Dit nummer bestaat uit 2 bladen. EERSTE BLAD. DE KABINETSCRISIS. De opdracht van H. M. de Koningin aan Monseigneur Dr. W. H. Nolens tot' vorming van een kabinet vloeide logisch voort uit den uitslag der verkiezingen op 3 Juli. Het ia wel geheel en al in de lijn van het stelsel van evenredige vertegenwoordiging, dat aan een lid van de grootste groep in het parlement allereerst wordt opgedragen een kabinet samen te stellen, Of monseigneur Nolens de opdracht zal aanvaarden, is een andere zaak, en of hij, zoo hij dat wel doet, zelf een portefeuille zal nemen, is eveneens nog een open vraag. Zelfs volgt uit deze opdracht niet positief, dat alleen een kabinet van Rechtsche ministers zal wordep. samengesteld. Uit deze opdracht valt, meenen wij, nog geenerlei conclusie te trekken. De „Maasbode" is van oordeel dat de opdracht niet rechtstreeks zal voeren tot de vorming van een rechts kabinet. Het blad zegt dan: „Omstandigheden van politieken aard zullen na dit aanbod, hetwelk om zijn politieke beteekenis ons, Katholieken, ten zeerste voldoen kan, hoogstwaarschijnlijk voeren tot een rechts kabinet, evenwel gevormd door een leidende persoonlijkheid uit een andere der rechtsche partijen. Wij kunnen hieraan toevoegen, dat wij verwachten, dat deze loop van zaken meer in het bijzonder gegrond zal wezen op het feit, dat de rechterzijde niet méér dan 50 zetels heeft verworven, zoodat alle consequenties van een rechtsche meerderheid in dit geval niét ten, volle getrokken kunnen worden. 1 Geenszins is hiermede dus gezegd, dat een rechtsch kabinet niet de oplossing van deze crisis vormen zal. Evenwel zal de formatie wel uit de handen van mgr. Nolens in die van een anderen staatsman overgaan." Uit deze woorden van dit blad, dat vermoedelijk in dit geval wel achter de schermen zal kijken, kan alleen de conclusie getrokken worden, dat men nog zal moeten afwachten, welken loop de zaken zullen nemen. --- BELGIË Het is wel buitengewoon merkwaardig, dat een dag na de verklaring, die de Duitsche Rijkskanselier in de hoofdcommissie van den Rijksdag heeft afgelegd, éen blijkbaar als „vertrouwelijk" bedoelde mededeeling „officieel" wordt bekend gemaakt. Men herinnert zich, dat von Payer den afgevaardigden zeer nadrukkelijk op bet hart had gebonden nu eens niet buiten de deur te praten over vertrouwelijke mededeelingen. Aangapen nu in het eerste bericht over de rede van den Rijkskanselier met geen woord over België gerept werd, mocht men de conclusie trekken, dat de daarover gedane niedetieelingen vertrouwelijk waren, En vier en twintig uur later blijkt, dat er toch over gebabbeld 's — natuurlijk met een verkeerde Voorstelling van zaken 1 — en daarom geeft het Wolffbureau nu maar de officjeele lezing van het geval. De openbaarmaking van dit deel van de rede van den Rijkskanselier ls zeker niet zonder beteekenis. Op den voorgrond mag worden gesteld, dat nog n imm er van verantwoordelijke Duitsche zijde een zoo onomwonden verklaring, is afgelegd over: Duitschland's plannen mét Belgiö, al moet daaraan dadelijk worden vastgeknoopt, dat óok deze verklaring de zaak niet volkomen in het reine brengt. Maar in elk geval heeft zij die wel nader tot oplossing gebracht. In dit deel van de rede van den Rijkskanselier was geen klank te beluisteren van al-Duitschen invloed of annexionistische neiging. Et werden voor het teruggeven van België geen waarborgen geeischt in den vroegeren zin en daarin is zeker een stap voorwaarts te bemerken. Ten overvloede olijkt dat uit den toon van de Duitsche pers, die met deze verklaring zeer is ingenomen voor zoover zij niet staat op het annexionistische standpunt en die woedend is voorzoover zij da'' standpunt wel inneemt.' De „Deutsche Tageszeitung" toch zegt: „Wanneer de verklaring van den Rijkskanselier beteekent dat men volkomen afstand wil doen van België, dan moeten alle partijen, die voor een Duitschen vrede werken, krachtig front maken tegen de regeering van von Hertling". Duidelijker kan het nietl De Duitsche regeering wil België onder geen vorm houden, zegt von Hertling* en beschouwt het alleen als een vuistpand. In dat laatste woord schuilt datgene wat het mooie yan het eerste deel der verklaring wegneemt. Wanneer men België als een vuistpand beschouwt, wil dat zeggen, dat men het r alleen terug wil geven, wanneer men zelf andere dingen krijgt, terugkrijgt of verkrijgt. En dat is nu misschien wel het meest conciliante standpunt, dat een Duitsche regeering kan en wil innemen, het is niet het standpunt, waarmee de allereerste quaestie, die noodig is voor vruchtbare vredesbesprekingen, uit de wereld wordt geholpen. Daarvoor is noodig een verklaring van teruggaaf van België zonder voorwaarden, een losmaken van de Belgische quaestie uit het complex van te regelen aangelegenheden. Maar het is al een stap voorwaarts, dat voor bet herstel van België geen territoriale waarborgen meer worden geëischt. De Duitsche Rijkskanselier wil dat België als zelfstandige staat en als niemands vazal goede betrekkingen met Duitschland zal onderhouden. Afgescheiden nu van de vraag hoe na al het gebeurde, goede en vriendschappelijke betrekkingen in het leven moeten worden geroepen — er is te veel gebeurd wat niet meer ongedaan is te maken, wat niet meer is te herstellen en te vergoeden — is de beteekenis van deze clausule duidelijk. Duitschland wil waarborgen, dat België geen uitvalspoort wordt voor een anderen staat. Wij zouden zoo zeggen, dat als de volkerenbond met medewerking van Duitschland tot stand komt, daarvoor geen groot gevaar meer zal bestaan. Maar er zal toch nog iets anders noodig zijn om de verlangde goede en vriendschappelijke betrekkingen te verkrijgen. En dat andere zal in de eerste plaats hierin gelegen zijn, dat er een weg wordt gevonden om België te herstellen. Natuurlijk is die weg met medewerking van de beide partijen wel te vinden, wanneer de eerlijke wil daartoe voorzit. Maar zoover ia het nog niet. En zoover kan het ook in een keer niet komen. Zal deze verklaring zeker niet ten gevolge hebben, dat de* Entente morgen aan den dag vredesbesprekingen wil openen, zij heeft toch haar beteekenis. Misschien gedaan onder den drang van de linkerzijde van den Rijksdag, waardoor zij niet in waarde zou verminderen, zal zij toch dit gevolg moeten hebben, dat ook aan de overzijde een bereidheid van Duitschland erkend wordt België terug tè geven en te helpen herstellen als zelfstandigen staat. Dat is nog niet alles wat verlangd mag worden, het is misschien nog niet veel, maar het is iets. En ook aan een „iets" klampt de mensch zich vast, als hij gelooft, dat het een stapje beteekent op den weg naar verandering uit den toestand van het oogenblik. --- De Oorlog. ALGEMEEN OVERZICHT. De toestand in Rusland wordt hoe langer hoe verwarder en ingewikkelder. Er heèrscht een verzet van alle partijen jegens elkaar en bovendien een verscheidenheid van meening ten opzichte van de verhoudingen met het buitenland, die eenvoudig weergaloos is. Wat den binnenlandschen toestand ' aangaat, is wel het merkwaardigste bericht, dat de linksrevolutionairen weer aan het we-k zijn. Zij hebben zich weer meester gemaakt van een van de openbare gebouwen, en de inneming van dat gebouw heeft eerst plaats kunnen hebben, nadat er met machinegeweren en kanonnen in de straten van Petrograd was gewerkt. Begrijpelijkerwijs heerscht er in de hoofdstad een -verre van bedaarde stemming. Een tweede bericht, dat den wanhopigen toe: tand typeert, is een oproep van dé fabrieksarbeiders te Petrograd aan het proletariaat van heel Rusland. In dien oproep wordt gezegd, dat voor de werklieden het leven onmogelijk is geworden: de fabrieken zijn gesloten, er is geen brood, de hongerigen krijgen kogels in plaats van eten, de vrijheid van schrijven en spreken wordt onderdrukt. In den oproep wordt verder gewezen op het gevaar van het Duitsche imperialisme en gezegd, dat de arbeiders nooit den vrede van Brest-Iitowsk zullen erkennen. Dit alles • is gericht tegen de Sovjet-regeering, die naar het oordeel van een Fransch correspondent voor het oogenblik nog wel de baas is, maar tegen wier gezag het verzet hoe langer hue sterker en heviger wordt. De bedoelde correspondent .verwacht, dat de anarchisten in kracht zullen toenemen en dat daarom tegenover hen met een overigens onbegrijpelijke lankmoedigheid wordt opgetreden. Of met die taktiek de moeilijkheden, die de regeering heeft, overwonnen zullen kunnen worden ? Het valt te betwijfelen. Te meer, omdat bij die binenlandsche moeilijkheden, die in hoofdzaak betrekking hebben op de materieele positie van de bevolking, nog tallooze schier niet te ontwarren moeilijkheden van anderen aard komen. Terwijl de Tsjecho-Slowaken feitelijk de hand leggen op Siberië, rustig steunpunten verzamelen, van waaruit een Duitsche invasie kan worden verijdeld, die dus de geallieerden wel gaarne zouden hebben, en zich van bijna den geheelen Sibèrischen spoorweg meester maken — redenen waarom de „Times" alarm blaast gn aandringt op het oogenblikkelijk verleenen van hulp aan Rusland, komt er een bericht uit Kopenhagen, dat de Siberische regeering den vrede van Brest-Litowsk niet erkennen wil en een leger wil organiseeren om tegen de Duitschers op te rukken. Dus ook moeilijkheden voor de Sovjets van dien kant, want het eenige wat de Sovjetregeering voor het oogenblik nog helpen kan, is, dat zij met Duitschland op een goeden voet blijft. Doet • ze dat niet, dan is haar laatste uur zeker geslagen. Nu kunnen wij volstrekt niet beoordeelen of dat voor Rusland goede of kwade gevolgen zou hebben, omdat deze quaestie een natuurlijk zeer diepen ondergrond heeft, maar van het standpunt der Sovjet-regeering geredeneerd, moet zij zien het met de Duitsche heeren nog een tijdje te bolwerken. Hoe zouden wij dien toestand kunnen beoordeelen, waar de berichten zöö verward en onvolledig zijn. Bovendien, personen die den toestand in Rusland kennen, beoordeelen dien volkomen veischillenu. Zij zijn het heelemaal niet met elkaar eens wat voor het Rijk het beste is. Terwijl Kerensky — de echte of de namaak, dat laten we nu maar in het midden — in Londen en Parijs vertelt, dat Rusland bereid is aan den oorlog deel te nemen pan de zij Je van de geallieerden, vertelt de Sovjet-gezant te Londen niet meer of minder dan dat dit politieke'hansworsterij is. Die vertelt nu weor, dat Rusland neutraal wil blijven en dat de geallieerden door hun campagne de sympathie van het Russische proletariaat verliezen. En terwijl men van verscheidene zijden heeft vernomen, dat men in Rusland nimmer weer den monarchalen regeeringsvorm terug verlangde, komt de - oud-minister Miljoekof verklaren, dat de redding van het vaderland gelegen is in een terugkeer tot den monarchalen regeeringsvorm. De gebeurtenissen van de laatste maanden hebben volgens hem bewezen, dat het volk niet rijp is voor de vrijheid, dat duizenden voor de republiek hebben gestemd onder den invloed van de terreur. Niettegenstaande deze overtuiging wil Miljoekof de consequenties van zijn meening niet aanvaarden: dat zoude een omverwerpen beteekenen van ons geheele leven, zeide hij, omdat wij niet kunnen samenwerken met de mannen van de reactie. Kwam er ooit in Rusland een regeering, die terug wilde naar den monarchalen regeeringsvorm, zij zou de boeren vierkant tegenover zich vinden. Maar nu is het ongelukkige, dat ook de tegenwoordige regeering, die zeker met naar de monarchie terugveiiangt, het met de boere» ook met kan vinden. En dat is juist de mislukking van de revolutie in zijn diepere beteekenis, niet de herrie en de oneenigheid, maar het gebrek aan eenheid tusschen de boeren en de arbeiders. Dat de Sovjet regeering dat duidelijk aan den dag tredende gebrek aan eenheid tussciieD die beide categorieën niet heef: kunnen verhinderen, is haar groote zwakheid. In den beginne steunden de boeren de Balsjewiki, omdat deze hen den grond teruggegeven hebben, maar nu de regeering ten slotte niet de consequentie van haar als practische politiek bedoelde theoretische stellingen aan kan, omdat zij daartoe niet vér genoeg kon gaan, nu krijgt zij ook de boeren tegen zich. De boeren, die geen graan willen afstaan, maken daardoor een scheuring tusschen het land en de stedén, met het gevolg, dat, als de Balsjewiki in de steden de baas zijn, zij het op het land niet zijn. En daarin ligt de niet te overkomen moeilijkheid voor deze regeering, dat zij haar principes niet kan doorvoeren, dat zij niet kan zorgen voor een behoorlijke verdeeling van den oogst, voor een regelmatige levensmiddelenvoorziening. Als zij ten val wordt gebracht, is dat een van de hoofdoorzaken van haar mislukking. Maar dat een volgende regeering beter zal slagen, is daarmede volstrekt niet gezegd. Van het Westfront meldt Parijs van Zaterdag een vooruitgang van de Franschen tusichen Oise en Marne en overvallen aan de Avre en in Champagne. Verder wordt van het Westfront van Zondag gemeld uit Londen een afgeslagen overval bij Lookeren, artillerieactie bij Albert, den Kemmelberg en Yperen, een vooruitbrengen van de Engelsche linie bij Dikkebüsch, waarbij 260 gevangenen werden gemaakt ; uit Parijs artilleriegevechten bij Montdidier; uit Berlijn plaatselijke gevechten bij Villers-Collerets, een afgeslagen aanval van den vijand bij Chateau Thlerrry, toenemende gevechtsbedrijvigheid in Vlaanderen, een aanval van dan vijand ten Zuiden van het Kanaal van Paschendaele, die werd afgeslagen, krachtig artillerievuur in het Kemmelgebied en enkele plaatselijke aanvallen op verschillende deelen van het front. Van hetltaliaansche 00 rlogstooneel wordt van Italiaansche zijde gemeld een afgeslagen aanval 'van de Oostenrijkers op de stelling van de Corone, waarbij gevangenen werden gemaakt. Van de gebeurtenissen op Zondag meldt Rome vrij hevige gevechten in den Oostelijk«n sector van het Aiiagoplateau, waarbij vijandelijke troepen werden uiteengedreven. Weenen spreekt van artillerie-bedrijvigheid aan het Venetiaansche bergfront. In AlbaniS heeft volgent een bericht uit Londen Oostenrijk in een week tijds 1400 mijlen grondgebied opgegeven, terwijl het aantal gevangevangen door de Italianen gemaakt bedraagt 1800 man, waarvan 150 offieieren. Luchtgevechten. Uit Londen wordt gemeld: Tusschen 1 juli 1917 en 30 Juni 1918 zijn op het Westelijk front 2150 vijandelijke vliegtuigen vernield en 1083 stuurloos tot dalen gebracht. In samenwerking met de marine zijn 623 vijandelijke vliegtuigen naar beneden geschoten; 1186 Britsche vliegtuigen werden vermist: Op het Italiaansche front zijn 165 vijandelijke vliegtuigen neergeschoten en zes stuurloos tot dalen gebracht, terwijl 13 Britsche vliegtuigen werden vermist. In Macedonië zijn tusschen Januari en Juni 21 vijandelijke vliegtuigen vernield en 13 stuurloos tot dalen gebracht 4 Britsche vliegtuigen werden vermist. Tusschen Maart en Juni werden in Egypte en Palestina 26 vijandelijke vliegtuigen vernield en 15 stuurloos tot dalen gebracht, terwijl 10 Britsche toestellen vermist worden. den Internationale arbeldereconferentle. PT aar aanleiding van de antwoorden ontvangen van de socialisten in Bulgarije, Oostenrijk-Hongarije en Duitschland (meerderheid en minderheid) op het memorandum van de Engelsche arbeiders-conferentie, heeft Henderson verklaard dat hg die antwoorden vol-' doende achtte om het houden van een internationale arbeiders-conferentie te rechtvaardigen. Big betreurde het dat bij al het gepraat over vrede over het hoofd werd gezien dat een verzoeningsvrede gebaseerd moest zijn op levensbeginselen, waarover geen compromis kan bestaan. Hij herhaalde dat een vrede als die van Brest onmogelijk was. Ook in de vijandelijke landen begon men in te zien dat het militairisme verkeerd werkte; Henderson was van oordeel dat de verandering in de landen te dien opziehte veel opvallender was dan men algemeen geloofde en hg meende dat een internationaal congres den volkeren duidelijk zou maken hoe ijj door hun heerschers misleid waren. Het antwoord van de Duitsche minderheids-soeialisten stond op den bodem van het intergeallieerde memorandum. De Duische meerderheids-socialisten hadden getracht een antwoord door bemiddeling van Troelstra te zenden.' Dit was belet, maar uit een ontvangen uittreksel van het antwoord bleek, dat zij bereid waren om aan internationale besprekingen deel te nemen, op dén grondslag der voorstellen van de neu- trab socialen te Stockholm, Blijkens ontvangen inlichtingen scheen het duidelijk te z$n, dat zij zoo goed als alle beginselen van het intergeallieerde memorandum aanvaardden, en zelfs bereid waren om de qu&estie van de verantwoordelijkheid voor den oorlog te bespreken, alsook het vraagstuk van Elzas-Lotharingan, ten opzichte waarvan zij een vriendschappelijke oplossing mogelijk achtten. Zij waren het eens over de noodzakelijkheid om de Belgische onafhankelijkheid volkomen te herstallen, en beschouwden ook den volkerenbond als noodzakelijk. Hen derson was van meening, dat deze antwoorden het houden van een internationale conferentie rechtvaardigden De.crisis in Duitschland nog niet geëindigd De „Frank/. Ztg " schrijft naar aanleiding van de door den rijkskanselier afgelegde verklaringen; De crisis is niet geëindigd. Et is geen klaarheid gekomen en de beslissing is slechts uitgesteld, oogenschijnlijk omdat men er angst voor heeft gehad. Wij vreezen, dat de crisis in de herfst opnieuw zal komen indien de daden van graaf Hertling en zijn nieuwen medewerker niet beantwoorden aan zijn woorden. Uit den Rijksdag. In den Rijksdag zijn Zaterdag nog debatten gevoerd over de belastingontwerpen. De socialist Ebert zeide —o. a. dat de annexionisten en oorlogsdrijvers slechts de kleine meerderheid van het Duitsche volk vormen en dat de overgroote meerderheid bereid was tot een eervollen vrede, maar dat de regeeringen, parlementen en ook de vertegenwcwrdigers der arbeiderspartijen in de Entente-landen geen vredesgeneigdheid toonden en maar altijd weer hun vernietigingswil toonden. Daar de vijand een eervollen vrede weigert, zal de partij van spr. voor de oorlogscredieten stemmen. De onafhankelijke socialist Q-eyer zeide tegen de oorlogscredieten te zullen stemmen, om de menschheid voor den ondergang te bewaren. De oorlogscredieten werden goedgekeurd, waarna met een speech van den voorzitter, die het voortduren van den oorlog opnieuw weet aan dén veynietigingwil dor vijanden van Duitschland, de zitting gesloten word. Het Pruisische kiesrecht. In het Pruische Heerenhuis zou een nieuw compomis zijn voorgesteld ten opzichte van het Pruisisehe kiesrecht. Het kiesrecht zou daarbij gelijk worden en iedere kiezer zou éen stem hebben, behalve kiezers boven 40 jaar en zij die langer dan 10 jaar in een gemeente wonen. Beide laatste categorieën zouden twee stemmen krijgen. Lichnowsky. — Het Berl. Tag. verneemt dat in een geheime zitting van het Pruische Heerenhuis is besloten tot een blijvende uitsluiting van vorst Lichnowsky. . d ' De o p s t a n d t e P e t r o gr a d is weer geëindigd, maar in verschillende andere plaatsen in Rusland is het onrustig. AandeMoermankust. De Engelsch-Amerikaansche troepen hebben het grootste deel van den Moerman-spoorweg bezet; zij zijn in Kern en rukken op naar Soroki. De commandanten van de Engelsche, Amerikaansche en Fransche troepen hebben een manifest gepubliceerd waarin deze bezetting gemotiveerd wordt door de noodzakelijkheid om de eigendommen der Entente te beschermen tegen de Duitschers en Finnen. Verder wordt het gebied van de Moermankust tot gebied van de Sovjet verklaard, dat onder de bescherming van de Entente staat. Elke actie tegen dit gebied zal beschouwd worden als een vijandelijke daad tegen de Entente. De Tsjech o-S 1 o w a k e n hebben in een vergadering van het comité besloten een manifest tot het volk te richten, waarin gezegd wordt dat de taak van het TsjechisGh-Slowakische volk is gelegen in den arbeid tot bereiking van het zelfbestemmingsrecht en een zelfstandigen Tsjecho-Slowakischen staat met een eigen bestuur, in eigen huis en onder eigen opperheerschappij. De Ex-Tsaar is naar een blad te Petrograd schrijft, n|et vermoord, doch wel is door een troep bandieten geprobeerd hem te vermoorden. De ex-tsaar schrijft, dat hij gebrek heeft aan boeken en de post onder strenge censuur ontvangt. Volgens berichten zou de ex-tsarina voornemens zijn in een klooster te gaan. Een Japansche nota aan Rusland, — De Japansche gezant te Moscou heeft aan de Russische Sovietregeering een nota doen toekomen over 't doel van de Japansche troepenlanding in Wladiwostok. Yolgehs deze nota zfin de Japaneche troepen daarheen gebonden om de belangen der geallieerden in 't Verre Oosten te handhaven, evenals dit van de zijde der Engelschen aan de Moermankust geschied is. / • In ongenade. De Etho de Paria meldt dat de generaals Cardorna, Poro en Capello zijn afgezet met verlies van rang en tractement. Hongersnood in Monte> n e g r o. Inlichtingen zijn uit Servische kringen ontvangen te Salon ik i dat in Montenegro hongersnood heerscht. De bevolking is gedwongen zich met wilde kruiden, woitels en boomschors te voeden. Talrijke rooverbenden stroopen het land af, doch ook zijn er talrijke benden insurgenten ontstaan die de dorpen te^en de bandieten en tegen de Oostennjksche autoriteiten beschermen. De opstandelingen zijn met Oostennjksche geweren gewapend en dragen voor een j*root deel Oostennjksche uniformen. De vroegere insurgenten-aanvoerder, generaal Veshovitsch, die zich aan de Oostenrijkers had overgegeven, vordt nu door hen gebruikt als agent om zijn landslieden over te halen, zijn voorbeeld te volgen. Hij wordt echter voor verrader uitgemaakt en durft zichzelf niet in het openbaar te vertoonea dan onder de bescherming van een Oostenrijksche lijfwacht. Kleine berichten. Op een meeting te Londen waaraan burgemeesters en .vertegenwoordigers van tal van Londensche en provinciale gemeenten deelnamen, is een in krachtige bewoordingen gestelde motie aangenomen, waarin werd aangedrongen op krachtige maatregelen tegen de vijandelijke vreemdelingen in Engeland. — De onderhandelingen tusschen Polen en Duitschers, zijn gestaakt. De laatsten willen, dat de Pol'en beginnen met hun oppositie tegen von Seidler op te houden. En de Polen weten nog niet wat zij te dien opzichte doen zullen. — Volgens een correspondent van de Tel. zijn uit Gent x 0.000 burgers weggevoerd om achter het front te werk worden gesteld. — De Duitsche regeering heeft bevel gegeven de koperen daken van vele gebouwen te sloopen, om in den k®pernood te voorzien. Vele bekende gebouwen in Berlijn worden door dit bevel getroffen: o. a. De KaiserWilhelm Academie, de Koninklijke bibliotheek, het oude museum, de Brandenburger Poort, verschillende kerken en synagogen en een groot aantal particuliere gebouwen. {Hdbl.) — Zes te Stockholm aangekomen zeelieden van een uit Petrograd komend stoomschip bleken door cholera te zijn aangetast. Men vreest te Stockholm niet voor een epidemie. — In Washington zijn 19 verzekeringsmaatschappij en, die in vijandelijk bezit waren, gesloten. De staat heeft de eigendommen overgenomen. — De nationale feestdag van Frankrijk, 14 Juli, is in Parijs en in de landen van de Entente met grooten geestdrift gevierd. President Wilson heeft o. a. een telegram aan het Fransche volk gericht. ---