ARNHEMSCHE COURANT van Zaterdag 16 Maart 1901. TWEEDE BLAD. Brieven uit de Hofstad. 's-Gravenhage, i3/'4 Maart J9 01 - Voor velerlei bouwwerk, hier en l ate en nog vrij voelbare winter, dien ons gebracht heelt, niet voordeelig gewt. . kon b.v. de aannemer der tweede H. B. S., die op de Stadhouderslaan ta"breeden gevel afteekent, volstrekt niet naar wc ^ schieten. Het schijnt dan ook reeds zeker, dat dit gebouw wel niet met den aanv . a ,® , nieuwen cursus, 1 September, zal kunnen be trokken worden; het zal al wél zijn w . na afl )op der Kerstvacantie kan worden in dienst gesteld. Voor den regelmatigen gang van1 ons middelbaar^ onderwijs is dit natuurlijk jammer, met de voorbereiding van den bouw is weer te veel tijd zoek gemaakt, zooals hier trouwens wel meer ^Ook'op den voortgang van het werk, dat aan de Zeehelden-wijk en aan het verder gelegen «Duinoord» een hoognoodige verruiming van den druksten gemeenschapswee met de oude stad verschaffen zal, heeft de winter een vertragenden invloed geoefend. De overkluizing van het grachtgedeelte aan den hoek der Kortenaars- en der Toussaintkade en, in verband hiermede, de opruiming der brug bij de Anna -Paulownastraat, zijn nog geenszins voltooid. Van een oplevering met 1 April, waarop men hoopte, kan geen sprake zijn. De omwonenden zullen nog vrij lang het ongelief, dat deze ombouw veroorzaakt, ondervinden en de passage blijft daar dus sommige uren lastig en voor menschen, die wat slecht ter been zijn, zelfs gevaarlijk. De tram zal mede het oogenblik zegenen, waarop die brug, waarover twee harer lijnen loopen, zal verdwenen zijn, te meer daar het bovendek der brug allengs in déplorablen staat geraakt, hetgeen bij het veelvuldig ge»ij aldaar, ook met zware omnibussen, zoodanig wordt, dat daaraan vermoedelijk de talrijke ontsporingen op die plek te wijten zijn. Of de activiteit van den aannemer mede te wenschen overlaat, zooals de buurtbewoners beweren, kan ik niet uitmaken. In een ander deel der stad is de uitvoering van een ander nuttig werk begonnen, namelijk de demping der Amsterdamsche Veerkade, waarop dan de demping der Stille Veerkade volgen zal, alsmede die van 't deel der Paviljoensgracht, dat nog open ligt. Wegens den toestand der Haagsche wateren zal men deze dempingen niet betreuren — met uitzondering van de veerschippers op Leiden en Amsterdam, die zich voortaan met een meer afgelegen ligplaats moeten tevreden stellen. Maar wat schilderachtigheid betreft, verliezen wij er wel bij. Speciaal aan de Amsterdamsche Veerkade waren een paar ouderwetsche hooge bruggen — één over de Kranestraat en één bij het Spui, — die een teekenachtig-Hollandschen aanblik opleverden, vooral .als de morgenzon op de aanliggende huizen tintelde. Terecht heeft de directeur van Openbare Werken dan ook diverse photografische afbeeldingen van die ouderwetsche grachtjes doen vervaardigen, opdat de herinnering aan den voormaligen toestand ook na voltooide demping althans bewaard blijve. Wandelt mijn vriendelijke lezer nog een eindje verder zuidwaarts met mij op, dan zal hij opmerken dat op het open terrein, dat tusschen het Rijswijksche plein, de Stationstraat en het Hollandsche spoorstation ligt, een begin van nieuwen aanbouw gemaakt wordt. Menigeen heiinnert zich wel, dat nog voor een pa-ir jaar de Ijzerfabriek «de Prins van Oranje» daar stond, een onderneming itie weleer jaren van bloei heeft gekend, maar tot kwijning vervallen en daarna opgeheven is. Na de slooping der gebouwen was 't circa 1 Y j jaar een open veld, voorbeschikt tot aanleg van een drietal straten met huizen voor min of meer bescheiden beurzen. Maar in 1900 verminderde de bouwwoede hier merkbaar, financieele moeilijkheden in de kringen der bouwers oefenden haar remmende kracht uit en zoo bleef het veld in kwestie lang \ k ral ]j liggen. De huizen, die daar nU verrijzen zullen, beloven — mits niet te duur — goeden aftrek' te vinden, in verband met de raburige binnenhaven-werken, die allengs een heel eind ver tijn gebracht. Keeren wij nu naar 't hart der stad terug, dan kan ik op wat meer levendigheid in de restauratie van de oude Riddemal op het Bin« nenhof wijzen. Vele maanden was 't daar een echte sloffengang, vermoedelijk omdat het geld, voor den dienst van 1000 beschikbaar, ongeveer «op» was, — ten deele ook omdat men in de belendende gebouwen nog niet de vrije hand heeft. Dit laatste bezwaar bestaat nog • zoolang het Gerechtshof en het Parket niet naar het nieuwe gebouw, het voormalig paleis van Prins Frederik, kunnen worden overgebracht, kan men niet naar welgevallen voortWerken. Maar men is nu toch met de restauratie van het vierkante torentje, dat zich aan den noordoostelijken hoek van de grafelijke zaal verheft, bezig, terwijl tevens de poort, welke naast den ingang van «Waterstaat» het Binnenhof versiert, wordt vrijgemaakt. Lang geleden was op die poort een verdieping gesteld, welke tot woning voor den concierge van het Waterstaatsdepartement diende. Deze woning is afgebruken en nu moet de poort haar oude gedaante herkrijgen en als 't ware tot iets zelfstandigs worden teruggebracht, evenals die tweede poort, welke men passeert, als men van hier naar het Mauritshuis gaat. Geboren Hagenaars zien met belangstelling tegemoet, hoe het Binnenhof, zijnde de meest historische plek hunner stad, zich zal voordoen, als de restauratie-arbeid zal volbracht zijn. Hiermede zijn echter nog jaren gemoeid. En zoo naderen we ongemerkt het punt der stad, waarop onze aandacht sedert een paar weken zeer bijzonder gericht is. Behoef ik 't wel te zeggen, dat ik den cchouwburg bedoel ? Wat zit onze Gemeenteraad met zijn eigen besluit van vóór 14 dagen verlegen! Toen heeft de wethouder de Wijs een soort van paniek over de vergadering gebracht en de verbijsterende invloed daarvan was in de zitting van gister, Dinsdag, nog merkbaar. Een spotziek toeval mengt zich bovendien in deze heele historie, want wat gebeurde nu weer ? De Raad moest feitelijk twee beslissingen nemen, één omtrent een ingekomen voorstel tot nieuwen schouwburgbouw en één betreffende een overgangsmaatregel, in afwachting van het oogenblik, waarop die nieuwe komedie haar deuren zou openen. Het voorstel tot stichting van een nieuwen schouwburg en tot benoeming eener commissie van zeven leden met opdracht van spoedige indiening van voorstellen omtrent dien bouw kreeg door een motie van den heer v. Raalte een andere gedaante, en te recht. Want de 17 voorstellers van het oorspronkelijke plan hadden blijkbaar niet wel overwogen wat zij wilden. Bij aanneming zou immers de bouw van een gemeenteschouwburg gedecreteerd zijn en dit wilden althans eenigen der 17 niet. De motie-van Raalte spreekt nu uit, dat een nieuwe schouwburg in de gemeente wenschelijk en een spoedige oplossing van het schouwburg-vraagstuk noo lig is en dat ter voorbereiding dezer oplossing en tot indiening van een bepaald voorstel een commissie van 7 leden zal benoemd worden. Zonder hoofdelijke stemming is deze motie aangenomen. Tot dusver ging alles goed. Hetgeen de 17 voorstelden was slecht toegelicht, was ook niet de uitdrukking van aller meening, was dus in één woord onbekookt.[De heer v. Raalte bracht den wagen, die reeds voor 'c begin van den rit ontspoord was, weder in 't spoor. Nu moest echter beslist worden wat er gebeuren zou, 111 afwachting van het verrijzen dier nieuwe komedie, in verband met de adressen van directie, beambten en koristen der opera — ware noodkreten, die ondersteuning vonden in een adres van circa 1500 ingezetenen. Een debat ontstond, dat wel niet van verstandsverbijstering der Raadsleden, maar toch zeker niet van die klaarhei i van denkbeelden getuigde, die men in een «Vroedschap» verlangt. Met warmte kwam de heer v. Zuijlen, een groot musicus, vooi de opera en haar talrijk personeel op. Maar hoewel in vele opzichten zijn meening deeleade, kan ik zijn betoog toch niet onberispelijk noemen. Hij wenschte den schouwburg op dezelfde plaats te houden en was met den directeur van Openbare werken van gevoelen, dat de gemeente de beide aangrenzende huizen moest aankoopen. Daarom wilde hij B. en W. uitnoodigen om de noodige wijzigingen te doen aanbrengen en den schouwburg inmiddels tot 1904 te doen bespelen. H ;t doet denken aan een oud besluit van den Kamper gemeenteraad. Hierbij werd tot den bouw van een nieuwe brug besloten, met bepaling dat de materialen der oude brug zouden dienen voor den bouw der nieuwe, maar tegelijk met 't voorschrift dat de oude brug niet afgebroken mocht worden vóórdat de nieuwe gejrjed was, Nu zet ik 't toch iedereen, den heer v. Z'Jijlen incluis, om de noodige wijzigingen onder deie voorwaarden aan te brengen en tevens den schouwburg te blijven bespelen. Koopt men die beide huizen tussch;n d-m hoek der Houtstraat en de komedie aan, dan kan er zeker iets oeds komen, maar dan moet de schouwburg eerst tegen den grond. Ia verband met ziin betoog kwam het jaar 1904 ook niet te pas. Dit past in het stelsel van een nieuwen bouw op een andere plek, — d&n moge het oude gebouw tot 1904 bespeeld blijven, zij 't ook met enkele verbeteringen binnen zijn huidige grenzen, ter vermindering van het brandgevaar. I