BENOEMINGEN enz. Bij Kon. Besl. is jhr. mr. O. D. van der Staal van Piershil, Hr Ms. buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister te Brussel, in dezelfde hoedanigheid benoemd bij het Groot-Hertogelijke Hof te Luxemburg. Bij Kon. Besl. is J. L. Spier, voorzitter van de vereeniging: Hulpkas voor minvermogende Israëlieten en lid van het kerkbestuur der Israëlietische gemeente te Zutphen, benoemd tot ridder in de orde van Oranje-Nassau. Bij Kon. Besl. is benoemd tot plaatsvervangend lid bij den militieraad in de provincie Drenthe, voor de lichting der nationale militie van 1906, R. Hunse, lid van den gemeenteraad van Assen. Bij Kon. Besl. is voor het tijdvak van I Januari tot en met 31 December 1906 benoemd tot leeraar aan de Rijks- hoogere burgerschool te Gouda S. van Heyningen, tijdelijk leeraar aan die school. Bij Kon. Besl. is aan den eervol ontslagen commandeur der bankwerkers bij 's Rijks werf te Amsterdam H. Kooke, wegens meer dan 55jarigen ouderdom, een pensioen verleend, ingaande 1 October 1905, ten bedrage van f 669 'sjaars. Bij Kon. Besl. is aan den luitenant ter zee iste klasse jhr. C. Hooft Graafland, adjudant van Z. K. H. den Prins der Nederlan en, Hertog van Mecklenburg, verlof verleend tot het aannemen en dragen van het ridderkruis der orde van de Wurtembergsche Kroon, en van het ridderkruis der orde van Berthold den Eerste hem respectievelijk geschonken door den koning van Wurtemberg en den groothertog van Baden. Bij Kon. Besl. zijn benoemd: bij het wapen der art., tot luit.-kolonel, de majoor van dat wapen jhr. F. C van .der Does de Bije, op nonactiviteit; bij het 3de reg. vesling-art. tot kolonel, commandant van het korps, de luit.kolonel van den staf der vesting-art. J. J Berkhout, toegevoegd aan den commandant der vesting-art.; bij het korps torpedisten tot luit.kolonel, de majoor A. N. J. Fabius, commandant van het korps; bij het wapen der inf., bij het 8e reg., tot eerste-luit., de tweede-luit. C. D. Viehoff, van het korps; is toegekend de titulaire rang van kolonel aan den luit -kolonel van den staf der art. J. Knel, directeur van het remontedepot, een en ander met ingang van I Jan. 1906. Bij Kon. Besl. is bij het dep. van Waterstaat benoemd tot adjunct-commies, jhr. H. Strick van Linschoten c. i. en zijn bevorderd: tot hoofdcommies, L. Slagter, thans commies; tot commies, J. C. B. Boucher, M. H. Ullers, P. H. A. Rosenwald c. i. en J. L. Brouwer, allen thans adjunct-commies; tot adjunct-commies, H. Whitlau, J. A. Last en M J. C. A. van der Linden, allen thans eerste-klerk. (Herplaatsing wegens misstelling in de Stct.) Bij Kon. Besl. zijn, met ingang van 1 Januari 1906, bij het aan het Dep. van Koloniën verbonden thechnisch bureau: is bevorderd tot referandaris, de hoofdcommies M. A. van Hasselt, en tot ingenieur iste klasSe, de ingenieur iste klasse titulair J. I. Sluiter; bevorderd tot technis ambtenaar iste klasse, de technische ambtenaar 2e klasse H. L. J. Kooper; aangesteld tot adjunct-ingenieur, de werktuigkundige ingenieur E A. Kruysse en de civiele ingenieur J. Lohmann, beiden thans in tijdelijken dienst bij het technisch bureau; aangesteld tot technisch ambtenaar 2de klasse, J. Fenenga, thans tijdelijk bij het technisch bureau in dienst. Bij Kon. Besl. is benoemd tot 2de-secretaris der staatscommissie voor de binnenschipperij, ingesteld bij Kon. Besluit: jhr. mr. C. L. de Jonge, te 's-Cravenhage. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEEUNGEN BETREFFENDE HANDELSZAKEN. De CoPSetten van de firma C. HUYSER vereenigen élégance, hygiëne en soliditeit. Ieder corset van eiken prijs wordt zonder prijsverhoogiiig naar maat veranderd. --- STATEN-GENERAAL. EERSTE KAMER. Zitting van 30 Dec. Achtereenvolgens zijn aangenomen eenige kleine wetsontwerpen, o. a. de Landsdiukkerijbegrooting en de voorzieningen ten bate van het losse personeel dier drukkerij. Bij dit laatstbedoelde ontwerp stelde de Minister Rink tegenover de bezwaren van den Heer Stork in het licht, dat het hier geldt eene speciale regeling, in een zeer bijzonder geval, op overwegende gronden. Deze regeling zal dus in het vervolg niet als een motief voor werklieden in andere staatsbedrijven kunnen gelden. Voorts werden aangenomen Hoofdstukken I en VII der Staatsbegrooting voer 1906. Daarna is aangevangen het debat over de Middelenwet en de daarin opgenomen heffing van 10 opcenten op bedrijfs- en 10 opcenten op de vermogensbelasting. De heer van Zinnicq Bergmann liet dematerieele bezwaren rusten, omdat hij, hoewel tegenstander van opcentenheffing, zich toch niet vrij gevoeld om tegen de Middelenwet te stemmen. Spreker bepaalde zich tot formeele bezwaren. Het deed hem leed, dat de Eerste Kamer te kort werd gedaan in haar recht om zich over dit wetsvoorstel, dat eene nieuwe belastingheffing beoogt, vrij uit te spreken. Door het benemen van de gelegenheid om zich vrij vóór of tegen opcentenheffing uit te spreken, wordt te kort gedaan aan het medezeggingsschap der Eerste Kamer. Op dit tijdstip acht spreker het echter niet gerechtvaardigd tegen de Middelenwet te stemmen. Hij hoopte echter, dat de Kamer niet meer voor deze omstandigheid zal worden geplaatst. In dien geest stelde spreker, mede namens verschillende partijgenooten, eene motie voor, luidende: „De Eerste Kamer, gezien het voorstel der Regeering om in de Middelenwet op te nemen eene heffing van 10 opcenten op de Bedrijfsen de Vermogensbelasting, „overwegende, dat een belangrijke financieele maatregel als die, welke zoo nauw verband houdt met het bestaande belastingstelsel, behoort te worden onderworpen aan het vrije oordeel der Volts vertegenwoordiging in haar geheel, en dus bij afzonderlijk wetsvoorstel had moeten worden aanhangig gemaakt, „spreekt het vertrouwen uit, dat de Regeering hiermede in het vervolg rekening zal houden." Deze motie werd tegelijk met de Middelenwet behandeld. De heer Godin de Beaufort keurde ook af, dat de Regeering met de Middelenwet de voorgenomen opcentenheffing er wil doorhalen. Hoewel oordeelend, dat verwerping van de Middelenwet geen nadeelige gevolgen behoeft te hebben, verklaarde spreker toch niet tegen de Middelenwet te zullen stemmen, omdat hij de Regeering niet zonder waarschuwing onvoorbereid wil plaatsen voor een geval, dat nog nooit is voorgekomen. Spreker zal stemmen vóór de motie-Bergmann, welke een waarschuwend karakter draagt. De heer Vening Meines z, oordeelende, dat de Regeering artikel 174 der Grondwet — waarbij bepaald wordt dat alle belastingen moeten steunen op de wet — uit het oog heeft verloren, verklaarde zich eveneens vóór de zijns inziens zeer correcte motie. Spreker deed uitkomen, dat de politiek hierbij is uitgesloten en het uitsluitend geldt de handhaving van de rechten der Eerste Kamer (bravo's). De Minister van Financiën, de heer de Meester, verzekerde pertinent, dat indien het volgend jaar nog opcentenheffing noodig mocht zijn, hij een voorstel daartoe zal doen in den vorm zooals door de sprekers wordt gewenscht. Na 's Ministers verklaring werd de motie ingetrokken, en werd de Middelenwet zonder stemming aangenomen. Na aanneming van eenige kleine wetsontwerpen is de Kamer verdaagd tot Maandag 8 Januari, des avonds halfnegen. --- BUITENLAND. Rusland. Het laatste verzet van de opstandelingen te Moskou is gebroken. Nadat zij overal waren verjaag i en uit alle huizen waren verdreven, hebben zij zich teruggetrokken in de fabriek van Prochorof en in de wijk Preana. Ongeveer 10000 man waren hier bijeengetrokken, die een laatste, wanhopig verzet boden tegen de aanrukkende troepen. Van 's morgens vier uur tot tien uur werden Zaterdag de verschillende barricaden en de fabriek van Prochorof met kanonnen beschoten. Hierna werden de barricaden stormenderhand door de troepen genomen. De opstandelingen gaven zich ten slotte op genade of ongenade over en leverden de wapens uit. Hiermede is het oproer als geëindigd te beschouwen. Wel vallen er in de stad nog talrijke ongeregeldheden voor, maar de troepen, die voortdurend versterking ontvangen, zijn meester van den toestand. Over het laatste verloop van den strijd zijn nog de volgende bijzonderheden bekend geworden. Een ber.de opstandelingen heeft getracht met de Regeeringsoverheden tot een schikking te komen. Zij boden aan, de wapenen uit te leveren en zich over te geven, als hun een vrije aftocht werd gewaarborgd. Toen die voorwaarden werden afgewezen, verschansten de opstandelingen zich in huizen, welke naar men bericht, door de troepen werden genomen. Behalve in de fabriek van Prochorof hadden de stakers zich ook verschanst in de fabriek van Schmidt, die met de aangrenzende huizen in brand geschoten werd. Eenige opstandelingen kwamen in de vlammen om. Ook andere huizen werden door de kanonnen tot puin geschoten, daar dc opstandelingen, die zich daar bevonden, weigerden, zich over te geven. Er zijn velen in hechtenis genomen. Gewond zijn 17 officieren en 49 soldaten. Het aantal gedoode en gewonde opstandelingen is niet bekend. Verder is Zaterdag het groote, vijf verdiepingen tellende huis Kürnof met geschut beschoten. In het binnen het district Moskou gelegen dorp Nowaja Derefnia trachtten huiseigenaren een bende rebellen te verdrijven, die in een kroeg waren gevlucht en vandaar op de inwoners schoten. Men omsingelde de kroeg en slak ze aan alle kanten in brand. Toen rukten kozakken aan. De verdere afloop is niet bekend. Uit deze berichten blijkt voldoende, dat de opstand te Moskou onderdrukt is en de revolutionaire beweging eene gevoelige slag heeft ontvangen. In Peterburg schijnen de leiders der revolutionairen echter niet afgeschrikt te zijn door dit voorbeeld en hebben zij heden den gewapenden opstond geproclameerd. Spoedig zal wel blijken of dit niet een laatste wanhoopsdaad is, teneinde de mislukte staking aldus te doen slagen. In de overige plaatsen is de rust nog niet hersteld, doch de beweging mist daar de goede leiding, die zij in Moskou had en ontaardt meestal in een kortstondige plunder- en moordpartij, die spoedig door de troepen onderdrukt wordt. Zoo is het b v. te Saratof tot een botsing gelsomen tusschen kozakken en arbeiders. Toen de menigte op de kozakken vuurde beantwoordden laatstgenoemden het vuur. Drie personen werden gedood en ongeveer twintig gewond. Te Odessa zijn ; n een groot koffiehuis gisteren vier bommen geworpen, die groote verwoesting hebben aangericht. Er zijn verscheiden personen gewond. Ook op andere plaatsen zijn bommen gevonden. Tusschen de stations Snamonskaja en Trepofka zijn twee militaire treinen op elkaar geloopen. Twaalf menschen zijn omgekomen. Op den Jekaterma-spoorweg heeft de revolutionaire beweging Bachmut als middelpunt. De stations langs de lijn zijn in handen van oproerlingen, bij wie zich landlieden hebben aangesloten. De stad Bachmut is in staat van beleg verklaard en generaal Sandetzky tot gouverneur benoemd. De stad en de provincie Kaluga zijn in staat van beleg verklaard. In Nisjni-Novgorod neemt de opstand hoe langer hoe grooter afmetingen aan, aan het schieten komt geen einde en de maatregelen, door de overheid genomen tot onderdrukking van den opstand zijn afschrikwekkend. De fabrieken van Somorvo dicht bij Nisjni-Novgorod staan in vlammen. Meer naar het Oosten toe zijn de opstandelingen volkomen heer en meester, de belangrijke wapenfabrieken van Hatoemski in het Oeralgebergte o. a. zijn in hunne handen. Uit F r a n k r ij k. Ook de „Echo de Paris" komt met een onrustbarend bericht inzake de Marokko-conferentie. Volgens dit blad heerscht er te Toulon ïedert eenige dagen een koortsige bedrijvigheid in het arsenaal. De meest tegenstrijdige geruchten gaan er rond, maar volgens de algemeene opvatting, wil de Regeering zich gereed houden voor elke gebeurtenis, die uit de Marokkaansche conferentie zou kunnen voortkomen. — De „Debats" deelt mede, dat alle Fransche kardinalen besloten hebben zich bij de scheidrngswet neer te leggen en in Maart de bisschoppen bijeen te roepen, ter beraadslaging, waarschijnlijk te Lyon. Volgens het „Petit Journal" hebben echter twee kardinalen zich beslist vijandig tegenover de wet geplaatst. Het aantal werkeioozen in Engeland en Wales, die thans ondersteuning genieten, bedraagt thans 869,777. Te Londen zijn er 138.276. Voor geheel Engeland is er één ondersteunde arme op iedere 39 inwoners. — Gisteren is in Engeland de vreemdelingenwet in werking getreden. Reeds dadelijk werden te Grimsley, Newhaven en Dover verschillende immigranten aangehouden. Te Grimsby werden b.v. 22 uit Hamburg aangekomen Russen, zeventien mannen en vijf vrouwen, afgewezen. Deze kwamen echter in appèl bij den Raad van immigratie, met een beroep op een artikel in de wet, dat een uitzondering maakt voor politieke vluchtelingen, die zich aan dwingelandij onttrekken. Naar uit Londen gemeld wordt is uit een getal van 42 emigranten uit Hamburg, aan 24 krachtens de nieuwe vreemdel ngenwet, de landing geweigerd. In J a p a n heerscht thans in verschillende distric ten de pest. In Osaka, Kobe en in 't Westenvan 't Rijk moeten reeds 200 gevallen zijn voorgekomen. In het Noorden wordt de hongersnood met den dag nijpender. Niet minder dan 2 800.000 personen moeten ondersteund worden. Ruim 680.000 zijn op het punt van gebrek om te komen. Meermalen heeft men glimlachend de schouders opgehaald over het Bondsparlement in Australië, dat nu en dan zonderlinge proefnemingen deed op parlementair gebied. Dat dit Parlement echter volkomen met zijn tijd meegaat, blijkt uit de wijze waarop de heeren afgevaardigden hun taak opvatten. Evenals in verschillende Europeesche landen tracht de oppositie in het Australische Parlement stelselmatig de beraadslagingen te belemmeren, zoodat er geen besluiten genomen kunnen worden. Bij de laatste zitting werd weer het oude spelletje gespeeld, de oppoistie-leden namen om beurten het woord en hielden weder lange redevoeringen ; een van hen las zelfs tien uren aan een stuk voor uit een geleerd werk van May over het Parlementaire stelsel. De voorzitter zag dan ook geen kans de vergadering te sluiten en dus bleef men bijeen. De leden der oppositie lieten kussens en dekens in de vergaderzaal brengen en deden om beurten een dutje op den vloer. Een der zaalbedienden, die het kussen van dr. Culpin onder diens hoofd wegtrok, kreeg het met den waardigen volksvertegenwoordiger aan den stok. Na een verwoed gevecht behaalde dr. Culpin de overwinning, zoodat hij zijn gestoord slaapje kon hervatten. Na drie dagen en drie nachten begon men het spel eindelijk moe te worden en kon Minister Deakm de vergadering sluiten. Uit Zuid-Frankrijk. (Van onzen Italiaaanschen correspondent:) Monte CarloJ Er rust een plicht op me. dat voel ik ter dege. 'k Ben naar Zuid-Frankrijk afgezakt en 'k het verscheiden dagen aan de Riviera vertoefd. Ik heb de redactie beloofd over m'n reis naar en do-r Zuid-Fiankrijk wat te vertellen. Dus.... er valt niet aan te ontkomen, 'k moet over Monte Carlo schrijven. Dat is mijn dure plicht. Duur in figuurlijken zin. Eigenlijk moest die duuite volstrekt niet alleen figuurlijk zijn. Om waardig te kunnen uitpakken over zulk een onderwerp moet men in den grond al z'n nog overgebleven chèques en goudjes verspeeld hebben en slechts door een plotseling als ea ex machina zich opdoende schatrijke erfgename, die men & bout portant z'n liefde verklaart en subitissimo trouwt, oftewel door een milde remuneratie voor thuisreis van de heeren commissarissen der Bank van zelfmoord zijn teruggehouden. In zoo'n geval — in 't laatste nl., in 't eerste heeft men verder niets noodig — schrijft men voor „Harper's Weekly" voor 't „Strand" of voor „Die Woche" fel spanneude vervolgnovelles: „De Speelduivel dooreen Verleide", of zoo iets. Die worden dan later door „Boon" vertaald, verschijnen in de „Prins" en worden ten slotte afzonderlijk uitgegeven op de manier van Sherlock Holmes en Martin Hewitt. Als men 't handig aanlegt, kan men misschien van de speelkank nog veel geld loskrijgen, 'tzij om publicatie tegen te gaan, 'tzij om die te steunen. Onder 't schrijven word ik werkelijk warm voor zoo iets avontuurlijks. Maar ik draag een lorgnet en mijn baardgroei laat nog veel te wenschen over, dus ben ik niet geschikt voor een vrouwen bekorende romantische verleide-verleidersrol. Als men met de electrische tram rijdt van Nizza naar Monte Carlo maakt men ongetwijfeld een van de mooiste tochtjes, die tot nog toe op onzen planeet per electrisch vervoermiddel kunnen worden gedaan. De rijweg volgt voortdurend de kust. Een beschrijving te geven zou absoluut verloren moeite zijn. Ik zelf heb vroeger enkele, en daaronder welsprekende gelezen, maar nu ik zelf gezien heb, weet ik dat al die mooie woorden in geen enkel opzicht in staat zijn eenig idee van de werkelijkheid te geven. 't Vorstendom Monaco is maar erg klein. Als men er midden op staat, op 't plein voor het slot van den vorst, dan kijkt men er, geloof ik, aan alle kanten absoluut glad over heen. Van drie windstreken weet ik 't vast, alleen van den zeekant ben ik niet heel zeker, want ik moet bekennen dat ik niet de minste notie heb, hoever zich de „territoriale wateren" van het principaat uitstrekken. Dat kleine stukje land, voor het vierkante mijlental waarvan menig landheer den neus zou optrekken, heeft echter verscheiden dingen, die het op één lijn stellen met de allergrootste van z'n collega's. Zoo vindt men er een staand leger minstens ten getale van vijf man. Want zoovele soldaten heb ik er gezien, die niet dezelfde gelaatstrekken vertoonden onder en boven de zonderlinge, onkrijgshaftige, schijnbaar uit de mode geraakte militaire kleedij. Verder heeft men er eigen postzegels, wat me een bankroetje van een twintig centimes bezorgde. 'k Had nl. een paar prentkaarten geschreven uit Monte-Carlo. Hoe zou ik anders ? En daarop had ik te goeder trouw Fransche postzegels geplakt. Voor alle zekerheid keek ik nog eens in Baedeker, en iawel hoor ! „Eigen postzegels, Fransche niet geldig." 't Zou voor de geadresseerden sneu geweest zijn, als ik even naar de naastbijgelegen Fransche bus was geloopen, en dus offerde ik maar een paar koperstukken aan de schatkist van het Rijkje. Gelukkig houden ze er geen eigen geld op na. Dat zou te lastig zijn met die speelbank, ziet u. Eveneens hebben ze er één ding niet, dat bewoners van andere Staten niet ongaarne zouden ontberen. Er wordt in Monaco geen belasting betaald. De Bank dekt wel de uitgaven voor „publieke werken" en voor het diepzee-onderzoek, waarmee de vorst zich onledig houdt. Ik moet toegeven, dat andere vorsten zich wel eens met mir.der respectabele dingen hebben beziggehouden. De speelbank dan is gevestigd in het „Casino", een enorme weelderig gebouw in overdreven prachtstijl opgetrokken en gedecoreerd. Aan de landzijde strekt zich een breede boulevard, zal ik maar zeggen, uit naar de bergen toe, die al heel dicht bij zijn en bezaaid met hotels de tout premier ordre, 't een al weelderiger dan 't andere. Vlak naast 't Casino is 't filiaal van het Credit Lyonnais, de grootste Bank in Frankrijk. Dat is gemakkelijk voor de rijkaards. Van de zee wordt 't Casino slechts gescheiden door een groot terras of eigenlijk een opeenvolging van telkens lager liggende terrassen. Op 't onderste, niet toegankelijk voor niet-betalend publiek, heeft men de beroemde, ik zou graag zeggen, beruchte duivenschieterij. Op een grasveld ziet men stervormig looppaden, die de schietbanen vormen. Aan 't eind van ieder is een hokje. Hierin sluit een bediende een duif. Waarschijnlijk op een wenk van den schutter wordt automatisch 't deksel van hokje geopend, de duif vliegt op en paf, paf, klinken twee schoten. M'n wetenschappelijke zin heeft me er toe gedreven een keer of twintig het resultaat op te merken. In slechts één geval heb ik — toen tot mijn groot genoegen — de duif ongedeerd weg zien vliegen, 't Schijnen goede schutters geweest te zijn, die 't pis ooi voerden I De getroffen duiven, die nooit weg konden komen, omdat er een vrij hoog hek staat om 't grasveld, werden door een „heuscben" jachthond geapporteerd. Of men zijn jachtbuit mag behouden misschien zelfs met een briefje op zegel er bij : „Het bestuur van den Tir aux pigeons staat borg voor de echtheid", — dat weet ik niet. Ik heb 't niet willen vragen ook. 'k Heb me vroeger altijd verbeeld, d it men als vreemdeling maai zoo de speelzalen binnen kon loopen en als men dat verlangt z'n goeie geld aa.i 't lot ter prooi geven. Maar zoo heet makkelijk gaat 't toch niet. Men moet zich legitimeeren. 't Is namelijk aan de bewoneis van het vorstendommetje en aan de beambten uit de naburige Fransche departementen verboden, de speelzalen te betreden. Nu heb ik waarschijnlijk de heeren eenigszins wantrouwig gemaakt door mijn manier van identiteit bewijzen. 'kLiet een Hollandsch, Engelsch en Italiaansch papier zien. Dat scheen wel voldoende m'n vreemdelingschap als vaststaande aan te nemen. Maar de gewichtige mijnheer, die, als eerste van een tij van wel twintig even gewichtige mijnheeren, gepresideerd door een nog gewichtiger, mij te woord stond, zette een eenijszins benauwd gezicht. Hij vroeg me in welk hotel ik woonde. Ik zei, dat ik in Nizza was en noemde 't hotel. Ten slotte kwam het hooge woord er uit. Of hij m'n rondreisbiljet mocht zien. Nu had ik natuurlijk geen rondreisbiljet en ik had een enkele reis Nizza—Monte Carlo genomen, omdat ik van La Turbie terug wilde loopen. Zoodat ik absoluut geen spoorkaartje kon vertoonen. Men vraagt mij te wachten. Ernstig gesprek tusschen den heer en den president. Eindelijk komt men terug, geeft me m'n papieren weerom en verzoekt me te wachten. JJan zal men me iemand meegeven. Of dat nu altijd gebeurt weet ik niet. Maar ik kan me voorstellen, dat 't niet hebben van een rondreisbiljet, d. w. z. een verzekerden terugkeer, de directie voor eigen portemonnaie deed vreezen in geval ik de mijne in de hunne leegen mocht. In één woord, ik kreeg een heel vriendelijken mijnheer mee, die me eerst alleen liet, toen hij me in de ongevaarlijke leeszaal had geloodst. Gelukkig was ingrijpen zijnerzijds niet noodig; 'k heb zelfs niet den traditioneelen rijksdaalder, den laagsten inzet, verspeeld. Zoozeer stond me alles wat ik zag, tegen. Die tafels vol met goud, hetwelk telkens bij hoopjes door de harken der croupiers wordt heen en weer geschoven, de benauwende stilte, die er heerschte, slechts afgebroken door de woorden, die 't spel vereischt, door den klank van het metaal en door het kraken der bankbiljetten, — 't is me alsof ik bij de herinnering dat alles nog proef op m'n tong. De zalen zijn groot en hoog, rijk, te rijk zelfs versierd met allerlei ornamenten van wit en goud. Soms maakte mijn geleider me attent op een aardig schilderij, dat tusschen al dat overladene als verdween. Maar ik keek naar de menschen, die daar schijnbaar correct en onbewogen den loop van het balletje volgden of opletten hoe de kaarten vielen. Ik htD er echter niets gevonden van de groote vrouwenschoonheid, de weelde van diamanten, waarover men altijd leest, als men een bpek over Monte Carlo opneemt. Misschien ben ik er niet op den juisten tijd van den dig geweest, misschien niet in de „haute saison". Wat ik echter gezien heb, was voldoende mij niet te doen begeeren terug te keerén. Als 't toeval me nog weer eens naai die stranden van zalige „winterlente" brengt, dan treed ik voor mijn eigen genoegen niet weer die zalen binnen. Als ik me weer laat introduceeren, zal 't alleen zijn om de Hollandsche couranten in te zien, die men er gratis lezen kan. Dat beweer ik nü, maar in den grond weet ik al zeker, dat ik, wanneer ik er terug kom, weer de speelzalen zal doorloopen en — wie weet — dan misschien zelfs een rijksdaalder wagen .zal ! Van Monte Carlo gaat een tandradspoorsteil naar boven tot op een hoogte van ruim 400 M. Daar ligt La Turbie, al lang weer op Fransch grondgebied. Van daaruit hesft men een magnifiek overzicht over 't vorstendom en de omliggende streken, men ziet er zelfs al 't begin van Italië. Daar hoort men niet meer 't knallen der schoten, die al maar door aan duiven 't leven kosten, vandaar ziet men het Casino niet. 't Dorp La Turbie is armoedig, om niet te zeggen vies. en aan een groote waschinrichting, zooals men ze in Italiaansche dorpen ook overal ziet, waren veel gezonde meiskes bezig in 't stroomend water van de afgeleide beek 't linnen weer , tot „witgoed" te maken. Vandaar ben ik den weg door de „Grande Corniche" gewandeld naar Nizza terug. Toen heb ik voor 't eerst 't Alpengloeien gezien en genoten van het neerzien op de lichtenzee der weeldestad. Toen was Monte Carlo uit mijn herinnering weggezonken, en ik ben niet gegaan naar de hoofdstraat en niet naar de Promenade des Anglais , maar ik heb in een zijstraat m'n avondmaal genomen en daarna heb ik mijn kamer opgezocht en de laatste troebeüng, die Monte Carlo in me had achtergelaten, verslapen. ---