Bekendmaking. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem; Gelezen de besluiten van den Minister van Staat, Staatsraad , Commissaris des Konings van 9 April jl., no. 1725/9 en 1698'6 ( Prov. Maden no. 42 en 41), betreffende de beschrijving voor het regt van patent en voor de personele belasting voor het dienstjaar 1880/81 ; Brengen ter openbare kennis : lo. dat met het rondbrengen der aangifte-biljetten een aanvang zal worden gemaakt op 5 Mei a. s. en de ophaling daarvan zal geschieden den 15en dier maand en volgende dagen ; 2o. dat de ingezetenen gehouden zijn de aangifte-biljetten behoorlijk in te vullen en met hunne handteekening te bekrachtigen ; 3o. dat de aangiften voor patent, des noods, nog nader ter Gemeente-Secretarie kunnen worden ingeleverd, alwaar tevens de daartoe vereischte gedrukte biljetten te bekomen zijn; 4o. dat op de hoofdsom der belasting op het patent over het aanstaande dienstjaar zullen worden geheven 28 opcenten voor het Kijk , terwijl op de patentzegels 38 opcenten , mede ten behoeve van het Rijk , zullen geheven worden; 5o. dat de ingezetenen bij vernieuwing indachtig worden gemaakt: a. op de wijzigingen, welke eene der vrijstellingen van vrouwelijke bedienden bij art. 5 der wet van 9 April 1869 ( Staatsblad no. 59) heeft ondergaan, en op de wijzigingen gebragt in de eerste twee paragraphen van art. 27 der wet van 29 Maart 1833 (Staatsblad no. 4) bij art. 7 der hiervoren vermelde wet van 1869 , luidende die wijzigingen als volgt: Art. 5. Lit. K. van art. 19 der bovengenoemde wet van 1833 , zooals die gewijzigd is bij de laatste alinea van art. 10 der voormelde wet van 1843 , wordt gelezen als volgt: »De eenige vrouwelijke bediende, overigensnaar de eerste , derde of vierde klasse belastbaar, in dienst van den belastingpligtige, welke geene andere bedienden houdt en vier of meer eigen of aangehuwde kinderen, kindskinderen of pupillen bij zich heeft inwonen, die op den lsten Mei des jaars , waarover de belasting loopt, jonger dan een en twintig jaren zijn." Art. 7. De twee eerste paragraphen van art. 27 der bovengenoemde wet van 1833 worden gelezen als olgt: » § 1. Die na den 15en Mei een perceel in gebruik neemt, is voor dit perceel de belasting naar de viei eerste grondslagen voor den tijd des dienstjaar;;, die dan nog over is, verschuldigd. » § 2. Aan den belastingschuldige , die in den loop des dienstjaars een perceel verlaat, zonder daarin eenige roerende goederen of iemand in zijne dienst achter te laten, wordt ontheffing verleend van zijn aanslag naar de vier eerste grondslagen voor den tijd des dienstjaars , die dan nog over is, indien daarvan door hem , binnen den tijd van eene maand, volgende op die, waarin hij het perceel verliet, tegen bewijs, schriftelijk aangifte is gedaan ten kantore des ontvangers , op een aldaar kosteloos verkrijgbaar biljet." »De ontheffing wordt ook verleend over het driemaandelijksch tijdvak waarin het perceel werd verlaten , indien de belastingpligtige daarna, doch in den loop van datzelfde tijdvak , een ander perceel, waarvoor hij belastingpligtig is , in gebruik neemt. »Bij overlijden van den belastigpligtige treden zijne erfgenamen in dezelfde regten en verpligtingen. »De aangiften , volgens het eerste en derde lid ingediend , worden als gewone bezwaarschriften aangemerkt en behandeld." In § 3 van hetzelfde artikel worden de woorden : »§§ 1 en 2" vervangen door: »§ 1"; b. op hunne verpligting om, bij hunne bezwaarschriften, ingevolge art. 1 der wet van 4 April 1870 (Stil . no. 60) over te leggen een duplicaat van hun aanslagbiljet, tegen betaling van 5 cent bij den ontvanger verkrijgbaar gesteld; c. dat tot tegenschatters voor de personele belasting zijn benoemd de heeren: L. Hasselbach, G. P. Dietz , A. Knoops , E. G. Traanboer , F. Orth en W. G. Lcnsink. Arnhem , 17 April 1880. Burgemeester en Wethouders voornoemd , F. Pels Rijcken. De Secretaris, H. H. Vitringa. --- 3) Djajaprana. Een Balinesche Novelle. IV. Wij keeren nu tot de jonggehuwden terug. Overgelukkig in elkanders bezit, bragten zij de eerste dagen van hun huwelijk in de nieuwe woning door. Vooral Djajaprana waande zich in den hemel verplaatst, zeker ook wel omdat de vorst gezorgd had, dat het hem in zijne huishouding aan niets hoegenaamd ontbrak. Eten, drinken, kleederen, alles was in overvloed aanwezig. Ook slaven en slavinnen wa.ren er genoeg. Jammer slechts, dat hun geluk van zoo korten duur zou zijn. Naauwelijks toch hadden zij bij de wederzijdsche familie de gebruikelijke bezoeken gebragt, en nog voor het einde van de wittebroodsweken, brak het onweder reeds boven hunne hoofden los. Op den zevenden dag van hun huwelijk n.1. meldde zich een hofbediende bij Djajaprana aan, die hem kwam boodschappen, dat h;j onmiddellijk in het paleis moest verschijnen. Men stelle zich den schrik voor van man en vrouw, die noc van hunne eerste liefde teerden ! Het spreekt echter van zelf, dat zij er niet aan dachten om zich tegen het vorstelijk bevel te verzetten, waarom Djajaprana dan ook terstond van kleederen verwisselde en weldra met den hoveling hot huis verliet. Toen hij een oogenblik later het paleis binnentrad, werd hem gezegd, dat hij maar terstond naar achteren moest gian, waar Zijne Majesteit hem wachtte. Djajaprana deed zooals hem bevolen werd en niet lang daarna betrad hij de vergaderplaats, waar hij al de hoofden reeds bijeen vond. Onder het maken van zijn sembah, spreidde hij de vingers uit zoo regt als een weversklos, tot groote bewondering van al de aanwezigen. Zoodra hij goed en wel zat, nam de vorst het woord, zeggende : »Mijne virenden! Ik heb besloten om u allen op kondschap naar Farima uit te zenden. Mij werd berigt, dat daar ginds een vaartuig is gestrand, waarvan de bemanning de geheele buurt daar afgeloopen en mijn volk van Farima en Grokgak heeft gedood ol op de vlugt gedreven. Een paar vlugtelingen zijn herwaarts gekomen om het mij aan te zeggen, terwijl de rest de wijk genomen heeft naar Tegal Venga," waarop allen als uit één mond antwoordden: »Het geschiede zooals Uwe Majesteit beveelt 1" Ook Djajaprana gaf zijne instemming te kennen en waagde het bovendien de opmerking te maken, dat het goed zou zijn, als men zich tegen den volgenden morgen gereed hield en elkander op de aZoera-aioererendez-vousgaf. Dit afgesproken zijnde en daar het intusschen avond geworden was , vroegen allen verlof om te mogen heengaan; weldra was er niemand meer op de plaats te zien. Djajaprana bevond zich natuurlijk onder de eersten, die buiten kwamen, om toen terstond naar huis te vliegen en zijne echtgenoote het groote nieuws mede te deelen. Lajon Sari stond hem, reeds op te wachten. Zoodra zij hem in de verte gewaar werd, verhelderde haar schoon gelaat en weldra hield Djajaprana haar in zijne armen gesloten, terwijl hij hare frissche wangen met kussen bedekte. Toen de eerste omhelzing voorbij was, sprak Lajon Sari: »Heb nu nog even geduld, mijn beste man! dan ga ik voor uw eten zorgen." Daarop huppelde zij weg om hare slavinnen bevel te geven, dat zij den maaltijd zouden opdragen. Eerst toen alles gereed was, hurkte zij op de wijze der vrouwen voor haar echtgenoot neêr en noodigde zij hem uit om toe te tasten. Meteen bood zij hem in de vreugde van haar hart bloemen aan en vroeg hem naar hetgeen in de poeri was voorgevallen. Djajaprana, die tot hiertoe gezwegen had, sprak nu op droeven toon: «Vaarwel, mijne liefste! Ik ga u verlaten. Zoo even heb ik bevel gekregen om naar Farima te vertrekken en daar onderzoek te doen naar eenige boeginesche zeeroovers, die het vee afgemaakt en het volk van Grokgak op de vlugt gedreven hebben. Morgen ochtend moet ik al op reis." »En wie zal mijn dierbare vergezellen?" dus viel Lajo:i Sari hem in de rede, waarop Djajaprana haar mededeelde, dat al de hoofden met eenige hunner v dgelingen met hem de reis zouden maken. »We zijn afgesproken", dus giug hij voort, »om ons zoo vroeg mogelijk voor het paleis te verzamelen en dan terstond op marsch te gaan." Zonder verder een woord te spreken, zette Djajaprana zich aan den maaltijd, waarbij hij zich door de slavinneu van een en ander liet bedienen. Hij was echter nog niet half verzadigd (oen hij weêr opstond en naar de slaapkamer ijlde. Ondertusschen had Lajon Sari zich beijverd om de noodige pakjes siri met versche betelnoten voor de reis klaar te maken. Ook vergat zij de cigarettes niet, waarvan zij er 75, op de wijze zooals zulks in het paleis gebruikelijk was, oprolde en die met 150 duiten voor reisgeld zorgvuldig in de kampek (reistasch) pakte. Eerst toen alles gereed was, ging ook zij naar de slaapkamer en legde zich ter ruste. Naauwelijk echter was Lajon Sari ingeslapen of zie, zij droomde dat haar huis door eene geweldige ovtrstrooming werd weggespoeld. Zij ontwaakte van schrik, doch sliep weldra weer in en droomde toen , dat zij de lotusbloem uit heur haar verloren had. Het was nog donker toen zij andermaal wakker werd, waarop zij haar echtgenoot wekte en hem vertelde, dat zij zoo akelig gedroomd had. Djajaprana verzocht haar op vriendelijken toon om hem haar droom eens te vertellen, waaraan zij terstond voldeed , zeggende : «Verbeeld je : ik droomde, dat ons hois door een grooteu watervloed werd weggespoeld en al onze bezittingen daarbij zijn verloren gegaan." Daarop bad en ameekte zij haar echtgenoot om toch van de reis af te zien, aangezien dit bepaald een slecht voorteeken was. »Ik geloof zeker," dus vervolgde zij, »dat gij op uwen togt naar het westen den dood zult vinden. 1 ' Toen begon zij bitter te weenen. Djajaprana trachtte haar to troosten en sprak tot haar op zoeten toou : »Ween toch niet zoo , mijn liefste! Bedenk, als het door 't noodlot bepaald is dat ik sterven moet, dan bostaat er geen magt ter wereld, die mij redden kan. Al verborg ik mij ook in een steenen huis , ik zou mijne bestemming niet ontgaan. Wat de goden over ons besloten hebben , dat zal en moet geschieden." Ondertusschen begon het in het oosten te schemeren, waarom Djajaprana haastig zijne legerstede verliet en zich voor de reis ging gereed maken. Zoodra hij vaardig was, trad hij op zijne echtgenoote toe om van haar afscheid te nemen. Lajon Sari, door een bang voorgevoel overmeesterd , kon hem zelfs geen goede reis toewenschen. Met da oogen vol tranen bleef zij hem nastaren , terwijl zij den slendang , ten teeken van den rouw kaars harten, om haar hoofd wond. Ook Djajaprana kon niet nalaten telkens achterom te zien, zoolang zijn oog haar maar kon gewaar wordeu. Eindelijk verdween zij uit het gezigt, waarop hij zijn stap verhaastte en regtstreeks naar het paleis liep, waar hij zijne medereizigers op zich vond wachten. Zoodra Djajaprana bij hen gekomen was, vroeg hij, wie er nog aan 't gezelschap ontbrak , waarop de aanvoerder, de reeds vermelde Sahoenggalang, hem te kennen gaf, dat allen aanwezig waren en men nog slechts op zijne komst had gewacht. Nu werd dan ook geen oogenblik langer getalmd en weldra vinden wij 's vorsten gezanten op weg naar Farima. --- Binnenland. ARNHEM, 20 April. Naar de N. R. Ct. verneemt, is door den minister van Binnenlandsche Zaken aan Gedep. Staten der onderscheiden provinciën een conceptwet gezonden, strekkende tot wijziging van de bepalingen der Gemeentewet omtrent de vaststelling der kohieren van hoofdelijke omslagen en andere directe plaatselijke belastingen , met verzoek , daaarover hun gevoelen te willen mededeelen. Het ontwerp luidt aldus : Art. 1. De artikelen 264, 265 en 266 der wet van 29 junij 1851 worden gelezen als volgt: Art. 264. De kohieren der hoofdelijke omslagen en andere directe plaatselijke belastingen worden vastgesteld door B. en W., en behoeven de goedkeuring van Gedep, Staten , alvorens uitvoering te kunnen erlangen. Art. 265. Het aanslagbiljet vermeldt de clagteekening der goedkeuring van het kohier. Binnen drie maanden na de goedkeuring kan de aangeslagene tegen zijn aanslag bij den Raad bezwaren inbrengen. De Raad beslist daarop zoodra mogelijk en deelt zijn beslissing terstond aan den belanghebbende mede. Deze kan binnen 30 dagen na die mededeeling bij Gedep. Staten in beroep komen. Gedep. Staten doen ten spoedigste uitspraak en deelen die aan B. en W. en aan den belanghebbende mede. B. en W. wijzigen het kohier overeenkomstig de beslissing van den Raad of van Gedep. Staten. Art. 266. De verpligting tot het betalen van den aanslag wordt door het indienen van bezwaren en het instellen van beroep, bedoeld in het vorig artikel, niet geschorst. Heeft de belastingschuldige vóór de eindbeslissing zijn aanslag geheel of gedeeltelijk betaald, dan wordt hem het te veel . betaalde zoo spoedig mogelijk teruggegeven. Het indienen van bezwaren en het instellen van beroep geschiedt op ongezegeld papier. Alt. 2. Voor de kohieren, welke betrekking hebben op het dienstjaar, dat loopt bij de afkondiging dezer wet, blijven de thans bestaande bepalingen toepasselijk. Bij dit concept is een Memorie van Toelichting gevoegd. waarin men o. a. leest: Het herhaald nederleggen ter secretarie van de kohieren van hoofdelijke omslagen en andere directe plaatselijke belastingen en de behandeling der bij den Raad en bij Gedep. Staten ingebragte bezwaren eischen zooveel tijd, dat de invordering dier belastingen vooral in groote gemeenten eerst laat in het jaar, somtijds eerst in een volgend jaar kan geschieden. Daardoor vernemen de ingezetenen veel te laat, welk bedrag zij over een bepaald jaar aan belasting te betalen hebben , en moeten zij tot groot ongerief van velen hunner, die belasting in zeer korten tijd voldoen. Bovendien zijn aan de belastingschuldigen, om hun bezwaren in te brengen, slechts beperkte termijnen gegund , die zij ligt laten verloopen. Voor de gemeente heeft de bestaande regeling niet minder bezwaar. Totdat de kohieren zijn goedgekeurd, blijft zij van een belangrijk deel harer inkomsten verstoken. Geldgebrek noodzaakt dan niet zelden tot tijdelijke leeningen om den goeden gang van zaken te verzekeren, en de rente der opgenomen gelden komt alweder de belastingschuld der ingezetenen vergrooten. Eindelijk wordt de invordering der belastingen niet weinig bemoeijelijkt door de omstandigheid, dat vele personen de gemeente reeds verlaten hebben op het oogenblik dat hun een aanslagbiljet kan worden uitgereikt. Ook zal, zegt de Memorie, al is de strekking daaraan vreemd, de aanneming van dit voorstel de twistvraag omtrent de openbaarheid der kohieren uit den weg ruimen. De bepaling toch van het tegenwoordig art. 264, volgens welke de kohieren gedurende 14 dagen ter secretarie voor een ieder ter lezing worden gelegd , wordt in bovengenoemden zin gewijzigd. Zoo het ontwerp tot wet wordt aangenomen, zullen de kohieren niet meer ter visie liggen. Stelt de Regering zich voor, dat dan de aanslagen meer overeenkomstig de waarheid zullen wezen ? Wij hopen het, maar wij zien niet in waarom. Wanneer de plaatselijke directe belasting minder opbrengt dan men vermoedde, is thans ieder in do gelegenheid om controle uit te oefenen ; bjj het niet publiek maken der kohieren zal aan de verdenking voedsel worden gegeven , dat de aanslagen willekeurig en onbillijk zijn. Niet alleen zal men nu de ouderlinge controle van de belastingschuldigen missen , maar ook de medewerking van den Gemeenteraad; alleen bij reclames wordt deze in de zaak gemengd. Thans reeds nu men hier de raming der inkomsten van eiken belastingschuldige kan nagaan , staat men verbaasd hoe semmigen van zóó weinig geld, zóóveel doen kunnen, en wanneer nu elke controle van de zijde van den Raad en van het publiek ontbreekt, zal de zaak, vreezen wij , er niet op verbeteren. Al wil ook niemand regtstreeks de rol van aanbrenger vervullen , langzamerhand dringt het toch door wie te laag is geschat, en kan daarin verbetering verwacht worden. Maar die uitkomst is niet te verkrijgen , wanneer de aanslagen een geheim blijven tusschen het gemeentebestuur, den fiscus en den belastingpligtige. De wet betreffende de postspaarbanken is door de Tweede Kamer aangenomen. De redactie van de Standaard betreurt dit; zij zegt dat onze vaderen niets van postspaarbanken wisten en vrij wat meer spaarden dan wij. Als onder die »vaderen" de Standaard verstaat de klasse van landgenooten, voor wie de postspaarbanken zijn bestemd , dan bedriegt zij zich; in de dagen van den kerfstok en den ruilhandel bestond er voor sparen niet veel gelegenheid. Wat het sparen der bezittende »vaderen" betreft, hunne »naneven" volgen hen daarin niet slechts na, maar gaan verder: zii bewaren niet slechts wat zij hebben, maar vermeerderen het door hun geld om te zetten. Omtrent het nut der spaarzaamheid is de Standaard ook niet zoo overtuigd: bezit is de hoogste zedelijke factor niet en » altijd maar sparen, sparen van eiken duit" maakt een volk niet gelukkiger. Omtrent dit punt kan men verschillen zelfs, als men in kerkelijke zaken het eens is. Dit bleek ook uit het tegenstemmen van den heer Lohman en het voorstemmen van den heer van Wassenaer. Maar dit neemt de Standaard kwalijk: de een vóór, de ander tegen ; »zoo gaat het weêr den ouden weg op; »op een deelen". Eendragt geeft ook aan eene partij magt." Alzoo , eigen overtuiging doet er niet toe; de partij moet magtig worden; en dus maar voor of tegen gestemd als één man .... naar gelang het belang vcan de partij het medebrengt. In de grondwet van de Standaard schijnt art. 82 ; »De leden stemmen elk volgens eed en geweten" niet voor te komen. Prof. Loman had in de Gids een der grondregels van de jezuïtenorde aangehaald. De Maasbode beweerde dat hij de bron ^vergiftigd" had, en niet juist had geciteerd, en op hare beurt haalde zij den grondregel aan .. . voor do helft. De hoogleeraar verdedigt zich nu in het N. v. d. D. en citeert uit de »Constitutiones Societatis Jesu" de volgende bepaling: »Een ieder koude zich overtuigd, dat zij, die onder de gehoorzaamheid leven, moeten dulden dat de goddelijke Voorzienigheid hen bewege en re .-ore door middel vau hunne superieuren, even alsof zij (natuurlijk: de ondergeschikte leden) een lijk , of een ' stok in de hand van een oud man waren. Het is ons gebleken (of: het is ons toegeschenen , of: het heeft ons goedgedacht) in den Heer (naar de voorlichting des Heeren) dat geen statuten, hc palingen of eenige levensregel (ordo zal hier wel de wet beteekenen , welke het leven of de levenswijs van hen , die tot de orde behooran, beheerscht) de verpligting tot (het bedrijven van) eene doodzonde of eene vergeeflijke zonde kan opleggen, ( tenzij de praepositus deze (zonden) mogt gebieden in den naam, des Hesren Jezus Christus of krachtens (verpligte) gehoorzaamheid.''' De heer Lornan haalt nog andere voorbeelden aan tot staving dat dit beginsel ook door andere schrijvers onder de jezuïten wordt gehuldigd. In een ingezonden stukje in het llbl. dat uitnemend zou kunnen . d ; enen als voorbeeld hoe men met de meeste woorden hst minste zeggen kan , haalt de hoer Kirberger ook de Arnh. Ct. aan in zijn geschil met do Portefeuille. Vorm n toon van dat geschrijf doen het 't regt verbeuren om door ons verder besproken te worden. Voor eenigen tijd zijn te Dordrecht op één morgen vier vrouwen slagtoffer geworden van een twaalfjarigeu zakkenroller, die, zooals hij bekende, zich zeiven zijne kunst geleerd had. Allo vier bewaarden hare portemonnaies in buitenzakken van hare mantels. Een van haar had zestig gulden daarin geborgen. Zal de winter een nieuwe mode medebrengen, of zullen die achterzakken behouden worden, die »zoo gemakkelijk zijn", zeggen do damesj? Voor de zakkenrollers, zou men er kunnen bijvoegen. Het vermoeden dat de maart-besluiten niet veel zouden uitwerken en de leden der orde van Jezus na die besluiten vrij wel hetzelfde zouden kunnen doen als voor zejgenomen werden blijkt uit een berigt in de Figaro »Eenige fransche vaders van huisgezinnen zijn voornemens de collegies der paters jezuïten te koopen, en ze zeiven te besturen, zegt de Figaro. Zij zouden coöperative maatschappijen vormen, bestuurd volgens de wet van 1867, welke toelaat, zonder voorafgaande magtiging, een kapitaal en een veranderlijk personeel te bezitten. Deze combinatie zou het Gouvernement vele moeijelijkheden in den weg leggen." Met andere woorden: bedoelde fransche «•huisvaders" zullen de zetbazen der jezuiten worden en de zaak zal blijven zoo als zij was. Gisteren avond overleed alhier onze geachto stadgenoot I. Waterman op ongeveer 67jarigen ouderdom. Wij stellen ons voor deze treurige mededeeling morgen aan te vullen. Op de aanbeveling voor regter in de arr.regtbank te Zierkzee zijn alphabetisch geplaatst de heeren mr. J. van Binsbergen, subst.-griffier te Arnhem; J. P. Cau, id. te Dordrecht en F. A. van Kinschot, id. te Rotterdam. Als tweede ambtenaar bij het hulpkantoor der spaarbank is benoemd de heer B. Nusink alhier. De firma Hoogerwerf en Cie,, te Alblasserdam en Vlaardingen, hebben een net prospectus uitgegeven van het bij hen verkrijgbare buigzaam staaldraadtouwwerk. Het is in het fransch en duitsch geschreven met het oog blijkbaar op de berlijnsche visscherij-tentoonstelling. Bij het boekje is eene adreskaart gevoegd met eene wezenlijk fraaije chromolithografie, die wel strekken zal om de aandacht te vestigen op deze verdienstelijke ncderlandsche firma. Uit Velp schrijft men ons : Onder het bepraten van the topic of the day, den tramweg, werd gisteren door iemand, die zeer op de hoogte is van velpsche toestanden en zeer bekend met de behoeften en belangen der inwoners, het volgende plan opgeworpen, dat te veel goeds schijnt te hebben om er niet publiciteit aan te geven. Het bestond hierin : Verdeeling van den weg in vijf doelen: van station Arnhem tot het Velperplein, — van het Velperplein tot Kernheim, — van Kernheim tot Bronbeek, — van Bronbeek tot Tersteeg, — van Tersteeg tot station Velp. Vijf cents voor elk vijfde gedeelte van den weg te betalen, voor het geheele traject 20 cents, zou ongetwijfeld het verkeer sterk bevorderen vooral onder degenen, die er het meeste belang bij hebben, en voor de aandeelhouders hetzelfde gevolg hebben wat de posterijen ondervinden van de lage briefporten. Naar de N. R. G. verneemt hebben de leden van het voorloopig comité voor Nederland van het in augustus e. k. te Brussel te houden internationaal onderwijs-congres, dezer dagen te Amsterdam een bijeenkomst gehouden en tot bestuurders gekozen de heeren A. Kerdijk te Delft, dr. A. Kuyper, te Amsterdam, en A. Moens, te Utrecht. Eenige dagen geleden werd door eene dienstbode te Amsterdam bij een waschvrouw een pakje bezorgd, met verzoek den inhoud te wasschen. De vrouw liet het voor het oogenblik liggen en eerst den volgenden morgen werd het geopend. Maar wie beschrijft haar schrik, toen zij, in plaats van waschgoed, een kinderlijkje vond. De politie werd gewaarschuwd en de ongehuwde moeder, die zich op deze wijze van haar kind wilde ontdoen, was spoedig gevonden. Kort na haar bevalling had zij het kind, dat leefde, in een put geworpen, maar spoedig daarna het weder daaruit gehaald. Toen wikkelde fcij het in een doek en handelde er mede zooals vermeld. De ongelukkige is in handen der justitie. Zij is genaamd Antje Snieder, oud 23 jaar, geboren te Monnikendam en moeder van een kindje, dat uitbesteed is. Ze wist zoo weinig wat ze deed, dat zo het kindje afgaf bij een waschvrouw , die haar zeer goed kent en bij haar stiefouders in huis woont. Ze beviel ten huize van een dame op do Keizersgracht, waar zij in dienst was en die van haar geheele geval niets had bemerkt. Met zekerheid kunnen wij mededeelen, zegt het Vaderland, dat de geschenken, in de vorige week te Rotterdam aangeboden aan den heer Lhérie, niet afkomstig waren van haagsche ingezetenen, maar, evenals de cadeaux aan mlle. Arnaud, van eeuige kunstvereerders te Rotterdam. De oud-hoogleeraar dr. Gerrit Jan Mulder is zondag te Bennekom overleden , waar hij de laatste jaren zijns levens doorbragt. Hij bereikte den leeftijd van 77 jaren en toonde nog, nadat hij wegens ziekte en verlies van zijn gezigtsvermogen het hoogleeraarsambt had nedergelegd, zijn liefde voor de wetenschap, door zijn bekend geschrift over hooger onderwijs. Professor Buys Ballot schrijft: Zeer vele heeren burgemeesters hebben zich de moeite gegeven, om op mijn verzoek iemand in hunne gemeente op te sporen, genegen mij de gewenschte opgaven omtrent onweders in te zenden. Hun allen zij mijn hartelijke dank gebragt voor hunne welwillendheid en den medewerkers voor hunne hulp. Reeds omtrent het eerste onweder van dit jaar kwamen meer dan honderd berigten in. De eer van dit, plan komt toe aan dr. M. Snellen, directeur van de afdeeling: waarnemingen te land. Door zijn zorg al wat op onweders betrekking heeft, behandeld worden, en zoo is er kans, dat wij nader inzigt verkrijgen hoe deze verschijnselen zich vormen en voortbewegen. Het is ongeveer een half jaar geleden , dat in de Rijksscholen te Frederiksoord, Wilhelmina'soord en Willemsoord spaarbakken geplaatst werden. Elk kwartaal wordt de inhoud door de commissie te dezer zake verzameld en in een naburige spaarbank belegd. Voor zoover nu do opgedane ervaring over het afgeloopen winterhalfjaar gaat, kan geconstueerd worden, dit de inbrengst om en bij de f 60 per trimester bedraagt. Het aantal scholen is vijf, die door 500 hoogstens 600 kinderen bezocht worden. ïe Middelburg is dr. H. Polman Kruseman , rector van het gymnasium aldaar, overleden. Hij bereikte den leeftijd van 68 jaar en bekleedde ruim veertig jaar zijn tegenwoordige betrekking. Omtrent de stemming der beurs op gisteren zegt de Amsterdamscha Courant : De beurs was in Europesche fondsen stil en min of meer gedrukt door flaauwe buitenlaudscho koorsen, waarschijnlijk in verband met geruchten, dat eene nieuwe buitenlandsche geconsolideerde leening door Rusland binnen korten tijd zal worden uitgegeven. De prijsbewegingen bepaalden zich echter tot J /s * s ls P c t- teruggang in Oostenrijksche en de meeste Russische fondsen, terwijl Hongaarsche V2 pet. zijn gedaald en de overige soorten slechts een fractie verminderden. Binnenlandsehe effecten bleven in één doen : alleen Aand. Amsterd. Kauaalmaatsch. waren meer aangeboden. De Amerik. markt was over het geheel flink prijshoudend, maar de affaires bleven beperkt. Atlantic Mississippi Ohio daalden 2 pet., Maxwell-waarden sloten in willige houding. Geld op prolongatie was goed verkrijgbaar. Het stoomschip Koningin Emma , kapt. His sink, van Amsterdam naar Batavia, vertrok 17 dezer van Suez. De Drenthe, kapt. J. de Jong, van Java naar Rotterdam, vertrok van Batavia den 17en dezer. De Conrad, kapt. Graadt van Roggen , van Amsterdam naar Batavia, is 19 dezer Gibraltar gepasseerd. De Prinses Amalia , ka,pt. Fabritius, van Batavia naar Amsterdam , is 19 dezer van Suez vertrokken. Do ' Maas, kapt. F. H. Bonjer, van NieuwYork naar Rotterdam, passeerde 19 dezer ten 10 ure de Scillys, 11 dagen reis. ---