Majoor J. J. Vermeulen heelt Vrijdag Majoor J. J. Vermeulen heelt Vrijdag het commando over het Depot der politietroepen te Nieuwersluis overgegeven aan den waarnemend commandant, luitenant A. H. Tripplaar. — Een foto tijdens de plechtigheid --- Een hoekje van de Nieuw Guineatentoonstelling, Een hoekje van de Nieuw Guineatentoonstelling, welke door de Kort. Vereeniging «Oost en West" te Amsterdam is geopend --- Een historische foto. — De inname van de Een historische foto. — De inname van de Abessijnsche hoofdstad Addis Abeba. — De eerste Italiaansche gemotoriseerde afdeeling bereikt de stad door de triomfpoort. — De straten zijn na de plundering door de Abessijnen geheel verlaten --- De bekende aviatrice Amy Mollison heeft na haar record-vlucht naar Kaapstad ook den terugtocht De bekende aviatrice Amy Mollison heeft na haar record-vlucht naar Kaapstad ook den terugtocht naar Engeland binnen recordtijd afgelegd. — De aankomst op Croydon --- Bij gelegenheid van het zilveren jubileum der school voor Reserve-officieren Bij gelegenheid van het zilveren jubileum der school voor Reserve-officieren der Bereden Artillerie te Ede was de wacht in de uniform van vóór 25 jaar gestoken --- De inname van Addis Abeba. De cadetten van het Engelsche opleidingsschip .Worcester" keeren terug van de training voor den traditioneelen roeiwedstrijd tagen de cadetten van de „Conway" te Liverpool --- FEUILLETON DE CHINEESCHE POSTZEGEL Uit het Engelsch door HERMAN ANTONSEN 21 t) Ik zie wel, dat ik nog verder moet uitleggen", zei hij langzaam. ,,De eerste mogelijkheid voerde me van de misdaad af; de tweede voerde er naar toe. De eerste mogelijkheid bracht mee dat er iets geopenbaard werd; de tweede, dat er iets verborgen werd. En nu was er bij deze heele zaak slechts eén persoon betrokken, van wien iets verborgen kan worden door alles en alles achterstevoren te zetten. En dat was het slachtoffer zelf. Met andere woorden, in plaats van naar iets te zoeken, dat achterstevoren was bij den moordenaar, of een medeplichtige of een mogelijke getuige van de misdaad, moest naar iets dergelijks gezocht worden bij den vermoorde zelf. ,,Dat klinkt alles erg vernuftig, u het tenminste vlug achter elkaar zegt", viel Berne hem in de rede. „Maar ik kan nog niet inzien...." „De voor de hand liggende vraag was dus, vervolgde Ellery onverstoorbaar, „wat kon al dat achterstevoren-zetten beteekenen met betrekking tot het slachtoffer? Was er soms bij hem iets, dat in letterlijken zin achterstevoren zat? Want, als het slachtoffer zooiets had, dan zou de moordenaar, door alles en alles achterstevoren te plaatsen, met veel waarschijnlijkheid de aandacht van dat ééne ding afleiden en het heel moeilijk maken, om tot het besluit te komen, van welk achterstevoren geplaatst ding men moest uitgaan, om tot een oplossing te geraken". , Er kwam een verschrikte uitdrukking in de oogen van den uitgever en hij liet zich achterover op zijn stoel vallen met samengeknepen lippen. Hij bleef Ellery aandachtig vragend en doordringend aankijken. „Toen ik in mijn redeneering eenmaal zoover gekomen was", hervatte Ellery, met een geheimzinnig lachje, „wist ik, dat ik eindelijk vasten grond onder de voeten had. Ik had iets, waarop ik verder bouwen kon.... een positief gegeven. En wat was dat gegeven? Het feit, dat er geen das te vinden was, noch op het lijk, noch in het vertrek, waar de misdaad bedreven was". „Geen das?" herhaalde Donald verbaasd. „Maar wat heeft dat...." „We veronderstelden natuurlijk als vanzelfsprekend", vervolgde Ellery geduldig, „dat het slachtoffer een das gedragen had, maar dat de moordenaar die had verdonkeremaand, omdat die een aanduiding zou kunnen geven over de identiteit van het slachtoffer, of ten minste de nasporingen zou kunnen vergemakkelijken. Maar nu werd het mij opeens duidelijk, dat er nooit een das geweest was, dat het slachtoffer in het geheel geen das gedragen had! U moet er aan denken, dat hij tijdens zijn gesprek met mr. Shane en met mijnheer Osborne in tegenwoordigheid van miss Diversey een wollen doek hoog om zijn hals gewonden droeg. Met andere woorden, er was geen das, die de moordenaar mee kon nemen!" „Maar", protesteerde dr. Kirke, die zijns ondanks onder den indruk van die redeneering gekomen was, „dat is nu wel een heel mooie theorie, maar daarom nog niet noodzakelijk de waarheid!" „Zeker, dr. Kirke, 'n theorie! Maar er was een feit, dat die theorie versterkte". Ellery, vertelde toen van het vinden van den koffer en noemde den inhoud stuk voor stuk op. „Er bevonden zich dus al de gebruikelijke kleedingstukken van het slachtoffer in dien koffer, tot schoenen toe.... en toch, het eenige gewone kleedingstuk, dat er aan ontbrak, was.... een das! Ik voelde me er toen zeker van, aat de reden hiervan alleen kon zijn, dat de eigenaar van dien koffer niet g ewend was een das te dragen. Begrijpt u?" „Daarna was het nog slechts kinderspel", vervolgde Ellery. „Want ik vroeg me zelf af: „Welk soort mannen draagt nooit een das bij overigens vrij gewone kleeding?" „Een missionaris!" riep Marcella opeens uit. „Juist zoo, miss Kirke! Een missionaris. En toen herinnerde ik me nog iets anders. Alle drie de getuigen, die met het slachtoffer gesproken hadden, herinnerden zich, dat hjj een eigenaardige stem had. Die stem had een zachten, vreemden klank, die iets zoetelijks en zalvends had. Dat kon uitkomen, als hij een missionaris was. Daarbij kwamen dat gebedenboek en die godsdienstige tractaatjes.... Ik kon er nu niet langer aan twijfelen. Hier had ik dus voor me het kernpunt van die geheele achterstevoren-draaierij. Want welk achterstevoren gedragen ding moest verborgen worden door alles en alles achterstevoren te zetten? Natuurlijk de halsboord, die door missionarissen van meer dan één kerkgenootschap achterstevoren gedragen wordt!" Een drukkend zwijgen volgde. „Zoo had ik eindelijk lucht gekregen van de beteekenis van al die omgekeerdheid! Alles was door den moordenaar achterstevoren gekeerd, om te verbergen, dat het slachtoffer een geestelijke was, die geen das droeg en een boord, welke achter in den hals werd vastgemaakt". Allen sprongen overeind, alsof iemand een teeken had gegeven om op te staan. De zachte stem van miss Temple verbrak de stilte: „Mijnheer Queen, iets moet er toch niet in orde zijn. Het was immers een gewone boord, is het zoo niet? Had de moordenaar dan niet veel eenvoudiger die boord omgedraaid kunnen hebben in de gewone positie, waarin iedereen die draagt?" „Dat is een prachtopmerking", gaf Ellery toe. „Die gedachte is natuurlijk ook bij mij opgekomen, evengoed als bij den moordenaar. Maar als de moordenaar die boord had omgedraaid, dan zou het gemis aan een das des te sterker de aandacht getrokken hebben naar dat ééne ding betreffende het slachtoffer, dat de misdadiger juist' wilde verbergen". ,,Maar waarom heeft die moordenaar dan voor den drommel niet ergens een das vandaan gehaald en die bij het slachtoffer gelegd?" vroeg Macgowan. „Ja, waarom niet?" herhaalde Ellery met glinsterende oogen. „Daar zal ik nu geen volledig antwoord op geven, maar later zult u begrijpen, waarom de moordenaar geen das te pakken kón k r ij g e n. Hij kon natuurlijk zijn eigen das niet gebruiken, omdat hij nog met andere menschen in aanraking zou komen. En was het een vrouw, dan kon ze natuurlijk geen das geven, omdat ze er geen droeg. Maar het voornaamste was, dat hij de wachtkamer niet verlaten kon, zooals ik u later verklaren zal. In elk geval, neem nu voorloopig maar van me aan, dat het in dit geval voor hem het beste was, den boord te laten, zooals die was — dus achterstevoren — en toen om ons te misleiden alles in de kamer achterstevoren te zetten en de kleeren ook zoo aan te trekken, om daardoor de aandacht van dien omgekeerden boord af te leiden en de politie op een dwaalspoor te voeren. Hij handelde dus volgens een volkomen logisch en zeer juist doordacht plan. En bijna had het succes voor hem gehad!" ,,Maar goed en wel", begon Donald. „Al weet je nu, dat het slachtoffer een geestelijke was...." „Weliswaar", onderbrak Ellery hem, „was het nog niet afdoende, dat ik wist, dat hij een missionaris was, maar het verengde toch de grenzen voor mijn verder onderzoek. Maar daar kwam dan nog de geschiedenis met dien koffer bij ,: .' „Toen de moordenaar de zakken van zijn slachtoffer leeghaalde, vond hij dat bagageregu, waarop de stempel van het ChancellorHotel stond. En omdat zijn voornaamste doel was, de identiteit van het slachtoffer te verbergen, was het mij duidelijk, dat hij moest zorgen, die bagage uit het Chancellor Hotel weg te halen, om te voorkomen, dat die in handen der politie viel. Toch was hij bang. Het hotel werd streng bewaakt. Hij treuzelde, totdat het te laat was. Toen vatte hij het plan op, om in het bezit der bagage te geraken door dat valsch onderteekende briefje, dat vijf dollar biljet en dien boodschappenjongen. Toevallig konden we dat spoor onmiddellijk volgen. Hij hield de wacht en zag terstond, dat hij het spel verloren had. Aan het Centraal station haalde hij den koffer dus niet op en daardoor viel die in onze handen. Bij het openen van den koffer vonden we de kleeren met de merken uit Sjanghai er op. 'En omdat al die kleeren zoo goed als nieuw waren, moesten ze kort geleden in China gekocht zijn. En- nu is er slechts één klasse van christenmannen in dat land van Boeddhisme en dat zijn de missionarissen..." Er werd hard op de deur, waartegen inspecteur Queen geleund stond, geklopt. De oude heer keerde zich om en deed open. Ser. gênant Velie kwam binnen. Ellery snelde naar de deur. Velie reikte hem iets over en Ellery onderzocht het, voordat hij het in zijn zak siak en zich weer naar het gezelschap omkeerde. „Het spijt me, dat ik even moest onderbreken", zei Ellery verontschuldigend, „maar sergeant Velie heeft iets heel % bijzonders ontdekt... Waar was ik ook weer gebleven? O, ja... Ik wist dus al vaag, wie de bezoeker van Donald Kirke moest geweest zijn. En bij eenig nadenken meende ik den sleutel gevonden te hebben, die me het motief voor den moord kon openbaren. Het was duidelijk, dat die geestelijke zelf aan ahe hier aanwezigen onbekend moest zijn. Toch was hij Kirke komen bezoeken en had met name naar hem gevraagd. Er komen slechts drie soorten menschen hier bij Donald Kirke op het kantoor. Postzegelverzamelaars, juweliers en schrijvers of anderen, die met de uitgeverij te maken hebben. Toch had die geestelijke geweigerd tegen mijnheer Osborne iets te vertellen van het doel van zijn komst... hij had zelfs zijn naam niet willen noemen. Dat leek niet veel op een zaak, die met de .uitgeverij te maken had, en dus moest het wel een bezoek zijn, dat betrekking had op twee liefhebberijen van Kirke, namelijk postzegels of juweelen. De goedkoope soort kleeding, het beroep van het slachtoffer en de verre reis door hem gemaakt, bracht mij tot de overtuiging, dat hij niet gekomen was om iets te koopen. En dat was des te waarschijnlijker, omdat ik wist, dat Kirke hartstochtelijk verzamelaar van Chineesche postzegels was, zoodat het waarschijnlijker leek, dat die geestelijke in het bezit was van een zeldzame Chineesche postzegel dan van edelsteenen. En toen ik voor mezelf tot die conclusie gekomen was, gaf ik sergeant Velie opdracht, naar een Chineeschen zegel te zoeken op het terrein van de misdaad." Ellery hield even op en stak een sigaret aan. „En daarin heb ik goed gezien", vervolgde hij. .De sergeant heeft succes gehad. Hij heeft den postzegel gevonden!" * Iemand hijgde naar adem. Maar toen Ellery opkeek, zag hij op niemands gezicht iets anders dan angstige geslotenheid. Glimlachend nam hij een lange, gele enveloppe uit zijn binnenzak. Daaruit haalde hij een kleinere van buiienlandsch fabrikaat met een waarschijnlijk Chineesch adres e r op en een gestempelden postzegel in den rechterbovenhoek. „Mag ik de heeren Kirke en Macgowan, onze twee gezaghebbende postzegelkenners, verzoeken, mij mee te deelen, wat ze hiervan te zeggen hebben?" Onwillig en toch nieuwsgierig kwamen ze uit dén groep naar voren. Kirke nam de enveloppe langzaam aan en Macgowan keek over zijn schouder heen. En opeens gaven beiden een schreeuw en begonnen met gedempte stem gejaagd onder elkander te praten. „Wel, heeren, we zijn razend benieuwd iets te hooren", zei Ellery. „Wat is het?" D e zegel op de enveloppe was een klein rechthoekig stukje papier in helder oranje gedrukt. In de omlijsting bevond zich de gestyleerde teekening van een kronkelenden draak. De druk van den zegel was grof en de enveloppe was gekreukeld en geel van ouderdom. Op de binnenzijde der enveloppe stond in het Chineesch een bericht geschreven, op de ouderwei.sche manier, waarbij papier en enveloppe één stuk zijn en na het schrijven dichtgevouwen werden. „Dit is wel het merkwaardigste ding, dat ik nog van mijn leven gezien heb", bromde Donald. „Voor een China-specialist is het een vondst van reusachtig groote waarde. Het is de eerste officieele postzegel van China en nog ouder dan de allereerste uitgave, die in de catalogi vermeld staat. Het was een proefuitgave van zeer kleinen omvang en die is slechts enkele dagen bij de posterijen in gebruik geweest. Zoo een heeft men nog nooit gevonden. Drommels, wat een prachtexemplaar is dat!" (Wordt vervolgd.! I --- De onmisbare ingrediënten voor het De onmisbare ingrediënten voor het voorjaarsfeest in den Haagschen dierentuin worden naar de plaats van be» stemming gebracht ---