Historische Schetsen door ALB. O. V Hans Poeck de Weerwolf. In den zomer van het jaar 1595 kwam een vrouw bij den ambtman van Overbetuwe klagen, dat haar vader, Johan Martensen van Steenhuysen, bijgenaamd Hans Poeck of Hans van Gaelen, bekend stond als een weerwolf, dat hij Nee!, een waardin te Lent, betooverd had en vele kwade dingen bedreef; dat hij haar huis in brand had willen steken om haar en hare kinderen daarin te verbranden. Deze aanklacht was ernstig genoeg om den man gevangen te nemen en toen hij zich in de maand Juli in het schependom van Arnhem ophield, werd hij gegrepen en voorloopig op de Janspoort opgesloten, in afwachting dat hij voor het Hof van Gelre en Zutfen zoude terecht staan. De bekentenis, die hij voor het Hof aflegde, is wel zeer merkwaardig. Nadat hij had medegedeeld, dat hij zijn dochter Jasper ernstig mishandeld had en dat het hem speet, dat hij haar niet nog meer had geslagen, deed hij den rechters het navolgende verhaai: Vóór ongeveer drie jaren liep ik met een gebrekkig been, dat ik van een slag van een paard had overgehouden, op den „Nieuwen dijk". Daar kwam een man bij mij, in het zwart gekleed, die mij vroeg: „Waarom zijt gij zoo mistroostig?" Ik antwoordde hem: „Ik zou gaarne wat te eten bidden 1 )!" „Ik zal u genoeg geven, als gij mijn zin wilt doen", zeide de man. Toen hij eenigen tijd bleef aandringen, dat ik mij naar zijn wil zoude voegen, voegde ik hem toe: „Ik weet niet of ik het doen kan." Intusschen kwamen twee vrouwen naar ons toe, waarop de zwarte man verdween. Nauwelijks waren de vrouwen echter voorbij, of de vreemdeling kwam weder bij mij en zeide: „Als gij naar mijn wil doet en God verzaakt, zal ik u genoeg geven." Ik beloofde hem toen zijn wil te zullen doen, waarop het voor mijn gezicht heet werd, alsof er heete dampen bij mij opstegen. De Booze haalde een „sletgen" 2 ) te voorschijn, dat hij mij gaf met de woorden: „Zoolang gij dat hebt, zal u alles gelukken." De Booze tastte mij daarna naar mijn hoofd, doch ik trok mij terug. Nu begon er voor mij een vreemd leven. Wel drie jaren lang heb ik als wolf geloopen, en terwijl ik zoo rondliep, had ik menschenverstand, maar ik kon niet spreken. Dikwijls liepen er acht tot tien wolven om mij heen. Meermalen kwam de Booze bij mij in de gedaante van een wolf. Onmiddellijk veranderde ik dan ook in een wolf en liep met hem mede. Eens toen ik zijn wil om den beesten kwaad te doen niet wilde uitvoeren, dreigde hij mij tri een modderkuil te zullen werpen en mij om het leven te zullen brengen. Meermalen kwam de Booze mij voor oogen als „een gezweef" ?), in verscheiden leelijke gedaanten. Zoodra hij mij aantastte, veranderde ik eveneens van gedaante. Die aanraking geschiedde als met een open hand of klauw. Ik kan ook tooveren en heb Neeltje, de waardin van Lent, betooverd door haar met het sletgen, dat ik van den Booze heb gekregen, op den rug te slaan. Het sletgen schijnt dan als goud en als ik het open doe, stinkt het als drek. Het heeft den vorm van een gordel, maar is niet van leder. Het ligt te Lienden in het huis van Rutger die Praten, in de kamer, achter het bed, in een klein „holleken". Als ik het sletgen op mijn hoofd leg, word ik een wolf. Mijn meester, de Booze, is genaamd Ordianus. Als ik toover is hij er bij tegenwoordig en zeg ik „Dit doe ik in des Duivels macht en in des Duivels kracht", zooals de Booze mij dat heeft geleerd. Eens heb ik twee van mijn eigen beesten betooverd, door ze met het sletgen te slaan. Naderhand heb ik de beesten gezegend, door te zeggen". „In den naam des Vaders, des Zoons en des heiligen Geestes, daar ik u kwaad mede gedaan heb, daar kan ik u niet mede helpen." In de laatste drie jaren heb ik alles gedaan, wat de Booze, als hij bij mij kwam, van mij gedaan wilde hebben. Hij kon mij dwingen als een meester zijn ho.nd dwingt. Eens heb ik een paard van Alart van Wyck te Lienden geslagen en betooverd. Hij heeft mij echter gedwongen het dier te zegenen en te genezen. Nog heb ik verscheidene andere beesten geslagen en gezegend, waaronder een guste koe Van Wilhelm Gysbertz van Lienden. Een „éénwintermaal" van Cornelis Arnts te Lienden heb ik met het sletgen geslagen, waaraan het beest gestorven is. Ik heb een rund van mijn naasten buurman, wonende in de Marsch op Wezengoed, met het zwarte sletgen op het lijf geslagen en betooverd, waaraan het na een dag gestorven is. Mijn eigen varken heb ik betooverd, het stierf na drie dagen en was toen zoo zwart als kool. Tof zoover de verklaring van Hans Poeck. Wij zouden, als ons thans zoo'n verhaal werd gedaan, gaan twijfelen aan 's mans verstand en de tegenwoordige rechters zouden hem zeker ontoerekenbaar verklaren. Niet alzoo de 16deeeuwsche rechters. Blijkbaar schonken zij aan het onzinnig verhaal het volle geloof. Hans Poeck werd wegens hekserij veroordeeld om aan een paal geworgd en daarna verbrand te worden en op den 7den Augustus 1595 konden Arnhem's ingezetenen getuige zijn van de uitvoering van het vonnis. 1 ) Bidden = bedelen. 2 ) Een versleten doekje. 3 ) Geestverschijning? --- Nieuwe Uitgaven. „De geschiedenis van het Atn*. rikaansche vol k", door dr. C. te Lin. tum, uitgave W. J. Thieme en Co. te Zutphen. Een geschiedenis van een volk, geschreven door een vreemdeling, die zelfs nimmer het beschreven land bezocht heeft! Het lijkt een ge» vaarlijk experiment, doch dat het niet altijd behoeft te mislukken, bewijst dit boek. Maar de schrijver was dan ook niet de eerste de beste. Van dr. te Lintum kennen we verschillende werken op historisch gebied en steeds trof ons de degelijke bewerking van de stof, de doorwrochtheid van het onderwerp, welke gepaard gaat met een prettigen verteltrant. Om die doorw wrochtheid te verkrijgen is studie meer waard dan een bezoek aan Amerika, meer zélfs dan een langdurig verblijf daar 'te lande. Wellicht zou er in 't laatste geval wat meer locale kleur aan het verhaal van den schrijver gekomen zijn, maar de betrouwbaarheid van zijn cijfers, de geloofwaardigheid van zijn beweringen zou er moeilijk door hebben kunnen winnen. Daarom durven we deze geschiedenis van het Amerikaansche volk — de eerste van dien aard in onze taal, — gerustelijk aanbevelen. Zij geeft een schildering van het land, een beschrijving van de kolonisatie, en als resultaat tenslotte een beeld van de tegenwoordige toestanden op politiek, cultureel en economisch gebied. Ver» scheidene goede illustraties en kaartjes zijn in het werk opgenomen en verhoogen er de waarde van. J In MeulenhofPs Sammlung Deutscher Schriftsteller verscheen „Goethes F a u s t", met de teekeningen van Delacroix. Dit werkje, bestemd voor school en particulier en bewerkt door den heer G. Ras, leeraar aan het gymnasium te Haarlem, kan ongetwijfeld geplaatst worden naast elke andere Faust-uitgave in het buitenland. De illustraties van Delacroix, die thans in geen enkele Faust-uitgave meer voorkomen en welke door Goethe zelf zoozeer gewaardeerd werden„ verhoogen er de waarde 4; De heer H. Bakels, de bekende schrijver op godsdienstig-historisch gebied, heeft zich den laatsten tijd verbazend geweerd. Voor ons ligt een interessant Werkje van zijn hand: „De oorsprongen van het Christend o m", uitgegeven door de Uitg. Mij. „Elsevier" te Amsterdam en een werk in twee deelen: „Nieuw Testamentische Apocrief e n", uitgave van de Wereldbibliotheek. Het eerste laat ons door aanhalingen uit oorspronkelijke werken in andere talen, door tekstvergelijking enz. zien, welke factoren op de wording en den groei van de Christelijke leer hebben ingewerkt. Van welke grondgedachte hierbij worden uitgegaan 1 , blijkt reeds op blz. 4, waar de schrijver zegt: „Dit zeg ik alvast vooruit; er is bijna geen uitdruking, geen tekst, geen beeld, geen idee in het Nieuwe Testament, dat niet reeds in een of andere der vóór-Christelijke godsdiensten voorkomt." Om dit te bewijzen Iaat de heer Bakels ons vervolgens kennis maken met Voor -Indische factoren, Babylonische, Perzische, Egyptische, Hellenistische en Joodsche. Zijn werk geeft blijk van een wonderbaarlijken speurzin en belezenheid en zijn voorbeelden zijn vaak treffend in de hoogste mate. Dat de schrijver met dit werk in botsing komt met veler godsdienstige overtuiging, valt niet te ontkennen, toch ademt het heele boek een geest van diepen ernst en vaji eerlijk zoeken naar waarheid. De Nieuwtestamentische Apocriefen doen ons kennismaken met een deel van de Christelijke leer, dat voor de meesten verborgen blijft. Ook dit werk geeft ons een blik in den opbouw van het Christendom en maakt den ontwikkelden leek heel veel duidelijk. Verre van hem te vervreemden van Jezus' leer zal het hem er juist nader toe brengen, want ook in dit boek wordt men spoedig geboeid door de liefde van den schrijver voor zijn onderwerp, een liefde welke hij op den lezer spoedig weet over te brengen. --- Bevolking. GEMEENTE RHEDEN. Gevestigd: E. Dubbelman, echtgenoote van N. Stevens van R'dü.m te Velp, Emma straat 11a. — R. A. Evers en gezin van Apeldoorn te Dieren, Spankerenscheweg 40. Vertrokken: J. Schoemaker van Velp naar OuderAmstel. — J. Poeiert van Velp naar Arnhem. — A. de Boer van Velp naar Arnhem. GEMEENTE RENKUM. Vertrokken personen vanaf 12 tot en met 19 Juni. A. C. Crum (geh. met C. Jansen) van Oosterbeek naar Arnhem. — M. Bünck van Oostertteer naar Arnhem. — Jansen geb. Beekhuizen ei* zoon van Oosterbeek naar Rheden. — M. W. Schuiling (geh. met H. A. Rutten) van Oosterbeek naar Zeven aar. — L. J. W. Haarlemmer van Oosterbeek naar Arnhem. — D. Brandenburg en echte, van Renkum naar Bennekom. — M. A. Visser van Renkum na£.r Bennekom. — A. H. M. Busser (geh. net H. A. W. Busser) van Renkum naar Nieuwer-Amstel. — W. van In gen van Renkum naar Kesteren. — A. Aberson geb. Janeen van Renkum naar Mijdrecht. — J. E. van Orden van Renkum naar Wageningen. — D. M. Kelderman van Renkum naar Wageningen. — P. P. de Bruyn van Renkum naar Amsterdam. — G. Folmer en gezin van Renkum naar Wageningen. Ingekomen personen vanaf 12 tot en met 19 Juni. M. J. Uckerman en kinderen van Driebergen te O oster boek. — H. Mendels van Arnhem te Oosterbeek. — J. H. Willemsen van Arnhem te Oosterbeek. — M. Maiveld van Botterdam te Oosterbeek. — J. Th. van Baal van Arnhem te Oosterbeek. — Th. du Marchie Sarvaas van Doorwerth te Oosterbeek. — A. M. Donkerlo van Haarlem te Oosterbeek. — E. W. Bosman en echte, van Duitschland te Oosterbeek. — R. Leijdsman van Zeist te Oosterbeek. — G. Spek van Ginneken te Oosterbeek. — H. Wien van Wageningen te Oosterbeek. — T. Benten geb. Timmerman van Rheden te Oosterbeek. — M. M. Witkamp geb. Schulze van Duitschland te Oosterbeek. — G. H. Janssen van Rheden te Oosterbeek. — F. Schweinz van Duitschland te Oosterbeek. — H. M. Spitman van Nijmegen te Oosterbeek. — H. J. Lindeman van Echteld te Oosterbeek. — N. Holterman van Duitschland te Oosterbeek. — J. W. Rutten berg en gezin van Arnhem te Renkum. — A. Lavue van Almelo naar Renkum. — M. Timmer van den Haag' te Renkum. — H. Ammann van Duitschland te Renkum. — M. Bente id. id. — I. Quadt id. id. — M. Kober id. id. — M. Bahr id. id. --- Feuilleton. DE GULDEN STILTE. Naar het Engelsch van C. N. en A. M. WILLIAMSON 104 Het is veel gemakkelijker geestig dan ernstig te zijn. Frederik v. Eeden. Zijn ontkenning toonde mij duidelijk zijn plan om miss Ray verborgen te houden. Dit was het eene, dat ik wenschte te weten, en ik zag in, dat het voor haar het beste zou zijn om den schijn aan te nemen dat ik voldaan was. Als er niet dat voorval geweest was, waarvan ik getuige was bij den ingang van de Zaouïa, dan zou hij mij zeker ingenomen hebben; hij gaf den indruk van een edele, onberispelijke openhartigheid te bezitten. Maar juist toen ik in een soort holte aan den Zaouïkant van de rivier reed, werd er iets naar beneden geworpen. Ongelukkig kon ik niet zien van waar. Ik had naar de daken achter de muren gekeken, maar ik had zeker mijn aandacht op een verkeerde plaats gevestigd, toen het voorwerp, zooals ik meende, van een dak af was neergegooid. Het was eèn klein pakje in een zakdoek gewikkeld en ik zag het eerst, toen het den grond aanraakte een twaalftal ellen vóór mij uit. Ik haastte mij daarheen te gaan, zooals u wel begrijpen zult, in de hoop, dat het voor mij bestemd was, om het voorwerp op te rapen, voordat iemand anders het zou gedaan hebben." „En toen?" „Den gids had ik gelukkig achter mij gelaten. Ik maakte hem daarop wijs, dat ik van mijn paard afgestapt was, om den zweep op te rapen, dien ik had laten vallen, om mogelijke bespieders ' om den tuin te leiden. Een amberkleurige kralenketting was in een zakdoek — een Arabisch uitzienden zakdoek — gewikkeld. Herinner jij je de kralen nog, die miss Ray van miss Soubise kocht en mee naar huis nam?" „Ik herinner mij, dat zij een mooie snoer oude bidkoralen had." „Is dat die?" Stephen haalde uit zijn zak den zakdoek plus inhoud te voorschijn, waarop Nevill de groote ronde glinsterende kralen bekeek. Kapitein Sabine keek er met belangstelling naar. „Ik ben er niet zeker van", zei Nevill langzaam. „Ik wel", antwoordde Stephan beslist. „Zij heeft het me in jouw tuin laten zien. Ik herinner me, dat er in den grootsten kraal een doffe plek was. Ik heb hem in mijn hand gehad. En daarenboven, al was ik er nu eens niet zoo zeker van als ik ben, wie zou dan nog et* snoer van die kralen aan mijn voeten neergooien als het doel niet was om op de eenig mogelijke wijze mijn aandacht te trekken? Er werd als het ware mee gezegd: „ik weet, dat ge gekomen zijt om mij te zoeken. Als men u zegt, dat ik er niet ben, is dat een leugen". Het was nog een heel eind van het hek af, maar veel dichter bij een groep witte daken, die zich achter den hoogen muur van de Zaouïa bevond. Ongelukkig zijn er hooge borstweringen, waarachter een ieder die op het dak staat verborgen is. En op het oogenblik toen de kralen naar beneden werden gegooid, was ik te ver in de diepte om een zakdoek of een hand te kunnen zien. Met dien ketting in mijn zak wist ik vrij wel waar ik mij aan te houden had, toen ik met den marabout sprak." „Dat dacht ge ook," zei Nevill. „Maar ge zoudt nog heel wat meer geweten hebben als ge voor je vertrek kennis had gemaakt met kapitein Sabine". Stephen keek den Franschman vragend aan. „Het zou misschien beter zijn om Engelsch te spreken," zei Sabine. „Ik kan het niet zoo heel goed, maar ik begrijp het toch wel. En de keukenramen zijn niet ver hier vandaan. Onze goede waard en zijn vrouw koken niet met hunne ooren. Ik heb aan uw vriend verteld, dat de marabout zelf ook een Europeesche vrouw heeft, die, naar men zegt, een groote schoonheid moet zijn. Die dingen lekken altijd uit. Ik heb gehoord, dat zjj rood haar heeft en een huid, zóó blank als room. En dat is ook de beschrijving, die meneer Caird me gaf van de jonge dame, die hare zuster zoekt. Dat stemt wel tot nadenken, vindt u niet?" „Bij Jupiter!" riep Stephen uit. Nevill en Stephen keken elkaar aan maar Nevill trok zijn wenkbrauwen op. Hij vond het niet geschikt om het geheim van Cassim ben Halim zooals hij 't nu doorgrondde te openbaren aan den Franschen officier. Het was een geheim, waarin Frankrijk betrokken zou worden, en misschien niet op aangename wijze. Over een poosje zou de tusschenkomst der Franschen misschien welkom zijn, maar het was beter om er niet te vroeg mee te beginnen of ze van hun eigen persoonlijke belangen te scheiden. „Ik wou wat graag, dat ik dat geweten had, toen ik in gesprek was met dien kerel", vervolgde Stephen. „Maar aan den anderen kant ben ik er niet zeker van, dat het veel verschil zou hebben uitgemaakt. We waren ontzettend beleefd tegen elkaar, maar ik vertelde hem wel langs een omweg, dat, als hij een geheim voor me verborgen hield, de Fransche regeering misschien wel eens een duit in het zakje zou doen. Ik gaf graag toe, dat de Islam groote macht had en dat hij zelf zeer invloedrijk was, maar wees er ook op, dat Frankrijk toch nog het roer in handen had. Alisschien heeft zijn schuldig geweten hem doen vreezen, dat ik meer wist dan ik weet. Ik hoop, dat hij verwacht, dat heel Frankrijk hem zal aanvallen, plus de Vereenigde Staten, — aangezien juffrouw Ray een Amerikaansche is. Ik dacht natuurlijk wel aan je raad, Nevill, en was voorzichtig — ter wille van haar, uit angst dat zij het misschien op haar zouden wreken. Ik heb niet gezegd, dat ik dacht dat hij haar in de Zaouïa verstopte. Ik deed alsof ik hem om zijn steun vroeg om haar te zoeken en te vinden. Maar hij verwacht natuurlijk dat ik nog eens kom en dus moeten we onze plannen maken om de vesting te bestormen en in te nemen. En er is geen uur te verliezen, aangezien deze ketting en de mededeeling van kapitein Sabine voor ons het bewijs zijn dat zij er is. Het is zeer zeker erg naar, dat we het niet al vroeger wisten, aangezien we dan dadelijk in den beginne al beslist hadden kunnen optreden. Maar nu we het weten kunnen we misschien met den steun van kapitein Sabine en zijn voorspraak het militaire element in de zaak mengen. Ik zou denken dat zelfs in dit deel van de wereld een Europeesch meisje niet ongestraft opgesloten kan worden. En de marabout heeft alle mogelijke redtenen, om bij de Franschen niet in een slecht blaadje te willen staan." „Hij staat op het oogenblik al heel hoog aangeschreven," zei Sabine. „Men heeft groote verwachtingen van hem. De vrede in het zuidelijke deel van de woestijn hangt vrijwel van hem af. Mijn regeering zou er niet licht toe komen, om hem te beleedigen. Te zijner verdediging zij hierbij gevoegd, dat hij het niet aan vreemdelingen behoeft te vertellen, dat zijn Europeesche vrouw hare zuster te logeeren heeft. Arabieren hebben vreemde ideeën, die wij intusschen moeten eerbiedigen." „Ik geloof, dat mijn vriend en ik de heele zaak eens moeten bespreken", zei Stephen, „en dan kunnen we misschien een plan opmaken, waartoe we niet gekomen zouden zijn als u ons niet verteld had, dat de marabout een Europeesche vrouw heeft." „Het doet me pleizier als ik u heb kunnen helpen", antwoordde Sabine. „En", — dit ietwat peinzend, „ik wil gaarne nog verder helpen ook."HOOFDSTUK XVftt riet Dezoek aan de Ouled Naït „Lella Saïda, daar is een boodschap, waarover ik haast niet durf te spreken", zei Noura tegen hare meesteres, toen zij op den avond van den dag waarop de toegang naar het.dak was toegespijkerd, de twee zusters haar avondeten bracht.. „Zeg me wat het is en wees niet zoo dwaas", zei Saidee scherp. Hare zenuwen waren ontzettend gespannen en zij had geen geduld meer. Het was haast een genoegen om zich op anderen te wreken. Zij haatte iedereen en alles omdat alle hoop nu vervlogen was. De deur naar het dak was toegespijkerd en Victoria en zij wat en levend begraven. {Wörcn- vervolger/* --- Burgerlijke Stand. van 15 tot en met 21 Juni 1923. Ondertrouwd: P. J. A. Esser, wedr. van J. M. Stheeman en G. J. Kraake. — G. van den Broek en T. A. Esselink. — M. Snippe en M. T. Martens. — J. E.. Rosenboom en J. Haack. — H. Peters en A. F. Burks. — J. A. Koster en T. E. Nowee. — G. J. Jansen en A. J. Bresstr. — M. Aalbers en G. W. Versluijs. — A. P. Raaijmakers en A. H. J. van den Brink. — C. Beekhuizen en E. Andree. — J. Tieken en J. Beekhuijzen. — H. Stoffels en J. van de Werken, — B. E. Stokman en C. J. J. Bosman. — H. B. van Eldik, wedr. van J. E. Jonker en j. de Jager, wed. van A. P, Tromp. -— A. . Wijers en A. van den am. — J. F. F. Cras en M. M. Brouwer. Getrouwd: C. A. N. Schoenmaker en F. A., M. van den Muijsenbergh. — T. P. Brakenhoff en J. C. van Dalen. — T. H. Peters en R. M. de Gruil. — C. H. Vendrik en J. M. Rooding. — E. J< van Heusden en M. Aalders. — L. P. van .Vliet en H. J. Duijm. — J. Gorseling en P. Wind. — L. van der Linden en H. J. C. Meert. — H. G. Evers en G. Baten, — T. J. C. Frenaij en G. J. Rense. — J. H. Oostdam en H. M. van Welie. Bevallen: D. van Dijk, geb. Beumer, Z. — J. Visse^ geb. Adriaensen, D. — J. M. van de Pol, geb. Frederiks, D. — W. B. van Heek, geb. Pol, Z. — K. van Toor, geb. van der Koot, Z. — D. Boekholt, geb. Klaassen, D. — B. C. Smits, geb. Teunissen, D. — A. Verhoef, geb. Verhoef, D. — J., Essendam. geb. Busser, Z. — J. van Heemskerken, geb. Andriessen, Z. — G. Hogeweg, geb. Jansen, Z. — P. Meijer, geb. Hagen, Z. — C. H. Neijs, geb. Seising, Z. — C. P. Verweij, geb, van Rhoon, Z. — J. Boonstra, geb. Hollander, Z. — H. J. van Estrik, geb. van Reem, Z. — A. Hoekstra, geb. Metzlar, D. — R. van den Brink, geb. van der Mast, Z. — G. J. Peters, geb. Bodt, Z. — S. Crane, geb. Rozenberg, D. — G. J. -Rietveld, geb. Rutten, D. — J. E. Alink, geb. Leuvelink, D. — Q. M. Geeraedts, geb., Houberg, Z. — C. A. van Dijkhuizen, geb. Jansen, D. — R. Remsdorf, geb. Meijer, D. Overleden: E. van Gelder, wed. van S. Noach, 80 ,j. — W. Hendriks, wedr. van H. F. Dankbaar, 82 j. — J. J. van Raij, echtgt. van E. C. M. Kemokes, 28 j. — M. E. Jongboer, echtgte. van G. A. Versteeg, 63 j. — L. T. F. B. bar.se van Boecop, wed. van jhr. M. W. C. van den Brandder, 69 j. — H. J. K. J. W. baron van Heeckeren van Enkhuizen, 66 } GEMEENTE BH EDEN. Geboren: Christoffel, z.v. A. de Kleijn en S. H. A. Overduin te Dieren. — Sandrina, d.v. A. Gerritsen en H. Gerritsen, to Dieren. — Johan Wilhelm, z.v. J. Zweers en 6. E Peterse, te Rheden. — Lucia, d.v. A. van Weij en- A. van Til, te de Steeg. — Johanna Petronella, d.v. J. P. Cortus en J. Vleeming te Velp. — Aaltje, d.v. R. Palm en J. Stam, te Dieren. — Johanna Maria, cLv. M. P. E. Rutten en M. Th. J. Mortier te Velp. — Berendina, d. v. J. W. Gergoski en J. van Zadelhoff te Worth-R heden. — Christiaan, Frederik z. v. J. R. Striekwold en T. Zweers te Dieren. — Frederika Jaooba cL v. A. Kervel en R. van Zadelhoff te Rheden. Overleden: Jaoob Naeff, oud 57 j. echtgenoot vsn A. Steijgerwalt te Velp. — Hendrik Christiaan Seijdenzaal, oud 76 j. echtgenoot van J. Ansink, eerder weduwnaar van J. Smaale te Velp. — Jansje Aukje Gerritsen, oud 8 jaren, d. v. D. C. Gerritsen en F. van der Meulen te Elleoom. — Levenloos kind van P. Bosveld en P. A. Jebbink te Rheden. — Christiana Elizabeth van Kuijk, oud 53 j. echtgenoote van K. Reinders te Ellecom. — Levenloos kind van J. A. Barink en J. A. Master te Rheden. Ondertrouwd: ïïendrikus van der Stam, oud 21 j. te Hav.waard en Tonia Brand, oud 19 j. te Zwollerkerspel. — Pier Sierdsma en Derkje Havermans beiden te Dieren. — Gerhaxd Antonie Biljardt, oud 25 j. te Zaandam en Jannigje Pasman, oud 25 j. te Dieren. — Petrus Dobbenberg, oud 27 j. te de Steeg en Johanna Geertrui da Ditsel, oud 26 j. te Dieren. Gehuwd: A, Ditzel te Dieren en M. T. B. Derksen te Elleoom. — J. Brethouwer en A. van Maanen te Velp. GEMEENTE RENKUM. Vanaf 12 tot en met 19 Juni 1923. Ondertrouwd: P. de Weijer, 23 jaar en J. S. Orsel, ^8 jaar. — D. van Dijken, 23 jaar en F. Willemsen, 27 jaar. — Th. H. Velthuizen, 25 jaar en H. Dennissen, 21 jaar. — W. ven Butselaar, 47 jaar en A. C. Rusch, 41 jaar. — H. Willemsen, 22 jaar en G. Weissemberg, 22 jaar. — D. Koning, 25 jaar en J. F. S. van Beek, 24 jaar. Huwelijken: A. Diepenbroek, 25 jaar en A. Kooper, 22 jaar. — J. Th. Hoeksenax, 26 jaar en J. H. Wennekes, 22 jaar. — C. Beumer, 28 jaar en A. Kuiper, 26 jaar. — Bevallen: M. G. Dorrestijn, geb. Westerveld, d. — N. Hazeleger, geb. Sterkenburg, cL — A. E. van der Weijden, geb. van der Meer, d. — H. M. Spanjaard, geb. van der Schouw, d. — A. J. van den Berg, geb. Thuyrman, z. Overleden: C. J. West, echtgenoot van R. ten Veen, 57 jaar. — P. J. van de Woerd, 30 jaar. ---