KONING ZIJN. door COLETTE YVER. Geautoriseerde vertaling van W. E. P. 66) Zij wilde van hem scheiden; zij deed nog een laatste poging; met de handen np de schouders van den leider fluisterde zij hem toe: „Ik wil niet, dat je een misdadiger wordt, beste...." Hij riep uit: „Zie je dan niet, dat mijn menschenliefde zoo groot is, als de menschheid zelf; mijn geluk, mijn neigingen bestaan niet meer. Maar de stad der toekomst zal gebouwd worden..." „O 1" zei Clara en deed alsof ze wegging, „ik ben vanavond naar een dwaas komen luisteren." Hij kwam weer naar haar toe, en klemde zich wanhopig aan haar kleeren vast. „Laat mij gaan", zei ze. „Te hebt dus het volk niet meer lief...." „Ik kan geen moordenaar liefhebben", antwoordde de jonge vrouw. En haar sterke hand maakte een voor een de vingers los, die zich aan haar mouw vastklampten. Toen scheidden de twee tragische gestalten van elkaar; de man bleef vernietigd aan den voet van de reusachtige kathedraal staan; de vrouwengestalte haastte zich sidderend naar den ingang der kerk. En zij was reeds in het voorportaal, waar de geluiden van buiten verdoofden, toen nog een gekreun tot haar doordrong, de jammerklacht van een bovenmenschelijke smart, de laatste zucht Vafl een geestelijken doodstrijd: „Clara!.... Clara!" Zij ging de kerk binnen om aan den ongelukkige te ontkomen. In de kapel van de H. Maagd, in de apsis, brandden de lichten helder voor een avonddienst; de spitsbogen van het koor vormden groote vensters in dezen helder'ichten achtergrond. De kalme, reine muziek van een geznng klonk van een harmonium in r'te. langzame accoorden..(.. II. Toen de eerste tijd van smart na het vertrek van prins Géo voorbij was, moest de aartshertogin weer op de thee's van de koningin verschijnen, waar hertog Bertie haar het hof begon te maken'. Er viel verder naar aanleiding hiervan geen enkele scène imeer voor tusschen Wanda en haar vader. Een zwijgende overeenkomst was er tusschen deze drie personen. Toen Géo vertrokken was, trad de Iersche prins dadelijk in zijn rol van officieel pretendent naar Wanda's hand; dat waren dingen, die al heel lang zoo beschikt waren en die door een zwijgend lot zoo schenen bepaald te zijn. Clara kwam nu bij deze avondreur.ies als iemand, die er bij hoort, en zij werd even vriendschappelijk behandeld als de kleine mevrouw Cherbich, met meer onderscheiding zelfs. Haar bekeering, die aan de koningsgezinde partij een zoo gewaardeerde nieuwelinge toevoegde, was reden, dat zij zeer gevierd werd. Het was inderdaad een «tiUe bekeering, waarvan geen van beide partijen veel ophef maakte. De koninklijke familie was in haar verhouding tot Clara nog hartelijker, zij zelf was minder gesloten, dat was alles. Buitendien werd er bij Gemana zelden over politiek gesproken. Wanneer het zoo voorgekomen was, zou „de groote Hersberg" imet warmte de utopistische edelmoedigheid van de Unie, verdedigd hebben, maar met haar verstand, zooals de arme prins Géo, die met zijn dilettantennatuur uit alle systemen iets overnam, zou gedaan hebben. De krachtige machine van de monarchie, die zij steeds met zoo groote regelmatigheid en werkkracht in beweging zag, had haar zwijgende goedkeuring. De breuk tusschen Kosor en haar liet haar vrij en .gaf ruim veld aan haar nieuwe gedachten. Maar welk een angst kende zij voortaan! Wanneer Wolfram, om tenminste eens eenige verstrooiing te hebben, op die intieme avonden verscheen met zijn luchtige opgewektheid en vroolijkheid, waaronder hij zijn eigenlijke ernstige natuur verborg, keek zij naaf hem zonder iets te zeggen en dacht aan 't gevaar, dat hem dreigde vanuit een verborgen hoek. Zou het een bom zijn of een kogel of een dolk? zij brandde van verlangen hem ta zeggen: „Sire, wees voorzichtig." Maar had zij hem dat al niet dikwijls gezegd en had hij niet gelachen om haar vrees? Zij dacht: „Het is misschien de laatste maal, dat ik hem zie." En haar vriendschap werd daardoor nog teederder, nog bezoirgder, oneindig) zoet. Zij zei bij zichzelf: „Niets ter wereld is mooier dan vriendschap." En daar allen hier, zonder nog van de moordplannen van Kosor te weten, even bezorgd waren als Clara, gebeurde het dikwijls, dat er over een aanslag gesproken werd. Dan suisden haar ooren, haar hart bonsde en zij rweeg zelf terwijl ze gretig luisterde naar da gesprekken, die haar nog versterkten in haar kwellende vrees. De koning zelf maakte er zich vroolijk over. Eens zeide zij: „U moet er niet snee spotten, Sire, Uwe Majesteit woirdt zeer bedreigd". „Ik ben ook van de meening van juffrouw Hersberg", riep de koningin uit, „men kan moedig zijn, zeker, maar ik vind, Wolfram, dat je te luchtig denkt over de mogelijkheid van zulk een afschuwelijken dood en over het ongeluk van degenen, die je lief hebben." Deze woorden wekten in Clara een hevige aandoening. De koning antwoordde, dat hij niet ter wille van een mogelijk gevaar kon besluiten zijn leven in preventieve gevangenschap door te brengen. Maar Clara, die hem aankeek met een glimlach alsof zij slapende was, luisterde in haar ziel naar de echo van dien naam Wolfram, dien de koningin hem gegeven had. Dien naam, die in alle dagbladen van Europa stond, die op de munten was gedrukt, die onder de besluiten fctond, en op de gebouwen, dien naam, dien hoorde men door het heele land, dien allen met haat of met eerbied uitspraken, hoorde zij n° voor het eerst in intiemen kring door een angstige vrouw geven niet aan den koning, maar aan ^ den echtgenoot. Het was niet meer „Zijne Majesteit", de verbeven persoonlijkheid, het symbool van macht, bijna een allegorie. Het was „Wolfram", een ziel, die allo menschelijke ellende kende, gevoelig was voor alle gemoedsbewegingen, onderhevig aan opwellingen van heftigheid.... En de koningin had gesproken over allen, die hem lief hadden Wie had hem lief? Het volk. (Wordt vervolgd.) --- Nederland en de Oorlog. Keuring landstormplichtigen. Bij den Minister van Oorlog bestaat het voornemen, algemeena keuringen voor den landstorm te doen houden, te beginnen met de jaarklasse 1915. Het ligt in de bedoeling, deze keuringen reeds over eenige dagen te doen aanvangen. Het denkbeeld is in overweging, de keuringen op te dragen aan de keuringsraden voor de militie, zooals deze worden samengesteld voor de lichting 19x6. De keuringszittingen zullen dienen om de landstormplichtigen, die dit verkiezen, een geneeskundig onderzoek naar hun geschiktheid voor den dienst te doen ondergaan. De Commissarissen der Koningin zijn uitgenoodigd, om, zoodra de te dezer zake bij Kon. besluit vast te stellen bepalingen tot stand zullen zijn gekomen, de regeling van de zitting der keuringsraden vast te stellen. Het ligt in hjet voornemen van den Minister, er bij de betrokken landstormplichtigen op te doen aandringen, zich aan de keuring te onderwerpen. Landstorm. Hoewel de Commissie van Rapporteurs der Tweede Kamer over het wetsontwerp tot nadere uitbreiding van den landstorm reeds eenigo dagen geleden bijeenkwam voor de vaststelling van het eindverslag, is dit laatste nog niet aan de Kamer uitgereikt. Wij vernemen in verband hiermede, dat de 1 ommissie nog over enkele punien nader overleg met den Minister van Oorlog heeft noodig geoordeeld. Rusland en de Nederl. Overzee-Trost. Naar het „N v. d. D." verneemt, hebben te 's-Gravenhage en Petrograd gevoerde onderhandelingen er deze week toe geleid, dat de Russische regeering het voorbeeld harer bondgenooten heeft gevolgd, en van nu af aan de Nederl. Overzee-Trust-Maatschappij erkent. Voorloopig is hiervan alleen het gevolg, dat Rusland voortaan toestemming verleent voor den uitvoer van aan de N. O. T. geconsigneerd hout. Wel zijn de vrachten en de verzekeringspremies zeer hoog, maar voor hen, die de kans riskeeren willen, bestaat nu in ieder geval gelegenheid hout uit Rusland te betrekken. Voorloopig geldt de erkenning van de N. O. T. door Rusland alleen voor hout, maar verwacht wordt, dat spoedig ook andere artikelen voor uitvoer naar ons iand, mits aan de N. O. T. geconsigneerd, zullen worden toegelaten. 1 ' --- NEDERLAND. Het politieke steekspel. Tweede Kamer. Vlostversterking — In dienst houden der Militie. 's-Gravenhage, 15 Juli. Minister Rambonnet heeft 't gewonnen! Hij krijgt behalve zijn onderzeeërs ook zijn kruisers. Er is ten slotte door den heer de Meester (die zijn aankondiging gisteren beter achterwege had kunnen laten wanneer de indiening nog zoo wejnig vast stond) geen motie tot schrapping van de kruisers ingediend. En de kruisers-post is door de Kamer aangenomen met 46 tegen ai stemmen; verscheidene leden (77 stonden er op de presentielijst) ontliepen blijkbaar de stemming. OmgeprèAt heeft de Minister de Kamer echter niet. Zijn speech was goed, méér dan dat; technisch knap en slagvaardig tegenover zoo veel oppositie. Glashelder was het betoog; waarvoor de kruisers dienden. Het is geen „liefhebberij" voor officieren om op „mooie" schepen te dienen; 'sMinister's plan voor de vloot is „af" en door-en-door doordacht. Men kan er meer of minder voor gevoelen; dit hangt van allerlei motieven af en uit het betoog van mr. Ankerman (waartegen diens leider, mr. Lohman, aanstonds opkwam) bleek wel, dat zelfs gevoelsmotieven hier vaak een woord meespreken, doch — hoe dan ook — men kwam bij het hooren van den Minister onder den indruk, dat daar een man stond, die weet wat hij wil, die tegen zijn waarlijk niet gemakkelijke, noch benijdenswaardige taak i3 opgewassen en dien men daarom — zeker thans - niet vervangen wil. Toen Z. Exc. dan ook zeer duidelijk de vertrouwensquaesüe stelde, was het pleit beslist. De socialisten en eenige andere weinig militairaangelegde leden mochten desondanks tegenstemmen, het gros der Kamer heeft 't gevoeld wat armelijken indruk 't in de tegenwoordige tijdsomstandigheden zou maken als ons kleine, neutrale land, dat niets liever wil dan neutraal blijven, thans zijn bekwamen marine-minister ging wegjagen. Wij willen niet zeggen, dat dit soort ministeriëele overwinningen ons altijd pleizierig stemt. Feitelijk wordt toch een Kamer gedwongen tot slikken, wat zij, ware zij ten volle vrij, niet zou verorberen. Daartegenover staat, dat wat het zwaarst is ook het zwaarst moest wegen. En dan. schijnt 't ons toe, dat een Minister, die w è 1 weet wat hij wil en die recht heeft op vertrouwen, ten slotte met een Kamer, die niet weet wat zij wil, maar hoogstens weet wat zij niet wil, niet anders kan omspringen. Een Regeering kan ten slotte niet blijven werken met een Parlement dat altijd allerlei bezwaren heeft, doch angst- vallig nalaat zijn wenschen duidelijk kenbaar ie maken. Onder zulke omstandigheden wordt vanzelf het standpunt van den Minister sterker, wanneer hij de heen-en-weer wiebelende volksvertegenwoordiging te verstaan geeft: geef mij wat ik noodig oordeel, of ik zal mijn plaafs ruimen voor iemand die Gij meer vertrouwt. Minister Rambocnet, die zijn Kamer aardig begint te kennen, heeft de situatie goed doorzien en zijn houding daarnaar bepaald. Zóó heeft hij gewonnen en zijn overwinning kan hem billijkerwijze niet worden misgund. * * ♦ Na deze belangrijke beslissing heeft de Kamer nog aangenomen (zonder siemming) het wetsautwexp tot het langer in dienst houden van de ingeiijfden bij de militie. Natuurlijk ging dit niet zonder dat verschillende leden het klachtenboek der miliciens hadden doorgebladerd. Men kent de voornaamste klachten ook aonder dat we ze alle de revue laten passeeren. En de Minister mocht klagen, dat de geest in het leger heel veel zorg baart en dat een ernstige factor z. i. was het uitspinnen in het Parlement van de miiitaire klaehten — ontkend kan o. i. niet, dat er (naast veel stof voor waardeering van veel goeds in het leger) evenzeer stof is voor klachten. Vooral bij een zoo lange mobilisatie als wij thans meemaken, mag men verwachten, dat alles wat maar even mogelijk is gedaan wordt om het den miliciens zoo aangenaam (of wil men liever: zoo min mogelijk onaangenaam ?) te maken en men krijgt vaak bij het lezen en hooren van de klachten der. indruk dat niet allen, die hier ten goede kunnen werken, zich daartoe inspannen. Wij onderschatten waarlijk de moeilijkheden niet om het goede humeur er in te honden in dit gezin van een paar honderdduizend man (waaronder het kaf niet minder welig dau het koren opschiet); des te grootseher en.,. dankbaarder de-taak om te bereiken wat hier bereikt kan worden in het belang der betrokkenen en aki 3wintte.r ia 's Land» belang i SPECTATOR. Tweede Kamer. Bij de gister in de Kamer gehouden discussie's bij de behandeling van het wetsontwerp tot het langer in dienst houden der militie, drong de heer ter Laan aan op ontruiming van de schoollokalen. Voor de vervulling van kiesrecht is, volgens spr., niet genoeg gelegenheid gegeven. Tegen bestuursleden van mobilisatieclubs wordt ongemotiveerd opgetreden. Spr. wees op de opstootjes ontstaan te Boskoop. Halfweg, Apeldoorn, Rilland, Breda. Waarom neemt men toch de aanleiding niet weg ? Het betreft bijna alle gevallen, waarin een kleine verbetering voldoende is om de opstootjes te voorkomen. Ook het verlof kan beter worden geregeld. De geïnterneerden hebben het veel beter dan onze soldaten. Een betere verlofsregeling is dringend noodig, al geeft spr. toe, dat het ei van Columbus niet altijd gemakkelijk te leggen is. (Groote vroolijkheid). De heer Duijmaer van Twist behandelt- ook enkele punten en vraagt om bij de verloven ook te denken aan de kleine grondgebruikers. Spr. vraagt, of er voorraad kleeding voldoende is voor de gemobiliseerd en. Ook critiseert hij de toepassing van het systeem der vergoedingen door de burgemeesters. De heer Spiekman spreekt eveneens over de vergoedingen en zegt, dat aan vele heers-A end® misstanden geen einde is gemaakt. Verder voeren nog de heeren Ru ijs de Beerenbrouck, van Nispen tot Sevenaer en Schaper het woord. De Minister van Oorlog, de heer Bosboom, merkt op, dat hij reeds 5 of 6 maal vroeger over alle onderwerpen heeft gesproken, die nu behandeld zijn. Spr. heeft wel degelijk inzake de vergoedingen, verbeteringen aangebracht, dit zal binnenkort wel blijken. Bepaalde feiten van informeele handelingen door burgemeesters zullen altijd worden onderzocht, maar de ervaring is, dat tal van klachten worden ingebracht, die geheel onjuist zijn. I taaie de uitbreiding van verloven kan de Minister geen enkele toezegging doen. Wat de geest in het leger betreft, die baart veel zorg. Eea complex van samenwerkende oorzaken beheerscht dien geest, het scherp belichten van de klachten hier in de Kamer is ook een van de oorzaken. Inzake de militaire-tehuizen wijst de minister op de bezwaren bij het noteeren van subsidie. Het gebruik der schoollokalen wordt steeds kleiner. Over de kleeding kan spr. thans geen antwoord geven; hij gelooft wel, dat er genoeg is. De heeren Duymaer van Twist, Ter Laan en Spiekman repliceeren. iJe laatste stelt een motie voor, waarin de wenschelijkheid wordt uitgesproken van instelling van een commissie van beroep voor de vergoedingen. Deze motie zal op nader te bepalen dag behandeld worden. Hèt wetsontwerp wordt zonder hoofdelijke stemming goedgekeurd. --- Wie paarlen zoekt, moet in de diepte afdalen. Wie paarlen zoekt, moet in de diepte afdalen. --- Advertentie RECLAME. ' Spaarzaam «D zuinig (KINDItiaHL) IS MM ApothMk of tfnoaiatarlj ---