21) De geit van den heer Seguin. II. (Uit de „Brieven uit mijn Molen") DOOR ALPHONSE DAUDET. Toen het witte geitje in het gebergte kwam, was ieder verrukt? Nooit hadden de oude dennen nog zoo iets liefs gezien. Zij werd als een koninginnetje ontvangen. De dennen bogen zich tot op den grond om haar met hunne twijgen te lief kozen. De gouden helm week ter zyde waar zij voorbijging en geurde uit al haar magt. Door het geheele gebergte werd zij met blijdschap ontvangen. Gij kunt nagaan Grimgoire hoe gelukkig het geitje was. Geen touw, geen paal meer... niets meer dat haar belette rond to springen en te dartelen naar hartelust... Daar was eerst gras ! tot over zijn horens reikte het... En welk gras ! malsch, fijn en geurig en van duizenderlei soort. . Dat was nog eerst iets anders dan het gras in de weide. En dan die bloemen !.. Groote blaauwe klokken, donker roode klaver, een schat van wilde bloemen vol bedwelmende sappen ! ... Reeds half beneveld wentelde het witte geitje er zich met de vier pooten in de lucht in om en rolde in de struiken tnsschen de afgevallen bladeren en rijpe kastanjes.. Dan sprong ze weder op. En hopsa! daar vl iegt ze met den kop vooruit, tnsschen de struiken en het kreupelhout door, nu eens over heuvelen dan wéér door een dal naar boven en naar beneden , altijd maar voort. .. men zou gedacht hebben dat er wel tien geiten van mijnheer Seguin door het gebergte holden. Maar Blanquette was dan ook voor niets beveesd. In een sprong was ze over de breedste stroomen, waarvan het schnim haar tot over de ooren spatte. Druipnat legde zij; zich dan op een vlakke rots neder om in de zon te droogen. . .. Eens dat zij bij den rand van een rots bleef staan, met een boschje klaver in den bek zag zij in de diepte, heel in de diepte, beneden in het dal, het huis van mijnheer Seguin, met de kleine wei er achter. Ze lachte er oin tot de tranen langs haar sik biggelden. — Hoe vreeselijk klein! hoe heb ik het daar nogzoo lang kunnon uithouden ! Arm dier! nu ze zoo hoog verheven stond , dacht ze minstens even groot te zijn alsdeheele wereld.... Maar het was een heerlijke dag voor ue geit van mijnheer Seguin ! Toen de zon ongeveer midden aan den hemel stond en ze nu eens regts en dan wéér links rende, kwam ze eindelijk teregt midden in een troep gemsen, die bezig waren een wilden wingerd kaal te vreten. Onze kleine spring-in-'t-veld in haar witte jurk, maakte hier opgang, men stond haar het beste plaatsje bij den wingerd af, en al die heeren waren even beleefd... Ik geloof zelfs — maar dit blijft onder ons, Grimgoire, — dat een jongen gems het geluk ten deel viel van Blanquette te behagen. Het verliefde paartje dwaalde een paar uur door het bosch en als gij wilt weten wat ze elkander vertelden, ga dan maar eens vragen aan de babbelachtige beekjes, die ongezien zich een weg door het mos banen. Eensklaps stak de wind op. Het gebergte kleurde zich met purper;. .. het was avond.... Nu al!" dacht het geitje , en bleef verwonderd om zich heen staren. In de diepte lag het land reeds in nevel gehuld. De weide van mijnheer Seguin was door de mist onzigtbaar en van het huisje kon men alleen het dak nog maar zien en een beetje rook; zij luisterde naar het bengelen der klokjes van een kudde die huiswaarts keerde , en zij gevoelde zich regt treurig en >verlaten.... Een valk , die zijn nest opzocht, scheerde met zijn vleugels langs haar heen. Een rilling voer haar door de leden.... Een oogenblik later hoorde zij een akelig gehuil in het gebergte : — Waauw ! waauw ! Daar herinnerde zij zich den wolt; den geheelen dag had het onbezonnen schepsel er niet meer aan gedacht. ... Terzelfdertijd weerklonk een horeu heel in de verte in het dal. Dat was de goede mijnheer Seguin, die een laatste poging deed. — Waauw ! waauw! huilde de wolf. — Kom terug ! Kom terug !.. . riep de horen. Blanquette kreeg lust om terug te keeren; maar daar herinnerde zij zich wéér de paal, het touw en de heg om de weide, en zij bedacht dat zij zich voortaan niet meer in dat leven zou kunnen schikken en dat het maar beter was in het gebergte te blijven.... De horen weêrklottk-iiiet meer. Het geitje hoorde achter haar een geritsel tnsschen de bladeren. Zij keerde zich om en zag in de schemering twee korte regt overeind staande ooren en twee schitterende oogen Dat was de wolf. Onbeweeglijk zat het groote beest op zijn achterpooten en liet zijn oogen op het kleine witte geitje rusten alsof hij in zijn verbeelding haar al verslond. Daar hij er toch zeker van was dat hij haar zou opeten, maakte de wolf in het minst geen haast; maar toen zij zich omkeerde lachte hij eens valsch : «Ha ! ha ! geitje van mijnheer Seguin !" en likte met zijn lange roode tong zijn bruine lippen af. Blanquette begreep dat ze reddeloos verloren was.... Toen zij zich de geschiedenis van de oude Renanda herinnerde, die den geheelen nacht gestreden had en 's morgens toch werd opgegeten, meende zij een oogenblik dat het dan maar beter was zich dadelijk te laten opeten .... maar dat ging toch niet aan! en met gebogen kop en de horens vooruit waagde zij eeu uitval, zooals dat een geitje van mijnheer Seguin past.... niet dat zij hoopte den wolf te dooden — geiten dooden geen wolf, — maar alleen om eens te zien of ze het even lang zou kunnen uithouden als de oude Renanda. Daar sprong het monster ook op haar toe en nu ging het er op los. Wat hield zij zich flink, dat moedige geitje! Meer dan tien keer, wezenlijk Grimgoire, meer dan tien keer, noodzaakte zij den wolf terug te wijken om op zijn verhaal te komen. In die korte tusscheupoozen, plukte de kleine lekkerbek in haast nog een paar van die heerlijke grashalmen en keerde dan met den bek vol wéér tot den strijd terug .... Zoo ging het den geheelen nacht door. Van tijd tot tijd keek het geitje van mijnheer Seguin eens naar de sterren , die aan den helderen hemel dansten en dacht dan bij zich zelve : «Als ik het maar tot den morgen uithoud !...." Een voor een verbleekten de sterren. Blanquette bragt met hernieuwde woede hare horenstooteu toe, de woi f beet er met nog meer kracht op in . Een flaauw schijnsel kleurde den horizon ... Een schorre haan kraaide in een der naburige hoeven. «Eindelijk !" dacht het arme dier, dat nog slechts het aanbreken van den dag afwachtte om te sterven; en zij strekte zich in haar mooi wit velletje dat nu geheel met bloed bevlekt was , op den grond uit.... Toen wierp de wolf zich op het kleine geitje en at het op. Vaarwel, Grimgoire. Het verhaal dat ik u verteld heb is geen verzinsel. Als gij ooit eens in Provence komt dan zult gij onze boeren dikwijls hooren spreken van : «het geitje van mijnheer Seguin dat den geheelen nacht met den wolf strsed en dat 's morgens toch door den wolf werd opgegeten." Begrijpt ge mij Grimgoire ? «En dat 's morgens toch door den wolf werd opgegeten." --- PINCOFFS EN KERDIJK VOOR DEN HOOGEN RAAD. De zaak van Pincoffs en Kerdijk is thans in behandeling voor den Hoogen Raad, niet regtdoende als Hof van Cassatie, maar als strafregter in het eerste en laatste ressort. Is de Hooge Raad daartoe bevoegd ? Wij moeten het antwoord zoeken in art. 159 der Grondwet, dat zect: «De leden der Staten' O «Generaal, de hoofden der ministeriële departe«menten, de Gouverneurs-generaal of de hooge «ambtenaren onder een anderen naam met gelijke »magt bekleed in de koloniën of de bezittingen «des Rijks in andere werelddeelen, de leden van »den Raad van State en de Commissarissen des Ko«nings in de provinciën staan, wegens ambtsmisdrijven, ter vervolging hetzij van Konings» wege, hetzij van wege de Tweede Kamer , te »regt voor den Hoogen Raad." — »De wet be«paalt" voegt art. 160 er bij «welke andere »ambtenaren en leden van hooge collegiën, we«gens ambtsmisdrijven, voor den Hoogen Raad «te-regt staan." «Wegens ambtsmisdrijven." Dat alleen een ambtsmisdrijf den Hoogen Raad bevoegd maakt over deze kategorie van personen als ; strafregter te zitten, wordt door alle commentators der Grondwet geleerd. «De Grondwet van 1848," schrijft de heer Coolen (De historische ontwikkeling der Grondwet , 's Hertogenbosch bij van Heusden, 1872) «die ■> alléén voor ambtsmisdrijven eene bijzondere wijze «van beregting voorschrijft en de commune devlieten onder het gemeen e regt brengt, kent, volgens art. 159 , het initiatief tot vervolging we»gens ambtsmisdrijven mede aan de Krcon toe."— Mr. van Bell (De Grondwet, Amsterdam bij J. H. Gebhard & Co. 1871) zegt evenzoo: «Ten «gevolge van ons art. 159 en van art. 160 «strekt het voorregt der aldaar bedoelde perso«nen, om voor den Hoogen Raad en niet voor «hunnen gewonen regter te mogen te regt staan , «zich alléén uit tot ambtsmisdrijven. Bij andere «misdrijven houdt de reden der bevoorregting «op, en behoorde alle ongelijkheid voor de wet «vermeden te worden". Mr. Lenting (Schets van het nederlandsch Staatsbestuur, Amsterdam, G. L. Funke, 1879) schrijft: «Wat zijn eigenlijk ■»ambtsmisdrijven voor de leden der Staten-Gene«raal ? Het komt ons voor, dat die zijn : om«kooping en schending van het geheim van «hetgeen verhandeld is in eene vergadering, in »comité-generaal." Mr. Heemskerk Az., eindelijk (De praktijk onzer Grondwet), zegt: «In de thans «bestaande strafwetten is geen ambtsmisdrijf van teen lid der Staten-Generaal bekend. Praktische «toepassing van dit artikel der Grondwet is nog «niet voorgekomen; doet het geval zich voor , «dan zal men voor moeijelijkheden van vorm «staan; vooral in verband met art. 121 Code »Pénal, dat nog altijd van kracht is. Men zal «dan eene speciale of gelegenheids-wet moeten «maken." Alleen wegens een door Pincoffs en Kerdijk gepleegd ambtsmisdrijf is dus de Hooge Raad bevoegd als strafregter over hen regt te spreken , en welk ambtsmisdrijf is door hen gepleegd ? Heeft Pincoffs ooit het geheim geschonden van iets dat in de Eerste Kamer verhandeld is in comité-generral ? Wij hebben er nooit iets van gehoord. En — gelijk de heer Heemskerk te regt opmerkt — er is in onze strafwetgeving zelfs geen «ambtsmisdrijf' van een lid der StatenGeneraal bekend. Op welken grond dan staan Pincoffs en Kerdijk voor den Hoogen Raad , als strafregter oordeelende , te regt ? Op grond van art. 92, wordt geantwoord , van de wet op de Regterlijke Organisatie , luidende als volgt; «De Hooge Raad neemt, met «in acht neming van art. 177 van de Grondwet, «in het eerste en laatste ressort kennis: lo. van «alle misdrijven (de overtredingen, waartegen «geene straf van gevangenis is bedreigd , niet «daaronder begrepen) , gedurende den tijd hunner «functien begaan , door de leden van de Staten«Generaal"; enz. «Met in acht neming van art. 177 van de Grondwet." Art. 177 der Grondwet echter handelt over een geheel ander onderwerp, over de zedelijke verpligting , namelijk , van alle ingezetenen om de wapenen te dragen tot handhaving der onafhankelijkheid van den Staat en tot beveiliging van zijn grondgebied. Art. 92 R. O. bedoelt dan ook art. 177 der Grondwet van 1815 (bij de herziening i» 1840 - art. 175 geworden), aldus luidende: «De leden van de Staten-Generaal, «de hoofden der departementen van algemeen «bestuur, de leden van den Raad van State , de «Commissarissen van den Koning in de provin«ciën, staan te regt voor den Hoogen Raad, «wegens alle misdrijven gedurende den tijd hun«ner functiën begaan. Wegens misdrijven in het «uitoefenen van derzelver functiën begaan, worgden zij nimmer in regten betrokken, dan nadat «door de vergadering der Staten-Generaal daar«toe uitdrukkelijk verlof is verleend." Met in acht neming dus van art. 177 der Grondwet van 1815 is de Hooge Raad bevoegd regt te spreken over de leden van de StatenGeneraal «wegens alle misdrijven, gedurende den tijd hunner functiën begaan." Doch art. 177 der Grondwet is in 1848 vervallen en vervangen door artikel 159 , dat den Hoogen Raad alléén en nitslnitend de bevoegdheid geeft om regt te spreken over leden der ;Staten-Generaal, «wegens ambtsmisdrijven Het nieuwo artikel werd aldus toegelicht: «De wet behoort vrij te zijn in de «zamenstelling der regterlijke magt; eene vrijsheid die wij slechts door twee grondwettige «instellingen wenschen te beperken. Vooreerst, «door die van den Hoogen Raad, met behoud »der voorname omtrekken van zijn regtsgebied «uit de Grondwet van 1815 ; inzonderheid scheen «het voorschrift in de Grondwet niet te mogen «worden gemist, dat de bij ons artikel aange«wezen personen , ter vervolging , hetzij van »'s Koningswege , hetzij van wege de Tweede «Kamer der Staten-Generaal, voor den Hoogen «Raad te regt staan , doch uit hoofde van ambts«misdrijven alléén. De bevoorregting over ge«meene misdrijven uit te strekken, is niet alleen «geenszins in het belang der genoemde perso«nen zeiven , maar inzonderheid met een begin »sel van de hoogste waarde, gelijkheid voor de «wet, te zeer in tegenspraak, om aannemelijk «te blijven." Nu rijst de vraag: Kan de Hooge Raad, volgens het voorschrift van art. 92 der wet op de Regterlijke Organisatie, van de zaak van Pincoffs en Kerdijk kennis nemen «met in acht neming van art. 177 der Grondwet van 1815", welk art. reeds sinds ruim dertig jaren afgeschaft en door een ander artikel vervangen is ? Men beweert ja, op grond van art. 3 der Additionele Artikelen der Grondwet, dat zegt: «Alle op het oogenblik der afkondiging van de «veranderingen in de Grondwet verbindende «wetten, reglementen en besluiten worden ge«handhaafd , totdat zij achtervolgens door'andere «worden vervangen." Dit artikel echter kan , onzes inziens , onmogelijk op art. 92 R. O. toegepast worden. In art. 3 heeft men duidelijk alleen willen voorkomen een tijd van wetteloosheid. De bestaande wettelijke regels werden gehandhaafd, omdat er een regel zou blijven bestaan, de oude regel zoolang de nieuwe regel niet was ingevoerd. Doch dit is met art. 92 R. O. het geval niet. Dit artikel regelt uit zich zelf niets: het herhaalt slechts de woorden van art. 177 der Grondwet, dat de leden der Staten-Generaal voor den Hoogen Raad te regt staan, «wegens alle misdrijven gedurende den tijd hunner functien begaan." Het artikel 92 is in de wet op de regterlijke organisatie ten eenemale overbodig; niet uit art. 92 toch ontleende de Hooge Raad zijn regt om over de leden der Staten-Generaal «wegens alle door hen begane misdrijven" regt te spreken; maar regtstreeks en onmiddellijk uit art. 177 der Grondwet van 1815. Hoe deze beregting moest plaats hebben beschreef (en beschrijft) titel XIV van het Wetboek van Strafvordering. Het beroep in art. 92 R. O. op art. 177 der Grondwet is zoo in het oog loopend ongerijmd, dat men in de latere uitgaven , eenvoudig geschreven heeft: «met in acht neming van art. «159 der Grondwet," of: «met in acht neming «van art 177 (thans van art. 159) der Grondwet." Dit is juist; art. 159 der tegenwoordige Grondwet is in de plaats getreden van art. 177 der Grondwet van 1815 , en even regtstreeks enenmiddellijk als de Hooge Raad uit art. 177 der Grondwet van 1815 zijne bevoegdheid ontleende om als strafregter in het eerste en laatste ressort regt te spreken over leden der Staten-Generaal , even regtstreeks en onmiddellijk ontleent hij thans dezelfde bevoegdheid uit art. 159 der Grondwet. Maar — alleen en uitsluitend «wegens ambtsmisdrijven''' door leden der Staten-Generaal gepleegd ? En welk «ambtsmisdrijf' 5 hebben Pincoffs en Kerdijk gepleegd ? ---