ZONDAGMORGEN VERDRAAGZAAMHEID. Verdraagzaamheid is een van de schoonste deugden van? het menschelijk gemoed. Wie verdraagzaam kan zijn, heeft een hooge trap van innerlijke beschaving bereikt. Men verwarre deze deugd niet met die der vergevensgezindheid. Vergiffenis schenken vergt veel minder geeste• lijken adeldom. De mensch, die vergiffenis schenkt, leidt zichzelf vaak om den tuin. Zijn hoogmoed wordt gestreeld door de plechtige handeling van het vergeven, zonder dat hij zich dat bewust is. Hij neemt op den rechterstoel plaats, voelt zich minzaam en verheven 'en ziet over 't hoofd, hoe hij zijn ijdelheid in het gevlei komt. Verdraagzaamheid, althans ware verdraagzaamheid, gaat niet gepaard met plechtig, uiterlijk vertoon. De verdraagzame zoekt en vindt geen gelegenheid, om zijn grootmoedigheid ten toon te stellen. Hij gaat onopvallend zijn weg; zijn deugd schijnt een wezenlijk bestanddeel van zijn natuurlijk levensgedrag. Als hij in aanraking komt met een onaangenaam karakter, met een lastig humeur, of met die eigenaardige kleine bezwaren en mcteilijkheden van het dagelijksch leven, zet hij zich schrap, opdat hij zijn geduld en zijn opgewektheid niet zal verliezen. Hij tracht, zonder zijn gevoel van eigenwaarde tekort te doen, den onaangenamen, humeurigen medemensch te ontzien; vermijdt, indien maar eenigszins mogelijk, te zeggen of te doen, al datgene wat dien ander zou kunnen prikkelen. En de dagelijksche onaangenaamheden des levens aanvaardt hij met een stillen glimlach, wetend, dat ze er nu eenmaal bij behooren en het — objectief gezien — zinneloos is, zich er over op te winden. Aan verdraagzaamheid- ligt steeds zachtmoedige wijsheid en .diepe menschenkennis ten grondslag. Zonder deze beiden zou ze onbestaanbaar zijn. Een mensch verdraagt het lastige humeur en de luimen zijner medemenschen niet eerder, dan wanneer hij den psychischen toestand, waaruit deze ontspruiten, kan aanvoelen. Hij beseft dan, hoe in de eerste plaats de humeurige zelf onder dien toestand moet lijden; en dat achter onaangenaam gedrag, korzelige uitingen en schimpscheuten gemoeds-aandoeningen schuil gaan, waartegen het „slachtoffer" zich niet kan verzetten. Op dat moment althans niet. Maar, zal men zeggen, het kan soms heel nuttig zijn, tegen een humeurige uit te varen, hem op zijn plaats te zetten en door verontwaardiging tot rede te brengen. Inderdaad. Maar die uitwerking is dan meestal van zeer beperkten duur. Iemand met een lastig karakter wordt op deze wijze vrijwel nooit van zijn „kwaal" afgeholpen. Integendeel, veelal zal hij, na even in zijn schulp ge kropen te zijn, met vernieuwde woede, zijn luimen botvieren. De verdraagzame oefent daarentegen een voortdurend kalmeerende werking uit. Hij „besmet" als 't ware zijn medemenschen met de geestelijke kiemen van zijn zachtmoedig innerlijk; deelt hun — vaak zonder dat ze het zelf weten — een gevoel van rust en bezinning mede; en verricht zoodoende een stille, maar belangrijke, beschavende taalj. S. van M. --- NOORWEGEN In het Fjordengebied tusschen Bergen en Hardanger. --- NOORWEGEN EN ZIJN FJORDEN „Het land, waar de zomer geen nacht kent" gaat meer en meer de verwende toeristen trekken. Het sprookjesland der natuur heeft langen tijd buiten de algemeene aandacht van de reizigers gelegen, het was meer een land voor den enkelen fijnproever, maar in de laatste jaren zijn de vacantie-booten volgeladen bijna dag aan dag op het Noors che fjordengebied gericht. De fjorden gaan kronkelend in vrijwel Oostelijke richting mijlen en mijlen ver het binnenland in en zoo rimpelloos zijn deze zeeën, dat men zich op een Hollandsche vaart zou wanen. De hellingen van ds fjorden zijn beneden bedekt met fleurige weiden en schaduwrijke beuken- en dennenbosschen of de grauwe kleur van Moeder Aarde is verborgen onder varenboschjes en heidE. Bloeiende wilde heesters groeien overvloedig naast vredige hofsteden en frissche zomerhuisjes. De natuur in Noorwegen is van een strenge majesteit en dreigende grootheid, maar in details is al dit indrukwekkende weer zoo lieflijk als een Alpenwei in een Meizonnetje. --- Wim komt in het Journaal HOE HIJ IN ALLE STILTE OEFENDE. De gevolgen van een ijverige studie. Niemand wist,-van wie Wim mondharmonica had leeren spelen — hij kende het plotseling, en degenen, die hem hoorden spelen, hielden van verbazing — bij wijze van spreken — den adem in, zoo verrast waren zij. Het was nauwelijks te gelooven, dal het een belachelijk kleine, onaanzienlijke mondharmonic was, waar Wim die mooie tonen aan ontlokte! En hoe hij speelde! Volksliederen en marschen wisselden elkander af met de aardigste schoolliedjes en als nu nog wordt verteld, dat Wim pas tien jaar oud was, zal men moeten toegeven, dat daar een klein wonder was geschied. De bewoners van het kleine dorp waren trotsch op hun bengel. De ouders van Wim waren beiden dood. Nu woonde hij bij een laddermaker in het dorp en werd als een eigen kind verzorgd. Wim moest 's morgens een goed uur ioopen naar het dichtst bijzijnde dorp, waar hij op school ging. Het was op dezen weg, dat hij op zekeren dag een merl^^iardig avontuur beleefde. Van school naar huis terugkeerend, bemerkte hij op een landweg een kleine auto, die in een gat gereden was en daarnaast zat een man, die op een mondharmonica speelde. Verbluft bleef Wim staan. Wat had dat te beteekenen ? De man keek hem met vroolijk lachende oogen aan, doch speelde verder. Eerst een tijdje later hield hij op en keek den jongen lachend in het gezicht. ,,Waarover ben je zoo verwonderd, hè?" Wim was over verschillende dingen verwonderd. Over de auto, die in het gat geraakt was, over ae vroolijkheid van den verongelukte en niet het minst over het prachtige spel. De vraag maakte hem verlegen, zoodat hij niet wist, wat hij antwoorden moest. L>e man scheen Wim aardig te vinden, want hij vroeg, of hij nog eens iets zou spelen. „Ja, alstublieft meneer!" antwoordde Wim. En de vreemdeling speelde en speelde, totdat plotseling een kraanwagen van een naburig dorp aantufte. Nu begreep Wim alles. In de verongelukte auto hadden twee heeren gezeten. Een, die zoo prachtig mondharmonica speelde en hier was achtergebleven en een ander, die de kraanwagen was gaan halen. Hij sprong er uit en al spoedig was de verongelukte auto uit het gat gehaald, waarbij Wim naar beste krachten meehielp, want dat deed hij graag. Tot afscheid nam de man met de mondharmonica Wim ter zijde. ,,Zou jij ook een mondharmonica willen hebben, jongen?" Wat zette Wim een groote oogen op. De man lachte, opende een koffer, en Wim keek verbluft naar de ontelbare, smalle doosjes, die allemaal een mondharmonica bevatten. „Ik ben reiziger in mondharmonica's", verklaarde de vriendelijke man. ,,Zoek er maar rustig een uit!" Zoo was Wim op een zeldzame manier aan een mondharmonica gekomen, en hij behandelde het als een heiligdom, als een geschenk, dat uit den hemel was komen vallen. Hij vertelde niemand iets van het blinkende ding. Ieder vrij oogenblik echter benutte hij om naar het bosch te gaan en daar te oefenen. Je bent natuurlijk zoo maar geen meester en het duurde lang eer Wim achter de geheimen van het instrument gekomen was, maar met volharding oefende hrj verder en tenslotte verraste hij zijn pleegouders met een vlot gespeeld liedje. De vreugde van de beide oudere menschen. was groot en hij moest hun vertellen, hoe hij aan het instrument gekomen was. Spoedig sprak men er in het heele dorp over, wat voor een kleine meester er in het huis van den laddermaker woonde. Op school mocht hij in het vrije speelkwartier spelen, terwijl de andere kinderen dan met hem mee zongen. Als er een uitstapje werd gemaakt, marcheerde Wim vooraan met zijn mondharmonica — ach, het was heerlijk en Wim had nog veel meer pleizier in zijn leven dan vroeger. Op een mooien zomerdag keerde hij weer uit school naar huis terug. Natuurlijk speelde hij en de jongens van school, die ook bij hem in het dorp woonden, marcheerden achter hem aan. Zij waren zoo verdiept in hun spelen en zingen, dat zij de groote au+o. die aan den k*»*!<■ straatweg stond, eerst heelemaal niet op merkten en dezen pas zagen, toen zij er vlak bij waren en iemand hen wenkte. „Zoo zoo, was jij dat?" vroeg de vreem? deling. , ( Wij hoorden jullie al vanuit de verte aankomen en het leek, alsof er een heele troep kwam aanmarcheeren. Van wien heb jij zoo mooi leeren spelen, jongen?" Wim kreeg een kleur over dezen lof. Maar hij kon niets zeggen, zoo verlegen was hij. Daarom gaven de andere jongens antwoord: „Dat heeft hij zichzelf geleerd! En nu speelt hg ook op school! Hij heet Wim! Er waren nog twee andere heeren bij gekomen. Zij fluisterden even met elkaar, toen zij plotseling een van hen: „Speel nog eens wat voor ons, Wim!" Dat liet Wim zich geen tweemaal vragen en hij speelde allerlei marschen en liedjes, die hij kende. Verwonderd keken de drie heeren elkaar aan. „Ongelooflijk", zeiden zei. „Die jongen speelt meesterlijk. En zonder een enkele valsche toon! Schitterend!" Toen zei de heer, die het eerst Wim had aangesproken, zacht tegen de andere heeren: ,,Eigenlijk moeten wij deze gelegenheid niet voorbij laten gaan, wat denken jullie er van? Zooiets overkomt ons maar een enkelen keer!" „Natuurlijk... wij maken een opname van hen!" „Luister eens, Wim", wendde de heer zich tot den verrasten Wim. „En jongens, luisteren jullie ook even mee, dan hoef ik het maar eens te zeggen. Wij zijn van het bioscoop-journaal en met onze auto onderweg om hier in de nabijheid enkele opnamen te maken. Wij willen jullie ook filmen, goed »" Een luid gejubel was het antwoord. En toen werd er gefilmd. De jongens moesten weer een stuk teruggaan en voorop schreed Wim, terwijl hrj op zijn mondharmonica speelde. De jongens liepen zingend achter hem aan. Daarna werd er een groote opname van Wim alleen gemaakt — o, het was eenvoudig net als in een sprookje. Zoo kwam het, dat een week later door het heele vaderland in het journaal van de bioscopen een kleine jongen te zien was, die zoo goed monaharmonica spaeide. En wat was het gevolg? Een vreemde heer kwam op zekeren dag naar het dorp en