Advertentie RECLAME. ïmmsm^rEmam: y Zoek niet to dat ge bedrogen uitkomt. Kies toch direct esn „Vaderland" rijwiel, U is tevreden z osls aüe „Vaderland" wielrijders (sters). i i^PR.BAX, E^ariënlturgs!f.8 & © | TELEPHOON 586 — (Meermalen bekroond) --- Advertentie RECLAME. Een flacon Foster's Maagpillen bevat een maand gezondheid voor een familie. Zij zijn een uitstekend laxeermiddel, en beteren maagpijn, galzucht, het zuur, slechte spijsvertering, een beslagen tong, schele hoofdpijn, en verstopping. Foster's Maagpillen dienen in elk huis aanwezig te zijn. Prijs per flacon van vijftig versuikerde pillen ƒ0.65; in apotheken en drogistzaken. --- Feuilleton. DE GULDEN STILTE. Naar het Engelsch van C. N. en A. M. WILLIAMSON. 63 Vrijheid is: gehoorzaamheid aan het hoogste ran ons zelf. „ooed!" viel Nevill hier in. „Ons e*iste wezenlijke spoor! en Saada ken ik wel. Als iemand mij komt bezoeken en eventjes een kijkje van de woestijn wil nemen, dan neem ik hem mee naar Bon Saada. Men rijdt in zeven of acht uur van Algiers daarheen, eerst tusschen bergen door, dan langs den kant der woestijn; het is waar wat Mouni zegt, als men per diligence gaat en nu en dan eens een eindje loopt, dan is het een reis die dagen duurt. Haar beschrijving van het huis op den heuvel, dat over een dorp en een kerkhof uitziet, kan ons van grooten dienst zijn. En de naam van Ben Halim is zeker over het geheele land bekend, als hij daar ooit gewoond heeft". „Hij kan er al jaren geleden zijn weggegaan", zei Stephen. „Daarenboven als men in Algiers samenzweert om er over te zwijgen waarom dan elders niet even goed?" „Welnu, wij hebben ten slotte dan toch een uitgangspunt gevonden en zulten het volgen, zoo lang als wij kunnen. Inderdaad, dit geeft mij een nieuwe belangstelling in het leven!" Nevill wreef zich in de handen op de jongensachtige manier, die hem eigen was. ,.Vertel ons eens hoe de mooie' dame er uitzag?" vroeg hij aan Mouni. „Haar teint was gelijk aan de sneeuw op onze bergtoppen, als de zon het wit met een rose waas overgiet", antwoordde Mouni. „Haar haai" was rooder dan het rood van henna, en als het loshing, dan reikte het tot beneden haar middel. Haar oogen waren zoo zwart als een uacht zonder maanlicht en haar tanden leken op kleine, heel kleine parelen. Maar niettegenstaande al dat moois, was zij toch niet gelukkig. Zij bracht den bloeitijd van haar jeugd in droefheid door en ofschoon de meester edel en zoo mooi was als de zon om naar te kijken, geloof ik, dat zij hem geen liefde kon geven, misschien wel, omdat zij een Roumia was, en zich niet kon aanpassen aan de eigenaardigheden van de ware geloovigen". „Hield zij haar eigen godsdienst?" vroeg Stephen. „Dat kan ik niet zeggen. Ik was te jong om dat te begrijpen. Zij sprak nooit tegen mij over zulke dingen, maar zij volgde geen enkele onzer gewoonten, dat weet ik wel. In de drie maanden, die ik haar bediende, verliet zij nooit het huis, zelfs niet op Vrijdag om het kerkhof te bezoeken, iets wat de meester misschien wel toegestaan zou hebben, als zij het gewenscht had." „Herinner jij je ook, of ze wel eens over een zuster sprak?" „Zij had een fotografie van een klein meisje, dat op haar geleek. Op een keer zei zij tegen mij, dat het haar zuster was, maar den volgenden dag was de fotografie verdwenen en ik heb die nooit weer gezien. Yamina dacht, dat onze meester jaloersch was, omdat onze dame er zoo dikwijls naar keek." „Hield er nog een andere dame in dat huis verblijf?" waagde Nevill te vragen, „of was zij de eenige vrouw van uw meester?" „Toen was er geen andere dame," antwoordde Mouni dadelijk hierop. „Tot dusver gaat het goed", zei Nevill. „Nu Stephen, ik geloof, dat wij nu niet behoeven te twijfelen, dat wij aan het rechte eind zijn. De mooie dame van Mouni en de zuster Saidee van juffrouw Ray zijn een en dezelfde persoon. Nu naar het witte huis op den heuvel!" „Moeten wij naar Algiers teruggaan, of kunnen wij van hier uit naar Bon Saada gaan?" vroeg Stephen. Nevill lachte. „Wat zijt gij haastig! Nu, wij kunnen er hier vandaan regelrecht naar toe gaan, zoudt ge liefst nu dadeiijk willen?" Stephen kleurde. „Waarom niet daar wij toch alles weten wat wij uit het meisje hebben kunnen krijgen." Hij probeerde onverschillig te schijnen. ' Nevill lachte weer. „Nu goed dan. Wij hebben dus niets anders te doen, dan de mooie bruid en haar bloedverwanten goeden dag te zeggen". Hij was van plan geweest naar Algiers terug te keeren om vóórdat het donker werd de hooge passen van Groot Kabylia achter den rug te hebben en 's avonds laat bij kunstlicht thuis te komen. Maar nu veranderde het plan. Zij zouden Algiers niet weerzien, voordat Stephen met de woestijn had kennis gemaakt. Als zij dadelijk vertrokken, konden zij Bon Saada nog voor het donker bereiken en Nevill gaf gereedelijk zijn ander plan prijs. Wat kon het hem schelen — vroeg hij, als Stephen zijn ongeduld zoo duidelijk aan den dag legde. Bon Saada was een plaats zoo goed als ieder andere, Flemcen uitgezonderd, en dit avontuur gaf huil aanleiding om een brief, misschien wel twee, aan Josette Soubise te zenden. Zij zou gaarne iets over de bruiloft van Mouni vernemen en over het statitge Kabylenhuis dat zij bezocht hadden. Vervolgens zou zij nieuwsgierig zijn om te weten of zij de witte boederij op de heuvels gevonden hadden, en als dat waar was, wat zij vernomen hadden over de mooie dame en haar zonderling lot. O, ja, het zouden zeker minstens twee brieven worden; een van Bon Saada, een na het onderzoek van de boerderij; Nevill vond zichzelf bijzoncfer gelukkig, want hij mocht niet dikwijls aan Josette schrijven! Na Michelet voerde de weg langs een afgrond, opwaarts naar de Col de Tironda, die zoo scherp is als een mes. In de verte beneden stegen wolken omhoog, alsof de vallei rookte na een hevigen brand. Roode en purperen steenen schenen ongesneden juweelen te zijn en watervallen van geel heidekruid onder roodbloeiende boomen, die nederhingen over laag groeiende witte bloemen, die de "rood gekleurde rotsen omringden. Toen op eens was de groene Kabylsche bergwereld verdwenen, evenals in een droom waren de hellingen en den afgeronden weg, met 't schitterend kleed van vijgeboomen en zilveren olijven, donkere karonibias (de wilde sprinkhanen - van Johannes den dooper) en klimrozen. Ruw, kort gras verving de plaats van de bloemen, of de winden van de Col hadden hen vernietigd. Alleen eenige afgeknotte boomen bogen zich grappig over den rand van den afgrond heen. Daarna rond een hoek werd de duisternis en de winterkoude vervangen door warmte en licht. Dit licht was de' gulden glorie van den namiddag, toen Stephen het uit Nevill's auto gewaar werd; zoo groen waren de uitgestrekte weiden en schitterden de rivieren beneden hen, dat het hem toescheen, alsof hij door een smaragd keek, waardoor Nero- gewoon was te kijken naar zijn tuinen in Rome. De auto vloog het licht tegemoet, lang voor 'zonsondergang bereikten zij de warme, lage landen naar Bordj-Bon-Arrzrdj en Msila. Beneden Msila zouden zij de woestijn volgen, die hen in de oases naar de stad Bon Saada zou voeren. Als Stephen een toerist ware geweest, met een gids in zijn hand, dan zou hij zich verlustigd kunnen hebben over den steenigen \veg tusschen de bergen, maar het was de toekomst en niet het verleden, dat hem aantrok, hij keek maar even naar vervallen moskeeën en paleizen. Het was pas tegen het vallen van den avond ver van de stad Msila, en dr uitgestrekte vlakte van de Hodna, dat de eerste blik op de woestijn hem