Uit de Provincie Het 25-jarig bestaan van „Algemeen Belang voor Velp en Rosendaal". Vedp, 19 Juni- — Algemeen Belang bestaat 25 jaar. Het spreekt, dat het zilveren jubileum van deze vereeniging, die is, wat haar naam zegt, niet onopgemerkt mocht voorbijgaan. Een huldigings-comité uit de burgerij vormde zich om den dank uit te spreken voor het vele, dat de vereeniging tijdens haar bestaan voor de dorpen Velp en Rosendaal deed: het onderhoud van de wegen over Kluizenaarsberg en Zijpenberg, het uitgeven van wandelkaarten en gidsen, het plaatsen van wegwijzers en het maken van teekens in de bosschen, het plaatsen van banken, de instelling van een besproeiing®- en een nachttclefoondiensf, het steunen van plaatselijke vereenigingen door subsidies en prijzen en vroeger ook het geven van' concerten door A. O- V. en Stafmuziek. Bevordering van het vreemdelingenverkeer staat meestal voorop. Tevens is echter veel van direct belang voor de inwonersDezen avond had de huldiging plaats. Om 8 uur marcheerde de 'Velpsche Harmonte met haar populairsten marsch den overtuin van Hotel Naeff binnen, even later door de Rosendaatsche Kapel gevolgdDe voorzitter van de Huldigings-commissie, de heer C. H- Alpherts, sprak daarna de jubileerende vereeniging toe. Woorden van dank, wenschen voor de toekomst. Namens de vele personen en vereenigingen, die aan de huldiging meewerkten, bood hij een fraaien voorzittershamer in étui aan. De Velpsche Harmonie zette dan „Episode Militaire", herinnering aan den slag bij WaterJoo, door Kessels in. (Gisteren was het juist 110 jaar geleden). Voor deze gelegenheid was het stuk in „Algemeen-Belang-Marsch" omgedoopt. De heer Bloemers, burgemeester van Rheden, sprak vervolgens namens het gemeentebestuur. Spreker wees op de dorpen Velp en Rosendaal. Veel doet de vereeniging voor de bevordering van het vreemdelingenverkeer, de vestiging in de gemeente. Door het particulier initiatief wordt de taak van de gemeente veel verlicht. Bij zijn wenschen voor de toekomst noemde spreker nog: versterking van het contact met de andere vereenigingen uit deze gemeente. De voorzitter van V. V. V. (Arnhem) trad vervolgens naar voren en bood een lauwerkrans aan. De heer Harbers bracht de wenschen over van Algemeen Belang De Steeg en Dieren, de heer A. J. H. van Ravesteijn van de Vereeniging „Rhedensche Gemeentebelangen". Ten slotte concert: voor de pauze door de Rosendaalsche Kapel, daarna door de Velpsche Harmonie. „Algemeen Belang" telde op 31 December 1,1. 332 leden, van wie 3 eereleden. Het bestuur is thans samengesteld: N. van Heioma, voorzitter; W. K. Baron van Paliandt. vice-voorzitter; D. van Zeggeren, secretaris; Th. Wljlhuizen, penningmeester; W. Honig, H. A. Hooftman, C. H. B. Alsche, Mr. P. Peelen, D. A- van Straten. Van deze leden hebben vanaf de oprichting zitting in het Bestuur de heeren: H. A. Hooftman, W. K- Baron van Paliandt, W. Honig en C. H. B. Alsche. Oosterbeek, 19 Juni. De buitenplaats „Hoogerheide" van de familie Vos Toulon van der Koog alhier is verkocht aan de heeren A. Goossens en Ir. Westra alhier, die voornemens zijn aldaar een aantal villa's te bouwen en een weg te leggen van de Weverstraat naar de Jagerskamp, terwijl het statige gebouw zal worden afgebroken. — De heer J. Cornellssen, lid van den Raad der gemeente Renkum had hedenmorgen het ongeluk zich in de werkplaats der stichting olfnezc zoodanig aan een zijner handen te verwonden, dat hij waarschijnlijk een paar vingers zal moeten missen. Nijmegen, 19 Juni. Te Neerbosch werd heden de algemeene vergadering gehouden van de Weesinrichting aldaar, onder voorzitterschap van ds. W. C. Posthumus Meijes van Nijmegen, vice-voorzitter der vereeniging. Deze wijdde na opening der vergadering een woord van weemoedige herinnering aan den onlangs overleden voorzitter, as. A. Pijnacker Hordijk, den man, die zoovele jaren met een warm hart, fijnen humor en kinderlijk geloof de vereeniging heeft geleid. Tot leden der vereeniging werden benoemd: dr. A. F. Krul!, H. Ringers, J. F. Westerman, H. van Raait, C. W. F. P. baron Sweerts de -Landas Wybergh en mr. Th. ten Kate, allen te Rotterdam, ds. J. F. Ossewaarde, Grijpskerke; D. P. Capellen van Walsum» Velp; baron van Heemstra, Arnhem; Chr. van Oordt en ds. Th. Scharten, Nfjmegen; Ds. C. M. Brivet, Enschedé; H. van Zeben en ds. C. J. van Paassen, Zutphen; dr. A. H. de Hartog, Z. de Bijl, J. C. v. dBijl, Amsterdam; J. Koopman, Rotterdam; Prof. dr. Bleeker, Groningen; F. M, L, baron van Geen en ds. H. J. E. Westerman Holstijn, Apeldoorn; P. van der Heide, Delft; *ds. A- Blansen Hertkemans, Smilde; Jhr. P. P. de Beaufort, Soe6t. Aïs lid van het bestuur werd herkozen de heer P. J. Bruut te Woerden en gekozen in de vacature-a's. A. Pijnakker Hordijk Dr. A. F. Krull te Rotterdam. Het jaarverslag over 1924, uitgebracht door den directeur der Weesinrichting, ds. J. Schrijver, werd goedgekeurd. Daaraan ontkenen wij dat de stichting in dat jaar ongeveer 500 verpleegden telde, van wie 44 haar verlieten wegens het bereiken van den daarvoor gesteiden leeftijd, zijnde voor de jongens 19 en voor de meisjes 20 jaar. Gedurende 1924 behoefde niet één kind te worden verwijderd. Wegloopen komt ook wemig voor en dan nog uitsluitend , onder de schooljongens, want, aldus het verslag, zij die de verstandskies hebben schamen zich voor schooien en vagebonderij. Blijkens de rekening en verantwoording die sluit met ƒ 222680.84, werd ontvangen aan gaven ƒ 27703.29, aan legaten ƒ 5569.70 en aan verpleeggelden f 133087.61 y 2 . Uitgegeven werd aan verpleging f 155557.16 en aan onderwijs f 20229.48. J De rekening werd goedgekeurd, onder décharge aan den penningmeester. --- Advertentie RECLAME. Theeschenkerij „Park Sonsbeek" Bij gunstig weer, geeft „St. Gregorius" Zondagavond een Concert in de Theeschenkerij. --- Feuilleton. DE HAND MET HET LITTEEKEN. Uit het Engelsch van Baronesse Orczy. (Geautoriseerde vertaling van A. T.). 40 Het eerste en laatste wat van het genie ge"Bscht wordt, is waarheidsliefde. Goethe. Zoo stonden zij een oogenbiik zwijgend — 'deze beide menschen, die aan elkander verbonden waren door den sterken menschelijken band voor God en de menschen, maar met een onmetelijk diepen afgrond tusschen hen yan uiteenloopende doeleinden en tegenstrijdige idealen. Barbara kon het gevoel van benauwdheid bijna niet verdragen, dat de woorden in haar keel deed verstikken. Zij wachtte onbewust op een woord van aanmoediging van Jim, maar dat kwam niet, en eindelijk, boos op zich zelf om haar verlegenheid, en toch bang Om hem de ware reden van haar komst te zeggen, mompelde zij vaag, onhandig: „Ik kwam — ik bedoel — ik dacht, dat ge graag zoudt willen hooren, hoe uw kleine patiënt het maalrt." In een oogenbiik klaarde zijn gelaat op van genoegen en belangstelling. „Rex?" riep hij uit. „Hoe gaat het met het pootje?" „Bijna beter," antwoordde zij dadelijk. „Matthew heeft hem zoo goed opgepast! Maar nu de kleine schelpi zich beter voelt, zullen wij groote moeite hebben, dat hij zijn poot niet op den grond zet Ge wildet niet, dat ik u onlangs dankte, Jim.... maar ik hoopte dat vandaag ik zou kunnen " Zij voelde, dat zij bloosde en op eens kon zij haar woorden niet meer vinden. Jim's scherpe blik maakte haar in de war en dreef haar het bloed in de wangen; maar, hoe dan ook, zij vond haar verwarring niet onaangenaam, zelfs fietl prettig, maar zij kon hem niet goed aanzien, en haar oogen neerslaande, fluisterde zij: „Ik dacht, dat ik u vandaag zou mogen danken en daarom kwam ik...." Toen hield zij op, en daar hij nog steeds niets zei, keek zij weer naar hem op. Die blik in zijn oogen was bepaald zeer verwarrend. En nu veranderde die, werd harder, terwijl hij heel koel antwoordde: „Ik hoop, dat ge niet dit heele eind op dezen warmen middag met zoo'n onnoozel doel gekomen zijt- Mij te danken voor wat mij een oogenbiik genoegen gaf, was zeker niet de vermoeienis van een heelen avond waard." Het was zoo onvriendelijk, en zoo geheel Jim om zoo te spreken. Barbara voelde dat haar zachte stemming plaats maakte voor toorn, en dat al haar verlegenheid verdreven werd door gewonden trots. „Ge verkiest hard en onvriendelijk te zijn, Jim," riep zij driftig, „ofschoon de Hemel alleen weet waarom! Ik ben als een vriendin naar u toe gekomen; onlangs heb ik als een vriendin tot u gesproken, en gij hebt «iets anders gedaan dan mij afgestooten." Toen hij in zijn koppig stilzwijgen bleef volharden, voegde zij er zachter bij: Kunnen wij geen vrienden zijn, Jim?" Zij stak haar hand uit, en kon er iets op de wereld liever, begeerenswaardiger uitzien dan zij, in de schemering, die haar omringde, en dén glans van wegstervend licht, dat als duizend oogen door het lage kastanjehout schitterde: Jim nam echter haar hand niet aan; misschien zag hij die niet, want zijn diepliggende oogen hadden een blik, alsof zij niets zagen. Toen haar arm langs haar zijde terugviel, zei zij met een droevig zuchtje: „Ge schijnt mij steeds een fout te verwijten, Jim, die ik zweer, nooit begaan te hebben." „ik? u iets verwijten?" riep hij uit en hij voegde er binnensmonds bij: Goede Hemel!" „Waarom zijj. ge dan zoo koe], zoo op een afstand? Is het mijn schuld, vraag ik u, dat onze ouders ons elkander in de armen wierpen? Zijn wij beiden niet de onschuldige slachtoffers der omstandigheden? Ik was toen weinig meer dan een klein kind, en hebt gij sedert dien tijd iets gedaan, om mij nader tot u te trekken? Onze doeleinden en idealen zijn geheel verschillende, dat is waar, maar ik heb mij dikwijs afgevraagd, of dit dingen zijn, die er tusschen vrienden werkelijk op aan komen, zooals sommige menschen ons willen doen gelooven? Verdien *ik uw haat en verachting, omdat mijn opvoeding mij trouw aan den Koning heeft gemaakt? Of is het, omdat ik de vrouw ben, aan wie ge onherroepelijk verbonden zijt, en die ge nooit kunt liefhebben?" „Mevrouw, om Gods wil," mompelde hij. De hartbrekende uitroep scheen hem tegen zijn wil ontsnapt te zijn, en toen haar stem in een snik brak, stiet hij een kreet uit, die klonk als van een dier, dat pijn heeft, en begroef hij zijn gelaat in zijn handen. Barbara voelde zich plotseling zeer vermoeid: zij zonk neer op het zachte mostapijt en leunde haar hoofd tegen den stam van den beuk. Zoo bleef ze eenige oogenbükken zitten met gesloten oogen, terwijl rondom haar de schaduwen dieper weiden en de betoovering van den nacht haar gevangen hield- Ver weg kirden de woudduiven. Toen zij haar oogen weer opende, zag zij Jim boven zich staan, zijn ellebogen rustten tegen den boomstam, zijn hoofd leunde op zijn hand. Zij voelde meer dan dat zij zag, dat hij naar naar keek, maar zij kon de uitdrukking van zijn gelaat niet zien, omdat de diepe schemering daar een sluier over had getrokken. „Jim!" riep zij met een klank van pathos in haar stem. „Wat is er van uw dienst, Mevrouw," zei hij zacht. „Kunnen wij geen vrienden zijn?" „Mij dunkt, dat wij vrienden zijn," zei hij met iets van dien ouden glimlach, dien zij van vroeger kende, „anders zoudt ge zeker niet hier zijn." „Ik kwam omdat Ik wist, dat ge in moeilijkheid waart: omdat ge ziek geweest zijt en nog eenzaam scheent. „Jim", ging zij ernstig voort, „ge moet niet in deze streek blijven. Werkelijk, werkelijk niet. Ik trachtte u al vroeger te waarschuwen, maar ik blijk slecht geslaagd te zijn. Vandaag zou, zonder — zonder een onvoorziene omstandigheid, een troep soldaten uitgezonden zijn, om de streek naar u te doorzoeken. Zelfs nu ben ik nog niet zeker. Als eenigen van hen toevallig u gezien hadden — mijn God! Dit zou u dood zijn. Zij had steeds heftiger gesproken, en zich zoo gewend, dat zij hem juist in het gezicht zag, en dat haar oogen den ernst van haar smeekingen kracht konden bijzetten. Hij bewoog zich niet, terwijl zij sprak; hij bleef stil op haar neerzien, met zijn hoofd tegen zijn hand rustend, terwijl zijn uitgespreide vingers een schaduw over zijn oogen wierpen. „Jim," herhaalde zij met hartstochtelijken ernst, „ik ben alleen gekomen, om te vragen, of ge heen wilt gaan. Ge moet uw leven niet zoo laag schatten, dat ge het uit pure hoofdigheid kunt wegwerpen. Wat kan u hier houden, op deze eenige plek, waar enkelen van ons bijeen zijn, die nog trouw aan onzen Koning zijn? Hier vandaan, over geheel Engeland zijn uw vrienden meester, en de onze vluchtelingen, waarom blijft ge dan hier, waar, zoo ge in moeilijkheid kwaamt, zij, die u liefhebben, u niet zouden kunnen komen helpen?" „Zij, die mij liefhebben," zei hij eenvoudig, „dat zijn er zoo weinigen, dat ik met hen geen rekening behoef te houden." „Het is wreed dat te zeggen, Jim — wreed en onbillijk. Mylord Saye and Sele is altijd een goed vader geweest." „Een roemrijk, trouw en groot edelman," gat Jim met vuur toe; „het is hard voor hem zoo'n mislukten oudsten zoon te hebben, terwijl de jongere zoons zijn trots zijn." „Het staat aan u hem te toonen, dat ge met mislukt zijt, Jim, door aan zijn zijde te strijden, zooals Nathaniel en de anderen doen". „Mevrouw, zoudt ge me dan willen overhalen de wapenen tegen den Koning op te nemen? vroeg hij met goedmoedige ironie. „Ik kan niet begrijpen," zei ze ontwijkend, „wat u hier houdt." „Ik zou wel willen weten 6f het u zeer verbazen zou als ik het u zeide." Zij glimlachte tegen hem en zei eenvoudig: (Wordt vervolgd). --- Kunst Orgelbespeling. Onder verwijzing naar achterstaande advertentie vestigen wij er de aandacht op, dat de toegang voor houders van kaarten, in voorverkoop genomen, is door de kleine deur Groote Markt. Nieuwe boeken in de Openbare Leeszaal en Bibliotheek. H. van Malsen, Alexander Frederik de Savornin Lohman; karakterschets 1924, 103 bIz. v Zeer waardeerende levensbeschrijving en karakterstudie van den Christelijk-historischen staatsman (1837—1924) door een geestverwant, C. M. de jonge, Sieraden. 1934, 52 blz., geïll. Een bespreking van de denkbeelden en ontwerpen der voornaamste beoefenaars der edelsmeedkunst in Nederland. W. Retera Wzn., Behangsel- en bespanningsstoffen. 1924, 46 blz., geïll. De schrijver wijst op het belang eener goede wandbekleeding, behan. delt het werk van eenige moderne ontwerpers en bespreekt eenige firma's in Nederland, die deze ontwerpen uitvoeren. . L. Couperus, Het snoer der ontferming, en Japansche legenden. 1924., 271 blz. De prenten en teekeningen van Utarnoro, den beroemden teekenaar der schoone vrouwen, zijn de aanleiding geweest tot het schrijven van deze verhalen en fantasiën. --- Advertentie RECLAME. Niets gaat door onze vingers niet absoluut „ai* is! Vandaar de goede naam onzer „ Vaderland" rijwielen. ADR. BAX, Telephoon 586. (Meermalen btkroond.) ---