BUITENLAND. Engelsche Brieven. Londen, 21 Maart 1911. Toen ik moest kiezen, waarover ik dezen keer zou schrijven, waren twee mannen op den voorgrond van het Engelsche leven getreden en ik weifelde wien van de twee ik zou bespreken. De eene is professor Wright, die verleden week de boodschap de wereld instuurde, dat we ons te veel wasschen en dat reinheid, frissche lucht en veel beweging eenvoudig ouderwetsche begrippen zijn, die we maar hoe eer hoe liever op zij moeten zetten. Doch ik zou in dat geval niet over den beroemden bacterioloog en patholoog moeten schrijven en wel over zijn stelsel en dit leek me gewaagd ; er zullen wel andere geleerde dokters wezen, die het met den professor niet eens zijn. De andeie man is sir Edward Grey, de Engelsche minister van Buitenlandsche Zaken. Die heeft ook ook wel een theorie verkondigd en en die theorie heeft de heele wereld bezig gehouden, d. ch ik kan die kalm laten rusten en verbeeld mij, dat het voor de lezers van deze courant wel zoo interessant is eens te weten, wat voor een man die Sir Edward nu eigenlijk is. Heeft men in dat fraaie weekblad „De Prins" dezer dagen het voortreffelijk portret vanjhr.de Savornin Lohman, den gemalen leider der vrijantirevolutionairen gezien ? Welnu, diens gelaat herinnert aan dat vau sir Edward Gr c y, terwijl er ook wat in zit van den heer Tydeman, den leider der vrij-liberalen. Grey is een schrale, vrij groote, slanke vijftiger, mei fiyn gesneden trekken, die zoo stetk lijken, dat men ze nauwelijks uit de plooi denkt te zien komen. De mond met de fijne lippen is vastgesloten, de oogen, wat diep in de kassen, schijnen, zooal niet dof, toch zonder veel glans en vuur; hij heeft d inker, sluik haar, doch baard noch snor. Donderdags om 3 uur kan men hem zoowat altijd in het Lagerhuis zien binnenkomen; kalm zonder bepaald afgemeten te zijn in zijn bewegingen. Dien dag staat hij de leden te woord en mogen ze alles vragen wat ze willen over de buitenlandsche politiek, mits ze maar tevreden zijn, dat Grey geen letter los laat die hij niet kwijt wil zijn. Elk woord kont er afgemeten, zonder stemverheffing, klaar, helder en duidelijk uiti Geen woord te veel, geen woord te weinig „Begrijp ik goed ...", begint wel eens een lid, in de hoop wat meer uit den minister te krijgen, doch nauwelijks heeft hij 't woord „goed" uit z'n mond of sir Edward staat op en zegt, leuk, maar voldoende: „de geachte afgevaardigde begrijpt mij goed, ais hij begrijpt wat ik gezegd heb " En de geachte afgevaardigde geeft het verder op. Daarom heeft elk woord, dat hij spreekt, zulk groot gewicht voor de Engelschen en behoort dit te hebDen in de verschillende kanselarijen van de wereld; vandaar de groote beteekenis die men hecht aan zijn verklaring, dat hij meegaat met den President van de Vereenigde Staten, waar die alle mogelijke geschillen tusschen Engeland en Amerika, 00's waar ze de nationale eer en grondgebied van beiden raken, aan een scheidsgerecht wil onderwerpen. Sober, bedaard, bijna zonder stemverheffing, sprak de ernstige man die rede uit, de heele zaal vol, de heele zaal doodstil; het rustige licht in het Lagerhuis helpt bij zoo'n gelegenheid, om de heele omgeving iets mystieks te geven. Klaar en overtuigend bouwde hij zijn betoog op : en elk voelde dat hier geen woord werd gesproken, dat niet zou geuit wezen, wan neer dezs minister niet zeker nu wenschelijk noemt, op het punt staat wezenlijkt te worden. Alleen deze man, anders zoo gesloten, anders zoo weinig geneigd zich te begeven op het gebied van ^theorieën en afgetrokken vraagstukken, kon dien indruk maken cp dat oogenblik, toen het niet eens gold de buitenlandsche politiek van E.igeland, doch de uitbreiding van Engeland's vloot, waarvoor 50 millioen gulden meer werden gevraagd. „Edward Grey kan alles worden, wat hij in staatsdienst worden wil," heeft de oude Gladstone eens van hem gezegd, et aan toevoegend: „Maar hij ■ prefereert om te gaan hengelen." De tegenstelling karakteriseert nog den toen nog jongen vriend van den ouden staatsman, die hem altijd groote waardeering toonde. Het is bekend dat, zoodra Grey een oogenblik tijd kan vinden, hij naar zijn gioot landgoed trekt en dan met de hengelroede er op uitiijgt, tot de staatszaken hem weer naar Londen roepen. Als hij morgen als minister aftrad, zou hij misschien zich dadelijk zeitin om een uitstekende handleiding over hengelenmet-kunstvltegen te schrijven, zonder zijn geest een oogenblik te laten afdwalen naar de politieke teleurstelling. Want men verbeelde zich niet, dat deze bedaarde, gesloten, zich weinig uitende, zelden of nooit expansieve natuur, daarom ook maar „gematigd onverschillig" kan genoemd worden. Hij weet wat hij wil en weet ook wat hij kan. Dit is gebleken, toen hij in 193b optrad in het ministerie, dat toen door wijlen Sir Henry Campbell-Binnerman weid samengesteld. Dat Ministerie bestond, evenals het tegenwoordige Ministerie-Asquith, uit vertegenwoordigers van alle nuances van liberalisme. Giey geloofde niet, dat de toenmalige eerste-minister genoeg voelde voor de Rijksidee, de Rijkseenheid, die door tal van liberalen, ook al zijn ze geen chauvinisten of Jingo's steeds op den voorgrond worden gesteld; ook door Grey. Grey stelde den eisch, dat Bannerman naar het Hoogerhuis zou gaan, dan wilde hij onder hem werken; doch Bannerman bedankte er voor zich daar te laten opbergen, nu hij jaren geduldig had gewacht op en gewerkt voor de zegepraal der liberalen. En zoo weigerde Grey, die toen nog geheel met zijn vroegeren chef, lord Rosebeiy, meeging. De „Times" verscheen den volgenden morgen met een juichbericht in groote letters, dat sir Edward Grey buiten het ministerie bleef: met andere woorden, dat de geheele rechtervleugel der liberale partij zich zou onthouden en niet-ministerieel zou worden. Doch wat 's avonds om tien uur nog waar was geweest, was hat niet meer vlak na middernacht, toen de „Times" zoo goed als klaar was om afgedrukt te worden. Bannerman had er een van beider oudste en vertrouwdste vrienden voorgespannen en het resultaat was, dat Gtey afstand deed van de positie als leider van het Lagerhuis en onder Bannerman daar optrad. Dat moment is het begin geweest der fusie der liberalen in Engeland en alles wat we nu zien gebeuren : Hervorming van het Hoogerhuis, Zelfbestuur voor letland Scheiding van Kerk en Slaat, is alleen mogelijk geworden omdat Bannerman's profetische staatsmansblik de juiste argumenten wist te vinden, die iemand als Grey het eenmaal ingenomen sttndpunl deden verlaten. Die eigenaardigheid van Grey is wellicht het groote struikelblok op zijnen weg naar het eerste ministerschap. Zijn koele beslistheid maakt hem niet populair, al wekken zijn groote oprechtheid, eerlijkheid, kennis en buitengewone bekwaamheid elks bewondering en waardeering. De Lagerhuis-leden voelen, dat hij zijn eigen superioriteit voelt. Zij voelen dit ook van Baifour, den leider der opposiiie; doch deze is er zuik een „charmant" man bij, is in den omgang zoo gemakkelijk en toeschietelijk, dat men van hem houdt al verfoeit men zijn politiek en zijn parlementaire tactiek ten innigste. Grey heeft bijvoorbeeld dadelijk gezegd, dat hij, niet eiken dag in het Lagerhuis wou verschijnen van drieën tot vieien, om „vragen" te beantwoorden Eens in de week is genoeg ; de andere dagen moet de vice-minister het maar doen; alleen Donderdags komt hij zelf. Ook dezen keer, toen hij da groote rede zou houden tegen het amendement om de marine-begrooting te verlagen, kwam hij eerst binnen toen èn de voorsteller èn de ondersteuner van dit amendement hun redevoeringen hadden ten einde gebracht. Dal geeft den leden natuuilijk het gevoel: 't Komt er niet op aan wat we zeggen". En hoewel dat een volkomen juist en gegrond gevoel is, willen de meeste menschen dat toch liever op die manier niet merken. Doch het teekent Grey. En eigenaardig is het ook, dat hij deze manier van doen overgenomen heeft van Baifour. Toen die in zijn jeugd minister voor Ierland was, liet hij het ook aan zijn vice-minister over om uit zijn ware dat wat hii »t nunt staat v