Gebed onder de groene vaan. Vrjj vertaald door T. H. Aan U, Gij almachtig, onvatbaar Mysterie, In verborgenheid wereldgebiedende Macht, Aan U, gtoote Bronne van liefde, van waarheid Eeuwig borlende Wel van levende kracht; Aan U, van Wien ieder, gestuwd door één leiding, Een beelding zich schept, gelijk slechts in drang, Aan U mijn gebed in deez' ure van wijding Mijn dankbede-zang. Elk dogma der naties, elk blind fanatisme In onmacht voor eeuwig verzinken nu moog' En ieder religie-dispuut nu moog' zwijgen, Opdat nimmer dit uur van Verbroedering loog! Dat thans het geloof van het hart moge spreken, Dat ook den meest hechten scheidsmuur doet breken, Voor het eerst treden samen wij aan Uw altaar Als broeders te gaar! In smetlooze reinheid is eenmaal ontstegen De mensch aan Uw scheppende Hand — De volk'ren ontstalen zichzelf Uwen Zegenl In Broedermoord scheurde de Heiligste band Wie, wat Gij moogt wezen, Mysterie verheven, O! wil op mijn smeekbee Uw zegening geven: Leid 't menschdom terug tot zaligen vree, Breng Uw kinderen tot ree! Wij zwoeren-te streven, wij zwoeren te strijden Voor een menschheid, in eendracht hereenigd weerUw heilige arm moog' steunend ons leiden: De hoogste versperring — wij slaan haar terneerl Schenk Gij Uwen zegen en wij willen werken, Het vuur in ons hart aan Uw vuur versterken, Géén vijand, die zoo óóit verwinnen ons UaU. Wij staan onzen man. Hoog boven de hoofden den standaard geheven Dien standaard van het goede en het schoone. Met de kracht, ons door Werelds MysterM gegeven, Zal bereiking van het einddoel ons loonen Het einddoel: in puinhoop versperring en muul En liefde en waarheid aan 't stuur! --- ESPERANTO De geschiedenis. III. 1887—1905. Het jaar 1905 zou echter voor Dr. Zamenhof tn zijn volgelingen een onvergetelijk worden. Er had nog geen internationaal congres plaats gehad. Het was dus nog niet gebleken, of Esperanto werkelijk aan zijn doel zou kunnen beantwoorden. Den 5en Augustus 1905 kwamen te Boulogne sur Mer een duizendtal mannen en vrouwen uit 30 verschillende landen, o.a. Frankrijk, Rusland, Amerika, Japan, Arabië, Spanje enz. bijeen. Dr. Zamenhof, de geliefde meester, opende het congres. Onvergetelijk was dit moment. Voor het eerst ontmoette hjj zijn volgelingen, die zijn taal spraken, die bezield waren met zijn ideeën van eenheid, broederschap, menschlievendheid. Voor het eerst zou hg in het publiek spreken, in zijn eigen taal. Nu moest blijken, of zijn taal bruikbaar was voor allen hier tegenwoordig, zoo verschillend in nationaliteit en ras. Het was als een openbaring. Al de aanwezigen, ze kenden elkaar niet, ze hadden elkaar nimmer gezien, maar één taal verbond ze. Ze konden elkaar verstaan. We zullen een deel van Dr. Zamenhof's heerlijke rede overnemen. „Ik groet u, broeders en zusters van de groote universeele familie, die gekomen zijt Uit landen veraf en dichtbij, uit alle hoeken der wereld, om elkander de broederhand te drukken in naam der groote idee, die ons allen verbindt Heilig is voor ons deze dag. Bescheiden ls onze bijeenkomst; de buitenwereld weet er niet veel van en de woorden, hier gesproken, worden niet per telegraaf naar alle deelen der wereld verzonden: hier komen geen vorsten of ministers bij elkaar om de wereldkaart te veranderen, hier schitteren geen ridderorden en weelderige kleedden; om ons bescheiden gebouw dreunen geen kanonschoten, maar door de lucht van deze zaal zweven geheimzinnige tonen, niet hoorbaar voor het oor, maar duidelijk merkbaar voor elk ontvankelijk gemoed; het zijn de geluiden van iets groots, dat geboren wordt. Door de lucht vliegen geheimzinnige geesten, het oog ziet hen niet, maar de ziel voelt hen, het zijn de beelden der toekomst, van een nieuwen tijd. De geesten vliegen de wereld in, nemen vormen aan, groeien, onze zonen en kleinzonen zullen hen zien, voelen, en van hen gieten. Voor de eerste maal in de geschiedenis der menschheid zijn vertegenwoordigers van verschillende volken bij elkaar, niet als vreemden, niet als concurrenten, maar als broeders, die elkaar niet wederkeerig hun taal opdringen, zonder elkaar te begrijpen, die elkaar niet huichelachtig de hand schudden en elkaar verdacht maken. Laten wij de belangrijkheid van dezen dag goed begrijpen, want heden vergaderen geen Franschen met Engelschen, geen Russen met Polen, maar menschen met menschen". Het toppunt van de geweldige emotie, die de menigte bij deze woorden bezielde, werd bereikt toen Dr. Zamenhof eindigde met „Het Gebed onder de Groene Standaard", dat we kiertyj met zijn vrije vertaling laten volgen. VADEMECUM voor den Nederlandschen Esperantist, samengesteld door J. k. Munters, uitgegeven door Drukkerij Altorffer N.V., Middelburg. Dit 60 blz. tellende boekje (advertenties inbegrepen), waarvan de samensteller „overtuigd" is, dat het niet volledig is, bevat tal van waardevolle gegevens voor hen, die een weg zoeken in den organisatie-doolhof van alle mogelijke en onmogelijke vereenigingen op Esperanto-gebied. Vanzelfsprekend zijn reeds thans een groot aantal adressen „verouderd", terwijl de opname van enkele „anonieme" advertenties, welke niet direct kunnen worden „aanbevolen", den samensteller niet doet rangschikken onder de „insiders". Jammer, dubbel jammer, dat geen ruimte gevonden kon worden voor het algemeene doel van alle Esperanto-vereenigingen: Esperanto op de Lagere School. Uitvoering en prijs houden geen verband met elkaar, gezien de betrekkelijk groote oplaag. ADEPTO. --- Prego sub la verda standardo. De Dro. L. L. Zamenhof. Al Vi, ho potenca senkorpa mistero, Fortego, la mondon reganta, Al Vi, granda fonto de 1'amo kaj vero Kaj fonto de vivo konstanta, Al Vi, kiun fiiuj malsame prezentas, Sed fiiuj egale en koro Vin sentas, Al Vi, kiu kreas, al Vi, kiu regas, Hodiaü ni pregas. Al Vi ni ne venas kun kredo nacia, Kun dogmoj de blinda fervoro: Silentas nun êiu disput' religia Kaj regas nur kredo de koro. Kun gi, kiu estas Ce ciuj egala, Kun gi, la plej vera, sen trudo batala, Ni staras nun, filoj de 1' tuta homaro Ce via altaro. Homaron Vi kreis, perfekte kaj beie, Sed gi sin dividis batale, Popoio popolon atakas kruele, Frat' fraton atakas sakale, Ho kiu ajn estas Vi, forto mistera, Aüskultu la voèon de 1' prego sincera, Rëdonu la pacon al la infanaro De 1' granda Homaro! Ni juris labori, ni juris batali, Por reunuigi 1'homaron. Subtenu nin, Forto, ne lasu nin fali, Sed lasu nin venki la baron; Donacu Vi benon al nia laboro, Donacu Vi forton al nia fervoro, Ke ciam ni kontraü atakoj sovagaj Nin tenu kuragaj. La Verdan Standardon tre alte ni tenos: Gi signas la bonon kaj belon. La Forto mistera de 1' mondo nin benos, Kaj nian atingos ni celon. Ni inter popoloj la murojn detruos, Kaj ekkrakos kaj ili ekbruos, Kaj falos por fiiam, kaj amo kaj vero Ekregos sur tero. --- Envenintajoj: Envenintajoj: Al la Redakcio de la ArnhemacM Courant (1814). Kiel Arnhem mem, la najbaraj sekcioj M grupoj Esperantistaj gojas pri via nova 1 rubriko. Ju pli oni vidos, ke la gazetaro s® okupas pri la mondlingvo, des pli la Esperanto* Domo havos gastojn, la Cseh-kursoj havos 1®'" nantojn kaj la tuta urbo havos vizitantojn. Estas bela entrepreno, ke via jurnalo moD' tras, kiom la sepcentjara urbo partoprenas, ^ akcelas la modernan vivon. La samideanoj de Apeldoorn do plezure lutas vian semajnan „Esperanto". M. G. KRAMERS. Sekr. de Progresa^ --- MODERNA MATEMATIKO. — Mi intencas viziti Parizon por dek taOT Kion vi pensas, amiko Fritz, kiom da mono p bezonos porti kun mi? , — Dumil markojn, se vi vojagos sola. ™ se vi iros kune kun via edzino, suöfios mil(Le fl"" ---