Middaguitgave. (6 BLADZIJDEN.) EERSTE BLAD. DE MOTIE-TROELSTRA EN MING IN DE TWEEDE We hebben gewacht, totdat de „Handelingen ' der Tweede Kamer-zitting van eergisteren in onze handen waren, om nog eens terug te komen op wat Dinsdag in onze Volksvertegenwoordiging is gezegd en gedaan. *) Onze voorspelling is uitgekomen: hoewel de motie-Troelstra niets begeerde wat de Regeering niet óók wenscht is toch de geheele rechterzijde tegen die moti( gaan stemmen. Alleen was het debat daarove; minder lang en minder hardnekkig dan we verwacht hadden, doordat het zich in hoofdzaak beperkte tot eene gedachtenwisseling tusschen den voorsteller, die er natuurlijk vóór, en den heer de Savornin Lohman, die er tegen was. Men heeft dezen laatste er een verwijt van gemaakt, dat hij in „De Nederlander" het ontwerp-Talma afkeurt en bestrijdt en nu Dinsdag in de Kamer zijn verzet tegen de onmiddellijke behandeling van de moite-Troelstra o. m. verdedigd heeft met de verklaring, dat door die behandeling van de motie de behandeling van het ontwerp zou worden vertraagd. Men zag daarin eene inconsequentie. Dat verwijt is o. i. onbillijk. Aangezien men tegen eene wet is, behoeft men nog niet haar vlugge behandeling in den weg te staan. Behandeld moet zij toch worden, ook al is men er tegen. En zoo begrijpen we, dat iemand alle beletselen om zoo spoedig mogelijk tot behandeling over te gaan, bestrijdt. Doch wat we niet begrijpen is, dat de heer Lohman, aldus, naar ons voorkomt, juist redeneerende, diezelfde overweging niet deed hooren bij de motie-Troelstra. Ook die moet behandeld worden, hetzij later, hetzij eerder. Dat de heer Lohman echter in dit geval niet van vlug opschieten gediend was en, over te verliezen tijd klagende, op het oogenblik, dat hij het deed, zelf tijd verloren deed gaan, is voor een buitenstaander minder begrijpelijk. Ware door des heeren Lohman's oppositie de motie-Troelstra voor goed van de baan geweest, dan zou er iets voor zijne redeneering te zeggen zijn geweest; nu blijft zijn tegenstand zwak gemotiveerd. De tegenpartij gaf hem later een verstandiger handelwijze te zien. Hoewel lang niet alle linkerzijde-afgevaardigden voor aanneming der motie waren, waren allen vóór de urgentie der behandeling. Die urgentie was gevraagd; gevraagd voor eene motie, die, ten einde heel veel tijd te besparen, een onderdeel uit het ontwerp lichtte en — handelende in den geest van den Minister, die het ontworpen had, en doende naar diens persoonlijke uitlatingen — voor de zeventigjarigen zoo spoedig mogelijk een weekpensioen van ƒ 2.— wilde instellen, dat anders — bij wetwording van het ontwerp-Talma — 'hun eerst na jaren zou toevallen. De Kamer kon zich over het principe, dat daarmede door den Minister in het ontwerp gebracht was, al aanstonds uitspreken bij de behandeling der ïïiotie-Xataia en iedereen weet, dat het dan gebleken zou zijn, hoe lang niet de geheele linkerzijde met de motie zou zijn meegegaan. We wijzen hier nog eens speciaal op, omdat tot onze verbazing het katholieke dagblad „Het Huisgezin" in een korte driestar onder het opschrift „Een partijvotum" er de linkerzijde, voor zoover die niet sociaal-democraat is, een verwijt van maakt „de politiek wel op de spits" te drijven door vóór de behandeling der motieTroelstra te stemmen. Het blad vergeet blijk*) Wegens plaatsgebrek moest dit artikel, bestemd voor het nummer van gisteren, tot heden blijven liggen. baar, dat de geheele rechterzijde tegen de be- ' handeling stemde, hoewel die motie au fond is in den geest van het ontwerp. Is die tegénstemmerij dan soms geen „partij-votum"? We zouden zeggen, dat hier grooter partij-complot was dan links. Ware de motie onmiddellijk in behandeling genomen, dan zoude rechts zijn „saamhoorigheid" getoond hebben, door als één man tegen te stemmen. Links zou daarentegen verdeeld geweest zijn en uitéénloopend hebben gestemd. De partij-afhankelijkheid, het zich slaafs buigen voor een gegeven parool is waarlijk niet de groote fout der liberalen. De tegenpartij, die niet ophoudt te praten over de jammerlijke verdeeldheid in het liberale kamp, erkent dat daardoor zelf. Het merkwaardige feit, dat alleen de heer Lohman van rechts tegen de behandeling der motie sprak, gevoegd bij de zwakke, kronkelige argumentatie, die hij daarbij gebruikte, doet vermoeden, dat de rechtsche voorstanders van het ontwerp-Talma verlegen staan tegenover de au fond geestverwante motie-Troelstra, en dat zelfs de heer Lohman, die niet vóór het ontwerp is, weinig scherpe pijlen op zijn boog had om de motie doodelijk te kunnen treffen. Of wat moet men denken, wanneer een scherpzinnig man, veteraan in het parlementair debat, argumenten als het volgende gebruikt: „Wanneer de motie wordt verworpen, zal natuurlijk de tijd aan de bespreking er van besteed, verloren zijn; wordt zij aangenomen, dan zal die tijd even goed verloren zijn, c mdat het onmogelijk is haar uit te voeren, voordat de Minister een wetsvoorstel zal hebben ingediend, waardoor dit mogelijk zal worden. Het is voor een ieder, die met invaliditeits- en andere verzekering eenigszins bekend is, ondenkbaar, dat de Minister zich zou haasten met dat wetsvoorstel gereed te zijn voordat de. Invaliditeitswet zal zijn tot stand gekomen en derhalve is al de tijd, besteed aan bespreking der motie, verloren en de eenig rationeele en natuurlijke wijze van handelen, om deze motie te behandelen te gelijker tijd met de behandeling der Invaliditeits- en Ouderdomsverzekering van den Minister Talma." Welk een zwakke, verwrongen betoog- en bestrijdingstrant! De woorden, naar gelang ze door den heer Lohman gesproken werden, volgende, zouden we willen vragen: Is het meestal niet het lot van alle motiën, aangenomen of niet aangenomen te worden? Maar is de tijd, besteed aan de bespreking van een verworpen motie, „natuurlijk" verloren? Zijn dus alle motiën, uit den tijd dat rechts in de minderheid was en die verworpen werden, behandeld ten koste van „natuurlijk" verloren tijd? En zou nu de tijd „even goed" verloren zijn, ook al werd de motie-Troelstra aangenomen, omdat het onmogelijk is haar uit te voeren, voordat de Minister een wetsvoorstel zal hebben ingediend, waardoor dit mogelijk zal worden ? M. a. w. de heer Lohman durft beweren, dat de bespreking eener motie, welker aanneming leidt tot het indienen van een wetsvoorstel, geschiedt ten koste van verloren tijd. Na deze laatste.... curiositeit op het gebied der politieke logica lezen we tot onze verbazing ook nog over de ondenkbaarheid, dat de Minister zich zou haasten met dat wetsvoorstel gereed te zijn, voordat de Invaliditeitswet zal zijn tot stand gekomen. En wat daar verder volgt. Wanneer men nu bedenkt, dat de motieTroelstra voorgesteld is om te bespoedigen wat de Minister wil, doch wat door den grooten voorarbeid, die aan de toepassing der Invaliditeits- en Ouderdomsverzekering moet voorafgaan, jaren vertraagd kan worden, dan zou de „ondenkbaarheid", waarover de heer Lohman spreekt, iets hoogst afkeurenswaardigs worden. We begrijpen het antwoord van den voorsteller der motie: „de heer Lohman tracht daarbij vooraf den Minister van Arbeid een wijze van handelen voor te schrijven, die m. i. zou zijn totaal in strijd met de deferentie, die de Minister van Arbeid, bij eventueele aanneming van zijn motie, aan de Kamer verplicht zou zijn en die bovendien door mij niet kan worden genoemd een eerlijke politiek." Dit antwoord was verdiend. Voor den heer Lohman was de dag van Dinsdag geen gelukkige dag en voor de rechterzijde met haar „partij-votum" evenmin. Nu de motie-Troelstra hetzelfde wilde, doch vlugger en in eenvoudiger vorm dan wat het ontwerp-Talma voorstelde, had de rechterzijde met die motie behooren mede te gaan. Van de linkerzijde, die slechts voor een klein deel misschien Talma-ontwerp-gezind is, ware dit niet te eischen. Toch heeft zij zich over den inhoud, tijdelijk weten heen te zetten om de behandeling er van mogelijk te maken. Zij gaf een lesje aan de politieke tegenpartij, hierop neerkomende, dat men niet moet vragen: „van wien komt eene motie?" noch van de beantwoording daarvan laten afhangen of men haar wil behandelen, ja dan neen. --- NEDERLAND. Centrale sectie. Men leest in „de Standaard": „De centrale sectie viel ditmaal geheel rechts uit. Er zitten drie Roomschen in, t. w. de heeren Loeff, Nolens en Sasse van Ysselt; één antirevolutionair, de heer van der Velde; en één Christelijk-historisch lid, de heer Savornin Lohman. Dat de Roomschen drie ieden in de centrale sectie kregen, is te veel, maar toch geen vrucht van exclusivisme hunnerzijds. Zelfs in de 2de sectie toch, waarin zes hunner zitten en slechts drie antirevolutionairen, bleek duidelijk van hun toeleg om dr. Kuyper te nemen, maar deze moest bedanken. En evenmin bestond ei exclusivsime van antirevolutionaire zijde, want in de eerste afdeeling, waarin zes antirevolutionairen en slechts vier Roomschen zitten, koos men dr. Nolens. De uitkomst dat geen enkel lid van links gekozen werd, was dan ook een natuurlijk gevolg uitsluitend van de saamstelling der afdeelingen. In vier afdeelingen toch waien ingeloot elf leden van Rechts in elke sectie, en in de vijfde dertien. In geen enkele sectie had men dientengevolge van links kans om het te winnen. Te minder, daar ditmaal bijna alle leden waren opgekomen. Het was dus geen willekeur, maar het lot dat hier besliste. Toch komt het ons voor, dat dit geen goede toestand is. Vooral bij het overleg over de orde bij de Kamerwerkzaamheden te volgen, blijft het ons billijk en zelfs gewenscht voorkomen, dat ook de oppositie door ten minste één lid vertegenwoordigd zij. De moeilijkheid is maar, hoe men hierop orde zal stellen. Bij goedwillige afspraak is zoo iets niet te regelen, en een reglementaire bepaling is er zoo uiterst moeilijk voor te foimuleeren. Gelukkig is het lot veelal niet zoo exclusief als ditmaal." Een vreemde keuze. Het „Utr. Dagbi." gaat, naar aanleiding van het gerucht dat Rotteidam garnizoensplaats zal worden, de geschiedenis der garnizoens-quaestie na, om te doen uitkomen, waarom bijv. Ede tot garnizoen werd gekozen, Amersfoort is uitgebreid en Harderwijk met meer troepen belegd wordt. De mogelijkheid van goede oefening is dus als eeiste vereischte voor een garnizoensplaats aangenomen, en terecht bij onzen toch al korten eersten oefeningstijd zijn gunstige oefecingsvoorwaarden niet te missen en is het al ongelukkig genoeg, dat plaatsen, die uit een oogpunt van oefening ongunstig zijn gelegen, uit financieele overwegingen nog steeds als garnizoen moeten gehandhaafd blijven. „En wat heeft men nu voor met garnizoen in Rotterdam ? vraagt het „U. D." Gouda en Delft, zoo heette het tevens in het bericht, zouden als garnizoensplaatsen worden opgeheven en Rotterdam, dat tot nu nog niet op de lijst van de garnizoenen van de landmacht voorkwam, zal met garnizoen belegd worden, niettegenstaande de algemeene ligging dezer stad, uit een oogpunt van oefeningsterreinen, al even ongunstig moet worden geacht als die van de beide, ten doode opgeschreven, plaatsen. Zijn, bij zoo ongeschikte ligging, de aan deze verandering verbonden uitgave», die niet gering geschat moeten worpen, te rechtvaardigen? Op grond van welke voordeelen? Het kan toch niet als ernstig gelden, dat omdat Rotterdam een groot aantal miliciens jaarlijks levert tot voltalligmaking van het contingent, het billijk moet worden geacht, haar een eigen garnizoen te geven. In dat opzicht hebben alle gemeenten dezelfde rechten, want elke gemeentegeeft wat zij, in verband met haar grootte, verplicht is te geven, zoodat ten deze nimmer de eene gemeente meer rechten zou kunnen doen gelden dan een andere. Dat het Rotterdamsche gemeentebestuur gaarne de beschikking zou hebben over troepen, teneinde bij eventueele rustverstoring dadelijk daarover te kunnen beschikken, kan ook geen overwegende reden zijn. Heeft tóch niet. indertijd de Rotterdamsche schutterij meermalen bewezen volkomen geschikt te zijn, tot handhaving van de orde en rust in spannende tijden ? Zou nu de Rotterdamsche landweer daarvoor minder geëigend zijn. ? Hiervoor is geen gegronde reden aanwezig. Doch er komt meer bij. Wanneer het werkelijk noodig is om in een bepaalde plaats over troepen te beschikken tot handhaving van de orde en de rust, dan is het, uit den aard der zaak beter daarvoor troepen aan te wijzen uit een andere stad, vooral wanneer het betreft jonge miliciens die voor de eerste oefening onder de wapenen zijn. Aangezien Rotterdam viijwel midden in het land ligt en de afstand tot de nadijgeiegen garnizoenen betrekkelijk klein is, kan — indien noodig — binnen zeer korten tijd over voldoende troepen worden beschikt. Garnizoensverandering is dus ook uit dat oogpunt niet gewettigd, wanneer tenminste, zooals in het onderhavige geval verbetering van oefeningsvoor waarden daarmee niet gepaard gaat." --- VERKIEZINGEN. Tweede Kamer. Naar men aan het „Hbld." meldt, zijn reeds thans onderhandelingen gaande om, nu de heer P. B. J. Ferf gekozen is tot lid van de Eerste Kamer, tot candidaat voor het lidmaatschap van de Tweede Kamer in het district Hoorn te stellen den heer F. E. Posthuma te 's-Gravenhage, directeur van de Land- en Tuinbouw Onderlinge. Het stellen van deze candidatuur is een gevolg van het streven van vele landbouwers, om het landbouwdistrict Hoorn te doen vertegenwoordigen door een landbouw-specialiteit. Gemeenteraden. De verkiezing van twee leden van den Raad der gemeente Laren (vacatures G. J. ter Meulen en R. H. Huender) is bepaald op Donderdag 21 Maart a. s. --- GEMEENTE en PROVINCIE. De kindermoord te Beek. Gisteravond hebben we het verbijsterende bericht gebulletineerd, dat de ouders van de vermoorde Maria Hartjes gisteravond om 7 uur zijn gevangengenomen en gevankelijk naar 's-Heerenberg gebracht, op vermoeden, dat de vader in drift het meisje zou hebben gewurgd. Nader vernc-men we, dat de politie de broertjes en zusjes van Maria in verhoor heeft genomen en dat deze kinderen zouden verklaard hebben, dat Maria nog in de woning terug was geweest na haar boodschap, het halen van lucifers, te hebben verricht. Nu, achteraf, heet het — o.a. in een bericht aan de „Tel." — dat reeds dadelijk de kouding van den vader verdenking had verwekt, maar dat men die verdenking, als te afschuwelijk, liet varen. Het heet, dat de vader zeer driftig is en dikwijls zeer hard voor de kinderen was. Volgens de „Tel. zou hij in een aanval van uitzinnige woede zelf zijn kind gewurgd hebben. Daarop zou hij de polttie opzettelijk op een valsch spoor hebben gebracht, voorgevende, dat hij zijn dochtertje 's middags om lucifers had uitgestuurd en da* het sedert niet weer thuis was gekomen. Zelf had hij zich 's avonds bij de zoekers gevoegd, om later, zoo wordt thans vermoed, het lijk van zijn kind naar de houtmijt te dragen en daar te verstoppen. Dat kon hij betrekkelijk veilig doen — en misschien heeft hij dat bedacht — want had men hem daarbij betrapt, dan kon bij immers voorgeven, nog altijd gezocht te hebben en juist het slachtoffer te hebben gevonden. Zoo althans — daar lette men wei op stelt men zich voor dat de zaak zich heeft toegedragen. De man ontkent intusschen alles. Gezwicht. Naar men ons bericht hebben de heeren T. A. M. Driessen, A. T. Slicher van Bath en W.'te Gussinklo, leden van den Raad der gemeente Aalten hun ontslag genomen als bestuursleden van de „N. V. Gasfabriek Aalten." Ongelukken. De 31-jarige werkman der Apeldoornsche tricotfabriek, G. Wagenaar, wien Woensdagmiddag was opgedragen een defect aan de prise d'eau der fabriek te onderzoeken, viel daarbij door het uitglijden van een ladder tot het middenlijf in een warmwateiput, waardoor hij zich deerlijk brandde. Gelukkig wist men hem spoedig er uit te helpen. Hij is naar het Ziekenhuis vervoerd en leed tot nu toe hevige pijneD. Tabak. De prijzen van de tabak zijn zoo gestegen in de laatste dagen, dat sommige partijen, die, naar men uit IJzendoorn aan de „N. T. Ct." meldt, de vorige week nog onverkocht waren gebleven, nu zijn opgekocht voor f 28 de 50 kilo. Een krasse oude. Zeker mag wel als een bijzonderheid worden vermeld, dat A. van £mpel gisteren den dag herdacht, waarop hij voor 70 jaren in dienst trad bij de familie van Wijk te Geldermalsen. Trots zijn hoogen leeftijd is de oude bijzonder kras en trekt nog dagelijks naar den baas, teneinde aldaar in het landbouwbedrijf werkzaam te zijn. ---