Middaguitgave. (6 BLADZIJDEN.) EERSTE BLAD NEDERLAND. Het politieke steekspel. Tweede Kamer. De orde hersteld. — Het schip van Wentholt. 's-Gravenhage, I Mei. Buiten stond nogal wat politie, misschien omdat het i Mei was en binnen was het weer stampvol, maar het publiek kreeg geen waar voor zijn geld. Het voortgezet debat over de Regeling van werkzaamheden had een uiterst vreedzaam verloop, geen hatelijk woord werd meer gehoord; het was als schaamde men zich beiderzijds over de scène van den vorigen dag. Wel ontstond er eenige verwarring, maar dit vond zijn oorzaak in het feit, dat de President niet gedacht had aan een bepaling in het Reglement van Orde (art. 70), dat nadrukkelijk voorschrijft, dat niet dan tweemaal 24 uur na de ronddeeling van een verslag eener Commissie van Voorbereiding bepaald wordt, op welken dag over de zaak (in casu de Ziekteverzekering) zal worden beraadslaagd. De heer Lohman schoot — ditmaal terecht — den Voorzitter bij. Ten gevolge daarvan zal a.s. Dinsdagmiddag besloten worden wanneer de Ziektewet in openbare behandeling komt (vermoedelijk 21 of 28 Mei) en of de motie-Troelstra nog op de agenda zal worden geplaatst (in zake ouderdomspensioen), terwijl de heer Treub ook zijn interpellatie over de spoorwegpolitiek, waarbij wij volgens het rapport der Staatscommissie zes millioen 'sjaars opeten, wil behandeld zien. Het debat over de motie-Troelstra heeft zijn feilen kant verloren, nu er weldra iets van Regeeringswege schijnt los te komen, waarvan de President dorst voorspellen, dat het den heer Troelstra wel eens bevredigen kon. Conclusie: het idee van de motie-Troelstra, hoe fel ook door sprekers en schrijvers van rechts aangevallen, schijnt dus nog zoo -mal niet in de oogen des Ministers. Voor rechts niet pleizierig! De Bakkerswet komt nu na de Marine-debatten. Hier is de rechterzijde dus heelemaal bijgedraaid en merkwaardig is 'wel, dat niemand tegensprak en ook de heeren Duymaer van Twist en van Nispen (Nijmegen) zich hierbij stilzwijgend neerlegden. Hét voorstel ging er zonder stemming door: de Bakkerswet is dus niet door Troelstra en de linksche „obstructie" vermoord, maar plotseling weer springlevend; de rechterzijde heeft eieren voor haar geld gekozen, nu haar gebleken is, hoe weinig succes haar wegmoffelen van de Bakkerswet bij de belanghebbenden vond. En links kan tevreden zijn. De heer Troelstra achtte 't materieel onmogelijk, dat men nu weer aan de Bakkerswet zou beginnen zonder haar af te handelen. Nu, „materieel" onmogelijk is dit allerminst, maar moreel achten wij zulks niet mogelijk: een tweede „staking" midden in de wet zou toch voor de meerderheid een enorme blamage zijn, waaraan zij zich niet licht zal blootstellen. Conclusie: de Bakkerswet wordt afgedaan, aangenomen of verworpen, maar de onzekerheid zal binnen weinige weken uit de wereld zijn, althans voor zoover de Tweede Kamer zekerheid kan geven, want er is ook nog een Eerste Kanier, welke allerminst dweept met wetten als die op den nacht- en Zondagsarbeid voor de bakkers.... Rustig, bijna benauwend rustig na zoo helsch kabaal zoo kort geleden, gingen we vervolgens aan de af deeling Marine: ie. het Pantserscheepje van 7600 ton; 2e. het marine-personeel. In 't voorbijgaan verdienen de socialisten een pluimpje, dat, nu behandeling der Bakkerswet was toegezegd, zij niet hét onderste uit de kan vroegen en daarom afzagen van hun voorstel om de Bakkerswet het eerst te behandelen, dus vóór het Pantserschip; de heer Elhorst, die in zijn bakkers-naïeveteit van meening was, dat het vanzelf sprak, dat de Bakkerswet, welke reeds vóór het Paasch-recès op de agenda stond, daarna nummer één zou blijven, kon nu zien, dat de meest vanzelf sprekende zaken in de politiek allerminst vanzelf spreken! Het schip van Wentholt. . . . Is er vlijmender critiek denkbaar dan die van den vriendelijk-bedaarden edelman van Wassenaer van Catwijck, lid der Christelijk-historische Kamerfractie, die begon met nog eens te onderstrepen, dat geen van 's Ministers adviseurs voorstander was van zijn schip? De heer van Wassenaer is de eenïgë marmSspecialiteit van rechts, een man die allerminst politieke aspiraties heeft en nimmer mee de°d aan de eenigszins persoonlijke bestrijding van dezen Minister. Wanneer straks het schip er door gaat — en onmogelijk is dit nog niet —dan zal de rechterzijde dit op haar verantwoording nemen uit politieke motieven, niettegenstaande haar eenige specialiteit geen stuk aan het schip, „dat niet vechten noch vluchten kan", heel liet. Wel moge haar zulks bekomen! De „Wentholt", of wil men liever de „Coalitie" is vandaag kortweg afgemaakt, even gemakkelijk als dit in oorlog in werkelijkheid zal gebeuren. Drie sprekers van gansch verschillende richting, de heeren Wassenaer en Verhey met vak-deskundigheid en de heer Hugenholtz met veel aangeleerde kennis en niet zonder propagandistische uitweidingen, hebben het portefeuille-schip in zijn volle waardeloosheid ten toon gesteld. Wij benijden de a.s. verdedigers van het schip, die nog aan het woord moeten komen,, niet: het dunkt ons — wij zeggen dit met de bescheidenheid, die den leek past, maar niettemin uit volle overtuiging, gegrond op nauwgezette overweging van wat er pro en contra in de talrijke Kamerstukken en couranten-artikelen over geschreven werd — onmogelijk om aan te toonen, dat dit schip ons waar voor zijn geld zal geven en het beste is voor onze verdediging wat wij, gegeven onze middelen, kunnen krijgen. Minister Wentholt zat allerijverigst aanteekeningen te maken, de Premier week niet van zijn zijde: net een kluifje voor mr. Heemskerk om zulk een niet te verdedigen zaak er door te sleepen. SPECTATOR. Onze Minister van Buitenlandscbe zaken te Londen. De Engelsche Minister van Buitenlandsche Zaken sir Edward Grey bood gistermiddag den Nederlandschen Minister de Marees van Swindeien een lunch aan in het Ministerie van Buitenlandsche Zaken. Verder zaten aan baron Gericke van Herwijnen, de Engelsche Ministers Morley Haldane en Winston Churchili, de ondersecretaris van Buitenlandsche Zaken, sir Nicolson Acland, de vroegere Engelsche gezant in den Haag sir Howard, sir Crowe van het Ministerie van Buitenlandsche Zaken en Tyrrell, de particuliere secretaris van Minister Grey. Hoe hebben we het nu ? De „Gelderlander" schrijft: „De heer Tioelstra hamerde Dinsdag weer op behandeling van zijn bekende pensioenmotie. _Een motie, welke bij aanneming het zeker niet denkbeeldig gevaar brengt, dat we in plaats van ouderdomsverzekering staatspensionneering zuilen krijgen; van een aanvullende bepaling in de wet Talma de spil dreigt te maken voor wettelijk staatspensioen. En .... de voorzitter deed de vage toezegging. ,A!s de heer Troelstra geen vooistel van zijn denkbeeld maakt, dan zou er misschien in den loop van den zomer een middel kunnen gevonden worden om hem te bevredigen." Wat die woorden moeten beteekenen, kunnen wij in de verste verte niet begrijpen. Beter dan wie ook, weet de voorzitter, dat men geen buitennissigheden op de agenda behoeft te plaatsen, omdat men anders tijd zou overhouden. En dat de rechterzijde er ook maar een oogenblik in ernst aan zou denken, een motie aan te nemen, die den weg voor staatspensioen op?nt, kunnen wij ons niet voorstellen. Maar in gemoede, wat beteekent dan de duistere opmerking van den voorzitter ?" Misschien wordt de „Geld." bevredigd door het antwoord, dat de Kameroverzichtschiijver van het „Hbld." geeft. „Dinsdag zal men, meent hij bij de quaestie der behandeling van mr. Troelstra's pensioenmotie, vermoedelijk ook wel meer licht krijgen over de onthullingen van den heer Nolens en den voorzitter, betreffende art. 357 der Ouderdonsveizekering. Ze schijnen zóó te moeten worden verstaan, dat de Regeering wel eerst de heele ouderdoms- en invaliditeitsverzekering wil doen afhandelen, maar daarna de werking van art. 357 n ' e * doen wachten op de uitvoering van de gansche wet, welke immers een paar jaren voorbereiding zou eischen. Het verschil met de motie-Tioelstra zou dus, behalve in het beding dat een dekkingsmiddel moet worden aangewezen, hierin zitten dat de Regeering eerst de wet wil zien afhandelen en daa'rna art. 357 terstond wil doen weiken, terwijl de heer Troelstiai_nafhankelijk van de wet dat artikel in toepassing wil brengen." Het duel. Ook de „Standaard"[fkomt op tegen,;de sanctioneering van het duel door de uitspraak van den Duitschen Minister van Oorlog. {Het blad schrijft o.m.: ; „En nu weten we wel, 'dat in Nederland geen Minister van Oorlog of van Marine zich ooit op die wijs in het publiek zou uitlaten; maar gelijk meer dan eens bleek, heezscht toch onder de toongevende officieren ook ten onzent nog maar al te veel gelijke opvatting. Telkens weer deed zich een geval voor, waaruit dit maar al te duidelijk bleek. Al men bij voorgekomen of onderstelde beleediging niet uitdaaut, wordt men ook ten onzent niet voor vol aangezien, en heet men, als godsdienstige overtuiging weerhield, het „vrome Pietje" enjzoo 't om andere reden was, een lafaard, die niet durft. Als nu in een naburig land, dat militair hoog staat, de minister van oorlog zich publiek uitlaat, gelijk Minister von Heeringen te Berlijn deed, dan voedt dit ook onder ons opnieuw den geest, die de eere van het eigen ik boven de eere van het gebod Gods stelt. Gelukkig heeft dan ook het R.-k. centrum in Duitschland zich zeer scherp over deze uitlating van den minister doen hooren. Ook van links kreeg hij den wind van voren. Het is nu maar te hopen, dat ook de enkele organen die in Duitschland van protestantsche zijde de politiek leiden, flink zich tegen hem zullen uitspreken. Een officier die beslist tegen het duel is, moet niet half-beschaamd zich terug trekken, maar 't cordaatweg aan zijn andersdenkende kameraden doen gevoelen, dat zij op een doolpad wandelen, dat hoe eer hoe beter te verlaten is." Draadlooze telegrafledlenst bjj de Nederl. Regeering. „Ik acht het, zoo schrijft een lezer aan de „N. R. Ct.", niet van belang ontbloot, mijn ervaring openbaar maken, aangaande de regeling van den dienst bij de draadlooze telegrafie der Ned. Regeering, o. a. op de booten van de Mpij .„Zeeland". Ik wil hier echter direct bijvoegen, dat de Maatschappij „Zeeland" in deze niets te vertellen heeft, haar dus ook geen blaam treft. Zeer dikwijls van Vlissingen naar Queensborough en omgekeerd gereisd hebbende, is mij gebleken, dat, naar ik meen, buiten de \ oorschriften om, er met de haven van Scheveningen en andere booten een onderlinge afspraak is, om slechts op gezette tijden elkaar t- seinen. Als bewijs hiervoor diene, dat het ee.iigc malen gebeurd is, dat de telegrafist van cie eene boot dien van de passeerende, hoewel de lichten zichtbaar waren, niet kon oproepen. Van e>_n der employes, thans in anderen dienst, vernam ik, dat dit afspreken getolereerd werd! Nu vraag ik maar: is er op de reis van ongeveer 6 uur de dienst reeds te lang om aan één stuk waargenomen te worden ? Én veronderstel, dat er zich in een uur van rust nu eens een ramp afspeelde ? Voorts wil ik nog even het feit vermelden, dat een rijkstelegrafist van den draadloozen dienst, terwijl een der schepen licht aan den grond zat bij de Engelsche kust, op verzoek van den gezagvoerder van de Engelsche kust hulp vroeg en daartoe alleen gebruik kon maken van het Engelsche marinekuststation. Hij slaagde, waardoor sleepbooten werden gezonden. Maar hij werd vanwege het hoofdbestuur der telegrafie gestraft met een boete, omdat hij (Nederland heeft het systeem Telefunken) met het systeem Marconi in verbinding was getreden." Naar aanleiding van dit bericht is de „Middelb. Ct." op informatie uitgegaan, en zij heeft bevonden, dat de mededeelingen van dezen schrijver ten eenenmale onjuist zijn. „Een feit is het, zoo schrijft de „M. Ct.", dat gedurende de reis geen enkele miuut de verbinding met Scheveningen is verbroken. En dat brengt mee, dat het van geen beteekenis is of de schepen elkaar bij het voorbij varen kunnen begroeten. Bij de enorme hoeveelheid seinen, die steeds door de lucht vliegen, is onnoodig praten tusschen de schepen ongewenscht. Er bestaat zelfs een bepaling voor de telegrafisten, die hen voorschrijft, dat zij uitsluitend met Scheveningen moeten spreken (met uitzondering van het afgeven van telegrammen voor of aan derden, waarover hieronder meer.) „En veronderstel, dat er zich in een uur van rust nu eens een ramp afspeelde! zegt de schrijver in de „N. R. Ct. Ten eerste zou de telegrafist toch altijd dadelijk bereikbaar zijn, want hij gaat niet buiten boord wandelen. Maar ten tweede heeft hij geen uur van rust. In werkelijkheid zit hij met den ontvanger aan de ooren. En mocht zich een ramp voordoen, dan geeft hij dadelijk met de grootste electrische energie het gevaarsein, en dan is het een feit, dat dit sein door minstens elf stations voor draadlooze telegrafie wordt gehoord. Onmiddellijk is dan alles in beweging en wordt er niet gerust vóór alle schepen, die in de buurt zijn, erkennen het bericht te hebben ontvangen. En zoo noodig worden zelfs de reddingsinstituten, die daarvoor in aanmerking komen, gewaarschuwd . Hoe de schrijver gekomen is aan hetgeen hij aan het eind van het stukje schrijft, is een raadsel. Bij de conventie betreffende de draadlooze telegrafie, is toch internationaal vastgesteld, dat alle maatschappijen, welke ook, elkanders berichten moeten aannemen. Dagelijks worden er dan ook door de booten der „Zeeland" telegrammen (indien die door de reizigers worden aangeboden) geseind aan het station van Noord-Voorland. Op een zekeren afstand van de Engelsche kust is dit zelfs verplichtend. Vandaar dan ook, dat een telegram naar Holland onder de Engelsche kust duurder is, dan wanneer men dat direct aan Scheveningen kan opgeven. De kosten vermeerderen dan met het tarief voor den onderzeekabel. De inzender in de „N. R. Ct." zal nu zelf wel begrijpen, dat hij met zijn schrijven op zeer oppervlakkige wijze een noodeloos alarm heeft gemaakt, ten nadeele van een nationale lijn, die toch zeker wel in onze eigen pers aanspraak had mogen maken op deugdelijker informatie vóór men tot het publiceeren van zoo'n bericht overging." Een monument voor 1813. De „Nieuwe Cour." is niet ingenomen met het denkbeeld om te Amsterdam een monument te stichten ter herinnering aan 1813, waarvoor men in den Haag reeds een monument heeft. „Toen, zegt het blad, het jaar 1863 naderde heeft niemand, geen enkel lid der Nationale Commissie waarin ook Amsterdammers zaten, er aan gedacht een gedenkteeken ter herinnering aan de herstelde onafhankelijkheid in de Hoofdstad te stichten. Vanzelf was voor een monument, dat in de eerste plaats een staatkundig karakter zou dragen, de Residentie aangewezen, de stad waar de Regeeringscolleges zetelen, van waaruit het land bestuurd wordt. Nu zal men zeggen :gun Amsterdam het genoegen van een monument. Zeker, maar niet voor dit bepaalde doel .Er is geen plaats voor twee monumenten ter herdenking van 's Lands bevrijding van buitenlandsche overheersching. Dat is nu eenmaal goed gedaan bij de viering van het halve eeuwgetijde, het kan niet nog eens overgedaan worden nu 1813 honderd jaren achter ons ligt. Men kan in Duitschland in elke plaats een „Denkmal" oprichten voor Bismarck, maar men richt in Nederland voor de herinnering aan een groot nationaal feit slechts één gedenkteeken op. Gesteld toch dat ook Amsterdam zijn nationaal monument moest hebben, dan zou dat van het Plein 1813 in den Haag wel afgebroken kunnen worden. Wat is toch >50 jaren, vergeleken bij 100 jaar, wat een monument dat een eeuwfeest gedenkt, vergeleken bij een dat werd opgericht toen 1813 nog pas een halve eeuw geleden was l Men zal echter de dwaasheid van die redeneering inzien. I11 1863 werd het monument op het Plein 1813 niet opgericht omdat de vrijwording van Nederland toen juist 50 jaren geleden was, maar als een duurzame herinnering voor de eeuwen, bij elke nieuwe plechtige herdenking, van het gebeurde in het gedenkjaar 1813. Een dergelijke nieuwe herdenking gaan wij thans tegemoet en wij zullen die dan vie-. ren, niet alleen wij Hagenaars, maar alle Nederlanders, in werkelijkheid of althans in gedachte, rondom het monument daar op het Plein, dat 'het heugelijk jaartal tot naam draagt, opgericht ter eeuwige gedachtenis aan de gebeurtenis die het Nederlandsche volk zich dankbaar herinnert. Een tweede monument zou de grootsche gedachte van het gedenkteeken, dat nu reeds 50 jaar de herinnering aan 1813 bewaart, schenden, en daartoe zal Amsterdam, bij nadere overweging, wel niet willen medewerken." Oonsul C. L. Cloos. f Men schrijft aan het „Hdbl.": Op een fraaien zomermorgen van 't vorige jaar zeilde een Nederlandsch jachtje Frederikshavn, een haven op Jutland's noordpunt, binnen, 't Was Zondag en nog vroeg. Alles sliep, nog niemand op de kaai, om belangstelling te toonen in het ongewone bezoek. Een paar uur later werd 't geheel anders. Toen meer en meer belangstelling, toen hulde aan de zeilers van verre, want in den helderen zonneschijn wapperde van een der voornaamste gebouwen van 't stadje de .Nederlandsche vlag. De vlag was blijkbaar weinig gebruikt: geen vlek of scheur ontsierde haar. In dat gebouw woonde de toen 85-jarige consul van Nederland, de heer C. L. Cloos. Zelf te oud, om zijn zaken geheel te verrichten, werd hij door zijn zoon getrouw bijgestaan. Bij de vlaggehulde bleef het niet, want de hartelijkste vrijheid werd den vreemden bezoekers aangeboden. Alles wat huis, stad en omgeving belangrijks en goeds bezat werd hun aangeboden. Dit alles uit groote piëteit voor ons vaderland. Merkwaardig was 't in een Deensch gezin, in den uitersten hoek van Denemarken een geheelen dag de Nederlandsche taal zuiver te hooren spreken. Dit voornamelijk door den zoon. Wij werden als Hollanders buitengemeen gewaardeerd, omdat Frederikshavn zijn beteekenis voor de drukke Oostzeevaart der Hollandsche vrachtvaarders had verloren sedert het Kaiser-Wilhelmkanaal de kortere en veiliger weg, dan de route om Skagen is, voor hen geworden is. De Hollanders komen er niet meer, doch in 't huis van den consul bleef ieder even warm voor ons landje voelen. Thans staat in Frederikhavn's dagblad van 19 April, dat consul Kloos op 86-jarigen leeftijd is overleden, en dat hij tot 't laatste toe zijn zaken waarnam en tot een der meest beteekenende mannen van Noord-Jutland was geworden. Oprichter en voorziter der Handelsvereeniging te Frederikshavn, was hij een der voornaamste burgers dier stad en onvermoeid strijder voor de veiligheid der scheepvaart in de onrustige wateren van Skagerak en Kattegat. Het Nederlandsche consulaat heeft hij haast een halve eeuw bekleed. Behalve binnen- en buitenlandsche orden, versierde hem een Nederlandsche reddingsmedaille. ---