ARNHEMSCHE COURANT van Maandag 16 Juli 1906. TWEEDE BLAD. BEKENDMAKING. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem \ Gelet op art. 8 der Hinderwet; Brengen ter algemeene kennis, dat bij hunne besluiten van 10 Juli 1906, i°. vergunning is verleend aan: H. Kooij Jr., directeur der naamlooze vennootschap „Maatschappij tot exploitatie van de Kleefsche Waard", tot uitbreiding en wijziging der vergunning tot het oprichting van eene stoomsteenfabriek aan den Westervoortschen dijk, op het perceel Kad. Sectie D, no. 3596 ; 2°. definitief vergunning is verleend aan N. C. Oudshoorn, tot het oprichten van eene fabriek v an reukwater achter het perceel no. 8, in de Ernst Casimirlaan, Kad. Sectie C, no. 5 2 °4Arnhem, 12 Juli 1906. Burgemeester en Wethouders voornoemd, G. A. van Nispen, l. B. De Secretaris, A. J. Kronenberg. --- KUNSTEN, LETTEREN, WETENSCHAPPEN. Liefde eischt niet, maar geeft en is eeuwig en onveranderlijk. Maandag 16 en Dinsdag 17 Juli. Centraalgebou.v, Bakkerstraat. Bezichtiging van het Bijbelsch Museum van wijlen ds. Schouten, 1 u. Dinsdag 17 Juli. Buiten-Societeit, Concert te geven door de A. O. V., 8 u. Programma. Marsch, Blon. — Ouverture „Die Verkaufte Braut", Smetana. — Unvollendete Sinfonie, Schubert. — Norwegischer Künstler-Carnaval, Svendsen. — Ouverture „Zaubeiflöte", Mozart. — a. Entre acte, Gillet; b. Die Mühle, Eilenberg. — Fantaisie „Les Hugenots", Meijerbeer. — Walzer, Millöcker. Naar men ons meedeelt zullen Ludwig Wüllner en Coenraad Bos den 10 October a.s. hier ter stede optreden. — * Het einddiploma der Rijksschool voor Kunstnijverheid te Amsterdam, afdeeling decoratieve schilderkunst, is o.a. uitgereikt aan onzen vroegeren stadgenoot den heer W. Maandag, thans te Amsterdam. Rembrandt-herdenking. II. (Van onzen correspondent in ae hoofdstad)Amsterdam, 15 Juli 1906. De feeststemming is er. Van ochtend om acht uur begon het, volgens het programma, met een concert in het Vondelpark. Men kan echter van iemand, die in deze dagen van het eene eind der stad naar het andere moet vliegen, tot 's avonds laat toch al het uiterste moet vergen van beenen, oogen, ooren en andere nuttige lichaamsdeelen, niet verlangen, dat hij op dat nachtelijke uur al zijn werk begint. Ik kan er dus niets van vertellen, — zelfs niet of het plaats heeft gehad. Wel weet ik dat het middagconcert, dat ook in het Vondelpark werd gegeven, de breede lanen en de smalle paden met duizenden opgewekte Rembrandt-herdenkers heeft gevuld. (Om twee uur begonnen de feestelijkheden die het genootschap „Arti et Amicitiae" heeft georganiseerd en welke het verdere deel van den Zondag in beslag genomen hebben. Het bestuur was niet zuinig geweest met toegangskaarten. Talrijke leden met hunne dames en nog talrijker introducés vulden de gangen, de trappen, de zalen van het maatschappelijk gebouw, om de opening der tentoonstelling bij te wonen. De voorzitter, prof. Bart van Hove, nam even vóór 2 uur het woord, om uit naam der Maatschappij, den velen aanwezigen een hartelijk welkom toe te roepen. De talrijke opkomst werd door het bestuur op hoogen prijs gesteld. Spreker bracht in herinnering hoe door het bestuur van „Arti" werd besloten, om aan Rembrandt, den grooten voorganger der 17de eeuw, een waardige hulde te brengen, door het houden van een tentoonstelling van werken der grootste Nederlandsche meesters van dezen tijd, bepaaldelijk van de negen schilders, wier namen thans staan vermeld op de gedenkplaat, welke in de traphal van „Arti's" gebouw is opgesteld ter eere van Nederlands groote beeldende kunstenaars (Jozef Israëls, Jacob Maris, Anton Mauve, Charles Rochussen, Johannes Bosboom, Hendrik Willem Mesdag, Geo Poggenbeek, Jan Hendrik Weissenbrach, Sir Laurens Alma Tadema). Mocht de Maatschappij in de uitvoering zijn geslaagd — zeide de voorzitter — dan had zij daarvoor in de eerste plaats eerbiedigen dank te brengen aan hare Hooge Beschermvrouwen, Hare Majesteiten de Koningin en de KoninginMoeder. Vervolgens aan velen bekende kunstbeschermers, die zich zoo welwillend bereid verklaarden hunne schatten tijdelijk af te staan, om aldus een goed beeld Ie geven van de hedendaagsche Nederlandsche kunst in haar hoogste en edelste uitingen. Van die welwillende medewerking voor den krachtigen steun van velen, betuigde de voorzitter innige en oprechte erkentelijkheid. Spr. besloot met de hoop, dat de verwachtingen door de expositie opgewekt, zouden worden overtroffen, dat zij mocht bijdragen tot het verleenen van nieuwen luister aan en vermeerdering der belangstelling voor onze vaderlandsche kunst, en daarop verklaarde hij de tentoonstelling geopend. De commissie voor de kunstzalen, die meer in het bijzonder deel had aan haar samenstelling, bestaat uit de heeren H. W. Jansen, voorzitter, prof. F. Dupont, J, van Oort, Hobbe Smith en J. H. Wijsmuller, secretaris. Weinige oogenblikken na de officieele opening der tentoonstelling, werd door een achttal jonge dames een eenvoudige maar zinrijke hulde gebracht aan Rembrandt. Zij begaven zich naar een der geopende ramen aan den versierden voorgevel van het gebouw, uit het midden dezer jufferschaar trad mejuffrouw Mico van Neyenhoff, leerlinge aan 's Rijks Academie van Beeldende Kunsten, naar voren en, zich ovet het kozijn buigende, hing zijn een bloemkrans om Rembrandt's borstbeeld. Van de tentoonstelling zelf was niet veel te zien doordat alle ruimte, die daarvoor noodig is, met menschen was gevuld. Er zijn een aantal interessante stukken bij. Maar voor een meer uitvoerige bespreking is een kalmer beschouwing noodig, dan in deze drukke dagen mogelijk is. Onder de vele aanwezigen trok de aandacht een klein, ineengedrongen oud mannetje, wiens voorovergebogen hoofd een intelligent grijs gelaat met scherpe oogen verborg, Jozef Isreëls. 's Avonds werden de „Arti"-feestelijkheden voortgezet met een huldiging van Rembrandts standbeeld, In een gecostumeerden optocht werd door het comité door de Rembrandt-hulde van „Aiti" een krans van eenige nieters middellijn van het gebouw der Maatschappij naar het Rembrandtsplein gebracht en daar aan den voet van het monument neergelegd. Een zeventiental andere vereenigingen en genootschappen hadden zich daarbij aangesloten en namens hen werden door deputaties kleinere kransen daarbij gevoegd. De Arnhemsche vereeniging „Artibus Sacrum" bevond zich ook daarbij. De stoet bestond uit een aantal gecostumeerden te paard en te voet, die krijgslieden uit de zeventiende eeuw .voorstelden. De meeste voetRangers deden dienst als fakkeldragers en gaven daardoor den optocht zelf en de menschenmassa's largs den weg een fantastisch aanzien. De indruk weid echter eenigszins verstoord, doordien te midden van de zeventiende-eeuwsche heldhaftigen een driehonderdtal dames en heeren uit de twintigste eeuw voortschreden. Slechts een korte weg werd afgelegd. Op het Rembrandtsplein begaven zich de niet-gecostumeerden met een aantal fakkeldragers in het park. Professor Bart van Hove naderde het standbeeld en redevoerde opnieuw. Zijne woorden vervlogen in den wind en konden door slechts enkele uitverkorenen worden opgevangen. Hij vond naast alle andere hulde iets wonderlijks bekoorlijks en plechtigs in dezen groet var. gansch een volk als het ware op het plein, waar Rembrandt troont, in de stad waar hij heeft gearbeid. Niemand kan beoordeelen of den grooten kunstenaar een dergelijke hulde-betooning aangenaam zou zijn. De grimmige blik bleef grimmig, ook toen hij door een zoeklicht nog in letterlijker zin dan door alle hulde in het zonnetje werd gezet en toen het aantal kransen zich ophoopte aan zijn voet, terwijl elke nieuwe deputatie, door trompetgeschal werd aangekondigd. De betooging op deze plaats werd beëindigd door een vierstemmig gezang van een lied van Jac. van Looy, muziek van Bernard Zweers, door het koor van „Apollo" onder leiding van den heer Roeske. In huldigenden stoete Wij komen aangetreden Door Uwe oude stede, Rembrandt, tot Uw voeten. Stil, uit tijd en duister Ziet Uw gelaat ons aan, Ziet onze ziel U staan In wondervollen luister. O geest, hoog opgericht, Die 's menschen pracht en strijden, Die 's menschen last en lijden Voor eeuwig hief in 't licht. Wij, kunstenaars, al te gader In huldigenden stoete Wij buigen voor Uw voeten. Rembrandt, ons aller vader. In de open lucht klonk de zeer verdienstelijke compositie indrukwekkend. Toen trok de geheele stoet weer naar het gebouw van „Arti" terug. De zangers hadden zich thans er bij gevoegd om voor het gebouw nog het schoone Festgesang an die Kiinstler" uit te voeren. Op het Rokin aan het stille water klonken de heerlijke woorden van Schiller als een krachtige opwekking van al wat de kunst beoefent, om zich aan de menschheid te wijden. De openbare huldebetuiging eindigde daarmede op waardige wijze. In meer intiemen kring werd door de leden van „Arti" en die van „Apollo" het feestvieren nog voortgezet. Maar daarover hoef ik niet te berichten. En ik zal maar niets meer vertellen van de hossende en trommelende en gillende menschenslieren die zich nu nog — al lang na middernacht — in de straten vermaken. Zouden die óók aan Rembrandt denken? (Ingezonden). De Nationale Rembrandt-hulde. Het Nationaal Rembrandt-album, uitgegeven door het „Comité voor de Nationale Rembrandthulde" is tot op den huidigen Rembrandtdag in 26643 ex - °f bijna honderd en zestig duizend platen verspreid. Rembrandt aan het Volk is thans waarheid geworden. In alle streken des lands versieren de mooie reproducties uit het Rembrandt-album de wanden van tal van woningen, waarin zelden of nooit iets moois kan doordringen. Van deze 26643 ex. zijn niet minder dan 18590 albums in ons land verspreid. En dat het plan der nationale Rembrandt hulde werkelijk geslaagd mag heeten, bewijst wel de verspreiding dezer 18590 albums. De verdeeling over de verschillende provincies is als volgt: in Groningen 1528 alb. d.i. 1 op de 209 inw. „ Friesland 1357 „ „ „ „ „ 262 „ „ Drenthe 933 » " » » " *7^ » ,, Overijsel 698 ,, „ ,, ,, „ 5^^ » „ Gelderland 1866 ,, ,, „ ,, „ 3^3 »> „ Utrecht 1046 ,, „ ., ,, „ 264 ,, „ N.-Holland 8127 „ » » » » ^33 » fi Z.-Holland 1915 " " » ^75 » „ Zeeland 384 „ „ „ „ „ 494 „ ,, N.-Brabant 7*^5 » » » >> 4/ » „ Limburg 29 „ ,,| „ „ „ 10878 „ Jammer genoeg waren in tal van groote steden zooals: Rotterdam, 's-Gravenhage, Utrecht, Leiden, Dordt, Delft, Middelburg, Zwolle, Tilburg, Maastricht, Leeuwarden, Sneek geen comité's gevestigd. Anders had de verspreiding nog veel aanzienlijker kunnen zijn. Behalve in Nederland zijn van het „Nationaal Rembrandt-Album" verspreid: 1476 in Ned. Oost-Indië, 125: Transvaal, 139: Luxemburg; 5900: Duitschland; 370: Zwitserland; 18: Rusland ; 3: België; I: Zweden en 21: Oostenrijk. Namens het Centraal-Comite', Prof . C. L. DAKE, Voorzitter. J. W. GERHARD, Secretaris. Door den Minister van Binnenlandsche Zaken is aan B. en W. te Amsterdam verzocht te bevorderen, dat aan den Staat der Nederlanden vergunning wordt verleend om aan het Rijksmuseum een gebouw aan te bouwen. Voor dien bouw is vergunning van den Raad vereischt, ingevolge de tusschen den Staat en de Gemeente gesloten overeenkomst van 13 Maart 1880. Het gebouw, tot welks oprichting de vergunning gevraagd wordt, is bestemd tot plaatsing van het aan den Staat in bruikleen afgestaan gedeelte der schilderijenverzameling-Drucker en van de schilderijencollectie-Van Lijnden, en later, wanneer de geheele collectie-Drucker, die de eigenaar heeft toegezegd te zullen legateeren aan den Staat, diens eigendom zal zijn geworden, ook van het overige gedeelte dezer verzameling. B. en W. willen niet ontkennen, dat zij het wenschelijk hadden geacht, dat de tuin van het Rijksmuseum niet verder dan thans reeds het geval is, werd volgebouwd, doch zij meenen niettemin, dat er termen bestaan tot inwilliging van het voorschreven verzoek. — Uit een der collegezalen van de Universiteit te Amsterdam is, vermoedelijk reeds eenigen tijd geleden, ontvreemd een herinneringsmedaille van gedreven zilver, op de eene zijde waarvan het wapen der gemeente met de leeuwen, waaronder de woorden: „Academia Amstelodamensis in id Athenaci locum successit ld Octob. MDCCCLXXVII" gegraveerd en aan de keerzijde drie vrouwenfiguren, voorstellende de faculteit der godgeleerdheid, der rechtsgeleerdheid en der geneeskunde. De medaille was bevestigd op een paneeltje, met eikenhouten lijstje, groot 0.25 M. in 't vierkant. — * In het Museum van Kunstnijverheid te Haarlem is in tegenwoordigheid van een groot aantal genoodigden de tentoonstelling der beeldhouwwerken, aquarellen en schetsen geopend; vervaardigd door wijlen den beeldhouwer Juliaan Dillens, die in December 1904 te Brussel is overleden. Deze tentoonstelling vormt een treffend geheel, samengesteld uit de werken van den meester die gedurende een dertigjarig tijdsverloop door hem werden gewrocht. Vooral merkwaardig is de mooie groep van het Recht, de standbeelden van den Heiligen Lodewijk en van den schilder van Orlee. Onder de bronzen zijn vooral bemerkenswaardig de stilte van het graf, de magistratuur der stad Brussel en een aantal bijzonder fraaie busten. In het trapportaal werden aquarellen ondergebracht, die de kunstenaar voor het grootste gedeelte in Italië vervaardigde. Deze tentoonstelling is bijzonder goed geslaagd en zal voorzeker veel belangstelling opwekken. De catalogus met eene inleiding van den Directeur van het Museum en een voorwoord van den Belgischen letterkundige Coopman bevat een groot aantal goed geslaagde reproductiën van de werken van den kunstenaar, die door deze hulde, hem in Nederland gebracht, zeker hier te lande meer bekend zal worden. — * Bij de onthulling, Zaterdag', van het Rembrandt-gedenkteeken te Leiden heeft H. M. de Koningin-Moeder de volgende toespraak gehouden : „Gaarne voldoe ik aan de tot mij gerichte uitnoodiging het monument te onthullen, dat als eene dankbare hulde, hier dicht bij de plaats waar Rembrandt werd geboren, voor dezen grootsten van Nederlands schilders, werd opgericht. Ik acht het voor ons Nederlanders een schuld van eer; in deze dagen vooral, eene erkentelijke herinnering te wijden aan den man, wiens buitengewone gaven wij nimmer zullen ophouden te bewonderen, en die ons in zijn werk naliet een onschatbare bron van vreugde en van genot. Tot den roem van Neêrlands Schildersschool is er geen, die meer bijgedragen heeft dan Rembrandt Harmenszoon van Rijn. Van dezen man kan in waarheid worden getuigd, dat hij onsterfelijk is door zijn werk. Aan de kunst van Rembrandt is in de geheele beschaafde wereld de eereplaats verzekerd en ons vaderland is met recht trotsch op den eerenaam : Land van Rembrandt. Dien eerenaam waardig te blijven is de taak van Neerlands schildersschool." De feestviering werd besloten met een schitterend verlichte gondeltocht op het Galgewater van versierde en geïllumineerde jachten, motorvaartuigen, roeibooten en stoombooten. De afvaart had plaats te ruim 8 uren bij de Borstelbrug, plaats van bestemming was „de Vink" en van daar terug. De aan den waterkant gelegen huizen, priëelen en lusthoven, alsmede de spoorwegbrug waren mede keurig geïllumineerd, ook was het opleidingschip voor de jeugdige Janmaats aan de kweekschool voor zeevaart tot in de toppen der masten met ontelbare vetglaasjes hel verlicht. Nadat het eindpunt der heenreis bereikt was werd de boeg gewend en werd op den terugweg halverwege gestopt, waar nu aan de overzijde van „de Vink" een groot vuurwerk werd ontstoken. Jammer dat dit kostbaar nummer van het feestprogram — 't had uit de Gemeentekas eene uitgave van f 600 geeischt — niet tot zijn recht kon komen tengevolge van den dikken rook die, na 't ontsteken, door de volkomen windstilte, hardnekkig voor de voorwerpen van pyrotechnische kunst, bleef hangen. Alleen het slotstuk, eene decoratie „In Memoriam Rembrandt 1606—1906" mislukte gelukkig niet geheel en al. Te 11 uren ongeveer waren de vaartuigen weder aan 't punt van afvaart terug. Aan de kweekschool voor zeevaart werd een fakkeloptocht georganiseerd, met muziek aan 't hoofd, naar het geïllumineerde van der Werffpark, waar in den laten avond nog de feestvierenden zich konden verlustigen. De kermis op den Burcht duurde intusschen lustig voort. Te ruim half twaalf ging in de kegelzaal van deze eeuwenheugende sterkte de eere-voorzitter van het Rembrandt-Comité over tot het uitreiken der prijzen, door de schoonst verlichte vaartuigen in den gondeltocht veroverd. — Te Parijs is overleden Adrien Marx, een journalist die vroeger aan de „Figaro" verbonden was en naai „L. en V." meedeelt, te beschouwen is als de uitvinder van het interview. — De „Monde Artiste" doet mededeeling van een belangrijke ontdekking op muzikaal gebied, gedaan door een musicus te Rome met name Auguste Corsini. Hij heeft een nieuw „syntonisch systeem" uitgevonden, dat bestaat in wijzigingen, aangebracht in het mecanisme van koperen instrumenten met een cylinderachtige opening. Door deze wijzigingen zouden alle onharmonische en dissoneerende klanken die alle cylinderinstrumenten nog voortbrengen, kunnen vermeden worden, zoodat het mecanisme veel meer volkomen wordt. In Italië maakt deze uitvinding groot opzien. (>»W. v. M.") — De Rembrandt-dag is gisteren ook te Berlijn gevierd. In de Academie van Kunsten had een openbare zitting plaats, die door vele autoriteiten en verdere belangstellenden werd bijgewoond. De plechtigheid begon met orgelmuziek. Prof, Karl Köpping hield een feestrede; hij huldigde Rembrandt als een van de mannen, die een algemeene, duurzame beteekenis hebben. Rembrandt's kunst was een product van den Germaanschen geest. De vergadering rees, toen prof. K. begon te spreken, ter eere van Rembrandt's nagedachtenis op van haar zetels. De uitgevers Schuster en Loeffler te Berlijn bereiden eene critische uitgave van alle brieven van Ludwig van Beethoven voor. De bekende Beethoven-vorscher dr. Alfred Kalischer zal alle brieven, die in vroegere verzamelingen zijn opgenomen, afgedrukt in tijdschriften en verspreide geschriften in chronologische volgorde rangschikken en van toelichtingen voorzien. — De Duitsche Brahms-Vereeniging heeft van de erven van den meester alle in hun bezit zijnde uitvoerings- en auteursrechten overgenomen en zal nu gaandeweg alle werken die nog in de nalatenschap zijn gevonden, voor zoover zij daartoe geschikt zijn, het licht doen zien. De firma Simrock te Berlijn heeft de vertegenwoordiging hiervan op zich genomen. Zon der hare toestemming mogen voortaan geene door Brahms geschreven brieven — geheel of gedeeltelijk, in welken vorm of omgeving ook — worden afgedrukt. (»W. v. M.') — Aphorismen uit „Land und Meer." Van een schoenpoetser : Menige schoen glimt prachtig, terwijl de zool stuk is. Van een gevangenisbewaarder: De vrijheid van d« meesten bestaat hierin, dat zij niet zijn opgesloten. Van een cijferaar: De natuur schonk allen menschen de gave, zich in gewichtige dingen te misrekenen. Van een apotheker: Er zijn medicijnen, waarvan het nut hierin bestaat, dan men er aan gelooft. Van een baker: Als ze hun toekomst kenden, zouden velen weigeren op de wereld te komen. Van een schoorsteenveger: Menige huiselijke haard verwarmt weinig en rookt veel. Van een psychiater: Als de mensch zijn egoïsme verloren heeft, is hij ongeneeslijk. Van een hotelhouder: Er zijn jonggehuwden, wier geluk duurt zoolang zij in het hotel wonen. Van een leidekker: Als men de menschen van uit een zeer hoog standpunt bekijkt, loopt men gevaar zijn nek te breken. („Vad.") — Bij Gebroeders Wagenaar te Arnhem zijn verschenen: „De Pleegzuster" woorden van J. K. Crucq, voor een zangstem met pianobegeleiding en „Feestmarsch, opgedragen aan den beschermheer der Velpsche Harmonie, den Hoogwelgeboren Heer M. P. D. baron van Sytzama", beide door J. G. Hollenbach Jr. --- VERA. 3) Naar het Duitsch VAN H. SCHOBERT. (Barones von Bode.) Hij nam haar hand en drukte een lange kus op haar handschoen, die tot aaa haar bovenarm reikte: het was hem niet voldoende en vluchtig gleed zijn blik verder naar den marmerblanken arm. Hij weerstond evenwel de verzoeking, keerde haar hand om en drukte een zoen op het plekje dat bij de sluiting der handschoen onbedekt was gebleven. „Ik dank u mevrouw, voor alle vriendelijke woorden, die mij meer waard zijn dan de gouden medaille. Wanneer ik van nu af in mijn kunst naar het hoogste streef, dan heb ik dat aan u te danken, aan u alleen." En weer zoende hij dezelfde plek van haar hand. „Mijnheer ter Welp," zeide zij, haai hand terugirekkend en blo?ende. Uit de zaal weerklonken de tonen van een galop, men hoorde de bewegingen van de c ansende paren — hier in dezen hoek was het s , en r ustig als had de geheele wereld dit P ekje vergeten: het omgaf als een betoovering beide menschen, die hier waren, die elkaar °S maar korten tijd kenden, maar sympathie voor elkaar hadden opgevat, zonder nog te weten i; u -j ^eeld hunner fantasie aan de werkeijkheid zou beantwoorden. 'otseling trok zij met een snelle beweging «aar hand terug, die hij nog altijd vasthield. » zou u nog zoo heel veel willen zeggen, evrouw, u willen vragen ook van den schilder e goede gedachte te bewaren, hem niet gete vergeten, wanneer u zijn schilderij ziet — mijn hemel wat klinkt dat alles anders, dan wat ik u zeggen wilde." Plotseling hield hij op. Zij zat rechtop in haar stoel, een kleine plooi in haar voorhoofd, de oogen strak op de deut gericht. Toen Hendrik ook in die richting keek, meende hij dat een man plotseling verdween. Weer keek hij Vera aan en 't was alsof een levend wezen plotseling in steen veranderd was: zoo rustig en koel was de uitdrukking van haar gezicht, terwijl de kleur van haar wangen verdween en de glans die even in haar oogen geschenen had, weer scheen uitgedoofd. „Is u niet wel?" wilde hij vragen, maar de woorden kwaaien hem niet over de lippen. „Vertel u mij toch eens, waarom hebt u zoo'n treurig motief gekozen en met welke ervaringen hebt u aan die schilderij gewerkt?" Hij lachte, dat gaf aan zijn gezicht iets melancholieks. „Dat is niet zoo gemakkelijk te zeggen, mevrouw, maar ik geloof niet dat iemand zijn levensweg aflegt zonder moeilijkheden." „En toch zijn niet zij die moeilijkheden ondervinden degene, die mij het meest getroffen hebben; dat is de groote vrouwefiguur op den voorgrond met dien wanhopigen blik. Die schijnt mij de meest beklagenswaardige van allen. Wat hebt u met die figuur willen uitdrukken?" Hij keek haar even aan. Wat hij van haar leven gehoord had, was wel weinig, maar toch \oldoende om het hem gevaarlijk te doen schijnen, haar de waarheid te zeggen. Ook haar huwelijk scheen geen keten van rozen te zijn — mocht hij daarop doelen ? „Ik heb daarbij gedacht aan onzichtbare lasten die gewoonlijk moeilijker te dragen zijn dan armoede, ziekte of gebrek." „Ja", zeide Vera zachtjes „ja, u hebt gelijk. Het is niemand vergund den grooten levensweg langs te gaan, opgewekt van harte en met lichten tred, ook al heeft het naar buiten den schijn daarvan. Dat is wel een treurige overtuiging — vindt u ook niet ?" Hij lachte. „Misschien wel niet zoo erg, want op het oogenblik, waarop wij iets wat niet af te wenden is, geduldig op ons nemen, verliest het meestal het onaangename. Ik heb niet voor niets aan den rand van den stoffigen, moeilijken weg bloemen geschilderd, bloemen, die alle hun namen hebben." „Wie nog bloemen kan plukken, voelt zich niet alleen en voor hem is de weg niet zoo heel moeilijk." „Integendeel", zeide hij levendig en keek haar diep in de oogen, „wie het zich niet dragelijk maakt door een paar bloemen, die verdient niet, dat zij trots stof en zonnehite voor hem groeien ; die is eenvoudig een dwaas." Vera keek op haar waaier, dien zij werktuigelijk heen en weer bewoog. „Altijd het oude lied," zeide zij moede, „altijd zoeken naar dat, wat wij buiten onzen wil'ontberen moeten; Dat is de groote leugen van het leven: de onafwijsbare reactie vermoordt ons." Hij was verbaasd. „Wat een droeve gedachten achter zoo'n mooi voorhoofd en bovendien ze deugen niet eens, ongeacht al haar pessimisme. Is een bloem dan minder mooi, omdat ze verwelkt, een geluk minder begeerenswaard, omdat we er weer afstand van moeten doen?" „U bent man en kunstenaar en u beziet het leven natuurlijk met andere oogen." Zij zuchtte even en leunde weer achterover in haar stoel. Het brandde hem op de tong haar te zeggen, hoe mooi hij haar vond met haar japon van wit atlas, het hoog opgemaakte, bruine, gefriseerde haar en de zielvolle oogen. Hij bedacht daarbij wat mevrouw von Herskott hem verteld had van haar nicht en haar belangstelling voor zijn schilderij. „Vera wordt niet gauw warm voor iets. Ze mag mooi zijn als de oude godinnen van den Olympus, maar ze is even koud. Daarom is de zaak absoluut zonder gevaar, wanneer ik u in kennis breng met mijn nicht." Hij had zich op dezen avond en op de kennismaking met haar verheugd en nu zat hij al voor de tweede maal naast haar zonder iets te zeggen, niet anders doende dan haar aankijken. Hem was dat uit het oogpunt van den kunstenaar voldoende. Plotseling kwam de vrouw van den staatsraad binnen. „Nu wat zeg je er van, Vera, is mijn verrassing gelukt ? En jij, ter Welp, heb ik je teveel gezegd. Ik zag je verbaasde gezicht" — zij wendde zich weer tot Vera, „toen een vreemde heer je om een dans vroeg, en wanneer ik op dat oogenblik niet zoo in beslag was genomen, dan had ik de zaak eens van dichterbij gadegeslagen." ï er Welp was opgestaan om de gastvrouw zijn stoel aan te bieden, maar Georgine ging op de leuning van een anderen zitten. De rustelooze oogen in het fijne, bleeke gezicht, dat geen aanspraak op schoonheid kon maken, gingen van den een naar de ander. „Je schijnt niet bijzonder onderhoudend geweest te zijn, ter Welp. Vera ziet er geensteek opgewekter uit, dan toen zij zijne doorluchtigheid als cavalier had. Nu, dat wil wat zeggen". „Wij hebben ernstig met elkaar gesproken", onderbrak Vera haar „en dat is meer dan men gewoonlijk verwachten mag." „Goede God! Ernstig praten terwijl vlak naast je een wals van Strauss weerklinkt en men nog jong is. Ter Welp, ik had er werkelijk op gerekend, dat je een goeden invloed op mijn nicht zoudt uitoefenen — je schilderij had den weg gebaand^ Lukt het nu niet, dan geef ik het op met Vera. Zij is nu 26 jaar en ziet er uit als een oude vrouw. Zelfs de oude heer Murdach is nog levenslustiger dan zij ; dat is onnatuurlijk en alles wat daartoe behoort, haat ik van ganscher harte." Ter Welp onderdrukte een lachje. (Wordt vervolgd.) ---