Avonduitgave. (4 BLADZIJDEN). NEDERLAND. Nederland en het Marokko-verdrag. "Nederland zal als mede-onderteekenaar van de acte van Algeciras en van het verdrag van Madrid ook zijn oordeel hebben te zeggen over hetgeen thans tusschen Duitschland en Frankrijk over Marokko is overeengekomen. Dit plaatst ons in eet) moeilijke positie, oordeelt de „Standaard". Te Madiid en te Algeciras was uitgangspunt de onaantastbaarheid van het Sjerifijnsche Rijk en de onschendbaarheid van de souvereiniteit van den Sultan. Thans echter maakt men er geen geheim van, dat Duitschland en Frankrijk over Marokko willen beschikken, en wel in dier voege, dat Frankrijk in Marokko een protectoraat zal instellen, evenals in Tunis; wat niet. anders beduidt, dan dat Marokko ophoudt een zelfstandige Staat te zijn en de Sultan geen andere souvereiniteit cseer zal bezitten dau in schijn. „Keurt Nederland dit nu goed en legt heter zicli bij neer, dan wordt het mede verantwoordelijk voor de krenking van recht en voor de schending van het vroeger gegeven woord. Het erkent daD, dat in een geval van Marokko andere Rijken zich het recht kunnen aanmatigen om over een land en een vorstenhuis te beschikken. .Dit is een uiterst gewichtig punt van volkenrecht. «Steeds is erkend, dat er toestanden van zoo ^rijpenden aard kunnen intreden, dat op andere Rijken de verplichting komt te rusten, om aan den gruwel een einde te maken. Zelfs bij vervolgingen om den geloofswille is dit beginsel toegepast. Dit lokte dan wel tegenspraak uit van de "jdende partij, maar toch is nooit beweerd, dat er geen toestanden kunnen ontstaan, die het ondenkbaar maker, dat men een Staat, die deze n stand houdt, zou sparen. En behalve dit ™dzaam voorkomend geval, vormde zich steeds daarnaast deze andere opinie, dat de cultuurwen zeker recht konden doen gelden, om wat dan noemde de Barbaarsche volken tot We te brengen, en hun landen in het gemeen "erkeer te brengen. «De moeilijkheid zit er in beide gevallen maar in, om met eenige juistheid en vastheid te bepalen wanneer de toestand, die inmenging wettigt intreedt. „Is dit in de toepassing van het beginsel op een bepaald geval duidelijk uitgewezen, dan deert het ons nief. Verliest men zich daarentegen in ! vage algemeenheden, dan zet zich het beginsel j van inmenging in andere Rijken op hoogstbe- j denkelijke wijze uit, en is het geval verre van j denkbeeldig, dat het vroeg of laat in zijn ver- j valsching ook op ons of op onze kolomen zijn i toepassing vindt. „Vooral voor een kleinen Staat, als de onze, ware het daarom verre verkieselijk geweest, dat onze naam niet onder de twee vorige acten stond. Het zou ons de moeilijkheid sparen, waarin we ons thans bevinden, om öf door weigering zelf in moeite te geraken, öf door goedkeuring ons medeverantwoordelijk te stellen voor wat, op zijn zachtst genomen, nog op het betoog van naar recht geschied te zijn, wacht." De onmacht dezer Regeering op wetgevend gebied gebied is, zegt de Haagsche correspondentie der „Zutph. Cour.", door de heeren Drucker en Roodhuyzen uitvoerig en treffend gekenschetst bij het debat in de Tweede Kamer over de begrooting voor 1912, en „het teekenendst gaf de heer Roodhuyzen den toestand weer met de opmerking, dat, indien de Kamer thans met bezig ware met de begrooting, zij naar huis zou moeten gaan, wijl geen enkel onderwerp van eenig gewicht ter behandeling gereed is ! „Dat feit spreekt, waar het Kabinet thans reeds vier jaren, de gewone legislatieve periode, zitting heeft, zulks terwijl b.v. het Ministerie-van Houten in drie jaren tijds zijn geheele program wist af te werken, het Ministerie- PiersoE -Borgesius rn vier jaren het „Staatsblad" heeft verrijkt met alle voorname wetten die het zich had voorgenomen af te doen : Leerplicht-, Gezond ■ heids-, Militie-, Ongevallen- en Woningwet! „De oorzaken van dien tragen loop der legislatieve machine mogen voor een deel bij de gansche Kamer liggen, het valt niet te loochenen dal ook de regeering van ernstige schuld niet kan worden vrijgesproken. De rechterzijde zelve trouwens toont juist bij de s'eeds wreveliger gevoerde discussies over de regeling van werkzaamheden haar verdeeldheid over de volgorde der te behandelen onderwerpen : er heersebt noch bij haar noch bij de regeerrng orde in de regeling van den arbeid. Voeg daarbij he gemis aan alle enthousiasme bij de Regeeting: voor onderwijs wordt absoluut niets gedaan, de kiesrechthervorming wordt vastgekoppeld aan een generale Grondwetsherziening, de financieele wetsontwerpen getuigen van onvast beleid en geven niet wat men ervan verwachten mocht, zoodat de opcenten maar weer gehandhaafd zijn en Let fonds tot verlaging van den suikeraccijrs weer moet worden aangesproken, en ge zult u een denkbeeld kunnen vormen van de zwakheid van het Ministerie, dat nochthans over een meerderheid beschikt zoo sterk als nooit een Kabinet in ons land heeft gekend !" Onze Koloniën bedreigd? Het orgaan der Vereeniging „Onze Vloot" bevat een pessimistische beschouwing over de toekomst van onze Oost. „Wij staan aan den vooravond van den strijd tusschen Japan en Noord-Amerika om de suprematie in het verre Oosten; een strijd door eerstgenoemd Rijk reeds voorzien, kort nadat het zelf de vleugels begon uit te slaan en sedert stelselmatig voorbereid; een oorlog te aanvaarden als eene historische en politieke noodzakelijkheid. Eerst werd China van de zee weggebezemd; daarna het voor machtig aangeziene Rusland alle aspiratiën op de heerschappij in den Stillen Oceaan voor goed ontzegd; verder de Oostkust van Azië van af het hooge Noorden tot aan de Philippijnen door strategische punten geblokkeerd en tevens eenigermate, doch nog niet voldoende, de landhonger en de behoefte aan afzet van eigen sterk opgevoerde productie op vreemde markt bevredigd. Thans komt de strijd om de Philippijnen, Samoa en Hawai van Amerikaansch in Japansch bezit te veranderen. Wellicht zal de uitslag van tHen strijd ook zijn, als een persiflage op de Monroeleer — immers niet bedoeld voor minderwaardige Aziaten — en als een wraakneming voor de op Amerikaanschen bodem den Japanners aangedane beleedigingen, dat een waardevol stuk van dien bodem onder de vlag van de Rijzende Zon komt. Wanneer die strijd zal aanvangen? Het daartoe gunstige tijdstip zij aan de belligeranten overgelaten. Voor ons heeft vooral waarde, dat vóór den aanvang dier worsteling ons koloniaal bezit geen groot gevaar loopt, omdat het niet waarschijnlijk lijkt, dat onze Philippijnsche en goede nabuur zich, tot onze schade, met grondgebied zou willen verrijken en omdat het, van de zijde van Japan, eene strategische fout zou wezen, de Amerikaansche Philippijnen te plaatsen tusschen de hoofdbasis (Tokio), of een zeer zwakke hulpbasis (Formosa), en eventueel bezit in onzen Archipel. Komt het evenwel tusschen die twee tot vechten, dan zullen onze Indische koloniën groote kans loopen op neutraliteitsschending; niet onmogelijk zelfs door opzettelijke inbezitneming van een hulpbasis." Katholieke vakorganisatie. De bisschoppen hebben een.einde gemaakt aan het gekibbel over Katholieke of Christelijke vakorganisatie, dat in de laatste weken een deel der Katholieke pers in beroering bracht, door het volgende door allen onderteekend schrijven: „In den laatsten tijd openbaart zich een streven om, tegen onze verklaring in, stemming te maken voor Christelijke vakorganisatie. Om die reden achten wij het plicht, nogmaals en zoo beslist mogelijk te verklaren, dat het ons ernsti"- en uitdrukkelijk verlangen is de aan ons onderhoorige katholieken te vereenieen en vereenigd te houden in Katholieke organisatiën, omdat alleen in deze de Katholieken beginselen ten volle tot hun recht komen, en samenwerking met andere vereenigingen voor bepaalde wenschelijk geachte doeleinden, in zooverre de Katholieke beginselen diet toelaten, daardoor noch onmogelijk gemaakt, noch ook bemoeilijkt wordt. De uitzonder in- voor de Limburgsche mijnwerkers gemaakt, bewijst, dat met alle belangen rekening wordt gehouden." --- Het gaat in de wereld als in het gebergte; Het gaat in de wereld als in het gebergte; harder iemand schreeuwt, des te meer echo "ndt hij. --- De erfgenaam van de Oude en Nieuwe Wereld. Naar het Engelsch 39) van Mrs. HUMPHRY WARD. Z\\ Ja v hoorde Anderson dit verhaal aan en tabb ° r laatst een langen blik geworpen te bedeW ! ' e st rakke trekken van den grijsaard, Wenrir) 6 ^ ern met het doodskleed. Vervolgens h et j ® "'j zich naar de andere tafel; hij lichtte je Uo jj r en °P aanschouwde het gezicht van een %iV '^ en ' knappen Engêlschman, dien hij de jonge wee k nog te Regina gezien had, een op d ® an ' die pas van school kwam, vol hoop ,r °tsch Oe k ornst > vol geestdrift voor Canada en hij p as * e behooren tot de keurbende, waarbij een 2 ^ noet nd was. Voor het eerst ontsnapte han<} . aan Anderson's borst. Door welke 2jj „j as c 'ie moord begaan? dokter n ^ e , n l° 0( is uit. Anderson vroeg, welke Hit jr a ° nt boden was. Het was een geneesheer Men hi' °°P S \ dien hij zeer goed kende en voor hotel om ac ' lt ' n S koesterde. Hij ging naar het Eeni„ e me t. ^ em te s P re ken. 'eer. £ tl J c i wandelden zij langzaam op en Politie t" w S ° n vernam °* a -> dat men naar de ^ ea rnbten a getelegrafeerd had, die twee a gente n h" ® ezon d e n had om de Canadeesche a S ver\ ' J / e staan - Zij werden den volgenden ,er -coZi a 5 Cht: . zo °dra zij kwamen zou de rechToe n ! ss fis met het onderzoek beginnen, hooo-f " c ' er son op zijn beurt den dokter op Ver ^' e ten 6 1 ^ e ^ )rac ^ 1 t had van hetgeen hij wist, i lv fende C e , twee mannen elkander na een stil111 aller? • an ddruk. De nieuwsgierigen, die ï 11 dokt? C ' vra S en deden, kwamen niets van "derso n r weten ! de dokter zeide alleen, dat ^ afl ee .„ volgenden dag zijn verklaring ^"baar i ^ en ' ^ voor z ich had niet het recht e maken, hetgeen hij gehoord had. Het was laat; Anderson ging naar zijn kamer. De levendigheid was groot in de bierhuizen of in de nabijheid van het station en de zaak werd gewikt en gewogen. Het couvert aan Anderson geadresseerd, zijn geheele houding bij het tooneel des onheils, gaven tot allerlei gissingen aanleiding. Tegen middernacht kwam er een trein uit Field. Een bediende klopte aan Anderson's deur en gaf hem een brief. Anderson deed de deur van zijn kamer op slot, nadat hij den brief had aangenomen en bekeek dien een oogenblik stilzwijgend. Het was een brief van lady Merton. Hij deed hem open, legde hem op het wit houten tafeltje, waar de lamp op stond en nam plaats om den brief te lezen. „Waarde mijnheer Anderson, Mijnheer Delaine heeft mij uw boodschap overgebracht en heeft mij eenige gedeelten van den brief voorgelezen, dien u hem geschreven heeft. Ik kan u niet zeggen, hoezeer Phillippe en ik deelen in uw groot verdriet. Mijn hart krimpt ineen als ik er aan denk, dat u zich met zooveel goedheid aan onze belangen wijdde, terwijl zulk een vreeselijke angst en zorg u verteerde. Ach! waarom heeft u er mij niets van verteld? Ik dacht, dat wij vrienden waren.... En nu, ach wat een tragedie! Het is zoo vreeselijk, zoo vreeselijk! Uw vader is de ergste vijand van zichzelf geweest. Kan dat u niet eenige troost geven! En u hebt uw best gedaan hem te redden.... Ik kan mij voorstellen alles wat u voor hem gedaan hebt en hebt willen doen. Dat alles is niet verloren, waarde mijnheer Anderson. Liefde en medelijden gaan nooit verloren. Ze zijn onsterfelijk, want ze zijn het Goddelijk teeken in ons. Ze zijn het merkteeken, het onderpand waaraan hij u stellig en zeker in alle eeuwigheid zal herkennen. Men staat te wachten op mijn brief. Neem mij niet kwalijk, dat hij zoo onsamenhangend is. Zou u mij terug willen schrijven? En | wanneer komt u bij ons terug? Wij blijven nog twee of drie dagen hier, want Phillippe heeft een inspecteur ontmoet, die een reis door de bergen gedaan heeft en op jacht is geweest. Hij heeft besloten een tocht met hem te doen en ik heb moeten telegrafeeren aan den gouverneur, dat hij ons niet vóór Donderdag moet verwachten. Indien u voor dien tijd kunt komen, vindt u ons nog hier. Ik weet niet of ik van dienst zal kunnen wezen of u eenige troost bieden, maar waarlijk ik zou het zoo gaarne beproeven. Morgen moet het onderzoek plaats hebben, nietwaar? Mijn gedachten zullen steeds bij u zijn. U heeft natuurlijk uw gedragslijn reeds vastgesteld. Ik weet zeker, dat die oprecht en nobel zal wezen, evenals gij zelf dat zijt. Met oprechte deelneming, Elisabeth Merton." Anderson drukte zijn lippen op dezen brief. Het optimisme en de troostvolle wijsheid, die er uit sprak, vonden geen weerklank in zijn hart. Maar toch was hij verrukt over deze regelen, omdat ze van haar kwamen. Geheel gekleed wierp hij zich neder op zijn bed en bleef den geheelen nacht wakker. Den volgenden morgen om negen uur begon het juridische onderzoek in een vertrek van het hotel. Het lijk van den jeugdigen politie-beambte werd het eerst onderzocht: men kon niet met zekerheid zeggen, door welke hand hij gedood was. Eén der agenten had den kreupelen grijsaard opnieuw zijn revolver zien afschieten, nadat 't eerste schot gemist had, maar er waren verscheidene kogels afgeschoten en niemand kon zeggen van waar de moorddadige kogel was gekomen. Toen ging men over tot de identificatie van den dief. De rechtsgeleerde en lijkschouwer — een rancher die de beste paarden fokte van het heele district — liet eerst twee vreemdelingen voorkomen, die met den eersten morgentrein uit het Zuiden gekomen waren. Het waren de twee politiebeambten uit Nevada. Zij hadden het lijk al gezien en konden zonder de minste aarzeling vaststellen, dat de oude man een zekere Alexander Mac Ewen was, bekend staande bij de politie van de zilvermijnen in Nevada als een zeer gevaarlijk man, die van God noch zijn gebod af wist. 'l weemaal had hij reeds gevangen gezeten, nadat hij met den beruchten Bill Symons had deelgenomen aan verscheidene misdadige ondernemingen; beiden waren destijds Schuldig bevonden aan vervalsching van schuldbekentenissen en andere dergelijke afzetterijen. De oudste der twee beambten hing een aangrijpend portret op van de schandelijke manier van leven en van het karakter van den man, de listigheid waarmee hij de wet ontdook, de meedoogenlooze wreedheid en haat waarmee hij zich bij twisten had gewroken. „Wij hebben reden te gelooven", zeide de Amerikaan tot slot, dat Mac Ewen niet uit de Vereenigde Staten afkomstig is. Wij gelooven, dat hij een jaar of tien geleden uit Dawson City of omstreken gekomen is en ten gevolge van de een of andere geheimzinnige reden de grenzen is overgegaan — om welke reden is nooit bekend geworden — misschien stond de zaak in verband met het verdwijnen van een rijk Duitsch edelman, baron van Eschenbach, die letterlijk spoorloos is verdwenen.... Wij hebben echter geen enkel bewijs, dat Mac Ewen deze misdaad begaan heeft en kunnen de justitie geen inlichtingen geven omtrent de afkomst en antecedenten van dezen man. Maar wij zijn bereid er een eed op te doen, dat het lijk, dat wij heden morgen gezien hebben, Alexander Mac Ewen is, de man die wii jaren lang achtervolgd hebben, nu eens op de eene werkplaats dan op de andere, gewoonlijk in de mijnen van het district Comstock. De ambtenaar der Amerikaansche politie ging zitten. Zoo lang de verklaring van den getuige duurde had George Anderson, voorover gebogen naast den coroner gezeten, met de oogen op den grond gevestigd en de handen samengevouwen tusschen de knieën. In de onbewegelijkheid van zijn houding was iets, dat langzamerhand de aandacht trok der toeschouwers, alsof de belangstelling voor een zoo ernstige gebeurtenis voor de Spoorwegmaatschappij zich bepaalde tot dien zwijgenden man, die daar nederzat met gebogen rug. (Wordt vervolgd.) --- GEMEENTE en PROVINCIE. F. C. L. Meijer †. In aansluiting aan ons bericht van hedenmiddag betreffende de woorden door den president der Rechtbank gesproken ter nagedachtenis van den heer F. C. L. Meijer, vernemen we, dat door mr. Phaff uit Nijmegen namens de balie hulde is gebracht aan zijn nagedachtenis, waarbij o.a. gewezen werd op de verdienstelijke wijze, waarop hij steeds zijn taak vervulde. Brand. Gisteren is te Echteld gedeeltelijk afgebrand de woning en bakkerij van Verhagen. ---