Het Duitsche gevaar. 4) Naar het Fransch VAN EDMOND CHANNEL. „Riddei," onderbrak de voorzitter hem opnieuw op afkeurenden toon, „laat die geschiedenis er buiten; slechts twee of drie personen op de heele wereld weten daaromtrent de juiste toedracht. In welk opzicht is echter de man, dien gij bedoelt en wiens naam, indien mijn inlichtingen juist zijn Ivan Petronoff is, gevaarlijk ?" „Hij is gevaarlijk, hij is gevaarlijk," stotterde Bacharian, „omdat, omdat — mag ik het zeggen ? Komaan, ik zal het maar zeggen. De vorige maand toen ik te Libau in de Ethnisch-philologischDuitsche club geïntroduceerd werd, werd ik tot aan het lokaal, waar de bijeenkomst plaats had, gevolgd door een soort reus van meer dan twee meter lengte. Tegen mijn gewoonte had ik aanvankelijk geen acht op hem geslagen. Op den terugweg werd ik echter, ofschoon ik vergezeld werd door twee mannen, die vroeger bij de Pommersche grenadiers gediend hadden, op den hoek van een straat als een veertje opgenomen; mijn beide makkers, die mij wilden verdedigen. *erden bijna doodgeslagen en ik — ik werd in 't een of andere achterkamertje, dat ongetwijfeld aan een medeplichtige van den reus toebehoorde, gefouilleerd in al mijne zakken, ja zelfs de voering van mijn kleeren werd nagekeken. Natuurlijk vond men niets op mij. Wat mij echter 't meest hinderde, was dat de man mij zoo oplettend aankeek en met zulke heldere oogen, dat die duivel mij overal zal herkennen ..." »Tot straf voor uw onhandigheid," zti de voorzitter, „zult gij niet meer naar Rusland terugkeeren. Wanneer men de groote zaak van het Pan- Germanisme dient, moet men dergelijke avonturen vermijden." Bacharian wenschte niets liever. In gedachten had hij reeds alle voordeelen overwogen van een kalm leven in Frankrijk, waar men veel minder gevaar loopt. Met heimelijke vreugde zag hij dus den voorzitter in den strik loopen, dien hij hem gespannen had. „En welke indrukken hebt gij in de overige landen van Europa opgedaan ?" „Uitstekende in Oostenrijk, waar onze Pan-Germaansche comité's prachtig georganiseerd zijn en klaar staan om dadelijk na den dood van Keizer Frans Jozef op te treden." „Moge God hem een lang leven schenken," klonk de plechtige stem van den voorzitter, „want hij is een bondgenoot van Z. M. den Duitschen Keizer." Alle aanwezigen bogen eerbiedig het hoofd ter eere van den man, naar wiens dood zij verlangden. „In Italië", ging Bacharian voort, „moeten wij zeer omzichtig te werk gaan." „Ja, m'n waarde ridder, dacht u dan, dat wij u tot millionnair gemaakt hadden alleen om u gemakkelijke opdrachten te geven!" Dit werd op toornigen toon gezegd, maar B.tcharian was daaraan gewend en met onverstoorbare kalmte ging hij voort met zijn verslag : „Ik bedoel, dat het terrein niet voldoende is voorbereid, dat de uitmuntend georganiseerde „Irredenta" een belemmering is voor ons plan om eenmaal de Duitsche vlag in de haven van Triest te laten wapperen. Ik ben begonnen de Slavische kustbewoners langs de Adriatische Zee tegen de Italianen op te zetten. Maar die slimme Italianen van 't schiereiland zijn niet gerust en raden uitstekend de geheime bedoelingen van 't groote Duitsche Rijk — dat God behoede. In Engeland hebben wij niet veel te verwachten ; dat volk is te koningsgezind en te rijk en met groote woorden maakt men op hen al heel weinig indruk, hoe mooi men ook praat. De anti-Duitsche stemming maakt daar voortdurend vorderingen, vooral bij hen, die betrokken zijn bij Engeland's scheepvaart en bij de Britsche koloniën. Dit verontrust mij nu niet zoo bijzonder, maar ik meen 't u toch te moeten meedeelen. Hetzekde kan gezegd worden van de Vereenigde Staten, waar de Angelsaksers onze kolonies te Chicago en in de andere plaatsen, die, wanneer de Heer 't wil, eenmaal Duitsch zullen zijn, beginnen tegen werken." Deze laatste woorden werden door den bewonderenswaardigen diplomaat, want dat was Armeniër Bacharian, op zulk een hoogdravenden toon geuit, dat een spontaan, driemaal herhaald „ hoch!" aan de Duitsche kelen ontsnapte. Bacharian, die als hoveling niet minder geslepen was "dan als koopman van zielen, voelde, dat hij thans op den goeden weg was en op luiden toon ging hij voort: „Nog gunstiger luiden de berichten uit Zuid-Amerika. De trouwe Duitsche kolonies, die in Brazilië nog zuchten onder 't Latijnsche en Katholieke juk, bereiden zich voor op den opstand. De schietvereenigingen, de sport- en gymnastiekvereenigingen leggen den grond voor een leger, dat jaar op jaar krachtiger wordt. Ook daar zal eenmaal de Duitsche vlag geheschen worden, en het zal geen tien jaar meer duren —" Wier klonk een driemaal herhaald „hoch!" Bacharian kende zijn volkje, want behalve dat hij agent van den spionnagedienst was, hield hij er ook mannen op na, die zijn eigen lastgevers moesten nagaan. Men is niet voor niets bij den spionnagedienst ! Hij wist, dat hij voor zich had een Staatsraad, zekeren von Heigen, den schatrijken Fischer en drie andere groot-industrieelen of handelaars, die hij als zijn „melkkoetjes" beschouwde. Hij eindigde zijn verslag met de woorden : „In Frankrijk zijn de vooruitzichten voor ons het beste, dank zij de anti-militairisten die de menschheid meenen te dienen door het PanGermanisme in de hand te werken, dat er trouwens de meest juiste voorstelling van is." Een ironisch gelach begroette deze spottende woorden van Bacharian betreffende de naïveteit der Franschen. En dadelijk na dit gelach werden de reusachtige bekers voor 't grootste deel geledigd. Hierna ging onze slimme vos voort: „Ja, die anti-militairisten in Frankrijk bewijzen ons den onschatbaren dienst de vaderlandsliefde te vernietigen teneinde het beginsel der humaniteit tot ontwikkeling te brengen. Het zijn beste luitjes, die anti-militairisten van de andere zijde der Vogezen, naïef, goedkoop voor onze beurs, want voor de dwaasheden, die zij zeggen, behoeven wij hen niet te betalen, dom, zeer ontvankelijk voor mooi klinkende woorden, in één woord, het zijn uitmuntende instrumenten in onze handen, en dat nog te meer, omdat zij niet beseffen, dat zij instrumenten zijn. Wat wij thans in Frankrijk noodig hebben is een bewerking van de publieke opinie in de steden, door geschikte romans, door tooneelstukken, die den afkeer voor het leger en de wet en den lust tot ongeregeldheden en gewelddaden in alle vormen, zooals ongehoorzaamheid in woord en daad aan de overheid, enz., aanmoedigen. Zooiets is mogelijk, maar het zal heel wat kosten, want ongemerkt moeten wij door groote sommen allen, die een tik van den molen beet hebben, of die geheel en al op zwart zaad zitten onder de heeren schrijvers, op onze hand zien te krijgen. Ik zou dat wel klaar weten te spelen, maar ik geloof, dat het 't eenvoudigste zou zijn indien wij recht op ons doel afgingen, daar 't werken langs omwegen altijd duurder uitkomt, dan wanneer men iemand eenvoudig omkoopt." (IVordt Vervolgd.) --- Brieven uit de Hofstad. 's-Gravenhage, 29/31 Januari 'o;. Den Duitschen Keizer is een aangenaam verjaringsgeschenk aangeboden. Niemand is heelemaal vrij van bijgeloof en zoo zal ook Wilhelm II 't wel als een gunstig voorteeken beschouwen, dat j u i s t n u de Duitsche sociaal-democraten zoo duchtig klop hebben gekregen. De ontbinding van den Rijksdag heeft aan de Regeering, en dus in de eerste plaats aan den Keizer zei ven, een vrij belangrijke overwinning bezorgd. In die overwinning moge de Vorst echter levens een waarschuwing lezen. Het zijn immers de liberalen, die grootendeels met de op sociaaldemocraten behaalde winst strijken gaan. Ofnu tot dusver de liberalen veel reden hadden 's Keizers richting en bestuur warm te prijzen, mag worden betwijfeld. Het sic volo, sic jubeo, een zijner vele gevleugelde woorden, is niet alleen nog niet vergeten, het is nog een van de vele aanwijzingen van hetgeen er in hem leeft en woelt. Van nature is Wilhelm II heerschzuchtig. Bevreemdend is dit laatste zeker niet, het moet hem in 't bloed zitten; de Hohenzollernsche traditie is voldoende om dit te verklaren. Maar Wilhelm II leeft niet in een tijd, waarin de vorst smalend en minachtend van het beschrankte Unterthanen- Verstand spreken kan,gelijk een zijner voorgangers 't deed. Zeker, ons aller verstand is maar beschrankt, doch het zijne ook. Of hij dit laatste althans wel in 't oog houdt, gelooven wij niet, — o. a. wegens weer een zijner andere gevleugelde woorden, waarbij hij den wil des Konings de hoogste wet noemde. In den verjaringsgroet, dien 't „Berliner Tagebl." hem bracht, heeft hij de volgende ontboezeming kunnen lezen: „Noch mancherlei trennt den Kaiser gerade von den Besten seines Volkes. Dasz auch in dieser Beziehunz das neue Lcbensjahr nicht ungeniitzt verstreichen móge f' Een goed verstaander heeft maar een half woord noodig, dit woord is tamelijk duidelijk. Zeker is 't niet overbodig tegen reactionaire neigingen te waarschuwen. Dat de Rijkskanselier, met het Centrum in onmin geraakt, wel iets meer dan vroeger tot het volgen eener meer liberale politiek zal overhellen, is waarschijnlijk te achten; zal hij echter zijn Vorst dienzelfden weg kunnen doen inslaan ? Het is voorloopig nog een groot vraagteeken, hoewel er spoedig ook in deze duisternis wel eenig licht zal doordringen, als de Keizerlijke rede ter opening van den nieuwen Rijksdag gehouden wordt. In afwachting hiervan zien wij eerst nog den uitslag der herstemmingen belangstellend tegemoet. Inmiddels zijn wijzelven ook op een punt, dat de aandacht in hooge mate trekt, aangeland. Er is, althans in de Residentie, zekere onrust in de gemoederen merkbaar, ten aanzien van 't geen de Eerste Kamer in haar schild voert. Bij de Roomsche leden heerscht een tamelijk vijandige stemming tegenover den Minister van Oorlog. Of men in den antirevolutionairen kring even booze plannen heeft, is onzeker. Wanneer een verwerping der Oorlogsbegrooting geen Kabinetscrisis zou uitlokken, dan zou de kans voor generaal Staal ongetwijfeld ongunstig staan. Maar de zonderlinge redeneering der „Nieuwe Courant," dat het argument der hooge politiek — een Kabinetscrisis — 't welk den Minister van Oorlog in de Tweede Kamer gered heeft, bij de Eerste Kamer zich niet zal doen gelden, schijnt mij geheel onaannemelijk. Waarom het Kabinet, dat zes weken geleden den val van genoemden Minister niet wilde overleven, nu in dien val wel berusten zou, begrijp ik in geen deele. Te minder, omdat een afstemming van Hoofdst. VIII door de Eerste' Kamer dan toch de optreding van een anderen M. v. O. zou noodig maken, — die plaatsvervanger zou in deze omstandigheden in d i t Kabinet uiterst moeilijk gevonden worden. Dit alles zal bij de Eerste Kamer toch zeker ook zwaar wegen. Een crisis zou hoogstwaarschijnlijk niet te vermijden wezen. Niet geloovende, dat onze Senaat hiervoor de verantwoordelijkheid zal aandurven, vlei ik mij, in weerwil van de kwade geruchten, die wij opvangen, met een gunstigen afloop. Maar dat 't spannen zal is zoo goed als zeker. In den gemeentelijken kring begint het ook spannend te worden. Het netelige zaakje van den dienst der Openbare Werken, waarover mijn vorige brief 't ook reeds had, is nog steeds onbeslist gebleven; de Raad heeft jl. Maandag weer lang en breed gedebatteerd, de Wethouder Bevers is met warmte voor den dienst van O. W. in de bres gesprongen, den Directeur heeft hij in een talentvolle pleitrede verdedigd,.... maar de positie van B. en W. heeft hij m. i. bedenkelijk verzwakt. Want veel van wat hij aanvoerde om den wakkeren en werkzamen Directeur te verdedigen, keert zich nu tegen B. en W., die óf tegenhielden waar het Gemeentebelang tot handelen drong, óf oorzaak van verkeerde Raadsbeslissingen waren, omdat zij den Raad zeer gebrekkig voorlichtten. Zoo al niet dadelijk, dan toch zeker terstond na de a.s. Juli verkiezingen acht ik een wethouderscrisis onvermijdelijk. Het zou mij te vér voeren het gansche debat hier te overzien. Maar ten bewijze hoe onbevredigd de Raad zich gevoelde, zij hier de motie van het raadslid Warneke vermeld, die a.s. Maandag in behandeling komt en in de volgende woorden is vervat: „de Raad, overtuigd dat uit het debat gebleken is, dat het beleid van B. en W. in zake de organisatie van Publieke Werken niet kan worden goedgekeurd, gaat over tot de orde van den dag." Er is nog een poosje over gedebatteerd, maar een aan 't eind der zitting komende motie als deze, die bij aanneming een wethouders-crisis zou teweegbrengen, moet wel overwogen en dus niet na een half uurtje pratens in een zeer onvoltallige vergadering beslist worden. Terecht stelde de heer ter Laan verdaging voor. Op aanneming bestaat, geloof ik, weinig kans, want, zooals de discussies geloopen zijn, is niet de organisatie van P. W. meer de hoofdzaak, maar wel de wijze van beheer, door B. en W. sedert jaren gevolgd. Een afkeuring van dit beheer zou niet den Burgemeester, dien wij pas een paar jaren aan 't hoofd hebben, treffen,— ook niet den Wethouder Simons, mede nog kort in functie, zelfs maar zijdelings den Wethouder de Wijs, doch rechtstreeks tegen de h.h. mr. Bevers en dr. Mouton zijn gericht, die vele jaren tot het college van het Dag. Best. behoorden en als de dragers van het hier vigeerende stelsel beschouwd worden. Wanneer tegenwoordig de toon, die in den Raad vernomen wordt, vaak bitter klinkt, dan is dit voorzeker ten deele aan het optreden van jaren her van B. en W. te wijten, die den Raad menigmaal slechts een minimum-voorlichting waardig keurden en dikwijls ter elfder ure met voorstellen kwamen, welke dan onverwijld beslist moesten worden, omdat het b.v. een bod betrof, dat slechts voor zeer enkele dagen nog geldig was. Zóó werd dan den Raad het mes op de keel gezet, men protesteerde wel even, maar berutste. Of wel, indien 't iets zeer ingrijpends gold, als b.v. aankoop van „Zorgvliet," waarvoor 4V3 millioen geëischt werd, dan deinsde men, gebrekkig voorgelicht terug en had er later spijt van. Dat B. en W. in deze „vrij uitgaan" is moeilijk vol te houden. Het is niet moeilijk verzachtende omstandigheden te pleiten, iets waartoe ik zelfs gaarne overhel, want ik besef dat op B. en W. eener groote stad een zware taak rust, die door een veelpratenden en niet overschranderen Raad al te vaak nog wordt bemoeilijkt, maar de grief, door het Raadslid mr. Bik j.1. Maandag uitgesproken, is juist, — door de veelheid van netelige en omvangrijke zaken, welke hier nagenoeg gelijktijdig behartiging eischen, is zoo te zeggen „het stuur" er uitgeraakt en B. en W. hebben niet het mogelijke gedaan om in den Raad „het stuur" te herstellen. Nu zullen wij in de volgende week eindelijk den uitslag van deze langdurige beraadslaging, bij afwisseling scherp en tobberig, vernemen. Dan komt tevens het, door deze discussie vertraagde, voorstel ten behoeve van de Ambachtschool aan de orde. Zij vraagt niet weinig, maar zij vraagt op goede gronden, namelijk een voorschot van, ik meen, f 220.000 en de verhooging van het jaarlijksch gemeente-subsidie ad f 17000 tot f39.000. Hier is nu w e I een goede toelichting bij het gunstige prae-advies van B. en W. gevoegd, en ik vertrouw dat de Raad met dit voorstel zal medegaan; de Ambachtschool is voor honderden leerlingen een zegen en voor haar verderen bloei is een aanzienlijk offer gewettigd. Bovendien zouden de offers veel grooter zijn, als de Gemeente haar overnam en dan de niet geringe bijdragen van vele particulieren missen moes;. In de volgende week zal toch eindelijk ook de aanbesteding van de 5 j. H. B. S. aan den hoek Elandstraat en Waldeck-Pyrmontkade plaats hebben, wederom een werkje waarmede ten minste een 2 1 / 2 ton gemoeid is. Wanneer zullen wij eens even ver met het Abattoir zijn opgeschoten ? Aan de voorbereiding wordt op P. W. hard gewerk, natuurlijk eischt een zaak van dien omvang tijd; een gewaagde voorspelling is 't niet dat dit instituut een i ! /a millioen, zoo niet meer, kosten zal, maar de beruchte „paperassenrommel", waarover het Raadslid v. Sandickonlangs met recht klaagde, zal vermoedelijk ook in dit geval wederom zijn remmende en dus vertragende werking doen gevoelen. Hoe droog al dat pap er ook zij, het is aan het befaamde „moeras" gelijk, waarover op het Binnenhof wordt geweeklaagd, — men blijft in beide steker,. Terwijl wij hier nog al eens ongelukjes hebben, door onbesuisde fietsers, door trams op nauwe hoeken, door af- en opspringende passagiers enz., kwam gistermiddag een incident voor, dat wonderwel afliep. Aan den ingang der Gravenstraat, het 2e huis van de Veenestraat, — dus wel een heel druk punt — is door een windvlaag de hooge schutting, die het wordende confectiemagazijn -Dijckhof afsloot, plotseling neergetuimeld. Het geschiedde omstreeks vijf uur, alzoo op drukken tijd, toch werd niemand bedolven of zelf maar geraakt. Het gekraak diende als tijdige waarschuwing, slechts de tram leed door de versperring vrij groot oponthoud. Eenige maanden geleden gebeurde op de 1 'laats bij de Gevangenpoort hetzelfde. Is het bouwtoezicht dan wel voldoende ? Worden de aannemers behoorlijk nagereden ? Het was los en vrij onstuimig weder; misschien hing te Scheveningen de stormbal, eergister geheschen, nog uit. Maar die onstuimigheid verklaart wel, doch verontschuldigt niet. Hoe vaak zijn er niet, vooral in onze kuststreken, stormachtige dagen! Daarop moeten dergelijke stellages berekend zijn. En stadspunten als deze, waar een straat of 5 samenkomen, zijn verraderlijke tochthoeken, die valwinden tot een baldadig spel uitlokken. Dat de meeste ongelukjes aan eigen zorgeloosheid te wijten zijn, is een feit. Vooral de fietsers gaan veelal schandelijk loszinnig te werk, komen dan ook af en toe leelijk te pas, zooals een van die twee botsenden in de drukke Lange Poten, een paar dagen geleden, die, op den grond gesmeten, nog door een rijtuig werd aangereden en duchtig gekwetst, per brancard naar het Ziekenhuis moest gebracht. Maar ook de wandelaars kijken veel te weinig uit, — zoo b.v. de oudhoofdingenieur van het Stoomwezen Mahieu, die onlangs door den S.S. stoomtram bij den Hertenkamp getroffen en ernstig verwond werd. Gelukkig is hij intusschen, mede in het Ziekenhuis, op den weg der beterschap. Een oud spoorwegman als de heer Mahieu moest echter niet zonder omzien „binnen de vrije ruimte" loopen. Iets dergelijks geldt van den Minister Cohen Stuart. Een zeeman mag immers niet gedachtenloos zijn roer omgooien; dit deed Z.E. toen hij van het middenpad Nassauplein eensklaps achter een boom uitkwam om de tramrails te passeeren. Daar is 't niet druk en w e 1 ruim. Maar misschien was hij niet gedachtenloos, misschien was zijn brein zelfs overvuld van gepeins, hoe hij met zijn begrooting veilig door de Eerste Kamer laveeren zou, vergetende dat meer onmiddellijk gevaar het veege lijf bedreigen kon. De fantasten, die van opzet mompelen, opdat hij zoodoende het politieke gevaar ontwijken zou, kunnen wij als quantité négligeable voorbijgaan. Het geneesmiddel ware *erger dan de kwaal, al is kolonel Stuart er ditmaal tamelijk goed afgekomen. Bovendien, zóó boosaardig is de Senaat niet, dat hij de bewindslieden tot zulke heroïsche middelen drijven zou. Liefelijker onderwerp dan het voorgaande is m. i. de zang, die ons mildelijk aangeboden wordt. Zoo hoorden wij Zondag, op het Viotta-concert, den Frankforter heldentenor Hollemann in fragmenten uit Walkiire en in liederen van Schubert, Wolf en Schumann. Een heel mooi en krachtvol geluid, maar (bij Wagnerzangers niet zeldzaam) veel meer bariton dan tenor. Doch dit daargelaten was 't een genot naar hem te luisteren, — misschien bereikte hij zijn glanspunt in de overbekende „Grenadiere" , welk lied prachtig van uitdrukking en vol van helden-weemoed werd weergegeven en dan ook stormachtige toejuichingen verwekte. Het merkwaardige bij dezen zanger is, dat hij gedurende enkele jaren hier onze stadgenoot geweest is .... als kleermaker bij Peek & Cloppenburg's magazijnen. Dat hij, hoewel misschien verdienstelijk in dat naaldvak, het kapitaal, in zijn keel verscholen, niet renteloos liggen liet, was zeker een verstandig besluit. Want een waardevol kapitaal is 't ontegenzeggelijk. Laat hem — nog iets meer geschoold — gerust terugkeeren, hij zal zeker welkom zijn. Gisteravond hadden wij den Britschen, maar te Keulen gevestigden zanger Clarence Whitehill, dien ik den vorigen winter met groot genot in stukken uit Tannhduser en Walkiire hooren mocht. Ditmaai zong hij uit Euryanthe en Paillasse, hiervan de bekende proloog, welk laatste natuurlijk gebisseerd werd. De vorige week hoorde ik Edwy in ditzelfde, ook gebisseerde, nummer, — als hij gister den Brit is komen hooren, zal hij wel ietwat jaloersch geworden zijn. En morgen avond is 't Tilly Koenen weder, die Zaterdag reeds gezongen heeft en wier roem ik wel niet behoef te verkondigen. Dat zij Vrijdag ten Hove succes heeft gehad, blijkt wel uit de annonce, dat beide Koninginnen morgen ook in de zaal Diligentia verwaclit worden. In de Opera wordt af en toe het Fransche répertoire met Duitsche muziek afgewisseld. Onlangs was 't Lohengrin en Zaterdag zal 't Freischiitz zijn. Voor Fransche zangers zijn zoowel Wagner als Weber gevaarlijke toondichters. Maat niet slechts Freischütz, jaren geleden heb ik ook Obc'ron van de Franschen gehoord, en niet onverdienstelijk. Toch schijnt 't mij verstandiger, als zij meer luchtige muziek verkiezen. Zoo wordt, en dit is uitnemend, een reprise van Hiinsel et Gretel voorbereid. Een jaar of 3 geleden, toen wij de schalksche zusjes Rossi hier hadden, is Humperdinck 's meesterstuk voortreffelijk opgevoerd en keurig gemonteerd. Nu komt Georgette Rossi hiervoor terug en onze bekoorlijk mlle Simony zal de andere titelrol zingen. Wie dan iets wegsleepend-bevalligs hooren en zien wil, verzuime Hansje en Grietje niet! Geen vriendelijker onderwerp dan dit om dezen brief te besluiten. Rudolf. --- ARNHEMSCHE COURANT van Zaterdag 2 Februari 1907. TWEEDE BLAD. Kiezerslijst. De Burgemeester der gemeente Arnhem; Gelet op de artt. 11, 12 en 13 der Kieswet; Noodigt uit: ie. de mannelijke inwoners der gemeente om, zoo zij in eene andere gemeente over het laatstverloopen dienstjaar in eene der Rijks directe belastingen zijn aangeslagen, wat de grondbelasting betreft in eene andere gemeente of in meer gemeenten te zamen tot een bedrag van ten minste f 1 .-1 daarvan door overlegging der overeenkomstig het bepaalde bij art. ia voor voldaan geteekende aanslagbiljetten vóór den 15 Februari a.s. te doen blijken ter gemeente-secretarie. 2e. de mannelijke inwoners der gemeente, die op grond van het bepaalde bij het 4e lid van art. 2 aanspraak meenen te 1-unnen maken om geplaatst te worden op de kiezerslijst, daarvan vóór den 15 Februari a.s. aangifte te doen ter gemeente-secretarie. 3e. de mannelijke inwoners der gemeente, die krachtens art. 1 b aanspraak meenen te kunnen maken om geplaatst te worden op de kiezerslijst, daarvan voor zooveel noodig vóór den i5den Februari a.s. aangifte te doen ter gemeentesecretarie. Brengt ter kennis van de mannelijke inwoners der gemeente; dat voor hen, die krachtens vroeger gedane aangifte op de loopende kiezerslijst voorkomen, hernieuwde aangifte onnoodig is, indien de plaatsing op die lijst berustte op: ie bewoning van een huis of gedeelte van een huis of van een vaartuig, mits zij op 31 Januari nog hetzelfde huis of een gedeelte of hetzelfde vaartuig bewonen ; 2e. genot van pensioen of lijfrente; 3e. bezit van eene inschrijving in de Grootboeken der Nationale Schuld of van een inleg in eene Spaarbank; 4e. aflegging van een examen; dat hernieuwde aangifte wel noodig is voor hen, wier plaatsing op de lijst berustte op: ie. bewoning van een huis of gedeelte van een huis of van een vaartuig, indien zij niet meer op 31 Januari hetzelfde huis of gedeelte of hetzelfde vaartuig bewonen; of 2e. op genot van inkomen in dienstbetrekking, of als inwonenden zoon, in het bedrijf of beroep der ouders werkzaam, hetzij met of zonder genot van pensioen of lijfrente; De formulieren tot het doen van aangifte zijn ter gemeente-secretarie kosteloos verkrijgbaar. De ingevulde formulieren kunnen kosteloos per post aan den Burgemeester worden toegezonden met inachtneming van het volgende voorschi ift: dat de omslagen met aangiften en stukken moeten dragen boven aan de voorzijde het opschrift: „Vrij van briefport, ingevolge art. 50 der Kieswet" en in den linkerbenedenhoek de vermelding van den naam en de woonplaats van den afzender, gewaarmerkt door zijne handteekening. Brengt verder in herinnering : I. de artt. 1 en 2 der kieswet, luidende als volgt: Art. 1. De leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal worden gekozen door de mannelijke ingezetenen des Rijks, tevens Nederlanders, die den. leeftijd van vijf en twintig jaren hebben bereikt, voor zoover zij over het laatstverloopen dienstjaar in eene of meer der Rijks directe belastingen zijn aangeslagen, het te dier zake verschuldigde vóór of op den isten Maart voldaan hebben, en a. over het laatstverloopen dienstjaar zijn aangeslagen in de grondbelasting voor een bedrag van ten minste één gulden, in de vermogensbelasting, in de belasting op bedrijfs- en andere inkomsten of naar een of meer der vijf eerste grondslagen van de personeele belasting, zooals die is geregeld bij de wet van 16 April 1896 ( Staatsblad no. 72) ; of b. indien zij niet overeenkomstig het bepaalde sub. a zijn aangeslagen, voldoen aan eene der volgende voorwaarden: ie. dat zij als hoofden van gezinnen of als alleenwonende personen op den 3isten Januari sedert den isten Augustus van het vorige jaar hebben bewoond, krachtens huur, een huis of een gedeelte van een huis, waarvoor, met of zonder bijbehoorenden of in huur gebruikten grond of lokalen en bijgebouwen, niet ter bewoning bestemd, de werkelijke huurprijs, per. week berekend, ten minste heeft bedragen de som, voor de gemeente of het gedeelte der gemeente, waar het huis gelegen is, vermeld in de bij deze wet gevoegde tabel; of wel achtereenvolgens in dezelfde gemeente twee zoodanige huizen of gedeelten van huizen; of, krachtens eigendom, vruchtgebruik of huur eenzelfde vaartuig van ten minste 24 kubieken Meter inhoud of 24000 kilogram laadvermogen ; 2e. dat zij op den 31 sten Januari sedert den isten Januari van het laatstverloopen jaar achtereenvolgens bij niet meer dan iwee personen, O' dernemingen, openbaie of bijzondere instellingen in dienstbetrekking of als inwonende zoon in het bedrijf of beroep der ouders werkzaam zijn gefeest en als zoodanig over dat jaar een inkomen hebben genoten als voor de gemeente of het gedeelte der gemetnte, waar zij wonen, is vermeld in de bij deze wet gevoegde tabel; of dat zij op den isten Februari in het genot zijn van een door eene onderneming, openbare of bijzondere instelling verleend pensioen of verleende lijfrente van gelijk bedrag; met dien verstande dat voor hen, die in beide gevallen verkeeren, zoo noodig, ter bereiking van het vereischte bedrag, het inkomen, het pensioen en de lijfrente worden samengeteld; 3e dat zij op den isten Februari sedert een jaar den eigendom met recht van vrije b-,schikking hebben van ten minste f 100 (nominaal), ingeschreven in de grootboeken der Isationale Schuld of van ten minste f50, ingelegd in de Rijkspostspaarbank, in eene gemeentelijke spaarbank of in eene spaarbank beheerd door het bestuur van eene rechtspersoonlijkheid bezittende vereeniging, van eene naamlooze vennootschap, van eene coöperatieve vereeniging of van eene stichting; Onder de bijzondere spaarbanken, bedoeld bij het vorige lid van dit artikel, zijn de banken, opgericht na 1 Mei 1900, alleen begrepen voor zoover en zoolai g als zij blijkens opgave aan het bestuur der gemeente, waar zij gevestigd zijn, een waarborgfonds van f 25000 bij de Nederlandsche bank hebben gedeponeerd. 4e dat zij met goed gevolg hebben afgelegd een examen ingesteld door of krachtens de wet of aangewezen bij algemeenen maatregel van bestuur en in verband staande met de benoembaarheid tot eenig ambt, de vervulling van eenige betrekking of de uitoefening van eenig bedrijf of beroep Art. 2. Onder hen, die den leeftijd van vijf en twintig jaren hebben bereikt, verstaat deze wet hen, die dien leeftijd hebben bereikt vóór of op den isden Mei. De aanslag der vrouw in de Rijks directe belastingen geldt voor haren man; die van minderjarige kinderen wegens goederen, waarvan hun vader het vruchtgenot heeft, voor hunnen vader. Aanslagen in de Rijks directe belastingen, waarvan eerst na 31 December van het laatstverloopen jaar een aanslagbiljet is uitgeieikt, blijven voor de toepassing van het bepaalde bij art. 1 buiten aanmerking. Aanslagen in de grondbelasting wegens onroerende goederen eener onverdeelde nalatenschap gelden ook voor den mede-eigenaar, wiens naam r.iet bij den aanslag in het kohier is vermeld, mits zijn aandeel in dien aanslag ten minste één gulden bedraagt. Door den aanslag in de grondbelasting, in art. 1 vermeld, worden de hoofdsom en de Rijksopcenten verstaan. Aanslag in de vermogens-, bedrijfs- of personeele be.'asting geeft geen aanspraak op kiesrecht, indien hij het gevolg is van eene met de waarhei< 1 strijdige aangifte. Bij de berekening van den werkelijken huurprijs, die ook verschuldigd kan zijn in den vorm van contributie aan eene coöperatieve bouwvereeniging, wordt maandhuur tot weekhuur herleid door deeling met 4, jaarhuur door deeling met 50 en vindt geen aftrek plaats van de som, verschuldigd voor gas- of waterleiding, ingeval deze in den huurprijs is begrepen. Bij de berekening van het inkomen, bedoeld in art. ib, 2e. eerste lid, worden vrije woning of- inwoning en vrije kost en inwoning gerekend op het bedrag, voor de gemeente of het gedeelte der gemeente, waar zij genoten worden, vermeld in de bij deze wet gevoegde tabel; enkel vrije kost op het bedrag, vermeld in de laatste kolom, verminderd met dat, vermeld in de voorlaatste kolom dier tabel. Overigens komt alleen geld in aanmerking. Ten aanzien van vrijen kost wordt geene rekening gehouden niet den Zond.tg of algemeen erkenile Christelijke feest ayen, of, voor zooveel Israëlieten betreft, met den Sabbath. Indien de aard der werkzaamheden in een bedrijf medebrengt, dat zij in den retjel een gedeelte van het jaar niet wordt ui'Keoef^nd, wordt ter beiekening van den tijd, gedurende welken iemand volgens het vorig artikel in dienstbetrekking is geweest, de tijrf rnedegeteld, gedurende welken de werkzaamheden, waarvoor bij in dienst is, hebben stil gestaan, ook indien gedurende dien tijd de dienstbetrekking tijdelijk was opgeheven. Indien het inkomen, bedoeld in art 1 b, 2e. als vast week-, veertiendaagsch-, maand- of jaarloon is genoten en dit loon wegens ziekte of verwonding gedurende ten hoogste twee maanden niet of niet ten volle is ontvangen, wordt het geacht tot het normale bedrag te zijn genoten. Indien in de plaats van het inkomen, bedoeld in art. i^, 2 0 , eene tijdelijke ongeva len-rente wordt genoten, wordt deze, zoolang zij wordt genoten, in rekening gebrbcht tot een Dedtag, gelijk aan het normale loon. Inkomen, pensioen en lijfrente, bedoeld in art. 13, 2"., der vrouw geldt voor haren man; dat van de inwonende minderjarige kinderen voor de helft voor hunnen vadir. Indien, enz. II dat voor de bevoegdheid tot het kiezen van leden der Provinciale Staten dezelfde regelen gelden, als die welke voor de bevoegdheid tot het kiezen van leden der Tweede Kamer der Staten-Generaal zijn gesteld, met dien verstande, dat men bovendien ingezetene der provincie moet zijn. III. Dat voor de bevoegdheid tot het kiezen van leden van den Gemeenteraad dezelfde regelen gelden, als die, welke voor de bevoegdheid tot het kiezen van leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal zijn gesteld, met dien verstande, dat men bovendien ingezetene der gemeente moet zijn, en dat zij, die niet vallen onder 1 0 o % £ -5 © § o : 5* == s. a Deel derGeineente beiloeld in artikel 16 lo | 14 2® 2 2 Arnhem (behalve da buitenwijken en Schaarsheden) f 2.— f 500 f 100.f 325 Arnhem (buitenwijken) 1.75 450 87.50 300 Arnhem (Schaarsbergen) 1.— 300 37.50 200 Arr.hem, 1 Februari ^07. De Burgemeester voornoemd, A. Röell ---