MENGELWERK. Villa Charlotte. Het was een mooie winterdag. Lotte Koender en assessor Smit stonden hand aan hand, op den weg bij de groote ijsvlakte. Reeds sedert eenigen tijd sprak de jonge man op levendige toon tegen zijne gezellin en haar aardig gezichtje werd met een steeds donkerder rood overtogen. „Dus geeft u me toestemming, om bij uw vader om uwe hand te gaan vragen? Ze knikte alleen maar. Spreken kon ze niet. Daarvoor was ze te opgewonden. Het was immers alles ook zoo gauw in zijn werk gegaan. Ze kenden elkaar nog slechts acht dagen — want hij bezocht Berlijn alleen voor korten tijd — en nu dat reeds! Wat papa er wel van zeggen zou? En Rob en Frits, hare broers, die haar nog altijd als zoo jong beschouwden, al was ze ook reeds achttien jaar! „Zou ik je vader morgen wel kunnen spreken ?" Hij ging weer recht op zijn doel los. Lotte dacht een oogenblik na. „Kom morgen tusschen twaalf en éénen in zijn bureau," besliste ze toen. „En als papa soms in 't begin niet erg vriendelijk mocht wezen, dan moet je je daar niet door laten afschrikken, want zijn onheuschheid is alleen maar uiterlijk. In den grond heeft hij 't beste hart der wereld. Vroeger was hij ook geheel anders. Eerst na mama's dood is hij zoo vreemd geworden. Sinds dien tijd leeft hij eigenlijk nog slechts voor zijn beroep." * * * Het was in den voormiddag van den volgenden dag. De advocaat Koender bevond zich in de kamer van zijn secretaris en was ijverig met hem aan het bespreken van zaken. Hij was een zwaargebouwd man met een grooten baard en donkergrijze oogen. „Dus afgehandeld, beste Frank," zei hij juist. „Je gaat dus een der volgende dagen..." „Nu wat is er nou weer aan de hand? Wat wil je, Holm?" bromde hij tegen een klein mannetje, dat met geruischlooze schreden de kamer binnen was gekomen, toe. „Daar is een jongmensch, dat u wenscht te spreken," zeide de oude klerk en legde een visitekaartje op de schrijftafel van den advocaat. Deze keek naar het sierlijke kaartje geen oogenblik om, maar zeide wrevelig: „Je verstand wordt ieder jaar minder, Holm. Hoe dikwijls heb ik je reeds gezegd, dat je me niet iederen willekeurigen man hier moet aanmelden. Vraag hem eerst, wat hij wil en dan, dan smijt je hem de deur uit, of laat hem binnen komen, al naar je 't uitkomt! Maar wat wil dit jongmensch. Heb je 't hem gevraagd ?" „Ja, maar hij wil het mij niet zeggen. Hij zegt, dat hij alleen met u wil praten." „Ach, onzin. Hij wil stellig weer bedelen. Dat kennen we. Hoe heet hij ?" „Dat heeft hij me niet verteld, maar het staat op het kaartje: Smit." „O, ja, Smit, dat is in orde! Dat is de jonge man, die mijn villa buiten wil koopen. Dien moet ik natuurlijk ontvangen. Hij was gisteren al bij mij thuis, maar ik was uit. Mijn dochter heeft hem toen gezegd vandaag hier te komen. Laat hem maar in mijn kamer, Holm " Toen de advocaat dadelijk daarop zijn particulier vertrek binnen ging, richtte de lange gestalte van den assessor Smit, zich zoo snel mogelijk uit den stoel op. Diep, heel diep boog hij het blonde hoofd voor zijn toekomstigen schoonpapa. Het waren onrustige oogenblikken geweest, die hij wachtende doorgemaakt had. Daarbij vergeleken waren al zijne examens met hunne angsten en moeielijkheden niets geweest. De advocaat monsterde zijn bezoeker met niet zeer welwillende blikken. Deze mijnheer Smit scheen immers ook tot de eleganten, de hypermodernen te behooren, welke hij om den dood niet lijden mocht. Als twee mennen over een zaak wilden onderhandelen, kwamen ze toch niet, gekleed als voor een doopplechtigheid, in rok met gelakte schoenen, witte glacés en witte das... dwaasheid! Maar juist bijtijds herinnerde hij zich nog, dat de ander zijn villa, die hij zoo graag kwijt wilde, kwam koopen en zei daarom met grimmige hoffelijkheid: „Neemt u alstublieft weer plaats, mijnheer Smit." Deze deed zooals hem gevraagd werd en staarde toen in doodelijke verlegeoheidjnaar ï-ijn nieuwen hoogen hoed. Hij had al een prachtige toespraak gereed gemaakt, om tegen den advocaat af te steken, even geleden had hij haar nog precies van buiten gekend, en nu, terwijl hij die donkere grijze oogen, op zich gevestigd voelde, was alles als uit zijn hoofd geblazen. Geen woord kwam er meer over zijn lippen. Een pijnlijke pauze ontstond. „Heeft uwe dochter de goedheid gehad ... u een aanwijzing te geven... mijnheer..." stotterde de assessor eindelijk. „Ja, ja," was het een beetje barsche antwoord. „Ze heeft me alles reeds gezegd. U kunt zich de inleiding sparen, en dadelijk op uw doel losgaan." „Dan mag ik hopen, dat u mijn innigsten hartewensch geen hinderpalen in den weg zult leggen." Het voorhoofd van den ouden heer vertoonde steeds meer rimpels. Hemel, wat was dat een overdreven kerel! Zoo echt een van de soort, die hij niet mocht lijden. „Hinderpalen, neen," bromde hij. Ik be.i blij, dat ik haar kwijt raak. Dat wil zeggen, „u moet dat niet verkeerd opvatten," verbeterde hij snel zijn eigen woorden. „Ik wil daarmee niet zeggen dat er iets aan haar mankeert, ze is geheel goed; alleen, ik heb haar op het oogenblik niet noodig, na den dood mijner vrouw is ze mij nutteloos, om zoo te zeggen, overbodig geworden. Ik denk, dat u dat wel begrijpen zult." „Zeker, natuurlijk," haastte de assessor zich te verzekeren. In stilte dacht hij echter: „Een bijzonder liefhebbend vader." „Maar ik wil haar u ook niet aanpraten," gfrig de ander voort. Hij wilde zijn opmerking van zoo even weer goed maken. „Maar dat kunt u gelooven, een slechte zaak doet u niet, wanneer u haar neemt. Ze bezit misschien niet alle moderne finesses; maar daar weegt tegenop, dat ze solide en stevig is. U zult er plezier van beleven. Nu en wat het uiterlijk betreft, zult u me moeten toegeven, dat ze wat dat betreft, een goed figuur slaat." „Stellig, mijnheer Koender." „Overigens behoeft u haar toch ook niet voor altijd te behouden. De moderne jonge lui zijn immers erg voor verandering." De assessor wist niet hoe hij zich bedwingen moest, zoo verontwaardigd was hij over de opmerking van den ouden heer. „Wat dat betreft kan ik u gerust stellen," zei hij bruusk, „ik ben zeer behoudend in dat opzicht, en bovendien veel zin voor het familieleven. Reeds als student was het mijn grootste genoegen mij in verbeelding mijn toekomstig huis zoo gezellig en aangenaam mogelijk voor te stellen." „Nu ja, 't is mij best, hoftr," zei de advocaat geruststellend. „Maar men kan toch nooit weten..." „O, ja, dat Kan men wel weten, mijnheer Koender! Bij mij tenminste heeft Schillers beroemde woord: „Die ist es, oder keine sonst auf Erden!" nog nooit zoo vast gestaan als in de laatste dagen. Reeds de naam Charlotte alleen was zoo veelbeteekenend voor mij. U moet n.1. weten, dat mijne boven alles geliefde en vereerde moeder Charlotte heet; ook mijne lievelingszuster draagt denzelfden naam. In het woord Charlotte ligt dus alles wat lief en goed is voor mij opgesloten." De advocaat keek geprikkeld naar het plafond. Heer in den hemel wat kletst die kerel weer. Hij was bepaald niet recht wijs. Als ze nu eindelijk maar eens over den koop zelf konden beginnen. „Nu, tot zoover zijn we het dan samen wel eens," merkte hij droogjes op. „En er blijft niets meer over dan de geldkwestie om te bespreken." „De geldkwestie? ..." De assessor zette groote oogen op. „Ik begrijp u niet..." „Nu, dat is toch tamelijk eenvoudig, zou ik meenen! U denkt toch niet, dat ik u haar cadeau zal geven! De oude heer raakte zijn geduld kwijt. „Ik heb dus gedacht: 40.000 gulden, waarvan 10.000 dadelijk betaald moeten worden." „Veertigduizend gulden... moet ik ?" Een geheelen tijd lang bleef de assessor sprakeloos zitten. Eindelijk zei hij: „Ik moet u bekennen, dat de geheele wijze, waarop u de zaak behandelt mij ten zeerste tegen staat. Ik ben idealistisch aangelegd en ik had gedacht.. „O, zoo, had u gedacht, dat ik u haar zoo maar zou geven, terwille van uwe mooie oogen," hoonde de oude heer. Hij was nu geheel buiten zich zelf. „Neen, mijn beste mijnheer Smit, dan heeft u toch verkeerd gedacht. Ik ben niet idealistisch aangelegd. Voor mij is dit een zaak als ieder andere. Het schijnt me werkelijk toe, dat u me wilt beetnemen. Bezit u dan geen vermogen ?" „Neen, geen cent. Ik heb zelfs schulden!" „Schulden ?!.... En dan waagt u het om met zulk een aanbod bij mij te komen! ..." Het binnentreden van Holm verhinderde den advocaat nog verder zijn woede te uiten en éöodzaakte den assessor om langzaam den aftocht te blazen. Tien dagen lang had Lotte de ijsbaan gemeden. Ze wilden dien „trouwelooze", dien „meineedige" niet weer ontmoeten. Pas vandaag, nu hij op reis was gegaan, trok ze er weer met de schaatsen op uit. Maar ze kon niet zoo vroolijk zijn als gewoonlijk. Niettegenstaande den heerlijken winterdag en de spiegelgladde baan, bleef haar gezichtje treurig en ernstig. Maar plotseling bedekte een gloeiend rood hare wangen. De groote slanke heer, die daar zoo haastig op haar toe kwam loopen, dat was toch... assessor Smit. Met fermen zwaai wou ze op zijde gaan, maar een verradelijk in 't ijs vastgevroren tak was oorzaak, dat ze haar tiouweloozen vereerder vlak voor de voeten viel. De assessor was het jongemeisje vriendelijk behulpzaam bij het opstaan. Maar in plaats van een bedankje te krijgen, trof hem zulk een minachtende blik, dat hij heel in de war stotterde : „Maar mijn waarde juffrouw, wat ter wereld heb ik toch misdaan, om deze slechte behandeling te verdienen. Eerst gooit uw vader mij bijna het huis uit en nu " „U bent immers in 't geheel niet Jbij mijn vader geweest!" viel Lotte hem verontwaardigd in de rede. „Ik niet bij uw vader geweest ? Nu neem me niet kwalijk.... aan dat kwartiertje zal ik mijn heele leven blijven denken." En toen vertelde hij aan zijn opmerkzame toehoorderes woordelijk alles wat er voorgevallen was. Lotte's oogen werden grooter en grooter. Eindelijk brak ze in een schaterend gelach uit, waarmee ook de assessor, nadat zij hem beter ingelicht had, van harte instemde. Zelfs de advocaat had plezier, toen zija dochtertje hem inwijdde in de geheimen van „villa Charlotte". En toen den volgenden dag het verlovingsfeest gevierd werd bij de schuimende champagne, hield hij zelf eene geestige toast op de vier Char lotte's. --- GEMENGD NIEUWS UIT BINNEN- EN BUITENLAND. Men meldt uit Haarlem aan de N. R. C.": De postzegelautomaat, die aan het postkantoor met tusschenpoozen eenige weken heeft dienst gedaan, is thans voorgoed buiten dienst gesteld. Het toestel heeft niet voldaan. Wel was er op het mechanisme niets aan te merken, maar de constructie was niet sterk genoeg om er het publiek den baas over te laten. De handle, waarop men slechts even had te drukken, om het mechanisme in werking te stellen, werd soms zoo ruw naar beneden geduwd, dat een defect niet kon uitblijven. Het schijnt nu in de bedoeling te liggen van den uitvinder om alle deelen te versterken. — Op Oudejaarsdag van 1908 ging een bruidspaar van Purmerland op schaatsen naar Ilpendam, om het huwelijk te laten voltrekken. In 1846 trouwde de grootmoeder dezer bruid ook op den laatster, dag des jaars te Ilpendam, en toog zij ook per schaats derwaarts met haar aanstaanden man. — * Toen de politie te Enschede Zondagmorgen zekeren J. G. uit het Huis van Bewaring ontsloeg, waar hij wegens dronkenschap was opgesloten, begaf de man zich, blijkbaar nog niet geheel ontnuchterd, naar de woniag zijner grootouders in de Mauritsstraat, maakte daar ruzie en trachtte den boel kort en klein te slaan. Grootvader, hiervan niet gediend, nam een schop, waarmede hij kleinzoon zulk een gevoeligen slag aan het voorhoofd toebracht, dat het bloed uit de toegebrachte wonde spoot. De politie was inmiddels gewaarschuwd, die beiden naar het bureau bracht. G. bloedde toen zoo erg, dat ofschoon een doek stevig om zijn voorhoofd gebonden werd, het bloed nog langs aangezicht en hals vloeide. Op het politiebureau werd hij verbonden en bleek de wonde niet direct levensgevaarlijk te zijn. — Te Groningen is aangehouden G. N^ de 34-jarige stoker van de gasfabriek, wegens verduistering van door zijn kameraden hem toevertrouwde gelden. — Uit Ostersund (Zweden) wordt gemeld, dat twee zoons van dr. von Printzsköld, eersten hofmaarschalk van den Koning van Zweden, een 22-jarige vaandrig en een 20-jarige student, op Oudejaarsdag op een sneeawschoentocht in de bergen bij een koude van 20 graden zijn doodgevroren. Hun krachten schoten te kort om het doel van hun tocht te bereiken. De gids ging verder om hulp te halen. Toen hij met andere mannen terugkwam, was de eene jonge von Printzsköld reeds overleden, de andere stierf spoedig daarna. — De millionnair A. G. Vanderbilt laat te New-York, op den hoek der Park Avenue en 34th street, een paleis van 19 verdiepingen bouwen, dat van alle nieuwe uitvindingen voor gemak en weelde voorzien zal zijn en niet minder dan 2 millioen dollars zal kosten. — Een rijk hondenliefhebber te Pittsburg heeft zijn hond in de gelegenheid gesteld, zijn gasten op een Kerstboom te onthalen. De boom was behangen met hondelekkernijen, veel in tal en verscheidenheid, en de vierbeenige feestgangers werden aan het koord door hun bazen of bazinnen, de één na den ander, voorgeleid, om iets naar hun gading van den boom te happen, zonder hun snuffelenden neus te branden. Alles liep naar wensch, totdat de boel in het honderd liep door het onkiesche optreden van een reusachtigen buldog, die woorden kreeg met een Deenschen dog, over een eindje worst, en zijn ongenoegen zoo hardpootig uitte, dat er al spoedig een woedend gevecht tusschen de kolossale beesten begon. En hiercp volgde een algemeene schrikkelijke hondenbataille, waarin als krijgsmuziek een oofjl verdoovend gejank, geblaf en gehuil fungeerde, en waaraan al gauw werd deelgenomen door de diverse hondenbezitters, bij hun pogingen om. de dieren te scheiden. Zoo eindigde dit feest met den desolaten aftocht van een hoopje gehavende menschen met gescheurde rokken en japonnen en bloedende hangoorige honden. („Zw. C.") — Het is genoegzaam bekend, dat de mensch, eer hij geweven stoffen gebruikte, zich behing met dierenvellen. Men droeg pelsen te Rome. In de Middeleeuwen droeg men bont, zelfs binnenshuis. Het was in de groote, hooge zalen der kasteelen en burchten meer dan koel in den winter en men had nog geene centraleverwarming. Hoewel het dus zeker en ook zeer natuurlijk is dat men vroeg de verwarmende eigenschappen van pelswerk wist te waardeeren, is het een eigenaardig geval, dat het bijna even vroeg als sieraad en .uit weelde gedragen werd. Dat is met name het geval met de mof. Zij was aanvankelijk een voorwerp van weelde. Dit kan men daaruit opmaken, dat de afbeelding van een landschap in 't Campo Santo te Pisa, in het midden van d« vijftiende eeuw geschilderd, en waarop e© a echte als zoodanig herkenbare mof voorkomt, geen winter- maar een zomer landschap is. De uit stof gemaakte met bont bezette mof wordt gedragen niet door eene vrouw, maar door een page. De vrouw schijnt toen nog niet den toon te hebben aangegeven in de mode — het is waar dat er ook heerenmodes bestaan, maar die zjjn er ook naar. In de vijftiende en zestiende eeuw werden de trechtervormige mouwen der vrouwenkleeding sterk verlengd en men noemde die verlenging manckon. Eerst in de tweede helft der zestiende eeuw komt de werkelijke mof op in Frankrijk, onder Catharina de Médici, die misschien de mof uit Italië naar haar nieuw vaderland had meegenomen, waar men daarvoor geen naam had, zoodat men dien van een verwant kleedingstuk daarop overbracht en ook van manehon sprak. In de zeventiende eeuw is de mof over geheel Europa verbreid; want toen volgde men overal de Fransche mode. Zij werd door vrouwen en mannen gedragen, door de laatsten aanvankelijk slechts in den winter. De edele dame draagt de mof zelfs in galakleed^, als zij gedecolleteerd is ; het is een sieraad dat zij over de linker hand op den arm schuift. In de dagen van Lodewijk XIV zien wij weer iets anders : de heeren slepen reusachtige moffen mede in de salons. De tijdgeest verlangde van uen eleganten man voor alles twee dingen; hij moest een lichten gang hebben en de handen met gratie bewegen. Om de handen bezig te houden, diende de hoed, de kostbare snuifdoos, de degen en eindelijk ook de mof. Men droeg haar als een chapeau-claque onder den arm, maakte daarmee gebaren of verborg daarin beide handen. Later bevestigde de heeren de moffen zelfs aan een snoer, dat passecaMe werd genoemd. Het non plus ultra van slechten smaak bereikte men op 't einde van de laatste eeuw. De dames van aanzien en diegenen dio op haar gelijken wilden, droegen in haar moffen zekere kleine hondjes. Eene legende spreekt van zekere Mad. Guérin, die handel dreef in deze schoothondjes en daarmee een fortuin verwierf. Om het kind of liever het dier een naam te geven heette het dan dat de hondjes ter verwarming van de handen dienden. Dat was natuurlijk praat tegen de vaak: ook zonder de honden waren de moffen warm genoeg. Maar de menschen zijn altijd dezelfde. Als iemand in een slapeloozen nacht een invallende gedachte heeft: hoe vreemd, hoe fantastisch, hoe gek dan ook, en over dag zijn droom verwezenlijkt, vindt hij altijd navolgers. En daarom, nu het zooveel moeite kost om in den levensstrijd zijn brood te verdienen, kan het zijn nut hebben te wijzen op de fortuin van Mad. Guérin. Onder Lodewijk XVI „groeiden" alle kleedingstukken en ook de moffen. Men had er van een meter lang, met linten versierd en soms zeer eng. Beide geslachten droegen dit monster en het schijnt zeer „smaakvol" geweest te zijn als man en vrouw gelijke moffen hadden. Men nam ze mede in de salons, in de schouwburgen, en doopte ze met allerlei curieuse namen. Zoo verhaalt bij voorbeeld eene oude kronijk: „In de opera verscheen Madame N. met een „manehon d'agitation momentanée ' Men wist niet wat die woorden beteekenden tot men eindelijk begreep dat zij moesten toegeschreven worden aan de overdreven, geaffecteerde taal van dien tijd, toen men ook sprak van kapsels „met ernstige gevoelens", en andere, die „moordend" genoemd werden. De gebroeders Concourt behandelen in hun groot werk over zeden en modes vi .n dien tijd natuurlijk het bont en de mof. Zij schrijven „het bontwerk nam onder de weelde-voorwerpen eens eerste plaats in. De mode schreef voor in de opera plaats te nemen, gehuld in kostbare pelsen, die men gracieuselijk de eene na de andere aflegde. De mof heeft eene vreemde geschiedenis. Een handelaar in pelterijen bracht de moffen, die niet uit bont waren vervaardigd, daardoor in ongenade, dat hg een beul op den dag van eene executie een dier moffen liet dragen. Men had ware monsters uit angoravel, die men petits barils (tonnetjes) noemde, zooals men de palatines, katten noemde. De palatine was een bontmantel met twee openingen waardoor men de handen stak. Het kleedingstuk dankt zijn naam aan de hertogin van Orleans, schoonzuster van Lodewijk XIV, die uit de Paltz, en dus eene princesse palatine was. Gedurende de Revolutie en onder het Directoire werden in Frankrijk, dat toen d# antieke kleeding navolgde, geene moffen gedragen. Wel in andere landen en ze waren buitensporig groot. De mof kwam eerst weer recht in de mode omstreeks 1825 een weinig verkleind. Lange» tgd bleef zij in dien toestand. Maar vijf-en-twintig jaren later begint de mof in te krimpen, zoodat men ten slotte nauwelijks de vingertoppen daarin kon steken. De betreurenswaardige banaliteit van de kleeding in de laatste helft der negentiende eeuw had ook invloed op het bont. Jarenlang zag men geen ander bont dan den „radmantel" en de mof, de eerste was een gedegenereerd overblijfsel van de pelerine , de laatste een caricatuur van een lang en smal oorkussen. Maar er komt weer verandering. Te Parijs organiseerde voor eenigen tijd het geïllustreerde tijdschrift „Les Modes" eene tentoonstelling van pelterijen, waaruit valt op te maken dat zij weer de oude, de eerste rol gaan spelen — in den winter ten mins le. De mof heeft voor het overige de eer gehad ook in de kunst te zijn opgenomen. Het „Jonge Meisje met de Mof", van Josuah Reynolds is beroemd en weinig minder beroemd ziju het portret Mrs. Siddons door Gainsborough en vooral dat van Mad. Vigée-Lebrun. En wij die de „Camera Obscura" gelezen hebben, denken natuurlijk aan „Saartje met de mof'! („Hbld. v. Antw.") Van den Hak op den Tak. Een dienstbode te Rotterdam, plotseling uit haar dienst ontslagen, kwam in het Gerechtsgebouw om den kantonrechter te spreken. Op de vraag van den bode of ze den kantonrechter uit kanton I, II of UI moest spreken, was haar wedervraag: „Welke is de leukste?" Ge lacht misschien om de „leuke" vraag van die „leuke" dienstbode, maar eilieve, was zij, — ik bedoel de meid — in de meening verkeerende, dat zij te kiezen had, zoo dwaas, toen zij naar den „leukste" vroeg. Was zij hierin niet als vele anderen, en gehee! een kind, een „dame" van haar tijd? „Leuk" heet alls tegenwoordig, 't Woordje speelt een groote rol, Heel de wereld is één „leuk'heid, •t Discours is vaak yan „leuk"heid vol. Of iets mooi is dan wel leelijk, Aardig, net, of 't tegendeel, 't Woordje „leuk* is steeds toepas'lijk, Ia den toon, en echt fideel. Ik yoor mij — als ik 't eens mag zeggen — Vind dat „leuk" een misselijk woord, Dom, onzinnig, oppervlakkig;... Waarde lezer, zeg het voort! Velen zullen misschien het volgende ook „ver" bazend leuk" vinden. Jozef uit Arnhem, mars" kramer van beroep, zag voor een boerenhuis nie* minder dan acht wezels hangen. Sakkerloot 1 mompelde Jozef, daar zou geld aan te verdienen zijnl De boer wist niet, dat de velletjes zooveel waarde hadden en Jozef, die dit spoedig merkte, bood aan de wezels te koopen: hij had een zwakke borst en moest volgens den raad van zijn dokter wezelvleesch eten. Voor een daalder werd hij koopman; Jozef had een goeien dag en de boer had een buitenkansje. Daar Jozef nog verder reisde, zou hij de wezels den volgendendag op de terugreis meenemen. Maar 't geluk dieef den spot met den slimmen koopman. Zijn concurrent, Nathao, ging denzelfden weg. Ook zijn begeerige blikken vielen op de acht wezelvellen. Helaas! zij waren reeds verkocht. Maar toen de boer de toedracht vertelde, viel Nathan uit: „Ach zoo, dat treft buitengewoon! Ik heb alléén waar de velletjes noodig voor m'n longen, daar geef ik je óók een daalder voor, en Jozef mag het vleesch behouden." Dat was een gelukkige oplossing, meende de boer: zóó waren er drie tevreden. Nathan kreeg de huidjes en betaalde. En Jozef? Lieve lezer, is het noodig, dat ik de ergernis en de woede beschrijf van den braven* man, toen hij de afgestroopte dieren zag? „De kruisspin pakt de zwakke ylieg, De musch is haar verderver. De sperwer pakt de kleine musch, De adelaar pakt den sperwer. Zoo pakt in 't groote dierenrijk De eene soort den ander, Alleen de menschen doen dat niet Die plukken steeds elkander." De wereld vindt ongetwijfeld Jozef ten „leuke baas" en Nathan „nog leuker." Ik blijf vandaag in den toon en vertel alleen van leuke menschen. Daartoe behoort dat boertje onder Arnhem, van wien ik zooeven verhaalde, niet, — of misschien toch wel? — maar stellig wel die slimme buitenman, die vóór een paar maanden te Parijs door twee boeven van zijn portemonnaie was beroofd. Want op welke leuke wijze nam hij wraak? Weken lang zocht hij de dieven, tot hij ze eindelijk vond. 't Was bij een spoorwegstation. Hij ging in huu nabijheid staan, met heel onnoozel gezicht. Zij zagen hem, herkenden hem niet; ze troonden hem mee naar een koffiehuis en, evenals voor een paar maanden, was hij reeds na een kwaitiertje zijn portemonnaie kwijt. De dieven gingen er van door, om hun buit te deelen. Maar bij het openen der portemonnaie volgde er een hevige knal, een der dieven viel op den grond, met ernstige brandwonden aan de handen en in 't gezicht. In een apotheek werd hij verbonden, daarna bracht de politie hem onder dak. De andere ontkwam. Het op wraak beluste boertje had een patroon zoodanig m zijn portemonnaie geplaatst, dat die bij opening moest ontploffen ... Hij had zijn doel bereikt: „Oog om oog en tand om tand!" 'tMag niet christ'ljjk wezen, A la bonne heure! 't is toch „leuk", Blijft 'f ook lang na dezen. Te Amsterdam bewoog dezer dagen zich een onafgebroken stroom van menschen in de rich>ng van het Rijksmuseum, waar het publiek in ichte drommen stond te wachten. Waarop? P graaf Zeppelin, die volgens een bulletin te 11 uur niet zijn luchtschip zou neerdalen en te I uur weer zou opstijgen. Maar Zeppelin kwam niet: t was een manier om wat stadgenooten °P goedkoope wijze bijeen te trommelen. De wereld wil bedrogen zijn, dus mijn vrienden, doet alzoo! Topt de menschen, neemt ze beet, Als, wat ge doet, ook „leuk" maar heet. — Schijnt dat niet veler stel- en levensregel te h \ . e 'licht meenden ook zij heel leuk te an e en, de drie personen te Stadskanaal, die J een winkelier zonder vergunning eerst een a , J. e J® n eyer vroegen en kregen, toen een Dol t k i e " e ' sc hten: anders zouden ze 't de V'f vertellen; vervolgens den winkelier nog een ilit bakje" en vijf gulden afpersten, eindepino- D i?^ tWee P onc * kaas.... En toen? Toen ka? leuke" drietal naar de marechausseetapfhad ° m verte " en ' ^ at winkelier geblaat vrij de „leuk"heid roemen, wie wil, ik zal me er niet mee bemoeien, Maar hier, hier zwijg ik voor niemand stil, n laagheid moet ik verfoeien. Keuvelaar. ---