No. 27. No. 27. Kinder 6 Juli 1912. Courant BIJVOEGSEL VAN DE „ARNHEMSCHE COURANT" --- ONDER REDACTIE VAN „HERMANNA." De dapperste van allen. Naar het Engelsch van MABEL MACKNESS. Vertaald door C. H. Hoofdstuk I. Willem Rufus. „Zeg, Rufus, heb je nu nog je brief niet af? We wachten op je om uit te gaan; Moeder heeft gezegd, dat we voor het eten iets in de stad moesten gaan halen." Een kleine jongen zat met één been opgevouwen op een stoel. Zijn kin raakte bijna zijn handen en zijn armen rustten op een dun velletje postpapier, dat vóór hem op de tafel lag. Droomerig sloeg hij zijn bruine oogen naar zijn ■neefje op. „Nog niet heelemaal, Hugo", zei hij langzaam. „Heeft Tante gezegd, dat ik mee moest gaan?" „Zij zei tenminste niet, dat je niet mee moest gaan", zei Hugo met één hand de leuning van den stoel, waarop zijn neefje zat, grijpend en inet de andere het einde van de sofa. Zoo zwaaide hij voor- en achteruit, terwijl hij zei: „Kijk eens, hoe mooi ik zwaaien kan." „O, doe dat niet, Hugo, je zult me omgooien." Doch vóór Rufus deze woorden nog uitgesproken had, was het onheil reeds geschied en eindigde Hugo's behendigheid in een krakenden val, die hem en zijn neefje op den grond deed terecht komen en nog wel met den zwaren eikenhouten stoel boven op hen. Hugo lachte en wreef zijn schenen, maar Rufus keek met trillende lippen en oogen vol tranen naar de roode plek op zijn pols. „Komt, wees toch niet zoo kinderachtig, Rufus", zei Hugo, half berouwvol en half ongeduldig. „Je wilt om zoo'n kleinigheid toch niet gaan huilen! Ik heb je niet expres pijn gedaan. Wie kon nu denken, dat die domme, oude stoel zoo gauw zou vallen." „Het doet erge pijn", zei de arme Rufus, terwijl hij zijn bezeerden pols bekeek en een traan inslikte. „Ik wist wel, dat de stoel zou vallen, Hugo; ik zei het je nog." „Kom, 't is in elk geval niet de moeite waard erom te huilen", antwoordde Hugo boos. „Je zult Syb nooit zien huilen om zoo'n kleinigheid. Maar zij is ook een Stoïcijn en jij niet!" Het gezichtje van den kleinen jongen helderde eensklaps op en hij keek zijn neefje smeekend aan. „Maar ik wil ook zoo graag een Stoïcijn worden, Hugo", zei hij gretig. „Dat vindt je immers wel goed? Ik.... ik.... zal niet huilen, al doet het ook nog zoo'n pijn, als ik dan maar een Stoïcijn mag worden, Hugo." „Dat zullen we nog eens zien", antwoordde Hugo gewichtig. „Maar je moet nog heel wat flinker worden dan je nu bent, Rufus, als je ooit een Stoïcijn wilt worden. Ik verzeker je, dat zoo'n val, als je daareven deedt, nog niets is, vergeleken bij hetgeen de Stoïcijnen moeten doorstaan, vóór zij tot de club behooren." Rufus zuchtte even, terwijl hij zijn bezeerd mager polsje bekeek. Doch hij beet zich op de lippen, wilde niet aan pijn denken en zei vriendelijk: „Je zei, misschien .deze week, Hugo, nu Jamie ook tot de club behoort. Zal het deze week zijn? Zeg alsjeblieft ja!" „Ik zal nog eens zien", zei Hugo onverschillig, terwijl hij zijn pet opraapte en over de lage vensterbank in den tuin sprong. „Misschien kunnen we morgen met de proeven beginnen. Als je niet komt, Rufus, ga ik weg." Eenige minuten nadat Hugo's stevige beenen door het raam verdwenen waren, werd de deur der bibliotheek opnieuw geopend en trad een lange dame met een innemend, opgewekt gezicht de kamer binnen. „Wel, Rufus", zei zij vriendelijk, toen zij zag, j hem een uur geleden verlaten had, „nog met je brief bezig, beste jongen! Ik kwam hem halen om hem bij den mijne in te sluiten, vóór 'k dien dicht lak. Ga je niet naar de stad met de anderen?" Rufus sloeg zijn ernstige bruine oogen van den brief, dien hij pas begonnen was, op en antwoordde oprecht: „Ik heb niet al dien tijd geschreven, Tante. Ik heb een heeleboel zitten denken en toen kwam Hugo binnen en hebben Wl J gepraat " ••Nu maak je brief dan maar gauw af en weng hem mij, als je klaar bent. Maar een anderen keer, mijn jongen, moet je dadelijk beS'nnen met schrijven en je tijd niet verdroome n. Het is niet goed voor je, met zulk heerlijk We ef zoo lang in huis te zitten." Dit zeggende verliet Tante Helena de kamer €n Rufus doopte zijn pet in den inktpot en bepaalde zich weder tot zijn brief. De wekelijke brief aan zijn afwezige moeder w 7 as een zware taak voor den kleinen jongen, die nietegenstaande zijn zeven jaren in lezen, schrijven etl spellen ver ten achter stond bij Jamie, die jonger was dan hij. De brief, waaraan hij reeds de helft van zijn speeluurtje besteed had en die hem zelfs van zijn morgenwandeling beroofd had, was niet heel lang, maar Rufus wist, dat hij heel, heel dierbaar zou zijn in de oogen van haar, aan wie dit liefdevolle briefje geschreven was. „Liefste Moesje", luidde het, „ik ben heel gezond en iedereen is heel gezond. Ik kan al crikit spelen. Zaturdag was Syb jarig en Lowiese heeft toen een taart voor haar gebakken met negen kaarsjes erom heen, omdat zij negen jaar werd. Ik zou graag een Sto-hi-zijn willen worden. Dat zijn ze allemaal, maar ik nog niet." Bij de spelling van zoo'n vreemd en moeilijk woord als Stoïcijn kwamen er rimpels op Rufus' voorhoofd — ,,S-t-o-sto", mompelde hij half luid, terwijl hij met zijn pennehouder langzaam elke letter vormde en die opnoemde, „ja, zoo moet het goed zijn. Hi-hi, z-ij-n, zijn, Sto-hi-zijn." Rufus hield zijn hoofdje schuin en slaakte een zucht van verlichting, toen hij de laatste letter geschreven had. „Hé, wat was dat moeilijk, maar nu is het gelukkig goed. Moes heeft zoo graag, dat ik zonder fouten schrijf." Een rij kruisjes, die zoentjes moesten voorstellen, vulde de rest van het velletje en onderaan prijkte in groote drukletters: „Uw U liefhebbende Will." Toen de laatste woorden geschreven waren, legde de kleine jongen zijn pen neer, liet het been, waarop hij gezeten had, van den stoel glijden, sprong op en rende met zijn brief in de hand de trappen af naar Tante Heiena's kamer. Drie maanden geleden was er een groote boot uit Indië gekomen, die Willie Marshall en zijn ouders naar Engeland had gebracht. Toen de boot korten tijd daarna terug voer, nam zij alleen kapitein Marshall en zijn vrouw mede, want hun zoontje hadden zij achtergelaten: hij zou twee jaar bij Oom Karei en Tante Helena op Elm Court blijven, om met hun eigen jongens meisjes opgevoed te worden. Het was heel naar voor Willie's Vader en Moeder om hun eenig kind zoo ver weg te brengen; maar zij wisten, dat het beter voor hem was, in Engeland te blijven, waar hij een flinke, gezonde jongen zou worden met roode wangen, zooals de andere kinderen die hadden. Willie was een -bedaard, verlegen jongetje, dat nooit veel met andere kinderen in aanraking was geweest, zoodat hij zich in het begin heel vreemd en ongelukkig voelde te midden van zijn rumoerige neefjes en nichtjes. Den dag, waarop hij op Elm Court gekomen was, nam Tante Helena hem mee naar de bibliotheek, waar Oom Karei zat met alle kinderen, die over hem heen tuimelden en hun stoei-uurtje hadden. Oom nam met een vriendelijk gezicht Willie's kin in zijn hand en zei vroolijk, terwijl hij naar het bleeke gezichtje met de ernstige oogen keek: „Wel, vent, wat lijk je op je vader! We moesten je „Willem den Tweeden" noemen." „Heette die niet Willem Rufus, Vader?" vroeg Gracie, een frisch,, klein meisje van vijf-en-een-half jaar, dat trotsch was op haar kennis van geschiedenis, die zij juist bij haar gouvernante was begonnen te leeren. „Heel goed, juffrouw Appelwang", zei haar vader, in haar dik, lachend gezichtje knijpend; „Willem Rufus, zoon van Willem den Veroveraar — een prachtige naam voor den zoon van een dapper soldaat. Hé, Willie, wat zeg jij ervan? 1 " De oogen van den jongen schitterden en hij keek gretig «aar Oom Karel's vriendelijk, opgewekt gezicht. „Ja, zoo noemen zij Vader in het regiment, omdat zij alle slagen winnen, als hij de leider is. Hij heeft hoópen gouden medailles gekregen en ook zilveren en één heeft de Koningin hem zelf gegeven. Die is lang zoo mooi niet als sommige anderen; maar ziet u, de Koningin gaf het hem zelf en dus is Vader daar het meest op gesteld." Het gezicht"van den kleinen jongen straalde, toen hij over zijn dapperen Vader sprak, van wien hij zoo veel hield en hij vergat heelemaal zijn verlegenheid. Oom Karei streek liefkoozend over Willie's hoofd en hij sprak den wensch uit, dat zijn neefje even dapper en oprecht zou opgroeien als zijn Vader was en dat hij misschien ook eenmaal het kleine bronzen kruis zou verdienen, dat slechts aan de allerdappersten van Hare Majesteits soldaten uitgereikt wordt. Sinds dien dag had Willie den naam „Rufus" behouden en dit was inderdaad de eenige naam, dien zijn neefjes en nichtjes hem al den tijd, dien hij op Elm Court vertoefde, gaven. Zij waren in het geheel met hun zevenen en voor wij verder gaan met de geschiedenis van Willem Rufus te vertellen, willen wij eerst onze lezers en lezeressen op de hoogte brengen van hun naam en hun leeftijd. Hugo, de oudste, was een flinke, stevige baas van tien, die iederen dag naar een jongensschool in de stad ging. Dan volgde Sybil, die onafscheidelijk was van Hugo; zij had maar één grief en wel, dat zij geen jongen was. Jamie, de tweede jongen, was een maand jonger dan Rufus; op hem volgde Gracie, een klein dikkertje en de lieveling van iedereen. In de kinderkamer, waar de oude kindermeid Sara haar scepter zwaaide, waren drie snoezige kleintjes, — Bertie, een lief jongentje van drie; Jeantje, een schattig, klein ding, dat pas op haar dikke beentjes begon te waggelen en het heele kleintje. Rufus hield veel van alle neefjes en nichtjes, hoewel hij de oudsten soms w y el eens wat al te wild en rumoerig vond. Dan was hij blij, als hij aan hun plagerijen ontsnappen kon, door naar de gezellige kinderkamer te vluchten, waar hij altijd rekenen kon op een hartelijke verwelkoming van de kleintjes en een liefkoozing van de vriendelijke, oude Sara. Spoedig voelde Rufus zich geheel thuis op Elm Court en de tijd ging zóó snel voorbij, dat hij al drie maanden bij zijn neefjes en nichtjes was op het oogenblik, dat ons verhaal begint. (Wordt vervolgd.) --- VOOR DE KLEINTJES. — Op het hooiland. Op 't land in de brandende Julizon daar waren de boeren aan 't hooien; en weet je wie hielpen, zoo flink 'tmaar konr — dat waren de kind'ren van Rooyen. Ze harkten met harken, zoo groot als zijzelf, Louis en zijn zusje Henriëtje; ze sjouwden toen armen vol hooi op de schelf, 't was warm — maar z ij vonden 't een pretje. Op 't land, moe en warm van de brandende zon daar rustten de boeren van 't hooien, wie deden toen óók mee,zoo lui als 't maar kon? — natuurlijk de kind'ren van Rooyen! Ze droomden van schelven, zoo groot en zoo Louis en zijn zus Henriëtje, mooi, terwijl ze daar sliepen in 't geurige hooi, zoo heerlijk als thuis in hun bedje. Hermanna. --- Verhaaltje zonder woorden. Twee snoepstertjes. --- Een goede daad. Er was eens een kleine jongen die in het bosch speelde; op het mosch zag hij een eikel, die van een boom was gevallen. Hij nam 'm op en hield 'm in zijn hand, terwijl hij naar huis terug liep. Toen hij op 't hoogste punt van den heuvel kwam, waavan hij zijn thuis zien kon, ging hij een oogenblik op een grooten steen zitten. Daaronder borrelde en murmelde het en een frisch water baande zich een weg tusschen varens en mos. Hij schepte het met de holle hand op en dronk er van. Toén dacht hij bij zichzelf dat 't wel heerlijk zou wezen als hier ook een boom stond opdat vermoeide wandelaars, die uit het beekje willen drinken in zijn schaduw zouden kunnen uitrusten. Wacht, de eikel, ja, die zou hij planten. Meteen deed hij het, en toen ging hij naar huis. Weldra vergat hij alles en dacht niet meer aan den steen, de bron en de eikel. Verscheidene jaren verliepen er. Die jongen was nu een man. Er was oorlog uitgebroken ; hij had ook mee uit moeten trekken, maar was gewond en nu had men hem als invalide naar huis gezonden. 't Was een snikwarme dag in Augustus. Met moeite bereikte de vermoeide kreupele man den top van den heuvel. Hij was erg aan rust en een teug water toe, en o, vooral aan wat schaduw. Toen vernam hij 't gemurmel van een beekje en zag de groene bladeren van een jongen eik, wiens takken een grooten steen overschaduwden. In zijn jeugd had hij een goede daad gedaan en nu plukte hij er de vruchten van. Doe al het goede dat je kunt op alle manieren waarop je 't kunt voor al de menschen voor wie je 't kunt en dit zoo lang als je 't kunt. --- Raadselhoekje. Oplossingen der raadsels uit no. 26 Voor grooteren. I. Walrus. — wal; Rus. II. Rebus; beurs. III. Kof; Fie. — Koffie. Voor kleineren. I. Een raadsel. II. De kachel. J III. , A. A ems Eias. assen Assen. p I a t a a n plataan. Amsterdam I eerdain Leerdam. veder veder, was was. m m Om op te lossen. Voor grooteren. I. Ik ben een buitenlandsche provincie; onthoofd ben ik een gehucht in Gelderland. Noem mijn naam eens. N II. Lees dit eens? N III, Welk woord maak je hiervan: beet vuil s. Voor kleineren. I. Welk lichaamsdeel draagt 'denzelfden naam als een zeker soort vaartuig? II. Mijn geheel is een dorp in N.-Holland. Mijn eerste hopen alle menschen te worden. Mijn tweede is een wagen. Mijn derde is een ontspanning. — De meeste kinderen doen graag, als het werk af is, voor 't naar bed gaan nog een ( ) 't zij binnen of buitenshuis. III. De boer gaat met mijn eerste naar mijn tweede — en de ambachtsman gaat naar mijn geheel. ---