Menschen met een idee fixe ZEVENTIG PROCENT VAN ALLE MENSCHEN HEBBEN ANGSTTOESTANDEN. Een college van Engelsche artsen heeft op grond van een nauwgezet onderzoek vastgesteld, dat het meerendeel der menschen tegenwoordig geestelijk zoozeer overspannen is, dat 70 % van hen aan angsttoestanden, aan een of andere phobie, lijden. De verscheidenheid van phobieën is in de laatste jaren bedenkelijk toegenomen. Haast ieder van ons kent wel een mensch, die zich in het hoofd heeft gehaald, dat hij, als hij op het trottoir loopt, niet op de naden tusschen de tegels mag trappen en die daardoor een soort eierdans moet uitvoeren, iederen keer als hij over straat gaat. Een bekend Engelsch tooneelschrtjver lijdt aan de idee fixe, dat hij op straat eiken lantaarnpaal moet aanraken, waar hij langs komt. Maar hij doet dat aanraken heel handig en onopvallend — met een wandelstok geeft hij 'n speelschen tik tegen de lantaarns of zijn sigaret dooft hij er tegen uit. Toch ia het zijn idee fixe, dat hem ertoe drijft. Angst voor gesloten deuren. Een Fransch acteur moest zich eenige weken geleden van het tooneel terugtrekken, omdat hij plotseling een onverklaarbaren angst voor groote, ruime zalen en dichte menschenmenigten had gekregen. Hij leed volgens den dokter, dien hij hierover raadpleegde, aan agoraphobie. Hij voelde zich alleen nog maar in zijn woning gelukkig. In Kopenhagen vond dezer dagen een incident in een kerk plaats, toen de bruidegom bij de huwelijksvoltrekking erop stond, dat de kerkdeur wagenwijd open gelaten zou worden. Hij leed namelijk aan claustrophobie en kon het onmogelijk ergens uithouden, waar de deuren gesloten waren. Zelfs in den trein of in de auto voelde hij zich ziek. Maar overigens was hij een zeer flink mensch en een bekwam ingenieur. De gastvrouw stofdoek. met den Wat ons land betreft, wij Hollanders staan van oudsher bekend om een zeer speciale phobie, die volgens het oordeel van onze psychiaters eer toe- dan afneemt: de mysophobie of de angst voor vuil. Op zichzelf — zal men als beschaafd mensch zeggen — geen kwade ziekte. Maar deze phobie neemt in vele gevallen de hinderlijkste vormen aan. Zoo kan net iemand overkomen — en dit heusch niet alleen in ons land — dat men op bezoek bij alleraardigste menschen, door de gastvrouw in al zijn bewegingen met argusoogen wordt gevolgd, ci de asch van de sigaret wel vejjig in het aschbakje terecht komt, enz. enz. En niet zoodra heeft de deur zich achter den gast gesloten, of de stofdoek komt ook reeds voor den dag en alle ongerechtigheid wordt met angstvallige zindelijkheid weggeruimd. Doch niet alleen onder de vrouwen maakt deze ziekte haar slachtoffers, ook mannén worden er door aangetast. Een Belgische schrijver lijdt zoo sterk aan mysophobie, dat hij na elke bladzijde die hij getikt heeft, zijn schrijfmachine een groote schoonmaakbeurt geeft. Phobieën keur te kust en te De commissie van Britsche medici heeft een lijst van phobieën opgesteld, die tegenwoordig In Europa welig tieren. Zij hebben deze lijst openbaar gemaakt, omdat zij het nuttig ach ten, dat de phobiste.i gaan inzien, dat hun toestand ziekelijk is en dat zij er zich van moeten losmaken. Enkele van de bekendste phobieën laten wij hier volgen: Aichmophobie — vrees voor scherpe en spitse voorwerpen. Nyctophobie -— vrees voor het donker. Acrophobie — hoogtevrees. Pathophobie — angst voor bacteriën en ziektekiemen. Pyrophobié — angst voor vuur of voor het veroorzaken van brand door onachtzaamheid. Taphephobie — angst, dan men levend begraven zal worden. Homilophobie — angst, dat anderen een of andere ongerechtigheid, een vlek op uw jas, een ontbrekende knoop of iets dergelijks, zullen ontdekken. Hiermede is de lijst nog lang niet volledig, nog afgezien van het feit, dat er dagelijks nieuwe phobieën bij komen. E^p de oorzaken? In de meeste gevallen verdwijnt de phobie reeds, of wordt zij althans minder hevig, als men de menschen het onzinnige van hiyi houding onder het oog brengt. Dikwijls echter is een langere behandeling noodzakelijk, omdat de oorzaken ver in het verleden kunnen liggen. Kinderen, die wel eens in een donkere kamer of kelder werden opgesloten, kunnen daaruit later een angst voor het donker overhouden. Bij de mysophobie, de zindelijkheidsmanie, zijn dikwijls geheel andere oorzaken te vinden, zooals bijvoorbeeld een zeker schuldbewustzijn, dat men door louter uiterlijke zindelijkheid tracht te compenseeren. Er bestaan pyrophobisten, die brandstichters zijn, maar ook andere, die brandweerman worden. De mogelijkheden zijn onbegrensd van acrophobie tot taphephobie .... ♦ ♦♦ --- Letterkundige Kroniek VOOR EEN SCHUIT MET VIOLEN. Door CLARA ASSCHER-PINKHOF. De najaars-boekendisch belooft weer rijkelijk gevarieerd to worden. Men behoeft zijn oogen maar gretig te gast te doen gaan in de verschillende étalages van boekhandelaren om zich weer volop te verheugen in een keur van fonkel-frissche bandjes, die nieuwe gedachten en de gestalten van ons nog onbekende menschen omsloten houden, wier levens we mogen mee-leven en mee-lijden, onder geleide van den auteur, die ons in dit nog vreemde land is voorgegaan. Het is moeilijk om een keus te doen uit sooveel vertrouwde schrijvers, die zich' met hun werk op de boekenmarkt verdringen. Maar als wij dan tusschen dien stroom van romans en andersoortig werk den titel „Voor een schuit met violen" ontdekken, dan is er iets, dat dadelijk een beroep op ons doet. Al dekt de naam dan ook verre van altijd de lading, wie geeft zich niet bij voorbaat gewonnen voor een schuit met zulk een rijken, lieven last? Het is Mevr. Asscher-Pinkhof die haar tweeden roman (reeds eerder verscheen bij Leopold's Uitg. Mij. te Den Haag „De weg alleen") onder dezen joyeuzen titel in zee stuurde en... laten we er dadelijk bijvoegen: het schip is zeewaardig gebleken. De beloften in den titel gewekt hebben niet teleurgesteld. We hebben ons na lezing afgevraagd, wat of nu wel het essentieele genoemd mag worden van dit met zulk een warmte en innigheid van binnen-uit geschreven boek. Is het de onverstoorbaarheid waarmede de schrijfster zich stelt buiten het rumoer van de buitenwereld en slechts aandacht vraagt voor het persoonlijke leven van menschen, die zich moeizaam bewust worden van hun taak en plaats in het groote verband? Is het de wijze waarop het woord gehanteerd wordt, zoo feilloos en direct van hart tot hart, dat er geenszins lange beschrijvingen noodig zijn om het wezen der dingen te benaderen. Er is geen zweem van moraliseeren te'bespeuren in dezen roman, en toch voelen we, dat hier iets wordt doorgegeven van zelf verworven waarheid en een door eigen ervaring bevochten inzicht. „Het leven is schoonheid en alle verdriet en leed dat men ondervindt is de prijs, die men moet betalen om het leven te mogen leven", is Daniel's devies. Daniël, wiens tweeslachtig leven wij in zijn ups en downs beschreven krijgen: eerst zijn jeugd, daarna zijn eerste huwelijksjaren en tenslotte zijn verhouding tot de twee dochters. Een leven, dat door een groot heimwee doortrokken wordt, doch dat onmachtig blijkt om aan dezen drang naar het roekelooze avontuur gestalte te geven of zich er zoo door in vervoering te laten geraken, dat het alle banden breekt om den heroischen weg te gaan naar het wenkende doel. Daniël blijft, als zoovelen, de dilettant, hunkerend naar de vervulling van iets, dat hij slechts als een droom in zichzelf meedraagt. Opgegroeid als nakomelingetje in een klein-burgerlijke omgeving, waarin druk-beslommerende vrouwen (een moeder en drie oudere zusters) over hem bedisselen, koestert hij zijn kostelijke jongensgeheimen, voedt hij zijn recht op een eigen denkwereld, welke hem behoedt voor verschrompeling in een benauwde vrouwensfeer. Hoe vaak worden deze kinderdroomen niet onbarmhartig door niet-begrijpende ouderen verwoest! Ook Daniël ondervindt dit, wanneer zijn star-verbitterde zuster Truida sneert over de zonnebloemen, die hij stilletjes boven op zolder heeft nageteekend. De grillige, sombere schoonheid van vergane bloemen, die hij uit een vuilnisbak op straat heeft meegenomen en waarin hij onbewust de weemoedige nabijheid van den wonderen dood beleeft, als schrille tegenstelling tot zijn eigen groei en jeugd.., Het sein tot de vlucht is geheschen. Weg uit de dorre bekrompenheid van misverstand en vooroordeel. Zoo staat hij in het atelier van den vader Van zijn vriend Jurjen, in gansch zijn onbeholpen jongensachtigheid, mèt zijn bloemen en zijn nog niet klaargekomen werk. Jurjen's vader begrijpt en weet met den glimlach van den oudere, dat deze sprong ins Blaue hinein wel niet langer dan één dag zal duren. Hij houdt zijn kleinen vriend niet tegen, doch als hij hem den trap af heeft hooren strompelen, verstilt zijn glimlach bij het zien van hetgeen Daniël geteekencl heeft. „Zoo dor. Zóó troosteloos. Wat moest je jong zijn om zóó te kunnen schrikken van verschrompeld leven, — van den dood. Hij zelf, hij was zoo jong niet meer. God, maar wat was het mooi om zóó jong te zijn, en weg te loopen en niét te weten waarheen, en misschien morgen weer terug te zijn. Wat was dat mooi." Het wordt een hoogtepunt in Daniels leven, deze vlucht in de vrijheid, waarin alle verdriet en wrangheid wegzinkt en alleen het zoete geluk om de wijde wereld overblijft. Hij komt in een dorp, waar hij vergeefs zoekt naar een bakkerij, want hij heeft maar één doel: broodkoopen van zijn eigen geld. Een zelf. gekozen doel, waardoor hij de verleiding van het mee aanzitten aan een groote familietafel, waar de damp van de pap de gezins-verbondenheid met een sluier lijkt te omvangen, weerstaat. Hij laat zich in de avond-stille, donkere straat den weg wijzen en ziet zich even later in de dorpsbakkerij gesteld tegenover een zwangere vrouw, die op dat moment voor hem het jubelende symbool is van het nieuwe leven, dat zich gereed houdt om te beginnen. Het wordt een glorieuse tocht, die hem verlost van alle bitterheid, die hem 's nachts doet inslapen in de stugge zachtheid van een hooiberg en hem 's morgens als een gereinigd mensch doet opstaan, bereid om tegenslagen te overwinnen en den prijs te betalen voor zooveel ongekunstelde heerlijkheid waarin alleen de ontmoeting met het meisje aan de pomp wat gedetoneerd had, omdat hij toen een verwarring had voelen opkomen, die hij geen plaats wist te geven in de zuiverheid van dezen morgen, buiten. De prijs wordt hooger dan Daniël had durven verwachten. Zijn vaart om het leven in te rennen, om schoonheid te zoeken en te herscheppen, wordt meedoogenloos geremd door den dood van zijn vader. Van dien tijd af zal de fabriek met roestige ijzeren staven de gehate rol gaan spelen in het leven van Daniël, die nu gedwongen wordt om te gaan denken aan de toekomst van zijn moeder en zusters. Maar zoo grauw en nuchter is de fabrieksomgeving niet, of er is ook nog wel plaats voor een blond meiske met een gaaf gezichtje, dat hij graag ontmoet. Is haar gezicht zacht?" — „Nee, niet zacht, maar stil." — „En haar oogen?" ,Haar oogen zijn alleen maar eerlijk." In Elise's nabijheid vraagt Daniël zich af waar of hij haar rust kan vinden in diezelfde wereld die hèm slingert tusschen dof berusten, opstandigheid en schoonheidsverrukking. Elise is het die met haar teedere koelheid zijn steigerende opwinding te ruste legt, zij is het die hem terugdrijft naar den plicht van zijn werk, wanneer hij troost gezocht heeft op zijn zolder temidden van zijn verf en zijn doeken. En, al had zij gedroomd „iets anders te mogen zijn voor den man, dien ze liefhad, — iets anders dan de drijfster naar zijn taak", de schrijfster heeft ons toch ook nog dien anderen kant van Elise laten zien, n.I. die van de vrouw die altijd weer kan begrijpen, altijd weer kan vergeven, altijd weer kan wachten ook, omdat haar liefde sterk en onbaatzuchtig is. Als kinderen van twee werelden gaan deze menschen samen het leven in. Er zijn momenten, waarop ze dit beide beseffen. Zoo is er een avond, dat Daniël zfln vrouw, die hun eerste kind verwacht, aan het schilderen is. Bewegingloos zit ze daar, met een gaaf en stil gezicht, terwijl Daniël zich plotseling den dag herinnert waarop hij over de trekken van het gezicht van een bakkersvrouw de weemoedige glorie van haar zwangerschap heeft zien lichten.. En dit, deze glorie van het moeder-worden, zoekt hij tevergeefs in de klare onbewogenheid van Elise. Elise bemerkt zijn onrust en begrijpt zijn verdriet. „Dit was het erge dat ze het wist. Dat zijn blik en zijn gebaar hadden doorgelaten, wat hij haar nooit zou hebben gezegd. Zijn schuld tegenover haar groeide, groeide in de oogenblikken dat . hij daar stond en haar hoofd streelde. „Je kunt het niet helpen," zei hij. „En lk ook niet.'' Ze wisten, terwijl ze daar stonden en steun zochten bij elkaar, dat ze na&st elkaar voort zouden gaan door hun leven, — zóó als ze waren, kinderen van twee werelden, — en dat ze het niet konden helpen." Een man als Daniël is gedoemd tot het begaan van veel schuld, welke hij zelf niet wil. Zijn eerste ontmoeting met Soelamith, beeldhouwster, kleine, beweeglijke spontane vrouw, wekt in hem opnieuw de rusteloosheid. Door haar herwint hij zijn zelfvertrouwen ten aanzien van zijn kunst, door haar ooki krijgt het verrassende weer zijn kans. Een kans die genomen wordt op een middag dat de spanning te groot is geworden. „Maar terwijl hij haar kuste, schreide het in hem om het vele, dat er verloren ging in die eene omhelzing." Het beeld van Soelamith vervaagt in den loop der jaren. De nadruk komt te liggen op de prachtige kameraadschap tusschen Daniël en zijn dochter Bettina. Zijn „Tinus" met denzelfden wispelturigen aard en het avontuur in haar oogen. Zeldzaam fijn weet Clara Asscher het kind aan te voelen in die periode waarin de wereld nog voor hem open moet gaan, daar waar het vol verwachting staat te kloppen aan de poort die het toegang moet verleenen tot het leven dat lokt en roept. , Zij beiden, Bettina en Lotty, het tweede dochtertje, evenbeeld van de moeder inhaar moedig doorzettingsvermogen, gaan welbewust hun zelfgekozen weg. Bettina aan de zijde van een man van studie: Lotty als hulp van haar vader in de fabriek, een daad die Daniël slechts als een offer kan zien, als het zooveelste bewijs van zijn eigen onmacht om het bedrijf te leiden, reden ook voor de bekentenis: „Zij zijn van het betere baksel, Elise en Lotty. Beter dan Bettina en ik. Wij nemen maar aan wat zij ons geven." Op een dag, waarin de lentebelofte tintelt door de luchten, doet de zieke Daniël zijn groote ontdekking: een schuit met viooltjes, rustend op het donkere krachtenwater. In dit beeld ontmoet hij nog eenmaal de schoonheid van het leven. Zoo diep geniet hij de lente tot op den bodem, dat de dood hem niet zwaar meer valt, nu. „De schuit mèt violen ontsteeg aan zijn stoffelijkheid. De onstoffelijke schoonheid, waar Daniël zijn heele leven als een versmachte naar gezocht had en die hij in sommige groote, gelukkige en goede oogenblikken gevonden had, kwam hem tegemoet." Het doet goed te lezen van menschelijk samenleven, waarin de korte oogenblikken van verrukking en harmonie betaald worden met veel verdriet. Maar zijn zij daardoor niet des te kostbaarder en waardevoller geworden? *) Leopold's Uitg. Mij. te Den Haag. --- KINDERKRANT Beste Neven en Nichten, Hiernaast zien juilie een vierkant heelemaal met kleine ruitjes bedekt, aan den linker- en rechterkant staan de cijfers van 1 tot 52, voor ieder ruitje 1 en boven en beneden staan de letters a—z en za—zz. Op deze manier is het dus gemakkelijk een bepaald ruitje aan te duiden. Om nu een aviateur te teekenen beginnen we bij N39, vervolgen dan naar D38, 149, FF45, LL40, GG 34, DD 34, EE35, EE38, FF39, EE41, W46, T43, Y38, Y36, T39, R39, P37, S37, X33, Y27, W24, T23, P23, N24, N21, T16, X16, BB19, DD23, DD29, CC31, BB31, BB32, DD34, BB32, U37, R37, Q36, Q34, 032, 027, N24, eind. Begin M40, Y45, P46, K42, K39, N34, 032, eind. Begin P33, Q33, Q34, S34, T33, U33, T33, S32, Q32, Q33, eind. Begin Q30, R31, S30, Q30, eind. Begin V33, V31, U30, V30, W31, W32, eind. Begin X26, V25, T25, S26, eind. Begin T26, U27, W27, eind. Begin Q26, P25, N25, eind. Begin 026, P27, Q27, eind. Begin KK37, VV10, JJ29. Probeer het allemaal maar eens, je zult zien hoe leuk het wordt. De volgende week zal ik de oplossing in de krant zetten. Voor de juiste oplossingen krijgt voor de kleintjes Corrie van Vreeningen den prijs en voor de grooten Agnes Labouchère. Veel plezier ermee. OOM TOM. --- ONZE BRIEVENBUS Leeuwerik en Boschviooltje. Ja jongens, het begint nu winter te worden. En nu de tijd verzet is, is 't 's avonds erg vroeg donker. Van buiten spelen komt zeker niet veel meer. Hoe is 't eigenlijk, hebben jullie tusschen den middag lang vrij? Ja. Joke begint zeker al te babbelen. Is het verstaanbaar, of moet je er een beetje naar raden? Zangvogel, 't Is toch maar een prachtige manier voor jullie om goed en vlug zwemmen te leeren. En wat zul je 't fijn vinden, als je binnenkort in het groote zwemt. Je gaat dan toch geregeld eenmaal per week, hè? Hoe was de verjaardag van je grootmoeder? Veel bezoek en veel bloemen? Anjer. Ja, Betsie. deze schuilnaam lijkt me erg geschikt en lk hoop, dat jij er mee accoord gaat. Krijg ik ook eens een briefje van je? Pimpernel. Nou nou, zoo'n verjaardag wil ik ook wel hebben. Je voelde je zeker erg gelukkig en tevreden dien dag? Kreeg je ook nog vriendinnenbezoek? Neen, van de padvindersdemonstratie heb ik niets gezien. Was het aardig? Muis. Die centrale verwarming heeft heel wat op 't geweten. Pas maar goed op dat ze nu de krant niet opslikt. Is 't een erg gebreek en rommel in huis? En komt 't gauw af, anders moeten jullie nog in de kou zitten. Vertel er maar eens wat over. W i 11 y B. Zoo meiske, kom jij ook meedoen? Dat vind ik erg prettig, hoor! Zal ik je dan in 't vervolg Roodborstje noemen? Zet dien naam dan maar bij je eigennaam en adres onder de briefjes. Je vriendinnetje mag ook meedoen. En wil je me dan volgende week eens vertellen wat je scheelt? Wat verdrietig, dan je al zoo lang ziek bent. Lig je in een kamer aan de straatkant? jt Huis is erg mooi en gezellig, hè? O ld Knife. Je mag meedoen; ik vind 't zelfs wat fijn! Deed er vroeger een broer van je mee? En hoe oud ben je en waar woon je? N a t-G o n e 11 a. Ook welkom in mijn grooten familiekring. Ja, je vriend doet ook mee. Hoe komen jullie toch aan die grappige schuilnamen? Als je geregeld meedoet, krijg je vast en zeker ook eens een prijs. Krijg ik je adres ook? Blondje. Wat is 't al weer een tijo geleden, sinds ik iets van je hoorde. Toen Vader en Moeder op reis waren, kwam je er zeker niet toe om raadsels op te lossen, hè? Wat leuk, dat je zoo'n mooie kamer kreeg. Is 't een verdiepi»g hooger? En wat staat er allemaal in? Velpenaar. Wat is het plotseling koud geworden! Zijn bij jullie in den tuin ook alle dahlia's bevroren? Bij ons zijn ze zelfs zwart geworden. Jammer, hè? Prettig, dat je 't spelletje zoo leuk vond. Speelde je 't dikwijls? S i e n a P. Je vergat je schuilnaam te vermelden en ik heb al gedacht en gepiekerd, maar 'k weet hem heusch niet meer. De meneer, dien jij bedoelt, ben ik heusch niet. De streken die je noemt, ken ik niet. 't Moet er erg mooi zijn, hè? Was je er lang? K r u i d j e-r o e r-m e-n iet. Jammer dat je de autoped niet mocht nemen, hè? Maar er is een grens, en ik vind het klokje toch ook erg aardig. Loopt het goed en heb je er veel plezier van? Nachtegaal. Dus nu ga je mooie dingetjes maken. Veel succes en veel plezier ermee. Wil je ook veel groeten aan Indiaan overbrengen? Duinroosje. Als je veel werk moet maken, kun je natuurlijk geen briefjes ■schrijven. Maar wil je je zusje vragen om in 't vervolg onder haar briefjes haar naam te zetten? Gaan jullie allebei in schoolverband zwemmen? Kalief Haroe n-A 1-R a s c h i d en Heidebloempje. Deze week krijgen jullie samen een praatje. Ja, jullie Tante komt nog als eens. Nu is Zwolle dichtbij en Tante vindt 't bij jullie zeker erg gezellig. Komt 't kleine nichtje altijd mee? Wat heeft Heidebloempje een degelijken prijs uitgezocht. Filips II. Zoo neef, deed jij 't inschrijfbiljet er bij om mij 't eens te laten lezen? Weet je wat ik eerst dacht? Dat ik mee moest loopen. Nu heb ik geen tijd, maar vanavond zal ik 't eens grondig doorlezen. Grappig verhaal over dat kleine keepertje. Doet hij nu altijd mee? Roodkapje, 't Was prettig dat Mia den brief voor je schreef en ik toch van alles over je hoorde. Intusschen hoop ik, dat je weer opgeknapt bent en volgenden keer zelf zult kunnen schrijven. Niet, dat Mia 't niet goed deed, hoor, maar ziek zijn is nu eenmaal niet prettig. Wat hebben jullie daar in Warmond plezier gehad. Heb je er ook veel gezwommen? Kiekeboe. En heb je het diploma gehaald? Vond je 't nog moeilijk, of sloeg je je er dapper doorheen? Was moeder meegegaan? Wat leuk, dat je nu in de Herfstvacantie uitgaat. Woont er familie in R.? Cinia. Korte briefjes zijn ook welkom, en vooral vind ik 't knap als je in een kort briefje toch veel vertelt. En dat deed jij. Heb je veel huiswerk? In welke klas zit je? Dag kinders. OOM TOM. --- HET GEHEIM VAN FIDEL Onze roodbonte koe, Annie, hield op met herkauwen en staarde voor zich uit. Ze staarde zoo lang, dat Mieke, onze zwartbonte, op het laatst ook begon te staren. „Waar kijk je toch naar en waaiom schei je uit met herkauwen?" vroeg Mieke haar tenslotte. „Ik lqjk nergens naar en ik herkauw niet meer, omdat ik denk en ik kan geen twee dingen tegelijk doen", antwoordde Annie. „O", zei Mieke, ,,nu, ik herkauw liever." ,,Ik denk er juist over", hernam Annie, de laatste opmerking negeerende, „dat ik wel op reis zou willen gaan." „Welnu, ren dan een paar maal langs den rand van de weide", stelde Mieke haar voor. De roodbonte Annie sloeg eenige malr met haar staart en zei vol waardigheid: „O neen, wat ik wensch is verre landen te gaan bezoeken." Mieke was hierdoor zoo verrast, dat ze heelemaal vergat te herkauwen. „Wel, heb ik ooit!" loeide ze. „Mag ik met je mee?" ,,Dank je voor je vriendelijk aanbod", antwoordde Annie. „Maar ik denk, dat één koe minder de aandacht trekt dan twee. En buitendien heeft een groot dichter eens gezegd: „Hij reist pas, die alleen reist! ,„Heel goed hoor", zei Mieke, „wanneer ga je weg?" „Nu dadelijk! Dag!" en weg holde onze Annie. Toen ze door het veld snelde en daarna op den weg kwam, zei ze iedereen, die ze passeerde, goedendag. Gerrit de gans zei, dat hij hoopte, dat het niet zijn slechte gedrag was, dat haar noopte op reis te gaan en de vierling Bigmans wilde graag met haar mee, maar Pa en Moe Bigmans wilden hen niét laten gaan. Fidel zei, dat hij haar op zou komen zoeken, als ze binnen een jaar niet terug was en Poesiekat wilde haar leeren, hoe ze in een boom kon klimmen, als ze soms behoefte had om te slapen, en een veilig plaatsje wenschte te hebben. Annie bedankte hen allen heel hartelijk en daarna ging ze door het hek den weg op. Nadat ze heel ver geloopen had ze dacht een paar duizend kilometer, bedacht ze, dat het nu wel ongeveer eienstijU was. Ze liep een grasveld, waar ze langs kwam, in en had een verrukkelijken maaltijd. Daarna liep ze weer duizenden en duizenden kilometers. Plotseling stond ze voor een breed water. Dat moet de zee zijn dacht ze, die de verre landen van elkaar scheidt, maar daar ze geen aardrijkskunde kende, was zij er niet heel zeker van. Ze ging over een brug we«' ve**rt°' - en tenslotte bij een hoogen muur. „Dit is het einde van de weic.u , v_ ,4k heb het me alt-jd voorgesteld, zooals het er hier uitziet. Ze ging even liggen en loeide van welbehagen. Nadat ze een poosje uitgerust had. begon ze er over te denken om terug te gaan. Ze had nu wel den weg' gevonden naar het eind van de wereld, doch wist nu niet meer hoe ze terug moest. Ze keek heel ernstig voor zich uit en dacht er hardop over na. Eindelijk had ze een reuze-idee „Ik geloof", zei ze tegen zichzelf, „dat je in zulke gevallen altijd je neus achterna loopt!" Ze stond op, stak haar neus in den wind en liep deze achterna. Haar neus leidde haar recht door het veld naar den grooten weg, dien ze een heel eind afliep. Plotseling hoorde ze achter zich een stem, die zei: „Hé Annie, wat ga je doen?" Annie draaide zich om. Het was de boer en nooit in haar leven was ze zoo blij geweest hem te zien als nu. Hij bracht haar weer terug naar de wei. Ze trachtte hem onderweg te vertellen, waar ze overal geweest was, maar hij begreep er niets van. Teruggekeerd in de wei, liep ze eerst heel voornaam naar de melkplaats en voelde zich de interessantste koe van de wereld. Fidel, die eigenlijk niet op de boerderij woonde, herinnerde zich juist een fijne vette kluif, die hij bij het keukenraam begraven had en ging ze halen. Binnen in de keuken hoorde hij den boer zeggen: „Dat gat in de heg moet morgen gemaakt worden, want de roodbonte Annie is er vandoor gegaan; ik vond haar ongeveer drie kilometer hier vandaan op den weg wandelen. Fidel nam zijn kluif en rolde haast om van het lachen. Toen hij bedaard was, ging hij naar de wei, waar de verschillende dieren in een halven cirkel om Annie plaats genomen hadden. Toen het eindelijk stil was, liet Annie een goedkeurend „boe" hooren en begon haar avonturen te vertellen. De dieren luisterden in ademlooze stilte en het stilst van allen was Fidel, hoewel hij bijna tweemaal was uitgeschaterd van het lachen en zichzelf op het puntje van zijn tong beet, tot de tranen in zijn oogen kwamen. Nadat Annie ;„aar ver: aal geè'neJfcd had over de verschillende landen, die zij had bezocht en verteld had, hoe het einde van de wereld er uit ziet, bedankten alle dieren haar voor haar interessante reisbeschrijving en zeiden, dat ze dien avond heel veel hadden geleerd. Daarna gingen ze allemaal slapen. Ook Fidel ging naar zijn hok, maar eerst lachte hij eens flink uit. Hij kon gewoonweg niet tot bedaren komen. Maar daar hij Annie niet in haar gevoelens wilde kwetsen, vertelde hij nooit aan iemand, dat zij heelemaal niet aan het eind van de wereld was geweest; het geheim bleef veilig bij hem bewaard. --- WEL FOEI, TOTO! 'k Ontmoette een deftige dame Zij leek me geheel overstuur, Ze blies op een zilveren fluitje; Haar wangetjes gloeiden als vuur! „O, o, o, o! WA&r is Toto?" Ik zag in de verte een honaje, (Zoo'n beeldje! Het leek we! een pop!) Gekleed in een blauw-lakensch jasje, Met breed-zijden strik aan z'n kop! „Zoo, zoo, zoo, ben jij Toto?" Thuis wachtte z'n theetje met koekjes, Dat kon je wel zóó aan hem zien! Toch liet hij het vrouwtje maar fluiten! Waarom? — Kun je 't raden misschien ? O, o, o, o! Wét deed Toto? In 't vuilnisvat had hij gestoken Zijn schattigen, spierwitten snuit En haalde, al kauwend en smakkend, De graat van een bokking er uit!! „Ho, ho, ho, ho! Wel foei, Toto!" $=3C oqese ---