Middaguitgave. (4 BLADZIJDEN.) De Oorlog. ALGEMEEN OVERZICHT. Oostelijk oorlogstooneel. Von Mackensen's doorbraak ten Oosten van de San-linie blijkt een volkomen succes te zijn geworden; na twee dagen (13 en 14 Juni) vechtens zijn zijn troepen door de Russische stellingen heengebroken en inet zooveel kracht, dat ook de achterwaarts gelegen Russische opname-stellingen veroverd zijn vóór de Russen zich daarin konden vastzetten. Zooals men weet. kruiste het Russische front bij Sieniawa deh San en liep vervolgens op ruim 20 K.M. van den San over Krakowice en Mosciska langs de rivieren Lubaczowka en Wisznia, allen veel genoemde namen in de afgeloopen weken. Von Miackensen heeft door zijn algemeenen aanval op dit front ten Noorden van Mosciska den Russen eerst Sieniawa ontnomen en hen vervolgens van de beide genoemde rivieren teruggeworpen. Mosciska, dat de Rus■ sen tot nu toe hadden kunnen houden, is door ue ruiterij van von der Marwitz, op von Mackensen's vleugel staande, genomen; en de daarmee aansluitende Duitsch-Oostenrijksche troepenmacht ten Zuiden van den spoorweg Przemysl—Lemberg is eveneens in Oostelijke richting' voorwaarts gedrongen. Op het oogenblik staat, volgens de tot nu toe ingekomen berichten, von Mackensen's hoofdmacht ten Noordwesten van de plaats Jaworow, ongeveer midden tusschen Przemysl en Lemberg gelegen, ten Noorden van de spoorlijn, die beide plaatsen verbindt. Ter hoogte van Jaworow hadden de Russen hun tweede linie versterkingen aangebracht, die echter niet voldoende bleek om de aanrukkende vijandelijke legers tot staan te brengen. Naar het Nborden loopt het voorloopige nieuwe front ongeveer evenwijdig aan den San op gelijken afstand van deze rivier en Lemberg; naar het Zuiden sluit het, recht in de richting Noord—Zuid loopend, bij Sambor aan den Dnjestr aan. Bij en ten Zuiden van Mosciska staat de Oostenrijksche bevelhebber Bohm- ! Ermolli; naar het Oostenrijksche communiqué | meedeelt, is deze afdeeling op nieuwe, uit Gro- ; dek te hulp gekomen Russen gestuit, die ten doel hebben, door hun ingrijpen den aftocht der j Russen naar Lemberg te dekken. Toch Hikt het niet waarschijnlijk, dat die versterkingen een stand houden der Russen 1 vóór Lemberg zullen mogelijk maken. De af- ! stand van de plaats, waar de Duitsch-Oosten- ; rijksche troepen thans staan, tot aan Lemberg', ' is zóó klein (pl.m. 50 K.M.), dat het weerstand j bieden van het verslagen Russische leger in het daar gelegen terrein, zonder andere natuurlijke verdedigingsstellingen dan de heuvelrug van Lemberg zelf, niet tot de waarschijnlijkheden behoort. Wèl zal die nieuwe Russische troepenafdeeling er toe bijdragen om van deze Russische nederlaag te maken wat van alle voorgaande gemaakt is, n.1. een terugtrekken, maar geen verplettering. Altijd zijn de Russen er in geslaagd zich tijdig genoeg, ook op aangrenzende fronten, een eind terug te trekken, vóór van omsingeling of iets dergelijks door den overwinnaar sprake kon zijn. Daardoor is het mogelijk geworden, dat de Russen steeds weer betrekkelijk spoedig op krachten waren en nieuwe linies konden bezetten, van waar uit zij tegenstand konden bieden. Dat zal hier wel weer gebeuren, maar niet vóór Lemberg en misschien eerst daarachter. Dat Lemberg zal vallen, wordt dan ook hoe langer hoe waarschijnlijker, ook zonder den eerst zoo dreigend uitzienden opmarsch van von Linsingen. Diens troepen gaan voort met den geheelen Zuidelijken Dnjestr-oever in bezit te nemen; zij richten zich thans meer naar het Zuiden, waar de cavalerie de streek ten Westen en Zuiden van Halicz zuiverde en Jezupol rn Mariampol (niet te verwarren met de gelijknamige veel genoemde stad in het Noorden, ten Westen van Kowno) bereikte. De bruggenhoofden van Mikolajew en Zydaczow worden nog steeds door de Russen verdedigd, zoodat de weg naar Lemberg (in Noordelijke richting) nog niet open ligt. Ook •n het uiterste Zuiden staan de Oostenrijkers, onder Pflanzer-Baltin, aan den Dnjestr voor Nizniow en Czernelica, terwijl zij de stad Zatfeszycki op den linkeroever behouden konden en het Boekowina-legef naar de Russische grensvesting Chotin in Bessarabië oprukt. Von Mackensen zal, zooals de zaken er thans voorstaan, echter ook zonder von Linsingen's hulp wel den weg naar Lemberg inslaan en dan vanzelf mogelijk maken, dat von Linsingen aan den bovenloop van den Dnjestr kan oversteken, daar de fronten daar aan elkander sullen aansluiten. En wanneer eenmaal Lemberg voor de Russen verloren is, zal misschien nog een nieuwe strijd op de daar gelegen heuvels ontbranden, maar kunnen de Duitscbers hun doel, het grondgebied van den bondgenoot van vijanden te zuiveren, zooals zij het eerst van hun eigen gebied hebben gedaan, als bereikt beschouwd achten; en dat daarna in het Oosten weer door hen een defensieve houding zal worden aangenomen en de voor offensieve operaties benoodigde troepenmacht van het Oosten naar het Westen zal worden gedirigeerd, is zeer waarschijnlijk. De Italiaansche oorlog. De bezetting van Gradisca was Zondag reeds officieel te Rome bekend. Uit nadere berichten blijkt, dat de cavalerie eerst in patrouilles en later talrijker en ondersteund door artillerie de plaats binnentrok. Dit was reeds voldoende, om te verklaren, dat de Italianen daar meester waren, maar generaal Cadorna, de chef van den generalen staf, maakte geen melding van die opmarsch, voordat hij zekerheid had, dat inderdaad een voldoend aantal troepen te Gradisca aanwezig was. Deze generaal is zeer sober in zijn rapporten en laat niets publiceeren, waarvan hij niet absoluut zeker is. Het Italiaansche publiek moet dan ook het grootste vertrouwen hebben in dezen legeraanvoerder. Het is twijfelachtig of ergens anders op het uitgebreide terrein van dezen oorlog zulke natuurlijke hinderpalen en terreinbezwaren ontmoet worden als in het Noorden en het Oosten van Italië en of ergens anders zulke staaltjes van bergbeklimmen en vechten op bergwegen te zien zullen zijn. Op de rotspaden en gladde, smalle bergwegen, waar zelfs de voorzichtige geoefende muilezel zijn poot niet durft zetten, schrijft de „Daily Telegraph", wordt de bergartillerie omboog getrokken door de in dat soort werk geoefende en bewonderenswaardig handige Alpenjagers. Toen de gevechtten daar in de hoogte begonnen, vonden de vijanden der Italianen een voldoende hoeveelheid artillerie daar gereed staan om hen tegen te houden. De aanvoer van munitie en proviand ging door middel van een aaneengeschakelden keten van soldaten, die, als een lange stoet van mieren, uit de dalen 'naar boven klom, precies eikaars voetstappen volgende tusschen de rotsen en tegen de hellingen en op en afgaande, onvermoeid elkaar met touwen steunende, trekkende en hijschende. Wat betreft de bezetting van Gradisca zoo valt nog op te merken, dat de Italianen daardoor meester zijn van den geheelen beneden Isonzo. De Oostenrijkers moeten zich gereed gemaakt hebben voor een hevigen tegenstand op den Monte Michele (iets noordoostelijker naar Görz toe) en op andere hooge punten bij de stad, maar toen de Italianen ook Monfalcone bezet hadden (Zuidelijker, vrij dicht bij den golf van Triest gelegen) retireerden zij en lieten dat belangrijk z.g. bruggenhoofd, dat tevens een spoorwegpunt van belang is, in 's vijands handen. In 1866 werd daar ook hevig gevochten. Toen was, vertelt het „Hbld.", generaal Raffaele Cadorna, de vader van den tegenwoordigen chef van den generalen staf, de aanvoerder. Voor de Milanezen is de herinnering aan die gevechten in deze dagen merkwaardig, daar destijds de groote Milaneesche patriot Frederico Confalonieri te Gradisca in een hol in de rotsen werd gevangen gezet voor den tijd van vijftien jaar. Tusschen Gradisca en Triest schijnen de Oostenrijkers zich thans in verdedigingsposities te hebben vastgezet. Een correspondent dien het gelukt is dasft iets van te zien, vertelt, dat daar door de Oostenrijkers velé Russen en Serviërs aan het werk gezet zijn om loopgraven te maken ter hoogte van Prosene, Contonello en San Croce, plaatsjes, die zeer dicht bi; Triëst, aan den golf en aan den spoorweg u legen zijn, doch toch nog een paar duizend voet boven de zee. Dit beteekent, dat men voornemens is Triëst van die zijde zoo sterk mogelijk te verdedigen tegen het klaarblijkelijk zeer aanstaande oprukken der Ttalianen naar die stad. Bij de fortificaties van Tolmino, dus veel hooger op aan de Isonzo, waar de gevechten om den Monte Nero plaats hebben of nog hebben, schijnen de Italianen nog niet verder te kunnen komen. De Alpenjagers en Bersaglieri hadden daar, in het zeer hooge bergland, te vechten tegen zes bataillons Oostenrijkers, die uit de richting' van, Plezzo kwamen. Het resultaat van dit gevecht is nog niet bekend. --- Een Zeppelin-hal vernield. Een der berichtgevers van het „Hbld." meldt: Een mededeeling van de Londensche admiraliteit meldde 7 Juni, dat een luchtraid ondernomen werd tegen de Zeppelinhal te Evere bij Brussel door twee Engelsche aviateurs. De hal werd door bommen in brand gestoken. Men wist toen echter nog niet of de loods een Zeppelin bevatte. Wij kunnen nu melden, dat te Evere inderdaad een Zeppelin vernield werd. Zeven lange spoorwagens, vol met verwrongen ijzerwerk — overblijfsel van het luchtschip — zijn naar Duitschland vervoerd. De «lag bij Atreeht» Omtrent dc gevechten bij de Notre-Dame de Lorette-hoogten, die in de geschiedenis bekend zullen zijn als de slag bij Atrecht, heeft een regiments-commandant aan een correspondent van de „Vossische Zeitung" o. a. het volgende meegedeeld : „De buitengewone hevigheid van deze worsteling is onbeschrijfelijk. Een artillerievuur, zoo zwaar, als men het nooit te voren beleefde, vormde de inleiding. Den 9den Mei duurde het razend makend bombardement van de Franschen van 's morgens zeven tot half twaalf, zonder een oogenblik pauze. De geheele hoogte was niets anders dan één enkele zwarte rookwolk. Men had kunnen verwachten, dat in onze voorste stellingen niemand meer in leven kon zijp, laat staan nog in staat weerstand te bieden. Maar toch wierpen de Duitsche troepen, toen de vijand plotseling een stormaanval deed met een groote overmacht, de aanvallers terug. Zich te ontworstelen aan den moreelen druk van een dergelijk vuur en dan nog in staat te zijn tot een afslaan van een overmacht, is een bewijs van meesterschap over de zenuwen, zelden te voren vertoond. „U moet bedenken", zei de commandant, .dat onze manschappen meer in granaatgaten dan in loopgraven staan, dat de versterkte stelling waaraan men vaak een geheelen dag werkte, in een paar uur vernield kan zijn. Het was een hel. De vijand had al zijn kracht hier geconcentreerd. En toch bleven onze mannen kalm, lieten zij zich niet ontmoedigen." Na den 9 Mei trad de vijand niet minder verwoed op. Dikwijls waren de vijandelijke linies zoo dicht bij elkaar, dat zij slechts door een strook van vijf meter gescheiden waren. Bij een afstand van vijf en twintig meter zei men : „Dat is niet erg, onze loopgraven liggen vijf en twintig meter van elkaar I" Dikwijls stonden de mannen dagen lang tot den buik in een moeras. En wanneer ze er eens uit kwamen om achter het front uit te rusten, dan zagen zij er niet meer als menschen uit. Het succes van de Franschen bij den Loretteheuvel bestaat hierin, dat de Duitschers thans weder staan, waar zij den derden Maart stonden." De Aaiiral op Karlsrnhe. Omtrent den vliegeraanval op Karlsruhe wordt nader door een Wolff-telegram gemeld, dat de aanval, hoog uit de lucht, van 6% tot bijna 8 uur duurde. De binnenwijken van de stad in de nabijheid van het paleis werden getroffen; de slachtoffers zijn bijna uitsluitend burgers, vrouwen en kinderen. Men denkt dat de aanval bedoeld is op het paleis van den groothertog. De bevolking is kalm, maar er heerscht groote verbittering. Van het Oostelijk oorlogstooneel. Het Duitsche communiqué van gisteren vermeldt, behalve datgene wat reeds in het over:icht besproken is, het volgende: Ten Westen van Schawly namen wij (de Duitschers) het dorp Daukze en sloegen vervolgens verscheidene door 2 a 3 Russische regimenten ondernomen tegenaanvallen af, waarbij 4 officieren en 1660 man in onze handen vielen. Onze pasveroverde stellingen ten Zuiden ert ten Oosten van den straatweg van Mariampol naar Kowno werden gisteren herhaaldelijk door sterke vijandelijke afdeelingen tevergeefs aangevallen. Wij namen, van ons front Lipowo—Kalwarya oprukkende, de voorste Russischs loopgraven. Ook aan den Orzye slaagden onze trekpen er in, het dorp Jednorozec, ten Zuidoosten van Chorzole, de Czerwonagore en het bruggenhoofd ten Oosten daarvan stormenderhand te veroveren. Tot dusverre werden hier 325 Russen gevangen genomen. Vijandelijke aanvallen op het punt, waar wij de Russische linie aantastten, ten Noorden van Bolimow, mislukten. Voorts ontkent men van officieele Duitsche zijde, dat de Russen bij Zurawno veel gevangenen en buit maakten; slechts 700 man gingen verloren benevens 11 kanonnen en 12 •machinegeweren. Aan de Dardanelien. Een Reuter-bericht uit Londen zegt dat de strijd op Gallipoli zich heeft ontwikkeld tot een 'loopgravenoorlog. Den n Juni deden twee Engelsche regimenten gelijktijdig een aanval op de Turksche loopgraven die zij behouden konden. Een tegenaanval van de Turken, twee dagen later, werd onder zware verliezen afgeslagen. De handelsoorlog. Het stoomschip „Argyll" van Huil naar Londen met een lading visch aan boord, is gistermorgen in de Noordzee getorpedeerd en gezonken. Vier nan van de equipage en het lijk van den kapitein zijn te Harwich aangebracht. Een gevecht op de Noordzee. Men meldt uit Den Haag aan het „N.v.dD." In verband met de officieele mededeeling van den Duitschen marinestaf, dat de Duitsche onderzeeboot „U 14" van zijn laatste reis niet is teruggekeerd, vernemen wij dat de bemanning van den heden te Scheveningen binnengekomen logger „Sch. 347", schipper E. Grootveld, toebehoorende aan den reeder J. J. van den Zwan te Scheveningen, verklaard heeft op 5 Juni den strijd van 5 Engelsche /reilers tegen den onderzeeër te hebben bijgewoond. Ook zag hij een plotseling opgedoken onderzeeër twee schoten lossen op eenEngelschen treiler,bewapend met een k-.non van 7.5 cM. en bemand o. a met twee • ngelsche marine-matrozen. Vermoedelijk had de onderzeeër door de zwaar betrokken lucht niet gezien, dat nog vier andere treilers, soortgelijk bewogen en bemand, in den omtrek waren. Die schoten waren het gebruikelijke sein aan de bemanning om het schip te verlaten. De treiler bracht de stoomfluit in werking, waarop de vier andere treilers te hulp schoten en den onderzeeër de volle laag gaven, waardoor deze danig werd getroffen in het voorschip, dat omhoog ging. Niet meer kunnende duiken werd de onderzeeër door een der treilers geramd. Hij ging geheel onder, doch kwam een minuut later weder boven, waarvan de 44 man sterke equipage gebruik maakte om met zwemgordels over boord te springen. De onderzeeër verdween vervolgens voorgoed. De drenkelingen werden allen door de treilers opgepikt. Op de „Sch. 347" en ,Sch. 194", die van zeer nabij het drama bijwoonden, hoorde men de kogels over het dek fluiten en liep men elk oogenblik gevaarte worden getroffen. Nog kwamen gewapende Engelsche zeelieden aan boord ten einde de papieren .e onderzoeken en inlichtingen te vragen, welke niet konden worden verstrekt. Een week te voren verschenen twee Zeppelins boven de „Sch. 347", welke echtc - op het zien van de Nederlandsche vlag weer weggingen. Kleine duikbooten. Volgens de „Politische Informationen", zijn jij de Italiaansche marine proeven genomen met duikbooten van zeer kleine afmetingen, welke booten bestemd zijn, om aan boord van groote schepen geborgen en zoo noodig van boord van die schepen te water gelaten te worden. Deze duikbooten moeten maar 45,000 gulden kosten en zoo gebouwd zijn, dat zij zonder binnenlaten van waterballast kunnen zinken. Behandeling van krijgsgevangenen. Volgens een mededeeling van de Ameri.caansche ambassade alhier heeft de Engelsche regeering den ambassadeur medegedeeld, dat dc geredde equipages van de Duitsche onderzeeërs „U 8, 12 en 14" naar het algemeene krijgsgevangenenkamp wotde» overgebiacht en daar precies behandeld zullen worden als de andere krijgsgevangenen. De Duitsche regeering heeft daarop onmiddellijk gelast, dat de Britsche officieren, die bij wijze van vergelding voor- de behandeling, die de Duitsche bemanningen van onderzeeërs tot dusverre ondervonden, in officiersgevangenissen waren geherbergd, dadelijk weder naar de kampen voor krijgsgevangenen zouden worden gebracht, waar zij weder behandeld zuilen worden als de andere gevangen officieren. De Amerikaansche ambassadeur werd daarvan in kennis gesteld, terwijl hem dank werd gebracht voor zijn weigedaagde bemoeiingen. Een redevoering; van president Wllson. In eene redevoering door president Wilson ter gelegenheid van de viering van den Flag day gehouden, drong hij er op aan ( dat alle Amerikanen de vlag 1 niet alleen dien éénen dag per jaar buiten op hunne kleederen, maar altijd in hun hart zouden dragen. Hij zinspeelde in het geheel niet op de verhouding tot Europa, snaar werd telkens op geestdriftige wijze toegejuicht als hij over de vaderlandsliefde van het volk der Vereenifde States sprak. Bij de voorstelling van Mac Adoo als secretaris van de schatkist, zeide de President, dat het doel der bijeenkomst was, hulde te brengen aan de vlag op een tijdstip, waarop deze grooter beteekenis heeft dan ooit te voren als zijnde ,,de hoop der beschaving". De „I