Arnhem, 13 Januari. Thermometer (8 u. 46 50 12 u. 48 50 F.) Fortin's Barometer, B. Holsboer, (12 u.) 744.5 Daling 11.1 mM. Nog dalende. Windstreek ZW. Windkracht I. Hoogte van den waterspiegel aan de peilschalen te Arnhem bij |de brug: 7.85 M + AP. = Amst. Nulp., w M o.88'M bov. of + Amh. Nulp. 1 vvas 0 ciV1, Te Keulen 1.22. Was 5 cM. MAAN: V. M. 3 Jan. L. K. 9 Jan. N. M. 17 Jan. E. K. 2 5 Jan. --- BEKENDMAKING. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem; Gelezen het besluit van Gedeputeerde Staten van 5 Januari jl., no. 144 („Provinciaal Blad" no. 3); Brengen ter kennis van belanghebbenden: dat het tijdstip voor het houden van stierenkeuringen in 1904 in deze gemeente is vastgesteld op Maandag 18 April a.s., des voormiddags ten 10 uur, en dat op voorschreven keuringen tevens gelegenheid zal worden gegeven alle goedgekeurde stieren van een toela;ingsmerk te doen voorzien, waardoor op deze niet toepasselijk zullen zijn de verbodsbepalingen van artikel 1 van het Reglement op het weiden en leiden van stieren in de provincie Gelderland („Provinciaal Blad" no. 106 van 1900). Arnhem, 11 Januari 1904. Burgemeester en Wethouders voornoemde S\veerts. De Secretaris, A. J. Kronenberg. --- RECHTSZAKEN. Voor de Rechtbank. Mevrouw v. S. v. d. A. had, niettegenstaande ze van haar tegenwoordige dienstbode zeer ongunstige getuigen had gekregen en wist dat deze geen juist begrip had van 't „mijn en dijn , haar in begin Augustus toch maar in dienst genomen, hopende haar door een zachte behandeling wel op het goede pad te zullen brengen. Die verwachting heeft Dina, zoo heet het dienstmeisje, jammerlijk beschaamd, want van begin Augustus tot einde September van het vorige jaar heeft zij meermalen getoond dat haar willen verbeteren „den Moriaan gewasschen" is. Ze oordeelde het makkelijkei door het wegnemen van beddelakens, handdoeken, servetten, vitragegordijnen, kleedjes, kopjes en schotels, borden en een presenteerblad, in 't kort al die voorwerpen, die de noodzakelijke attributen van een huishouden uitmaken, een inventaris bijeen te krijgen, dan door die zaken te koopen. Reeds toen bekl. een paar dagen in dienst was, werden enkele voorwerpen vermist — mevrouw heeft haar eenige malen tot een gedeeltelijke bekentenis en teruggave van het gestolene kunnen brengen, maar telkens weer werden dingen vermist en ook niet alles werd teruggegeven. Toen werd, nadat pogingen om haar tot eene volledige bekentenis te brengen, schipbreuk hadden geleden, het noodig geoordeeld er de politie in te mengen. Bekl. heeft toen een volledige bekentenis afgelegd en een ook in ons blad te dezer zake meegedeeld bericht meldde dat de gestolen voorwerpen gevonden waren bij haar vrijer. Daarvan bleek nu ter terechtzitting niets, wel vertelde Dina dat ze was opgestookt door een kameraad en „dat ze dom genoeg geweest was daaraan gevolg te geven". Opmerkzaam gemaakt, dat ze dat nu pas vertelde, haalde Dina met zekere onverschilligheid haar rechter schouder omhoog, eene beweging die haar antwoord meermalen moest vervangen, althans op de ernstige waarschuwing van den president „dat ze mooi op weg was haar toekomst te bederven" en op zijn vraag, „wat er van haar worden moest", gaf ze niet veel meer antwoord dan deze in casu veelzeggende beweging. De ambtenaar van het O. M. meende dat een gestrenge straf hier noodig was, w,aar reeds meermalen geprobeerd was deze diefegge op den goeden weg te brengen. Op den eisch van 3 maanden gevangenisstraf en de vraag van den president, of Dina nog wat te zeggen had, herhaalde zij de bekende beweging. Wat er eigenlijk in den laten avond van 20 December in de Velperpoortslangstraat voor het huis van den bierhuishouder Tj. is voorgevallen, weet precies geen der betrokkenen bij het zaakje. Wel staat het vast dat door Tj. en zijn vrouw, met behulp van nog een paar personen met flesschen en vuil water gegooid is naar het voor het huis staande publiek. De aanleiding ligt volgens bekl. hierin dat het publiek hun huis wilde binnendringen, waarop ze niet gesteld waren. Toen het rumoer goed aan den gang was, zijn een paar agenten van politie gekomen, die bekl. gesommeerd hebben er met gooienuit te scheiden. Een van de beklaagden heeft toen zich uitgeput in het uitroepen van liefelijkheden als: „ga weg of ik maak je kapot" — de andere, dat blijkbaar nog niet voldoende oordeelende, heeft een revolver genomen en gezegd : „als je je sabel trekt, schiet ik je dood." Uit het proces-verbaal blijkt dat een der agenten door twee flesschen getroffen is. Met behulp van nog een paar dienaren van Hermandad zijn bekl. Tj. en zijn vrouw gearresteerd, waarbij zij volgens een getuige zich verzet hebben, terwijl zij zelf zeggen rustig meegegaan te zijn. Een ander vertelt dat de bekl. door het publiek mishandeld zijn, waartegen de agenten hen niet beschermd zouden hebben, nog een ander zegt dat vrouw Tj. een der agenten in den vinger gebeten zou hebben. In ieder geval — de bekl. zijn, geescorteerd door een groot publiek, naar het bureau gebracht. Daar is het naspel van dit komische-tragische voorval afgespeeld tusschen vrouw Tj. en een der agenten. Een der getuigen die door het raam heeft staan kijken, verklaart dat de agent vrouw Tj. bij den nek heeft gevat en in het gezicht geslagen — een andere get. zegt dat de agent alleen een afwerende beweging heeft gemaakt toen vrouw Tj. voor de tweede maal op hem aanvloog. Zij is in ieder geval op den grond gevallen. Ook is bij het geheele voorval nog geschoten, maar wanneer en door wien wordt niet recht duidelijk door de elkaar tegensprekende verklaringen. Want dat was in deze geheele zaak op te merken, dat de gang van zaken naar niemands meening dezelfde is geweest. De behandeling scheen dan ook vrouw Tj. niets te bevallen; meermalen maakte zij opmerkingen en haar verontwaardiging tegen de politie kende ook geen grenzen, vooral toen verteld werd dat zij een hunner in den vinger gebeten zou hebben. De officier van justitie zegt, dat agenten zich maar moeten laten slaan, trappen en tegen den grond gooien, wanneer zij met menschen als deze bekl. te maken hebben. Hij kan zich evenwel begrijpen, dat zij in omstandigheden als deze, wel eens van zich afslaan en al is dit niet te verdedigen, te excuseeren is het wel. Het ten laste gelegde acht hij wettig en overtuigend bewezen; wat de getuigen a decharge vertellen over het later gebeurde, heeft met de zaak zelve niets te maken. Hij requireert voor ieder zes weken gevangenisstraf. De verdediger mr. R. J. de Visser meent, dat in de dagvaarding vermeld had moeten staan, dat de agenten „in de rechtmatige uitoefening van hun beroep waren" — nu dat niet het geval is,^concludeerde hij tot ontslag van rechtsvervolging. Mocht de rechtbank dat niet met hem eens zijn, dan is in ieder geval de tweede beklaagde een voornemen ten laste gelegd, dat zij onmogelijk had kunnen ten uitvoer brengen, immers de revolver waarmee zij dreigde, was ongeladen. Nog merkt de verdediger op, dat de houding van het publiek aanleiding is geweest tot de geheele geschiedenis en dat de agenten de beklaagden niet hebben beschermd tegen de aanvallen van het publiek. Hij doet opmerken dat over het gevallen schot geen naf ere inlichtingen zijn gegeven en dat de verklaringen te dezen opzichte elkaar tegenspreken. Ook die van enkele getuigen a décharge zijn in strijd met die van de agenten, inzonderheid in zake de mishandeling op het politiebureau. Spr. verzocht ontslag van rechtvervolging — in ieder geval een zeer lichte straf. Nadat de officier zijn standpunt nogmaals uiteengezet en de verdediger geantwoord had, weiden we onthaald op een dubbele uiteenzetting van de zaak: eenmaal door den bekl. Tj., die geheel onschuldig beweert te zijn, en vervolgens door zijn echtgenoote, die bewijzen geeft over veel uiterlijke welsprekendheid te beschikken. * Door de Arrond.-rechtbank alhier zijn 12 dezer de navolgende uitspraken in strafzaken gedaan: F. W., arbeider te Westervoort, wegens mishandeling, tot f 12 boete, subs. 20 dagen hechtenis. — G. N. v. V., koetsier te '-Gravenhage, wegens diefstal, tot 14 dagen gev.straf. — J. O., arbeider te Arnhem, wegens strooperij met een wagen, tot 3 dagen gev.straf. — L. H., metselaar te Arnhem, wegens ie. mishandeling, 2e. eenv. beleediging van een ambtenaar in functie, tot 3 weken gev.straf. — J. Th. B., pakhuisknecht te Arnhem, wegens feitelijke aanranding der eerbaarheid, tot 6 maanden gev.straf. — B. A., landbouwer te Zelhem, wegens strooperij met een wagen tot f 3 boete, subs. 6 dagen hecht. — E. E., zeeftemaker te Didam, vrijgesproken. — J. B., daglooner te Wisch, diefstal in ver., 2maal gepleegd, tot 6 weken gev.straf. — ie. G. J. B., 2e. J. B., arbeider te Drempt, wegens strooperij in ver. met een wagen, tot f 2 boete, subs. 4 dagen hecht. — ie. Ja. Ga. N., arbeidster, 2e. Wa. Ba, D., z. b., beiden te Wisch, wegens diefstal, ómaal gepleegd, no. 1 tot 6 maanden gev.straf en no. 2 vrijgesproken. — G. V., metselaar te Zeddam, vrijgesproken. — H. P., schippersloods te Doesburg, wegens diefstal, tweemaal gepleegd, tot 14 dagen gev.straf. — J. P. P„ barbier te 's-Heerenberg. Het vonnis van het kantongerecht te Terborg dd. 25 November 1903 vernietigd en bekl. veroordeeld tot f 1 boete, subs. 1 dag hecht. — P. G. J., arbeider te Millingen, vrijgesproken. — H. v. D., matroos, zwervend, wegens landlooperij, tot 6 dagen hecht. — ie. H. J. D., weversknecht, 2e. W. J. J. D., aibeider, 3e. Tb. E., stoelenmatter, allen zwervende, wegens ie. landlooperij, 2e bedelarij, in ver., tot 2 hechtenisstraffen elk van 3 dagen ieder en opzending voor den tijd van 3 maanden. — H. v. V., wever, zwervende, wegens diefstal, tot 4 maanden gev.straf. — G. R., arbeider te Bennekom, wegens diefstal, 2maal gepleegd, tot 3 maanden gev.straf. — E. M., z. b. te Millingen, wegens eenv. beleediging van een ambtenaar in functie, tot f 10 boete, subs. 14 dagen hecht.— H. J. v. d. L., marskramer te Herveld, wegens mishandeling f 10 boete, subs. 14 dagen hecht. — ie, A. de R., 2e. G. H., sigarenmakers te Rhenen, wegens mishandeling van een ambtenaar in functie, tot 14 dagen gev.straf ieder. —J. E. A., landbouwer te Wijchen, wegens diefstal, tot 14 dagen gev.straf. — Aa. V., z. b. te Nijmegen, wegens mishandeling, tot 3 weken gev.staf. — ie. A. D., arbeider. 2e. H. J. A., z. b., beiden te Nijmegen, wegens diefstal in ver., tot 8 dagen gev.straf ieder. — ie, W. G. A., z. b., 2e. A. D., arbeider, beiden te Nijmegen, wegens diefstal in ver., tot 8 dagen gev.straf ieder. — D. J. d. V., koetsier te Nijmegen, wegens eenv. beleediging van een ambtenaar in functie, tot f 10 boete, subs. 14 dagen hecht. — M. C., kleermaker en barbier te Groesbeek, wegens opz. brandstichting, tot 1 jaar gev.straf. — W. B. v. L., arbeider te Arnhem. Het vonnis dezer rechtbank dd. 20 October 1903 bekrachtigd. — Ja. v. B., z. b. te Nijmegen, wegens diefstal, tot 3 jaar gev.straf. --- EEN ROEMRIJKE TOEKOMST! 1) Naar het Duitsch. Het was werkelijk om aan het twijfelen te geraken. Weer was den cellist Paul Hom de woning opgezegd, en weer moest hij in een hotel wonen, daar hij verzuimd had een nieuwe woning te huren. Waarom alle welgedane weduwen, wier beroep het was kamers te verhuren, zoo grillig waren, hem zoo spoedig' mogelijk op te zeggen ? Hii was toch een net mensch en een aangenaam huurder. Wekenlang gebruikte hij de woning om er alleen 's nachts te slapen en hij snorkte nooit. Dat dan in eens weer in hem de lust tot arbeiden opvlamde en hij dagelijks twaalf uren werkte, daarover toch konden zich de menschen slechts verheugen. Hij verheugde zich tenminste. Maar neen, zij schimpten en zeiden hem de huur op. En toch, bij het huren had hij hun uitdrukkelijk gezegd dat hij cellist was. In het hotel ging het niet kwaad. Maar duur was het, en daar hij bijna altijd aan geldgebrek leed, was het voor hem zoo goed als onmogelijk. O, het was een kruis! Nu moest hij weer dagen lang naar een passende woning zoeken. Was er toch eens iemand die hem dezen last van de schouders nam. Ja, het was een kruis voor alle jonggezellen. Had hij maar een vrouw, die zou al die zaken waarnemen en dan kon hij alleen voor de kunst leven. Op deze wijze vermorste hij zijn besten tijd met allerhande wereldsche dingen. Hij vergat, dat hij menigmaal uit verveling niet wist wat hij zou aanvangen. Want werken was niet steeds zijn „fort". Indien hij geen lessen had moeten geven om niet te verhongeren, waarachtig, hij zou het niet gedaan hebben. Want eigenlijk had hij het niet noodig. Hij speelde op de avondbijeenkomsten van een kommandeerenden generaal, had een Noord - Amerikaansche „tournee" achter den rug en zes van zijn composities waren gedrukt. Hij was alzoo een „gewaardeerd" kunstenaar. Maar het geld, het geld! Zijn klein vermogen was bij de studie opgebruikt — en daarbij had hij meer honger geleden dan gebrast. Het Amerikaansche geld was ook uitgegeven en er waren er niet veel die voor een les tien mark betaalden. Toch had hij genoeg tienmarkleerlingen kunnen hebben, omdat hij de bescherming van den generaal genoot. Maar behalve zijn talrijke bekenden in dezen kring had hij ook een lossen mond. Hij maakte van zijn hart geen moordkuil, hield zijn oordeel over iets in de muziek niet voor zich, en vleide niemand. Op die manier behield hij slechts diegenen zijner leerlingen, die hem werkelijk als kunstenaar waardeerden. 't Was maar goed, dat hij in het restaurant „Askania" en bij den sigarenhandelaar crediet had, anders zou het er menig maal leelijk uit gezien — want zonder warm middageten en tien sigaren per dag, zou hij niet hebben kunnen leven. Nu kwam hij weer uit een huis waarin een weduwe van een „rekenraad" de huur bij vooruitbetaling had willen hebben. Merkwaardig, dat er zoo veel weduwen waren die door rekenen kanselarij-raden worden achtergelaten alsof ze Turken waren. „Lieve God", steunde bij, „wanneer ik getrouwd was, behoefde ik niet met zulke heksen om te gaan. Ja,waarom was dat niet het geval ? Waarom had hem de oude Meiszner's! tweemaal afgewezen, toen hij om Hilma's hand dong ? Omdat hij arm was ? Mijn hemel, de oude Meiszner was als generaal-agent eener levensverzekeringsmaatschappij waarschijnlijk zelf niet rijk. Ja, waarom ? Wist niet de heele wereld, dat hij een groot kunstenaar zou worden ? Wist hij zelf niet dat hij het reeds lang had kunnen zijn, indien hij maar niet bij tijden zoo verduiveld lui was geweest? Ja, hij was oud genoeg om het te weten, want hij was reeds 32 jaar. Maar de oude had het ook weten moeten, want die was nog ouder, die was minstens 64 jaar. Waarom wees hij hem dan af? Hield hij hem voor lichtzinnig ? Ja, lichtzinnig was hij, dat kwam wel uit. Maar daarom had hij juist een energieke vrouw noodig. Maar op die gedachte kwam de oude dikkop niet. En nu moest hijzelf de hemden en kousen tellen en naar woningen omzien, en en de arme Hilma moest zich nog altijd als teekenares in de inrichting voor toegepaste kunst aftobben. Dat wil zeggen, hij geloofde, dat Hilma dat wel gaarne deed. Maar wat hem betrof, waarachtig, hij had meer dan genoeg van dat verwelkte leven. Vóór vier jaar kwam hij het eerst om Hilma — toen was hij niets; voor twee jaar ten tweeden male — toen was hij ook niets. Nu was hij ook nog niets; maar waarom zou hij niet voor de derde maal komen ? Moeilijker dan de beide eerste malen kon het niet worden. Langs den koristen weg wilde hij zich naar de Meiszner's spoeden. . Maar reeds voor het huis met de weduwe die vooruitbetaling eischte, wier begeerlijkheid hij niet had kunnen bevredigen, ontmoette hij Hilma, die van haar atelier kwam. Onstuimig groette hij haar en vertelde haar vervolgens zijn tegenspoed. Zij lachte. Haar lachen hield een weinig spot in en zeer veel medelijden en bezorgdheid. Ten slotte deelde hij haar mede, dat hij naar haar ouders wilde gaan. Maar zij kwelde hem door te zeggen: „Die hebben geen woning te verhuren." — „Maar zij hebben wel een dochter om uit te huwelijken," antwoordde hij. Zij lachte luid. „Ach, stumpert, zal ik misschien voor je gaan huren?" Hij ademde gemakkelijker. „Ja, als je zoo goed wilt zijn." — „En je een schoonen zakdoek in den jaszak steken, als je 's Maandags naar Zijne Excellentie den generaal rijdt?" — „O ja, als je blieft, want ik denk er meest pas aan, als ik al vijf minuten in de vigilante zit." Zij zag hem nog immer schelmsch van ter zijde aan. „En je iederen dag aanzetten tot werken en niet uren lang in het café te zitten ?" — „O ja, als je dat zoudt willen doen, zou je een engel wezen." — „Nu goed, ik wil wel" zei ze ernstig, „maar zonder engelachtigheid." — „Maar dan moet je mij trouwen." — „Dat moet ik zonder twijfel en dat wil ik ook wel. Ik ben nu zes-en-twintig en verstandig genoeg om te onderscheiden wat ik doen en wat ik laten moet." — „Maar je vader?" Dat kwam er zoo echt moedeloos uit. — „Hij zegt noch ja, noch neen. Weet je ook, waarom hij vroeger zijn toestemming weigerde? Omdat wij beiden geen geld hadden. Maar nu heb ik wat. Ik bezit zes duizend mark in Pruisische Staatsobligatiën." — „Zes duizend mark ?" riep hij verwonderd uit. — „Ja, ik heb gespaard, zeg ik je. In de laatste vier jaar meer dan de helft van mijn inkomen." — „Hilma," juichte hij, „je bent tóch een engel." — „Goed, dan maar een engel", lachte ze. Maar dadelijk ging zij ernstig voort: „Met deze som achter ons trouwen we. Mijn ouders zorgen voor den uitzet en de zes duizend mark blijven een spaarduitje, voor het geval het de eerste jaren met je verdiensten eens niet erg mocht willen vlotten. Maar, Paul, je moet je moeite geven om wat te verdienen en het boemelen moet ophouden. Mijn vader zei indertijd, dat hij me in twee jaren terug had, wanneer ik met je trouwde." (Wordt vervolgd). --- ARNHEMSCHE COURANT van Woensdag 13 Januari 1904. TWEEDE (laatste) BLAD. METEOROLOGISCHE WAARNEMINGEN. Woensdag 13 Januari 1904. (Waarnemingen van des morgens 8 uur.) nJ S Barometerstand. O g o TJ