Advertentie RECLAME. MOEDER! Reinigt cis Sngewanslsii vanUiyfctod Am uCalifornissho VSjgsnstraop". Haast U moeder! Zelfs een ziek ld d houdt van den vruchtensmaak van „Califig' Californische Vijgensiroop en dit middel 'olijft nimmer in gebrtke de in^et/anden te ledigen. Een theelepeltje e. van heden kan morgen de ongesteldheid van Uw kind verhinderen. fncliën Tiet kind hardlijvig, misselijk koortsig, knorrig of verkouden is. of aan koliek lijdt.or indien het zuur opde maag heeft, de tong beslagen, of de adem onwelriekend is, denkt er dan om dat een behoorlijke re nising der ingewanden dikwijls net eenigste is dat vereischt wordt. Millioenen moeders zorgen dat zij „Califig"— Californische Viigenst oop — steeds gereed hebben staan. Zij w»ten dat een theelepeltje ervan vandaag gebruikt, morgen een gezond kind verzekert. Let op dat gij „Caifig" krijg", verkrijgbaar in Apotheken en Drogisterijen. Thans verkrijgbaar in twee grootten, prijs 90 cent en f 1,60 per flesch. --- Advertentie RECLAME. Waarschuwing. Teneinde volkomen zekerheid te hebben tegen bederf der Foster's Rugpijn Nieren Pillen door klimaatsinvloeden als gevolg van de verpakking in houten doozen, besloten wij ons geneesmiddel in glas te verpakken. Weigert derhalve voortaan alle in houten kokers verpakte Foster's Rugpijn Nieren Pillen, doch eischt steeds dit geneesmiddel in glazen flacons met geel etiket WACHT U VOOR NAMAAK. Londen, 19 Januari 1924. Fosters-McClellan Co. SS --- Advertentie RECLAME. t i Ruw© en Schrale Huid DOOS 30, eo.oo Cent. Bij Apoth. en Drogisten. Pharm.Fabr A.Miinhardt Zeist --- Advertentie RECLAME. DOOR OVERSPANNING EN ZORGEN. Mannen zoowel als vrouwen hebben ouder zenuwachtige, beproevende omstandigheden gewerkt. Zij raakten overwerkt en missen de kracht, om de bacillen van gevatte influenza of koude te bestrijden. Het bloed raakt overladen met overtollig urinezuur, de nieren worden ondermijnd door de te groote inspanning en spoedig volgen verschijnselen als: hoofdpijn, duizeligheid, zenuwoverspanning, urinekwalen, graveel, waterzuchtige oogen, rheumatische spieren en door urinezuur aangetaste gewrichten, stijve schouders en pijn in den rug. Daartegen worden Foster's Rugpijn Nieren Pillen aanbevolen, en er dient geen kostbare tijd verloren te gaan. Uitstel leidt al te vaak tot rheumatiek spit. steenvorming, ontsteking van de nieren of blaas, en nierwaterzucht. Zelfs ongeneeslijke kwalen kunnen door verwaaricozing ontstaan. • Als uw nieren verzwakt zijn door zorgen en overwerking, tocht, koude, epidemische 'koorts, schadelijke bezigheden enz., wendt U dan met vertrouwen tot Foster's Pillen. Verkrijgbaar in apotheken en drogistzaken a f 1.75 per flacon (geel etiket met Zwarten opdruk.) --- Familieberichten uit andere dagbladen. Ondertrouwd: l. Schaap en J. D'Oliveyra, Rotterdam. Getrouwd: K. M Gleesen en J. R. Hart, Soerabaja, N. O.-I. — J. van Zanten en C. Maren s, Amsterdam. — Mr. D. Koning en S. R. van Veen, Amersfoort. — J. Scholten Bzn. Jr., Almelo en E. Roelvink, Enschedé. — J. Hoogcarspel en J. Broeder, Rotterdam. — J. A. A. Rademakers en J. Hoogerwaard, Rotterdam. — Van Wickevoort Crommehn van Berkenrode en O. E. H. van Eeghen, Doorn. Bevallen: Mevr. J. Koning, geb. Vogelaar, Amersfoort, d. — Mevr. G. M. M. Tiemens, geb. Moll, Amsterdam, d. — Mevr. J. Nieawenhuis, geb. Boersema, Dragten, d. — Mevr. H. Neerken. geb. Ekenhorst, Schoonoord, d. — Mevr. M. F. J. Cool, Jonket, Palik Papan, d. Overleden: Mevr. M. P. A. van Hovtema, 80 j., Arnhem. — F. Ie Coultre, 57 j., Enkliuizen. — Mevr. J. E. W. ten Doesschate, Nijmegen. — Mevr. de wed. E. E. Kuipers, geb. van der Koorh, 78 j., Lent. — Mevr. J. F. Sibbes, geb. de Jong, 61 j., Gotida. --- Feuilleton. IN SCHOENEN. Naar het Engelsch, door BERTA RUCK. Het edelst en het verstandigst van alle vermaken bestaat in het bevorderen van genoegen van anderen. La Bruyère. „Gaat u naar Engeland?" herhaalde ik. , Maar het was afgesproken, dat wij nog een dag of tien in Parijs zouden blijven voordat wij terugkeerden. En uw familie, mijnheer Meredith?" „Zij hebben er niets mee te maken. Zij hoeven niet weg. U wilt zeker wel bij hen Kijven." verklaarde hij. „Maar ik ga morgen weg. Ik moet mijn zaakwaarnemers spreken. Ik moet (klap, k'.ap klap met zijn stok in de dorre bladeren voor hem). Hij richtte zich op en sprak met krachtiger stem: „Ik moet er iets aan doen. Verduiveld ja!" „Wanneer denkt u heen te gaan." vroeg ik mistroostig van verbazing. „Morgen?" „Ja, o ja! morgen denk ik. Morgen is een vrij goede dag, want vandaag kan ik onmogelijk een boot halen", zei hij, met zijn hak gravende in de bladeren. „Ja, ik vertrek morgen." „Maar u hebt den brief van uw zaakwaarnemers nog niet", bracht ik tusschenbeide. „U weet, dat die morgen komen zou als zij dadelijk antwoorden. Moet u daar niet liever op wachten?" „Ik moet ze spreken", zei hij langzaam, ontevreden. „In ieder geval, ik moet dadelijk weg. Als het morgen niet is, dan overmorgen. (Een slag met zijn stok.) Ik zal mijn ouders in ieder geval zeggen, dat ik heenga, ik zal het ze zeggen, zoodra ik terug ben." Een plotselinge schrik greep mij aan. Stamelend zei ik: „Kapitein Meredith, weet u wel zeker, dat —■" „Zeker, wat?" „Weet u wel zeker, dat ze mij ook niet terug laten keeren?" vroeg ik wanhopig. „Ik ben zoo bang, dat jij vinden, dat u. waar u naar toe gaat, mij mee moet nemen." „O hemel!" zei hij zachtjes. Toen voegde hij er geruststellend bij: „Neen, dat willen ze niet! Dat zullen ze niet!" beloofde hij mij. „Ik zal hun heel duidelijk uitleggen, dat ik voor zaken op reis moet, dat het iets te maken heeft met het Ministerie van Buitenlandsche Zaken. Ik zal hun wel zeg<*en, dat ik ergens, naar toe ga, waar het verboden is een vrouw mee te nemen! Dat u hier bij hen zult blijven totdat wij al'èn naar Wales terug kunnen keeren", voegde hij er bij met een vreemden k'.ank van bitterheid in zijn stem. Ik geloof, dat hij woedend was zulk eeji groot gedeelte van zijn verlof te moeten besteden met die quaestie met de zaakwaarnemers en verder in onrust en spanning. Hij ging voort: „lk zal dit nog een dag moeten volhouden — ik meen — ik zal u moeten vragen dit nog een dag vol te houden. Dan zullen we misschien spoedig aan het eind komen van die —■", hij aarzelde — „die kwelling Willen we 'verder gaan?" Hij stond op van den boomstam en stak mij een hand toe om mij op te helpen. Ik stond vlug op zonder die hand te vatten. Toen wij terugwandelden, vroecj hij: „U is toch niet ergens boos om op mij?" „O hemel neen!" zei ik luchthartig. „Waarom zou ik boos zijn? U kunt dit alles niet helpen — ik meen al die vervelende d'ngen, zooals u het noemt! Ik — ik kan het ook niet helpen, evenmin, zooals u weet. Wij werden er eenvoudig toe gedwoneen. Het noodlot dwong ons." Hij zette zijn pet af, toen wij verder wandelden, hij scheen behoefte te hebben den wind op zijn voorhoofd te voelen waaien. Tegen de door de zon beschenen takken was zijn haar blauwachtig zwart en glanzend als een veer van dien ekstervleueel, of als de gladde kop van de eerste lentezwa'nw. Hij schudde het hoofd met een zweem var een grillig glimlachje. „Een merkwaardige oude dame is het Npedlot. Niet waar? Niet altijd een oprecht oude dame. £fj schijnt niet altijd precies V: weten hoe zij het spel moet spelen. Dat is het wat iedereen zelf moet doen, niet waar?" Hij keek mij scherp aan, alsof hij een antwoord verwachtte. Ik wist niet wat hij bedoelde. Dwaas, dwaas, grillig wezen! dacht ik alweder. Hij scheen met mij te willen praten en toch kostte ieder woord, dat hij zei, hem moeite. Ik vermoedde, dat hij aan zijn vrouw dacht, over die heele historie, waarvan ik nooit meer dan brokstukken zal vernemen. Want toen wij voortliepen naar dat cafétje, waar wij nog laat zouden lunchen, wikkelde hij zich zelf weer in die afgetrokken stemming en liep voort met gebogen hoofd, de oogen op den grond gevestigd. Toen riep hij eensklaps uit: „Kijk eens hier, een madeliefje of iets van dien aard", en hij wees op een donkergroen plekje 'tusschen de verdorde bruine bladen. Een klein kleurtje wit straalde er uit. „O, het eerste viooltje!" riep ik verrukt. Hij bukte! plukte het en gaf het mij. Ja, het eerste viooltje. Zoo k'ein ais een hagelsteentje in Februari, zoo bleek als een paarl, met dat koppige krulletje van het steeltje naar beneden, dat het kleine kopje haast verbergt voor dén wandelaar, toch is 't iets, dat de tranen in de oogen doet springen van een ieder die houdt van bosschen, van de aarde, van de belofte van alle jonge en groeiende dingen. Het is de heraut; het kondigt de roos aan, anjelieren, muskus, welriekende lathyrus, reseda, bergamot, kamperfoelie, en alle warme en heerlijke genietingen van den zomer Maar al die sterke geulen zullen de herinnering niet uitwissehen van zijn eigen zoeten geur. Die is eenig; scherp, wild en zuiver. Ik rook aan het kleine witte bloemetje, toen ik het wou vaststeken in mijn blauwe manteltje. Toen viel mij m eens in, dat hij misschien niet bedoeld had, dat ik het houden zou. Ik gaf het kapitein Meredith terug. Hij keek er naar, terwijl hij het in de hand had, tusschen zijn duim en wijsvinger. Toen passeerden wij een beekje regenwater, zuiver op een bedding van donkergroen mos. Hij wierp het viooltje er in. Het kleine bloempje dreef en weerkaatste in het water als een klein waterlel : etje. — Het is te gek, dat ik gewenscht had het te bewaren. Er zouden weldra massa's viooltjes zijn — en waarom zou ik wenschen een herinnering te bewaren san dien morgen in de bosschen van Saint Cloud? Kapitein Meredith was van p'an zijn ouders alleen te spreken zoodra wij terug waren. „Ik zal hun dadelijk zelf zeggen, wat ik van plan ben voor die reis naar Londen", zei hij tot mij. „Dan zielen wij den laatsten avond samen dineeren. En daarna, het kan mij niet schelen wat zij zegden, neem ik ze beiden met ons mee naar de comedie." Wij keerden met een vroegen trein naar Parijs terug. Maar daar wachtte ons gewoon lot. Weder hadden die welmeenende ouders gemaakt, dat zij weg kwamen De boodschap, die zij hadden achtergelaten, vermeldde zelfs niet waar zij van plan waren te dineeren. Kapitein Meredith fronste de wenkbrauwen, voordat hij zich tot mij wendde en vroeg: „Welnu, waar zullen we voor de derde maal het onvermijdelijke diner a deux gebruiken?" „Neen," zei ik haastig. „Ik wou u juist zeggen, dat ik eigenlijk blij ben. dat Sir Richard en uw moeder uit zijn, omdat ik vanavond liever niet uit wou, kapitein Meredith. U gaat maar ergens aüeen naar toe. Spreek met een van uw vrienden af, met dien majoor Thornston of een ander —" „Neen, daar heb fk geen plan op", zei kapitein Meredith. „Neen." „Dan gaat u naar een café-restaurant nf wat dan ook. alleen. Ik — ik ben heel moe. Ik wou lijver hiér alleen dineeren." „Dat kan niet, u hier heel alleen — een jong meisje zooals u — hier!" wierp hij mij tegen. „Nu, dan ga ik naar bed. Ik heb geen diner noodig. Ik heb massa's gegeten aan de lunch. Ik wil niets meer hebben." 'Wordt vervolgd.) ---