zij danst, zal mijn broer misschien sterven. De vorige maal heeft de dokter mij gezegd, dat zoo hij niet spoedig geholpen werd, hij aan bet eerste toeval zou bezwijken. — Dat is vreeselijk!... gij woont dus hier in de buurt... en ligt de zieke daar ? — Wij wonen daar, gaf de vreemdeling ten antwoord en wees met zijn vinger op een huis , dat René naauwelijks onderscheiden kon. Mijn broeder en ik leven van ons geld en wonen in een benedenhuis. Dat hebben we voor zijn toevallen gedaan , dan behoeven we geen trappen te klimmen. Ik zet hem in een draagstoel dien ik juist daarvoor gekocht heb, en met mijn dienstbode Javotte breng ik hem dan naar het gasthuis, dat hier niet ver verwijderd is. Van nacht weet ik echter geen raad met hem. Ik heb den armen jongen in zijn stoel gezet, maar alleen kan ik hem niet dragen. — Mijnheer, zeide René, die zeer goedhartig wa s , ik wil u gaarne even helpen. Wilt gij dat ik een geneesheer halen ga? Zoo gij hier iemand in den omtrek weet te wonen, wijs mij dan even den weg, dan zal ik daarheen gaan. — Neen , dat is niet noodig, mompelde de onbekende. Niemand dan de dokter, die de zieken van de zaal Saint-Pierre behandelt, kan de kwaal van mijn broeder genezen. De dokters kosten, tegenwoordig veel geld en wij zijn niet rijk. ---