PINKSTEREN. pfinesten, das liebliche Fest, war cr.-kommen; es grünten und blühten Feld und Walt; auf Hügeln und Höhn, in Büschen und Hecken ■ iphten ein fröhliches Lied, die neuermuntenten Vogel; lede Wiese sproszte von Blumen in J duftenden Oründen, Festlich heiter gianzte der Himmel und farbig die Erde. , wa o het in de dagen van weleer, in den Jjrfcjestijd, toen koning Nobel alle zijne ■til Cl. lucii A * J s?r0 «ir' bijeenriep om rechtspraak te houden Reintie de Vos, den veelbeklaagde. En oïer "i he t vermoedelijk in dit jaar óók zijn, rasteren, het lieflijke feest, in al zijn pracht f |W ... i»r,tpwrocn en kleurende bloemen. S innü' lentegroen en kleurende bloemen. ?\ii heeft het goed en blijvend geschilderd, !t Sin volheid van klank, tint en geur. Lenteen die soms zomerwarmte brachten, hebben ff nu voorbereid; alles bloeit, alles zwelt cn f', u jt- bloemen in elke weide, glans omJog en kleurenpracht, waar men het oog wendt. Vorstelijk rijk schijnt naar het uiterlijk dit „het leest te zullen zijn, dat, als laatste der kerkelijke hoogtijden, de reeks der herinneringsL en sluit, welke het kerkelijk jaar in ongelijke deden splitst. Daarna komen de maanden, de ,eie maanden, die, uitloopend op den Advent, allen voorbereiden het Feest van het Licht. Dan iai het winter zijn, doch met de belofte van de Onverwonnen Zon". En alles zal gaan, zoois het reeds eeuwen lang is gegaan: het Kerstfeest, feest der Geboorte, zal worden opgevolgd door'den Goeden Vrijdag, den dag des Doods, waarna bijna onmiddellijk het feest der Verrijzenis, van nieuw uit den dood verrezen Leven zal stralen. Eindelijk de Hemelvaartsdag met, tien dagen later. Pinksteren: de uitstorting des Heiligen Oeestes. Een feest van sterke symboliek, waarschijnlijk Hinder sprekend tot de gemoederen der groote menigte, dan Kerstmis en Paschen. Toch een kerkelijke hoogtijd. Een feest, waarvan men de i-ijzonderheden, zooals die in Handelingen II worden aangegeven, niet zonder tal van vragen stellen, kan lezen, maar door de Kerk beschouwd als de stichting der Gemeente. Zooals al onze christelijke feesten is ook dit vastgehecht aan, geënt op een feest van ouderen datum. Bij de Joden werd het gevierd ter herianering aan de wetgeving op Sinaï, vijftig dajen na den uittocht uit Egypte. De naam Pinksteren, pentecöte, afkomstig van het Grieksche pentêkostê (pentèkonta, Vijftig), duidt er nog op. Zooals men weet werd, terwijl de Joden ïdi gereedmaakten het land hunner slavernij te ontvluchten, staande door hen het Paaschmaal Sebruikt. Vijftig dagen later is dan de wetgewg; de herdenking er van wordt het feest 'er weken of der zeven weken geiend, omdat het zeven maal zeven dagen na Paschen werd gevierd. Op het Pinksterfeest Oraohten de Joden de eerstelingen der veldvruchtoi naar hunne tempels. Voor hen was het ééne ™ drie groote gelegenheden, waarbij heel het "Ik werd opgeroepen naar het heiligdom. Ook "a o o g s t f e e s t was het, een dankfeest voor ingezamelde schatten des velds, waarvan de TOenhaling tegen Paschen begonnen was met ® gerst en tegen Pinksteren eindigde met de tarwe. Het Joodsche feest duurde slechts één dag, *»atbij aan God het offer gebracht werd van ee brooden, als eerstelingen van den nieuwen °°Sst. Die offers gingen vergezeld van het offer zeven lammeren, die het zondoffer, ® van twee lammeren, die het dankoffer "rijden. .Bij de Joden van onzen tijd, die het mosaïsche .'"Weren vieren, duurt het twee dagen, evenbl I de Christenen. Bloemen Versieren de huin en de synagoges. (jJ de Christenen valt het Pinksterfeest ook |u^gen na Paschen: de beteekenis, die de . er a an hecht, geldt, ik zeide het reeds, de kien 0 Van ^ en Heiligen Geest op de aposi,L' de eerste prediking door Petrus en de l' 'Ng van de primitieve Kerk. Ie n D ers ' e tj j den van het Christendom noemde tii ^ n Pinksteren zoowel den feestdag zelf als ftnlit tm ' e der vijftig dagen, die Paschen van I. fin Iirall/O H n (TA. bovj scl-.eidt en gedurende welke de geUltin g gaven aan hunne blijdschap over va„ d „ s ?p s tanding en de naderende uitstorting Moeste ° - ''S en Geest. In die vijftig dagen Ap 0 g 1 ? Zl i speciaal de Handelingen der htin v , e 1 e n lezen en overdenken; het was Vant n e '°d en te vasten of geknield te bidden, mocht i" enke 'e schijn van berouw of van rouw de j 0 vr eugde der Kerk storen. Theodosius ®Pelen en re ver t>ood daarenboven alle schouwl *ze tjj d ver t°°ningen of spelen in arena's, want ''"biddi moes t geheel gewijd worden aan de Aderen® rf en aan de volledige herdenking der Het eiaó ?•'•! , a P°stelen hadden verricht. Van viift Pinksterfeest, dat deze tijdruimmet dagen ats'oot, werd in den aanv "re va™ r °,? te P' ec ' , tigheid gevierd. In de zesï^iigden h nacht > die er aan voorafging, ^ in de k h T Seloovigen en de catechumenen gtenvijs j r *& e t>ouwen. Men ving aan met het » Kez e ' laatste ": daarna werden drie Jden gp^Sd; de kaarsen en de doopvonten " gedoopt' Vervo, S ens werc ' en de catechu4,'^illêde? 6 nacht voorbij. In den morgen i)M et de v en - 5 > e70n K en , die in verband stonk ^r |-[,„', lr !5 e tongen, die, volgens het verVV ,: ' r cï j n 8 en , °P de hoofden der aposT? tJer S e daaId op den stichtingsdag »^dfv- i:' ^- '^bolirteerende herinnering aan " L ni; 'n in de middeneeuwen meermalen een regen van bloemen op de schare neerdalen of ook wel brandende vlokjes vlas. Ook wel werd het geluid van den stormwind nagebootst, om te herinneren aan de kracht van den hevigen storm, die het geheele huis, waar de apostelen zaten, vulde: van den storm des Heiligen Geestes. Het Pinksterfeest is na het Paaschfeest het oudste der Christenheid en is zeer spoedig algemeen gevierd geworden. Volgens het verhaal der Handelingen werden na de eerste prediking van Petrus drieduizend personen bekeerd: de eerste Gemeente, de Kerk van Christus was gesticht. Ziedaar eenige bijzonderheden, die zich vasthechten aan het Pinksterfeest, iets van zijn eeuwenoude traditiën en gebruiken. Zeer velen denken daaraan niet, zijn er onbekend mee, verklaren den naam „Pinksteren" evenmin als dien van Paschen of Kerstmis. Toch is ook voor hen, uit een cultuur-historisch oogpunt bekeken, zulk een nadere bespreking /an het feest, waarvan zij den naam kennen, en dit zij als een extra-vacantiedag meevieren, niet van alle belang ontbloot. Vandaar dat herhaaldelijk in de bladen bij het naderen der hoogty-dagen van het jaar er op wordt gewezen. Het is niet alleen rustig te staan op de krachtige schouders van het voorgeslacht; het kan geen kwaad, dat voorgeslacht eenigszins te kennen. Zij, die dit alles weten, zullen bij eene herinnering niet benadeeld worden en die er onbekend mee waren, welnu, dien is zulk eene mededeeling niet overbodig. Doch hoe verschillend de menschen ook over Pinksteren mogen denken als k e r k e 1 ij k feest, één groote glans ligt er over uitgespreid voor allen. Pinksteren is het feest van bloemen en zon. Pinksteren is het feest van de lente in vollen dn<*. Pinksteren >s blijdschap en geluk, omdat wij, dikwijls na lang wachten, dan haast zeker zijn van de volle mildheid der natuur, van den grooten overvollen rijkdom, die elk jaar opnieuw tot ons komt en elk jaar spreekt van een machtig oogstfeest, dat door het groote wonder der schepping in onmetelijken overvloed voor ons wordt voorbereid. A. J. B. B. --- Kunst. Aan het einde van een seizoen. Muziek. Het achter ons liggende concertseizoen is wel het sterkst gekarakteriseerd door de buitengewoon groote belangstelling voor de concerten van de beide kamermuziekvereenigingen. Wie bij de oprichting van de jongere zuster gedacht of gevreesd mocht hebben, dat een van beide, misschien beide, nu een kwijnend bestaan zou gaan leiden, is — vermoedelijk tot zijn of haar verheuging — bedrogen uitgekomen, en wie de in den eersten tijd zich openbarende belangstelling heeft willen verklaren met te zeggen, dat we hier met een „modeverschijnsel" te doen hebben, zal die opvatting moeten herzien. Men mag, meenen wij, veeleer het succes van beide vereenigingen toeschrijven aan het feit, dat zij veel en zeer veel goeds bieden voor een buitengewoon lage entree. De beheerders zijn daartoe in staat, natuurlijk in de eerste plaats, omdat zij, in tegenstelling met andere besturen, geen groote ensembles hebben te engageeren, en omdat dus relatief de onkosten per concert aanzienlijk lager zijn, dan bij Caecilia of A.O.V. het geval is. Men heeft in dat feit wel eens van zekere zijde het motief willen zoeken voor de mindere belangstelling, die zich de laatste jaren ten aanzien van ons plaatselijk orkest openbaart; de meening is wel eens uitgesproken, dat de kamermuziekvereenigingen als zoodanig een moordende concurrentie aandoen aan de A.O.V.. Wij zouden dat zonder meer niet durven onderschrijven. Werkelijke muziekliefhebbers, zij voor wie het hooren van muziek een verhooging van levensgenot beteekent en een verrijking van den geest is, zullen, zoo zij daartoe finantieel ook maar eenigermate in de gelegenheid zijn, liet luisteren naar orkestmuziek niet achterwege laten, omdat zij uitnemende kamermuziek kunnen hooren. Zeker: er bestaat concurrentie, ook op dit gebied. Maar we zouden toch de vraag willen stellen of het bestaan daarvan ooit kan pleiten ten nadeele van ondernemingen, die aan een groote schare het allerbeste brengen wat in ons land te hooren is, ten nadeele van besturen, die het mogelijk hebben gemaakt, dat zeer veel van de uitnemendste buitenlandsche solisten en ensembles, die ons land bezoeken, ook in onze stad komen. Er kan daaromtrent meenen wij feitelijk geen verschil van meening bestaan. Een verklaring voor de geringe belangstelling, die de A. O. V. ondervindt, is, meenen wij, veeleer te vinden in het feit, dat de zoogenaamde volksconcerten den bezoekers vrijwel hetzelfde bieden als de abonnementsconcerten. Uitgezonderd dan wat betreft de solisten. Maar juist die hoort men op de Kamermuziekvereenigingen in zoo grooten getale, dat het geven van een zesof zevental solistenconcerten alleen geen voldoende aanleiding voor zeer velen is, — en laten we er bijvoegen: in finantieelen zin kan zijn — lid van de A. O. V. te worden. Behalve door de solistenconcerten zal de A. O. V. haar leden iets moeten bieden, dat een sterke attractie is voor het lidmaatschap, al zal daarbij de beteekenis van de volksconcerten nimmer in het gedrang mogen komen. Wie zich in de herinnering terugroept de serie zeer belangwekkende concerten door de Kamermuziekvereenigingen geboden, kan niet anders dan met erkentelijkheid constateeren, dat zij sterke stimulans moeten zijn geweest voor anderen, en dat zij de beteekenis van ons concertseizoen voor een goed deel hebben bepaald. De beide Beethoven-avonden door het Boheemsche strijkkwartet, de Chopm-avond door Dirk Schafer, het optreden der Madrigaalvereeniging, dat van Misha Leon, het Dresdener Trio, het Haagsche Strijkkwartet met Gabriel Pierné — deze concerten van de Arnhemsche Vereeniging voor Kamermuziekuitvoeringen ( Amory-W agenaar), vormden een serie van, inzonderheid ook door programma-samenstelling, belangwekkende avonden. Het Chaïlley-Kwintet, Myra Hess, Ilona Durigo, Bertha Kiurina, Gerard Hekking, Capet met zijn kwartet, het Poulet-kwartet en Jacques Thibaud vormden het ietwat sterk naar Fransche richting georiënteerde programma van de Arnhemsche Kamermuziekvereeniging. Beroemde namen zonder uitzondering, die hun reputatie schitterend hebben gehandhaafd, en ook deze serie maakten tot een, die bij de talrijke bezoekers warme waardéering vond. Mengelberg en Muck — twee als orkestleiders wel zeer sterke antipoden, die ongeacht hun verschillende wijze van dirigeeren van een orkest, beide het allerhoogste weten te verkrijgen — hebben met het onvolprezen Amsterdarasche Concertgebouworkest de Caecilia-concerten op het oude peil gehouden. Daarmee is ten aanzien van die concerten in een paar woorden alles gezegd. De uitvoering van de le sinfonie van Brahms, de 4e van Mahler en Salome's Tanz van Strauss waren onder Mengelberg's leiding onbetwistbare hoogtepunten van volmaakt orkestspel. En al waren de solistische bijdragen op de door hem geleide concerten — Zimmerman met het vioolconcert van eigen hand, Schmuller met het concert van Sibelius — niet van het allereerste op het stuk van compositie, de uitvoering vergoedde wat de werken aan beteekenis tekort kwamen. Muck bracht de Antar-sinfonie van Rimsky Korsakof, de Domestrca van Strauss en de zevende van Beethoven als groote orkestwerken. Wie het voorrecht had de vertolking der zevende te hooren, zal daarvan een volstrekt onuitwischbaren indruk hebben gekregen: wat daar geboden werd, was zóó grootsch en zóó meesleepend, als weinig anders, wat men dit seizoen heeft gehoord. Mia Peltenburg met drie liederen van Duparc en Paul Weingarten met een pianoconcert van Liszt verleenden hun medewerking aan deze concerten. Plaatselijke vereenigingen op zanggebied brachten haar gewone uitvoeringen: Aurora met twee concerten met solisten, van wie Urlus een attractie was; Vincentius met Wagner's „Lohengrin", Halleluja met Handel's „Saul", Toonkunst met een belangwekkend concert van zijn a capellakoor, Arnhem's Mannenkoor, Arnhemsch Mannenkwartet als medewerker aan eenige uitvoeringen, het Kinderzangkoor en het kinderkoor Jong Leven deden zich als gewoonlijk van een ijverigen kant kennen. Vrij velen hebben het gewaagd, z*»h te doen hooren op concerten, op eigen risico ondernomen. Op een enkele uitzondering na, was het resultaat niet anders dan als vroegere jaren: absoluut onbevredigend. Jan Bresser vond één avond groote belangstelling, een tweede maal minder bezoek; beide malen bevestigde hij den zeer goeden indruk, die meermalen geconstateerd is mogen worden; Felleman en Anna Nelles-van Geffen mochten zich ook in een vrij druk bezoek verheugen op hun sonaten-avond; enkele kerkconcerten, ten deele voor een liefdadig doel gegeven, voldeden ook materieel aan de bedoeling van den opzet. Maar Heinrich Henset, Guillaume Hesse, Hans Franco Mendes, Janna Brandsma, Willy Hora Adema ondervonden afdoende, dat men het hier met eigen concerten maar liever niet meer moet probeeren. Een zeer interessanten avond danken we Brandts Buys, die van Lahusen de sprookjespantomime „Het Woud" bracht en van Schubert de opera „Die Verschworenen". Zoo voor iets, dan had voor deze voorstelling grootere belangstelling mogen bestaan, omdat hier op inderdaad zeer artistieke wijze een poging gedaan werd voor iets nieuws aandacht te vragen. In den Schouwburg werd aan het muzikaaldramatische dezen winter niet gedaan: de Nationale Opera is hier niet opgetreden. Het slechte bezoek van een paar dansavonden (Lilli Green, Sent Mahesa) bewees dat de modevleug voor dat soort avonden al weer is overgewaaid. Een paar operette-opvoeringen mogen uit een oogpunt van kunst verder onbesproken blijven. Grete Hinterhofer en Paul Weingarten kwamen piano spelen. Beiden vonden een talrijk en dankbaar publiek, zoo dat Weingarten een tweede maal optrad. Als bijzonderheid moge nog vermeld worden het optreden van het Russische Balalaikaorkest, dat weinig bezoekers trok, maar veel succes had. Ten slotte hebben wij nog melding te maken van de faits et gestes van de Arnhemsche Orkestvereniging. Kan een overzicht van het concertseizoen in het algemeen in majeur staan, ten aanzien van de A. O. V. kan een mineurtoon niet achterwege gehouden worden. Dat vindt zijn oorzaak in de inderdaad bedroevend geringe belangstelling, die dezen winter in het algemeen voor de uitvoeringen van dit genootschap bleek te bestaan. Men zou naar de werkelijke oorzaak daarvan toch wel eens een onderzoek willen ingesteld zien. Want aan de uitvoeringen zelve kan het niet liggen: er wordt zóó consciëntieus gewerkt en de uitvoeringen dragen zóó afdoende het stempel van uitnemende voorbereiding, dat op de qualiteit van het ten gehoore gebrachte geen gerechtvaardigde aanmerkingen te maken zijn. Belangrijke noviteiten zijn in het afgeloopen jaar op de concerten der vereeniging niet vele gebracht. We rekenen dan natuurlijk „Das klagende Lied" van Mahler, dat voor het pensioenfondsconcert der orkestleden ging, niet mede. Schreker's werk uit zijn jeugd „Ekkehard", Halvorsen's Suite „Vasantasena", Dvorak's „Das goldene Spinrad", „Burleske" van Enthoven en de vierde sinfonie van Tschaikowsky waren de nieuwe werken, die op de programma's voorkwamen. Natuurlijk hebben ook solisten werken gebracht, die niet tot de repertoire-werken behooren: Edith Diosy, Felleman, Carl Flesch, Willem Andriessen, Sam Swaap, Minny de Jonge, Barend Renden, Judith Bokor, Nelly Wagenaar en Lia Grunbacher bezorgden de taak, de een met meer, de ander met minder succes, van aan de concerten solistische medewerking te verleenen. Het vele werk, dat het orkest te doen heeft buiten de concerten voor de leden — het medewerken aan oratoria-uitvoeringen en het concerteeren buiten de stad —, de contractueel vastgelegde repetitietijd, het feit, dat de orkestleden een vrijen dag per week hebben, de omstandigheid, dat door het concetteeren buiten de stad de instrumenten vaak weg zijn óók op dagen, waarop anders wel gerepeteerd zou kunnen worden, maken het misschien niet wel mogelijk aan het repertoire die grootere uitbreiding te geven, die door velen gewenscht wordt. Zal een sterker wisseling in het repertoire de belangstelling grooter kunnen maken, zat het doen uitvoeren van wat men pleegt te noemen „minder zware" muziek op enkele concerten — een belangstellend inzender in ons blad doelde daar onlangs op — een kring van menschen trekken, die nu verre blijven? Wij wagen het niet uit te maken of daarmede radicale verbeteringen verkregen zullen worden, al zou de proef de moeite en de risico van het nemen waard zijn. Men heeft gedacht, dat met een vrij aanzienlijke contributieverlaging het ledental zou zijn uit te breiden. Dat blijkt nu wel niet het geval te wezen: pogingen in die richting hebben, naar wij vernemen, geen bevredigend resultaat opgeleverd. Dat maakt het niet gemakkelijker den weg te vinden om uit de bestaande moeilijkheden, die voor deze vereeniging als gevolg van de tijdsomstandigheden in wel zeer sterke mate bestaan, te komen. Moge het volgend seizoen de overtuigende bewijzen brengen, dat die weg gevonden is. ' Kr. --- Advertentie RECLAME. 7493 --- Maagsche Brieven. XX. Pinkstermaandag is voor Den Haag, vooral voor Scheveningen, een hoogst merkwaardige dag, niet vanwege de Pinksterblommen, die naar de residentie komen om er een behoorlijk burgerlijk cachet aan te geven, maar vanwege het feit, dat die dag er een is, speciaal gereserveerd voor Scheveningen-visschersdorp. Dien Maandag staan we hier in het teeken van den Scheveninger, vandaar de naam Joeiendag. Terwijl wij steeds naar Scheveningen gaan, d. w. z. naar Scheveningue-les-Bains, komt dien éénen enkelen dag in het jaar, de Scheveninger naar ons toe. Dan is de Residentie zijn domein en zien we ze 's morgens al vroeg stadwaarts sjokken langs den hoogen Scheveningschen weg; de visscherinnetjes in hun breed vertoon van ettelijke rokken over elkaar, er van achteren uitziende als een rechtopgaande meikever; een plomp bruingerokt achterlijf zonder „taille" en overgang 't kopborststuk, waarboven de hoofdijzerversterselen uitsteken als twee voelsprietjes. Ze zijn dien dag, hun vroegeren Scheveningschen kermisdag, in pontificaat; de joeien met hun platte petten en breede broeken, gnuivend en grinnekend achter de meikevertjes aan. 't Gaat naar de stad, die haar bevolking op 't strand uitwisselt tegen de visschersbevolking, welke op haar beurt bij ,,'n Oranje met 'n klont" een vluchtig verbond met de residentie sluit. Overigens bemerkt men in de stad niet veel van de nabijheid van 't visschersdorp, dan enkel in de Scheveningsche morgentram, die alsdan in een speciale visch-aura gehuld is vanwege de vele bennetjes schol en scharretjes, die stadwaarts gebracht worden. Er zit een bijna ergerlijke terzijdestelling door den Hagenaar van 't Scheveningen als visschersdorp naast dit als badplaats in diens gedragingen; hij negeert de kip, die toch feitelijk het gouden ei legde, waaruit de oude badplaats met zijn toen nog primitieve Badhuis is ontkiemd. Er is sinds jaren bijna een scherpe demarcatielijn getrokken tusschen 't nijvere visschersdorp en de mondaine andere helft met zijn publieke vermakelijkheidsetablissementen. Van de aloude kermis is op 't stuk boulevard vóór 't visschersdorp niets meer over dan wat wagens met apenneutjes, kwattadoozen met starende oogen en fleschjes frambozen-limonade, maar alles vóór 't ouwe dorp, niet in de nabijheid van het pompeuse Kurhaus. Als wij nu onzen zin hadden, dan organiseerden we op 2en Pinksterdag een volksconcert op het Kurhaus-terras, waarop we alle joeien in'-liun beste plunje met hun meikevers uitnoodigden: 'n soort musicale verbroedering der beide Scheveningers, die nu zoo standesmaszig gescheiden zijn. Echt Haagsch: die cóterie-zin, die als een walm van parfum om den Hagenaar heen hangt. Ons hindert altijd die scherpe afbakening van het scharretjesdorp en de badplaats, al achten we vanwege de lucht dier gedroogde vischjes die scheiding ook practisch wenschelijk. Enfin, de lezers begrijpen, wat we bedoelen: er zit in het gouden kuikentje zoo'n fond van groote ondankbaarheid tegenover zijn moeder, de ouwe hen, die niet eens 's één dag in 't jaar gratis de gefingeerde weelde mag genieten van op 't Kurhausterras voor 'n vollen badgast te worden aangezien. Is dat naarDen-Haag-trekken hunnerzijds op 2en Pinksterdag soms tegelijk een ostentatief eer-aan-zichbehouden van die koppige visscherskinderen? Best mogelijk. In elk geval is 't wel een typisch Haagsch beeld, al dat leuke en ongegeneerdvroolijke visschersgoedje daar in karretjes, Jan Pleizieren of arm-in-arm te voet passagierende, door onze straten en door 't Bosch te zien tijgen; hoe later 't op den dag wordt, hoe meer de werking van de Oranje-met-'n-klont naar buiten treedt. En tegen den laten avond neemt de houding van Scheveningen-aan-huis soms 't liber- tijnsche karakter van orgieën aan, die men bij die brave joeien nauwelijks had vermoed. Overigens behoef ik U van twee Pinksterdagen, twee dagen met aile verschrikkingen, die den Zondag „an sich" reeds kenmerken, niets te vertellen; ze spreken in een stad met natuurschoon rondom, boekdeelen vol van ingehouden liefde en stil ontwaken van natuur in mensch en plant. Den Haag kan het Pinksterfeest vrijwel beschouwen als een trait d'union tusschen voorjaar en badseizoen, vooral nu de baden vandaag, Zaterdag 3 juni, officieel geopend worden. De res ; dentie heeft definitief de zomerschakel ingehaakt en ons observatieterrein heeft zich tot eenige Decameters ver in zee uitgebreid. Want het Pierpavilloen en deze wandelbrug zelf mogen we in 't beeld van mondain en flirtend Scheveningen niet te gering tellen. Daar toch houden de bezoekers uit den Haag Zondagsmorgens op de wandelgalerij 'n soort open hof, 'n soort gemeenschappelijk „jour", waar hun inslag van badgast door de schering van den Hagenaar heen komt kijken, waar een flanellen broek of een kiekeboe-blousje weer een andere taak te vervullen heeft dan op 't tennisveld. Maar hierover wel eens meer in 't hoogseizoen. De Raad heeft deze week de verrassing van B. en W., dat onze belastingmultiplicator van 2 op l'/2 wordt gebracht, bevestigd en daarmede het uitzicht geopend op een vèrverwijderden terugkeer der dagen, waarin we zonder belastingbeklemming konden ademhalen. De mondaine mensch .'acht wat om den „goeden ouden tijd", dien hij ■— en voor 'n deel terecht — een ouwe-sokkentijd schimpt; ja, er zit in onze bedstee- en neepjesmutsperiode iets griezelig mufs en sufs, iets begrensds en opgeslotens, maar toch — als de stem uit het verleden wel eens tot ons weerkeert, heeft ze soms zoo'n vertrouwden, zoo'n vriendelijken klank, 't Verleden is soms als 't geluid uit een oude spinet, alst de wat flauwe, verschaalde geur van lavendel uit de linnenkast onzer grootouders. Toen de oempa's tot ons weerkeerden, juichten we, en zoo bewijzen we telkens, dat diep in ons, in verborgen instinct, de behoefte leeft, 't verleden weer eens te laten terugkeeren. We zijn in den grond der zaak gevoeliger voor de waarde van ons nabije verleden, dan we zelf wel uit valsche schaamte willen bekennen in onze vrijgevochten gedachtengang en psychische ontreddering. Hoeveel te meer is de wederkeer van oude toestanden, die onze beurs ten goede komen, welkom! We hunkeren er naar eens wat onbeklemder tegenover 't materieele teven te komen staan door een daling in den tegenwoordigen levensstandaard, m. a. w. snakken terug naar de dagen van vóór den oorlog, en elke toenadering in dien zin, elke fractie-daling in den belasting-vermenigvuldiger doet ons inwendig jubelen. Hier mengt zich in ons verlangen naar terugkeer tot het verleden de materieele en de ethische zijde, maar de materieele overstemt hier vrijwel de andere. Er wordt in Scheveningen en ook in Den Haag al concessie aan de beurzen der logeergasten gedaan, enkel om ze hier te honden en ze niet te doen uitvliegen naar het land met de onbegrensde valutamogelijkheden, die echter reeds sedert eenigen tijd met reden als zeer begrensd worden voorgesteld. Scheveningen gaat inzien, dat het met z'n gepeperde prijzen den badgast verjaagt en den candidaat-badgast afschrikt en daarom doet het in figuurlijken zin wat water in zijn wijn. We wagen 't niet „en in letterlijken zin" te schrijven, uit vrees voor een Ingezonden stukken-stroom, want daarmee zijn de Haagsche bladen erg scheutig. Zooveel is intusschen echter zeker, dat onze badplaats voor 'n behoorlijk draagkrachtige beurs tliaus langzamerhand te benaderen is en dat de Scheveningsche hotels zich dez.cn zomer er wél voor zullen wachten een gulden te berekenen voor 't vullen van een petroleumlamp op de schrijftafel in de zitkamer. Dergelijke practijken waren eenige jaren geleden nog usance, want toen waren we door grenssluiting op eigen land aangewezen en rammelde de O. W.-er in de zakken van zijn slechtzittenden pantalon met breeden btirgermanslach zijn protserigheid en poenige geldelijke draagkracht luidkeels uit. Maar nu — neen, heusch; 't is of het verleden schoorvoetend tot ons terugkeert, ons met een kleinigheid al poogt gelukkig te maken, en wij, volwassenen, die enkel met de ontaardingskreten meeblèren, mee mal doen in de algemeene ontwrichting der dingen, zijn in den grond als 'n kind zoo blij, als dat verleden even zegenend zijn hand naar ons uitstrekt. Want onze kinderhand is licht gevuld en als een baby stamelen wij al blijmoedig mede: Bi-ba-bol Wat beteekent dat: bibabol Dat is de naam, die men — 't weet niet om welke reden I — geeft aan de a.s. Jaarbeurs der Vereeniging ter Bestrijding van de Duurte, welke beurs hier te Scheveningen dezen zomer zal worden gehouden. En zoo keeren we dan allen terug tot den dankbaren kinderstaat, die ons ontroerd doet mede brabbelen: Bi-ba-bo! Dat is, als in een revue, dezen zomer 't kinderstoel-gestamel, waarmede we de quintessens van heel ons stille innerlijke verlangen als refrein in onsamenhangende klanken probeeren om te zetten. Dit seizoen bi-ba-bo-en we allen aan 't Westerstrand, d. w. z. laten we allen in kabalistische wonderteekenen 't terugverlangen naar vroeger dagen opklinken boven alle moraalverzaking, mentaliteits-ontucht en perverse levensflirt uit. Bi-ba-bol R. v. R. ---