Levenstimiddelen-Bedrijf der Gem. ARNHEM. tm( Zaterdag 18 Dec. tot en mot Utf 19 Dec. 1919 kan wgrdon geht voor zoover deze regeeringsIjfkelw ba d# winkeliers voowadig No. P r Ü 8 in centen. pak kaarsen 60 ct. per pak, uitsluitend verkrijgbaar Kastanjelaan 51, Kamer 7. ZÜIGELINGENKAABT. ip bon No. 68 2Vs on * KinderTB#«l, 19 et. per 'f t pondspakje. SUIKEBKAAET. * Bon No. 11 van de Rjjkssuikerkaart -gidig vanaf Maandag 15 December Ut en met Zondag 21 December 1919. Alle» i contant. De Leider van het Levensmiddelenbedrjjf. --- BEKENDMAKINGEN. Burgemeester en Wethouders I tan Arnhem maken bekend, dat bij I hunne besluiten d.d. 9 December 11919 vergunning is verleend aan: I ie. Th. H. Linders tot uitbreiI ding van zijne bakkerij in het perI ceel aan de Weerdjesstraat, No. I li B. Kad. Sectie O No. 6396; I 2e, de N.V. Provinciale Gelderliche Electriciteitsmaatschappij tot I oprichting van twee bewaarplaatI «n voor benzine op het terrein {degen achter het perceel No. 86, I tan den Utrechtschen weg, Kad. | Sectie B, No. 2729. Arnhem, 12 December 1919. --- BUITENLAND. Berlijnsche Brief. De Berlijnsche Matrozenmoord. (Particuliere correspondentie.) Berlijn, 8 December 1919. I. Op 11 Maart 1919 werd in do BerHjnscho dagbladen hot volgende oflicicole bericht gepubliceord: i,In de FranzöeischeatraBso 32 werd Kisteren het Bureau der Volksnarinodivifiiö door IrogeoringflirooPai bezet. Vroegoro loden van de thans ontbondiM Vollamarintdivldie daar soldij wildon afhalen, lijn gevangen grmomen, Ken gedeelj* aer gevangenen droeg wapens. Dientengevolge kwam hot bij de geIngennarrm tot vorzet. Er word Bunii'o, waaronder ook dum-dumngels in beslag g«nomen. Van de w. 250 gevangenen moesten 29 ter Plaatse standrechtelijk gefusilleerd Wrden." Waar nu de Volksmarinedivisie '•5 de „Sturmtruppe" der revolutie 8°id, hebben de radicalen niet gerost alvorens de leider der regeeNngetroepen, die het beyel tot de erxecutie hRd gegeven, een 26-jarige luitenant Marloh, gearresteerd is geworden en thans onder beschuldiging van het met voorbedachten rade, ter dood brengen van 29 leden der Volksmarinedivisie, voor het gerecht verboord wordt. Het bleek dan ook al spoedig, dat deze zaak niet geheel pluis was; luitenant Marloh had het gerechtelijk verhoor niet afgewacht, doch de vlueht genomen en word in Leipzig, in het bezit van door hem en anderen vervalachte papieren, gevangengenomenl Wat is er in werkelijkheid gebeurd? Op 10 Maart J.1. ontving overste Reinhardt van het Oberkommando Lüttwitz het bevel, dat den volgenden dag het Bureau der Volksmarinedivisie in de Französische strasse door zijne troepen bezet en zooveel mogelijk leden dezer inmiddels ontbonden divisie gevangengenomen moesten worden. Door tusechenkomst van adjudant von Kesael, kreeg luitenant Marloh de opdracht met 50 man regeeringstroepeniiet bevel van het Oberkommando uit te voeren. Deze liet door zijne soldaten het huis in de Französischestrasse bezetten en zelf, in civiel gekleed zijnde om den indruk te wekken alsof hij de'betaalmooR+er ware die de achterstallige •Oicy zou uitbetalen, .ontving de argelooze matrozen, die natuurlijk direct door zijne manschappen gevangen genomen werden. Dat ging zoo een tijdje goed, maar toen luitenant Marloh ten slotte op deze wijze een 250-tal gevangenen gomaakt had en zich op straat een groote volksmenigte begon te verzamelen, Bloeg hem de Bchrik om het hart en telefoneerde hij zoo snel mogelijk • aan overste Reinhardt met verzoek om versterking! Het soldateske, voor moderne begrippen van menscholijkheid minderwaardige antwoord van dezen overste luidde ongeveer: „Overste Iloinhardt ia woedend 6yer het slappe optreden! Do wapens moeten gebruikt worden on zooveel mogelijk matrozen worden neergeschoten, al waren het ook 150 man! Er is thans geen gelegenheid zooveel gevangenen onder te brengen." We moeten toegeven, dat het voor oen Duitsch officier, aan de vroego' zoo strenge discipline gowend, moeilijk was eene menscholijke beslissing te nemen; om zoo moer moeten we lièiu verachten, die aan een jong officier dergelijke bevelen geeftI • Luitenant Marloh durfde het ochter niet aan, om 150 man te laten doodschieten en ais wij bedanken, dat deze mannen geheel te goeder trouw gekomen waren om hunne achterstallige soldij af te halen, waarvan officieel mededeeling was gedaan, ware dit ook al heel onmenschelijk geweest! Toch had hij niet den moed zich aan hel bevel te onttrekken en besloot hij 80 man uit te zoeken en te laten etfecuteeren! Dit is zeker niet goed te praten, al is het wellicht voor een mliltairiat verklaarbaar; wat Marloh daarop echter deed, was eenvoud»? waanzin! Hij zocht zich name ijk diegene^ rit, die er 1 het meest intelligent uitzagen, daar dat wel de „leiders" geweest waren en verfler Jio eemge sieraden droegen, dt»ar dat ongetwijfeld „plunderaars" moesten zijn geweest! En het tragische gevolg hiervan was, dat hij juist da mannen, die indertiji do Rijksbank verdedigd hadden en daarvoor later bijzonder beloond werden.... liet doodschietenDe slachtoffers, die niet wisten wat er gebeuren zou, werden op een binnenplaats gevoerd en onder het slaken van hartverscheurende kreten van woede en wanhoop, door de rëgeeringssoldaten koelbloedig neergeknald. ... I Luitenant Marloh was nu da flinke man en werd "zelfs bij monde van Overste Reihhard^ door Hindenburg voor zijn energisch optreden geprezen! Maar, het was nog niet „aller Tage Abend"! De radicalen hadden beloofd hunne vermoorde kameraden te wreken en de Freiheit bracht onder opzienwekkende titels als „Goede tijden voor moordenaars" scherpe artikelen tegen de ongestrafte bedrijvers van deze misdaad. Het gevolg hiervan was. dat de hoogs militaire machthebbers angst begonnen te krijgen en het wenschelijk vonden, 'dat Marloh van het tooneel verdween! 'En zoo werd hij ondor dwang en door hunne stellige verzekering, dat zijne vlucht in het belang van het vaderland was, ertoe "bewogen Berlijn te verlaten en te trachten met valsche papieren naar het buitenland te reizen. Dit gelukte echter niet, daar hij te Leipzig reeds gearresteerd werd. Bij het verhoor kwamen al spoedig interessante onthullingen! In het begin trachtte Marloh nog zijne meerderen te dekken en dn schuld op zich te nemen. Door het getuigenis van zijnen vriend en zielsverzorger, den predikant ds. Rump, bleek het al spoedig wie hier in werkelijkheid de schuldigen waren! Het eerste rapport over het moordgebeuren bleek daarbij door Marloh met Staateanwalt Zumbroich, geheel naar waarheid te zijn Opgemaakt. Doch dat was toen in het goheel niet naar den zin van do hooge heeren geweest 1 en er wera oon tweedo rapport opgemaakt door Marloh, onder toezicht van adjudant von Kessol. Hierbij, was de waarheid reeds leolijk in hot gedrang gekomen. Ook dit rapport voldeed nog niet en een derde rapport, ondor directe medowerking van overgta Reinhardt werd opgesteld. Marloh had hiertegen weliswaar geprotesteerd, doch de geachte overste had hem gerustgesteld en nogmaals vorzokerd dat dit öod vaddriandach belang was! Dat dit Van overste Reinhardt zuiver eigenbelang was, schijnt niet tot Marloh te zijn doorgedrongen. Verder bleek uit de verklaringen van onzen armen predikant, die, niettegenstaande hij sterk Duitschnationaal en dus anti-republikeinsch gwind is, door zijne vripndaehap voor Marloh zijne monarchistische vrienden Reinhardt en von Kessel moest verloochenen, dat deze heeren zich om de vlucht van Marloh te bewerkstelligen van zonderlinge middelen bediend hebben! De besprekingen hiervoor, die meestal ten huize fan predikant Rump gevoerd werden, hadden tot resultaat, dat deze predikant zelf aan de vlucht van Marloh heeft medegeholpen. Von Kessel had hom ervan overtuigd, dat indien Marloh niet vluchtte, overste Reinhardt. en hij moesten vluchten. En daar Marloh niet getrouwd en bovendien invalide was, moest hij maar liever verdwijnen! Als belooning zou hij later een riddergoed en een groot, geldbedrag ontvangen, bovendifea weer gerehabiliteerd worden! Deze sensationeele onthullingen 'nebben er veel toe bijgedragn dat de stemming voor Marloh gunstiger geworden is, daar men inziet, hoe hij het slachtoffer was van het noodlottige oude militaire systeem, waar een ieder bevelen kan uitdeelen, doch niemand de verantwoordelijkheid wil dragen. Het vonnis, dat eerstdaags geveld zal worden en hier met spanning wordt afgewacht, zal zeker nog tot politieke verwikkelingen aanleiding geven, daar niet ia aan te nomen, dat do heeren rechters de handelingen der reactlonnaire militaire machthebbers zullen durven te veroordeelen. 1) J, S. 1) Men weet, dat het vonnis reed» geveld is en dat de uitspraak luide vrijspraak voor het ten laste gelegde, waarover deze brief handelt. —• (Red, Arnh. Crt.) Dnltirhlsnd'i antwoord. De Duitsche regeering schijnt voornemens te zijn uan de Entente te antwoorden, dat het over de uitlevering van vlootmateriaal onderhandelen wil vóór dc ratificatie van het protocol. Benige deskundigen op het gelyed der handelsvloot zullen meegaan om de Entente te overtuigen, dat Duitschland geen 400.000 ton meer leveren kan. Ctcmeiitcean te Londen. In het L&gorliuls verklaarde Bnnar Uw, dat het Russische vraagstuk een der onderwerpen zou zjjn, welke bosprok«n zouden worden tusschttn Lord Ghorge, Clemenceau en den Italiaan»cheu minister van buitenlandoche /.aken. Afgevaardigd* Kenworthy vroeg, of er een mededeeling aan liet Lagerhuis kon worden~g«daan na deze bespreking. Bonar Lauw antwoordde, dat het teveel zou zfla te ^rwaebt^n, dat dit bezoek tot definitieve besluiten nou leiden. Volgens geruchten te Parjjs zal Clemenceau te Londen spreken over de instelling van den Oorlogsraad, zooals die bestond tijdens den oorlog te Versailles en daarna ontbonden werd. Hij wenscht insgelijks een intergeallieerde staf samen te stellen, zooals die bestond voor 191B en waaraan voor het grootste deel de spoedige ontscheping van het Britsche leger in Frankrijk in het begin van den oorlog te danken was. De onderhandelingen met Dnltschland. In het Engelsche Lagerhuis verklaarde Balfour gisteren dat, ofschoon de vrede nog niet officieel gesloten is, de vrede toch feitelijk als definitief beschouwd mag worden. De vredespogingen dei (Sovjet. De „Timea"-correspondent te KoC-iagen meldt, dat Litwinof, die ens de Russische Sovjet de onderhandelingen voert over de krijgsgevangenen aan 't corps diplomatique te Kopenhagen heeft medegedeeld, dat de resolutie, welke door het Sovjet-congres te Moskou is aangenomen en waarin de bereidwilligheid wordt uitgesproken, om onderhandelingen met ée Entente-mogendheden aan te knoopen, gelijk staat met een formeel vredesaanbod en dat hij door zijn regeering gemachtigd is al* onderhandelaar op te treden. Staking In do BelgUohe mijnen. In een zestal mijnschachten in de omgeving van Charleroi hebben de mijnwerkers gisteren het werk neergelegd. Zij eischen een loonsverhooging van_35 tot 40 %. Heden vergaderen" de besturen, om hun houding vast te stellen. De „Soir" meldt, dat ook de arbeiders van talrijke mijnen van de Borinage in staking zijn gegaan. Zy eischen loonsverhooging. Ben ond Kamerlid veroordeeld. De Belgische volksvertegenwoordiger Leo Augustyns is door de lechtbank te Antwerpen onder be» schuldiging den directeur van het Aatwerpsche conservatorium, den heer Julei Baeilaerts aan de uuiticher* verraden te hebben, varoordeeld tot drie jaar gevangenisstraf, 500 francs bnete en levenslang verlies van sijn burgerlijke rechten. Renner te Far|ji. De Oostenrijksche staatskanselier Renner is te Parijs aangekomen. De vrede met Hongarije. Volgens een bericht in de „Neue Freie Presse" zullen de Geallieerden aan Hongarije de volgende voorwaarden stellen: Hongarije zal uit 14 komitattn bestaan. Het moet binnen 25 jaar 18 milliard voor het herstel der aangerichte schade aan. de Entente betalen en neemt 1/5 deel van de totale staatsschuld der voormalige Donaumonaxchie voor zijn rekening. Over den staatsvorm van het land zal door een volksstemming worden beslist. Het huis Habsburg blijft van de heeracïKppS) crrw Honger?« vag* sloten. De Honganrftche terroristen. In het proces tegen de Hongaarsche bolsjewistische moordenaars aal heden uitspraak worden gedaan. Van de 26 bt-klaagden zullen er waarschijhlijk 16 wegens moord en berooving ter dood worden veroordeeld. Deze vonnissen worden aan het hooggerechtshof voorgelegd, dat binnen acht dagen daarover een beslissing moet nemen. Arnrrlka'! vlootplnn. Het Amerikaansche ministerie van marine heeft een verblufiend voorstel gedaan; het heeft ziet*- verklaard voor een vlootprogram, volgens hetwelk de Amerikaansche vloot ia 1925 voor geen andere vloot ter wereld zal behoeven onder te doen, tenzij bij international© overeenkomst een internationale beperking van de bewapening tot stand komt of zulks geschiedt krachtens de bepalingen van den Volkenbond. Als militaire redenen voor dit vlootprogram worden genoemd de noodzakelijkheid, krachtig te kunnen optreden in. de Stille Zuidzee en den Atlantischen Oceaan en een vloot te bezitten overeenkomstig de nationale eischen voor die koopvaardijvloot. --- Alle poëzie wordt geboren uit Alle poëzie wordt geboren uit nood en verlangen. geboren uit --- IJSLAND'S BEKORING. Novelle van WILHELM POECK. 33) nDat is het immers juist," zei ar lachend, „die ontbreekt mij. e ® wil kan de mensch zich zelf et geven, men heeft dien niet. hef hi ^ e ' sc l 1 il I g c> di nnen mengen et bloed, maar menigmaal zijn ze gastig en gierig, dan doen ze er of koffiedik bij. Och, bij mij en een genomen h„. wi j n , die was voor mijn naUUr te sterk. Aslaug keek Mar met vochtig Lerende oogen aan. „Ik ver|j e >" zei ze zacht. dib ! ^ aar voor on&," zei Mar nadruk, „dien hebben ze even^ n wijn als koffiedik gegeven e "s bloed is rein, zooals het moet , Ze n, En die heeft het beste gehe f e . n ~ Wat natuur te schenken bof een ^1- Die zou een nog ^ ma n voor je zijn dan Jonl" utiegin j e ook al over John 1" riep Praatje »^ at z Ü n ^ at voor ^ at h et maar praatjes J °>. zei Mar. „Kijk eens, hier r °eien nog dotterbloemen'. Ik es , dat de ossen zullen komen ™ e « afgrazen." XIV. Toen #ij op .de Oddurhoeve aankwamen, was het weer wat beter geworden. Af en toe drong de zon door de regenbuien heen. Zij was op het punt onder te gaan. De wolken boven den Westelijken dalrand waren bloedrood gekleurd. Toen zij op het erf stilhielden, keerde Björn zich om, en Aslaug ving zijn blik op. Het gras, de dieren en de menschen waren in het warme schijnsel van den "zonsondergang gehuld. Niemand bemerkte het daardooil, dat beiden bloosden. De knechten verzorgden de paarden, De gaBten werden in de kamer genoodigd. Aslaug ging naar de keuken, waar Aloör zich bevond, en zei tot haar: „Wat heb je toch voor praatje • rondgestrooid, Aloör? De menschen zeggen, dat ik met John verloofd ben, jij hebt dat verteld. Hoe kon je zoo "iets doen?" „Maar je hebt het mij toch zelf gezegd!" riep de oude vrouw vw schrikt. „Ga je dan niet mot John trouwen, lieveling? Was hij dan daarom niet hier, en heeft de baas hem niet daarom onzen heelen voorraad laten zien, opdat hij weten jzou, wat voor een rijke dochter hij krijgt?" „Je hebt koren tusschen lavasteenen gemalen," zei Aelaug toor'nig, „en het stof is je in 't hoofd gedrongen. Ga na mats da logearkamer in orde maken wij hebben gaston, die daar moeten slapen." „Wie zijn het?" riep het oudje. „Dat zul je wel zien. Ga nu maar doen wat ik je zeg." „Wees niet boos op mij, mijn schatje, dat ik zoo gebabbeld heb. Zij vertellen immers allen op de hoeve dat je met John op de trouwbank zult knielen. Ik zal dadelijk naar de meiden gaan en hun zeggen, dat er niets van aan is." „Dat zul je wel laten," zei Aalaug, ,4ij moet in 't geheel niet over mij spreken, jij evenmin als do meiden. Ga nu en zeg aan Kari, dat hu forellen uit de visdikist moet halen." De oude vrouw ging heen. Aslaug nam de koffiemolen van de plank, schudde de koffie uit het kistje en in en begon tè' malen. Onder deze bezigheid dacht zij er over na, hoe zij het moest aanleggen,, om Aloör's dom gepraat weer onschadelijk te maken. Het eenvoudigste zou zijn geweest Björn te zeggen, hoe het in werkelijkheid met haar hart gesteld was. Maar daartegen verzotte sich haar meisjestrots. Of ze Mar in 't vertrouwen zou nemen? Ook deze gedachte verwierp zij. Zij wilde tegen Mar niet over haar liefde spreken. Al haar gevoel kwam daartégen ln opstand. Die dolle man was In staat een nieuwe dwaasheid te begaan. Eigenlijk speet het haar, dat Mar meegereden was. Had hij niet boven op de schapenweide kunnen blijven? Wat wilde hij óp de hoeve? Waa Björn toch maar alleen meegekomen. Dan zou zich wel een gelegenheid voorgedaan hebben om tot een verklaring te geraken. Nu kwam Kari met een emmer en bracht de forellen. Het waren prachtige kerels, Hij vroeg of hij ze afmaken en uitnemen moest. Aslaug gaf een toestemmend antwoord, en Kari toog aan het werk. Toen hij daarmee klaar was, zond Aslaug hem met de opdracht weg haar versche schapenmelk te be zorgen. Zij legde turf op het vuur, deed water in een nap en begon de visch te wasschen. In dit oogenblik sloop Mar op de teenen de keuken binnen. Hij raakte haar schouder met zijn vinger aan. Ontsteld keek Aslaug op. „Wat wil je hier in de keuken?" „Niets verkeerds", zei Mar lachend. '„Ik wou je alleen maar wat vragen", > „Nu, vraag dan", riep Aslaug korzelig. „Maar spoedig, ik wjl in de keuken geen manspersonen om mij heen hebben." „Het ia alleen wegens mijn goeden kameraad, die mij uit vischmuilen g«red heeft," zei Mar. „Hij zet zoo'n J ,n-treurig gezicht en zulkg gezichten kan ik niet zien. Ik zou zoo graag willen, dat hij weer vroolijk werd. Ik geloof er niete van, Aslaug, dat er hem zooveel aan gelegen is naar het Noorden te gaan. Geloof jij dat?" Aslaug antwoordde niet. Zij waa nu met het af schubben der forellen bezig en schubde zoo vlijtig, dat zij sich daarbij ia d«a ringw nwcoL Oogenschijnlijk bemerkte zij dat niet. „Kijk, daar is bloed aan je vinger. * Heb jij je gesneden? Ja, men moet bij het klaar maken van vtfch zijn gedachten bij elkaar hebben. Vertoefden die van jou ergens andera? Toch mogelijk niet bij John? Wees niet booa, dat ik daar weer over begin. Weet je, toen Aloör ons vandaag vertelde, dat iij met Jon zou trouwen, is Björn zoo neerslachtig geworden." „Hou je mond over John en ga oogenblikkelijk de keuken uit." „Dadelijk," zei Mar bedaard. „*k. Wil alleen nog zeggen, dat ik nooit heb kunnen gelooven, dat jij met John >ou trouwen." „Geloof wat je wilt Kt Iaat mg met rust," riep ABlaug. Maar nu beefden haar handen werkelijk. „In da fjorden verheffen sich 3e klippen, waarop da Bchapen stranden. En in de harten der menschen de trots, waaraan het geluk te gronde gaat. Pas op, trotsehe Bsersdochter, dat ook jou gelukschip niet strandt," zei Mar veelbeteekenend. Nu keek Aslaug den kuiper met tranen in haar oogen aan en zei: „Wat behoef jij je er om te bekommeren of mijn geluk te gronde gaat. Ik kan het alleen wel met mijn lot klaarspelen, en heb ion niet geroepen. (Worii emftif.) ---