De Nationale Vijfkamp. Een frissche dronk is op een warmen dag niet te versmaden en deze waterput in Utrecht oefent blijkbaar meer aantrekkingskracht op de jeugd uit dan de groote vijver ernaast --- De gedeeltelijke zonsverduistering had, ondanks het vroege uur, Vrijdag belangstelling van de jeugd. De gedeeltelijke zonsverduistering had, ondanks het vroege uur, Vrijdag belangstelling van de jeugd. Astronomen in den dop, gewapend met een stukje zwartgemaakt glas --- FEUILLETON HET HELSCH COMPLOT Vrij naar het Engelsch door ANNIE S. SWAN 22 „Kijk nou eens hier, Daddy; is het feit, dat ik zoo gauw mogelijk hierheen gekomen ben, geen bewijs, dat wij het eerlijk meenen?" begon hij, terwijl hij zijn pijp dit den tabakszak van den ouden man vulde, zonder hem echter aan te steken. „Om eerlijk te zijn", gromde Rossland, „had ik het niet verwacht, maar wat moet dat nu met mijn geld? Gevoegd Bij wat ik al voor jullie betaald heb, wordt het een aardig sommetje, Ruthven en jullie zult het toch op een of andere manier terug moeten geven." „Je denkt toch niet, dat wij je expres in hebben laten loopen ?" zei hij op verongelijkten toon. „Dacht je nou werkelijk, dat wij het risico geloopen hadden, wanneer w:j er niet vrij seker van geweest waren te zullen winnen? Ik wil je wel vertellen, dat het mijn praktijk ook geen goed zal doen. Dat doet een proces nooit. Het was voornamelijk op aandringen van mijn vader, dat ik de zaak doorgezet heb. Je zult toch moeten toegeven, dat het voor hem ellendig is. Want hij heeft geen cent gekregen voor al het werk, dat hij gedurende meer dan twintig jaar gedaan heeft." „Dan moet hij wel een groote ezel geweest zijn, maar ik geloof dat nog niet zoo direct, Pat. Dat lijkt me niets voor je vader." „O, hij verwachtte natuurlijk, dat hij alles terug zou krijgen en ik ook, maar laten wij de zaak nu eens grondig bespreken. Maar eerst zou,ik graag van je willer. weten, of ik je kan vertrouwen. Het is voor mij alles of niets en Bet is een heel gevaarlijk spelletje, dat ik ga spelen. Wilt u mij beloven er met niemand over te spreken?" „Vertel maar op, mijn jongen. Ik weet de geheimen van half Edinburg. Ik zou de menschen verstomd kunnen doen staan, dat zou ik. Wat wou je me vertellen?" „Kijk eens, we zijn met dat Harman-meisje nog niet klaar. Er zijn heel wat vreemde dingen gebeurd in de weken, dat de oude Miss Dempster ziek was. De oude heer en ik waren overeen gekomen, dat we uet maar stil zouden houden en als wij het geld gekregen hadden, zouden we dat ook wel gedaan hebben, maar nu zie ik de noodzaak er niet meer van in, begrijpt u?" „Wat voor dingen?" vroeg de oude man met een gretigheid, waaruit duidelijk zijn belangstelling bleek. „Ik geloof en kan het bewijzen ook, dat de oude vrouw niet haar natuurlijken dood gestorven, maar vergiftigd is", zei Ruthven op zachten toon. ,,Je meent het niet. Wie heeft dat gedaan? Toch niet dat meisje, dat er als de onschuld zelve uitziet, wanneer je tenminste moet gelooven, wat de kranten zeggen." „O, dat is allemaal onzin", zei Ruthven luchtig. „Ik heb gezien — wat ik gezien h-te, en ik heb getuigen ook. De twee oude getrouwen van miss Dempster, de butler en haar kamenier, hebben heel wat gezien. Ik heb haar miss Harman een heelen nacht laten bewaken en wat wij gezien hebben is onbetwistbaar." „Maar wat heeft dat nu nog voor nut?" vroeg Rossland slim. „Zij is dood en begraven en het j&nge meisje heeft het geld. Ach, man, je bent aan alle kanten genomen." „Kalm wat, Daddy,, er zijn altijd nog wel middelen te vinden. Daat dat maar gerust aan mij en aan mijn vader, als die weer een beetje bekomen is, over." „Zou jij er voordeel bij hebben?" „Op den langen duur wel, natuurlijk. Zie je niet, dat alles zoo klaar als een klontje is? Als wij zooiets van haar konden bewijzen, zou ze het geld niet mogen behouden en het zou aan diegenen vervallen, waarvoor miss Dempster het altijd bestemd had. Je kunt er van op aan, dat ze niet bij haar volle verstand was, toen ze dat testament schreef." „Het klinkt interessant, maar als je nog meer geld noodig hebt, Pat, zul je naar iemand anders uit moeten kijken. Ik wil met het heele zaakje niets meer te maken hebben," „Ik heb geen geld meer noodig, man; het zal een proces van de Kroon worden. Begrijp je dat dan niet eens? Er zijn toch immers verder geen bloedverwanten meer, die in de zaak belang kunnen stellen ? Ik wil alleen maar, dat je rustig afwacht en dan zal je je geld niet interest terug hebben, of tenminste", voegde hij er met een korten lach aan toe, „zal het in je familie blijven, nadat ik met Jessie getrouwd ben." Ondanks al zijn ondervinding van gemeene zaken, liep Rossland er toch nog altijd vrij gemakkelijk in, vooral bij Ruthven, die zeer arglistig was. Toen hij het huis verliet, had de oude man niet alleen beloofd te wachten, maar ook op alle mogelijke manieren te helpen, wanneer dat noodig mocht blijken. Zeer opgelucht en zichzelf gelukwenschend met zijn eigen knapheid, ging hij direct van Corstorphine naar zijn vader's huis. Hij vond hem als een toonbeeld van wanhoop en ellende bij zijn eenzamen haard zitten. ,,Kop op, oude heer, zit daar niet te kijken, of alles verloren is." „Maar dat is het immers", antwoordde hij, kreunend. „Rossland! Als ik aan hem alleen al denk, word ik ziek." „Dat hoeft heelemaal niet. Daddy en ik zijn de beste vrienden. Ik ben net bij hem geweest en heb alles met hem bepraat en hij wil voor onbepaalden tijd wachten en is zelfs bereid ons op de volgende étappe van deze interessante reis te helpen", zei Patrick luchtig. Zijn vader staarde hem ongeloovig aan en hij knikte vroolijk. „Heusch waar, oude heer. Je hebt zeker nooit geweten, dat je zoo'n genialen zoon had, wel? Ik heb alles uitgedacht Je moet dit huis eraan geven, een kamer aanhouden voor de weinige zaken, die je nog hebt en bij mij kome nwonen. Dat zal een heeleboel geld uitsparen en we zullen heel wat samen moeten zijn, wanneer het plannetje, dat ik bedacht heb, succes wil hebben." Onder het spreken trok hij zijn stoel tot vlak bij dien van zijn vader en begon zijn plannen uiteen te zetten. Hun beraadslagingen duurden, totdat de klok twaalf uur geslagen had en stilte over de slapende stad neergedaald was. HOOFDSTUK XXIV. De draad wordt hervat. „Maar mijn lieve Alice, dat vind ik echt heelemaal niet prettig. Je kunt toch onmogelijk alleen in dat groote huis gaan woonen." Het was mrs. King, die gesproken had op den avond van de uitspraak van het gerechtshof, toen zij nog een oogenblik de gebeurtenissen van den dag op de kamer van haar logée kwam bespreken. , ( Waarom niet", vroeg Alice met dien kalmen, vagen glimlach, die zoo vele menschen van de wijs bracht. „Sinds mijn vader gestorven is, ben ik aan de eenzaamheid gewend en dr. Guthrie heeft me heel wat werk beloofd." „O, dat zal best in orde zijn. Ik ben niet bang, dat je je zult vervelen, jij zult wel weten, hoe je je dagen moet vullen. Maar ik denk aan je positie. Een jonge en aantrekkelijke vrouw — je behoeft je hoofd niet te schudden, Alice, anderen zullen je precies hetzelfde vertellen, als ze het al niet gedaan hebben. Een jonge en aantrekkelijke en rijke vrouw, die heelemaal alleen woont in dat groote, sombere huis! Dat hoort heelemaal niet. De geheele stad zal geschoqueerd zijn en er zijn gelukszoekers, zelfs hier, Alice." ,,Ja, maar ik geloof wel, dat ik nuchter genoeg ben om ze te kunnen vermijden." „Misschien wel, maar we moeten niet vergeten, dat je Iersch bloed in je aderen hebt. De laatste veertien dagen heb ik er meer dan eens iets van gemerkt. Maar hoe dat ook zij, wil je werkelijk morgen al terug gaan? Is het noodig, dat je er zoo'n haast mee maakt?" „Ik geloof het wel. De meisjes zijn er heelemaal alleen. Er moet een heeleboel in het huis gedaan worden en, om u de waarheid te zeggen, mrs. King, ben ik er verlangend naar mijn leven, zooals ik het voortaan van plan ben te leiden, te beginnen." „Tom vindt het nog steeds beter, dat je het huis verhuurt en zes maanden op reis gaat, totdat de sensatie en alle praatjes een beetje geluwd zijn." „Daar trek ik me heusch niets van aan. Waarom zou ik ? Ik ken hier maar zoo weinig menschen en die", voegde zij er hartelijk aan toe, zullen niet veranderen." „Zeker niet, maar als je werkelijk in mijn vriendschap vertrouwt, mijn lieve kind, dan moet je mij ook een beetje laten raden. Je kunt niet alleen op het George Plein wonen. We moeten de een of andere chaperone voor je zien te vinden." „U zoudt haar zoo kunnen noemen, mrs. King, maar haar plichten zouden microscopisch klein zijn." „Misschien wel, maar ze zou er tenminste zijn en je positie behoorlijk maken." ,„Is het werkelijk bezorgdheid voor mij, of alleen maar angst om niet tegen de conventies in te gaan?" „Alle twee een beetje. Wij twijfelen er geen oogenblik aan, dat je alleen volkomen onopvallend en waarschijnlijk gelukkig genoeg kunt leven, maar het zou niet goed voor je zijn. In de eerste plaats zou je te veel tijd hebben om te piekeren en hoewel niet eccentriek, zou. je toch te onafhankelijk worden. En dat zou je bederven. Begrijp je me?" „Volkomen en om u een plezier te doen, wil ik wel een aardige, gezellige oude juffrouw bij me in huis nemen", zei ze met een ondeugenden glimlach, die echter even gauw, als hij gekomen was, weer verdween en een ietwat droevige uitdrukking achterliet. „Ik heb werkelijk heel wat plannen. Een ervan is, dat ik wil trachten meisjes te vinden van mijn leeftijd, die rust noodig en daarvoor geen geld hebben en die me dus dolgraag een paar weken gezelschap zouden komen houden. Ik he bhierover met dr. Guthrie gesproken en hij heeft me verzekerd, dat zulke meisjes niet moeilijk te vinden zullen zijn. Dan zou ik verder probeeren een eenzame, ongetrouwde oude dame te vinden met een heel klein inkomen; hij heeft me verteld, dat er heel wat van zulke vrouwen bestaan, ook in Edinburg — vrouwen uit goede families, die bestaan van wat ons niet mogelijk zou lijken en er bovendien nog in slagen er een verrassende en ontroerende waardigheid bij te bewaren. Als ik zoo iemand over kon halen voorgoed bij me te komen wonen, wanneer ik haar dan natuurlijk zekere plichten en een vast salaris zou geven, zouden w\j er misschien beiden wel bij varen. Ik ben van plan den geheelen winter druk voor dr. Guthrie bezig te zijn." Mrs. King gaf het eerste oogenblik geea antwoord, daar ze te ontroerd was om u spreken. Toen ze het eindelijk deed, was haai siem heel zacht. „Dat is mooi van je, Alice, maar ik moet bekennen, dat het me wel wat teleurstelt. Zooiets is beter voor vrouwen, die hun leven al grootendeels achter den rug hebben en de ijdelheid der aardsche dingen ondervonden hebben. Jij behoorde onder ons den besten tijd van je leven door te brengen, als je weer uit den rouw bent. Je zult in ieder huis ontvangen worden en behoorde van je leven te genieten." „Soms denk ik wel eens, dat mijn leven al afgeloopen is, mrs. King. Eens zal ik u mijn geschiedenis vertellen en dan zult u me begrijpen." „Misschien, maar toch weiger ik voorloopig te gelooven, dat jouw leven al afgeloopen zou zijn, terwijl je nog pas vier en twintig bent en zoo'n gezichtje hebt. Dat lijkt me niet natuurlijk", antwoordde haar vriendin, onverstoord. .„En om nu tot onze chaperone terug te keeren. Ik heb er dit oogenblik een op het oog, een oude en heel arme gouvernante, die geen les meer kan geven en die op het oogenblik van een pensioentje van twintig pond leeft, dat een paar oude leerlingen, waaronder ook ik, bij elkaar gebracht hebben. Natuurlijk helpen wij haar ook op andere manieren. Ze is heel, heel arm, maar ze heeft zoo'n gelukkigen en zonnlgen aard en zoo'n schranderen humor, dat je zoudt denken, dat zij de gelukkigste sterveling ter wereld was. En in de vele jaren, dat ik haar al ken, heb ik haar nog nooit een keer hooren klagen." „Dat is de vrouw, die ik hebben moet, mrs. King en als u er morgenochtend, voordat ik naar huis terug ga, met me heen wilt gaan, kunnen we misschien met een met haar afspreken." Den volgenden ochtend liepen ze dus samen den steilen heuvel naar Stockbridge af, waar miss Cummings op een heel klein kamertje woonde. Het was een klein, vogelachtig vrouwtje, dat er keurig netjes uitzag, hoewel haar lkeeren zielig kaal en versleten waren. Hoen ze de deur op hun kloppen opendeed, zag mrs. King direct, dat ze kort geleden gehuild had. (Wordt vervolgd.). --- De tweede dag van het concours hippique te Amsterdam. Een der Japansche deelnemers aan het internationaal concours hippique in het Stadion te Amsterdam neemt een hindernis tijdens het springconcours om den Amstelprijs, dat Vrijdagavond verreden is --- Aan 2den luit. J. P. F. van der Horst (in donker uniform) is Vrijdagmiddag te Aan 2den luit. J. P. F. van der Horst (in donker uniform) is Vrijdagmiddag te Amersfoort door den voorzitter van de Nationale Vijfkampcommissie, jhr. J. W. Godin de Beaufort, den eersten prijs uitgereikt van den Nationalen Vijtkamp 1936 --- Als in de Wieringermeer het onkruid Als in de Wieringermeer het onkruid gewied moet worden, is een regiment arbeiders noodig. De onkruidwieders in actie --- De plaquette, welke door den A.N.W.B. De plaquette, welke door den A.N.W.B. wordt aangeboden aan hen, die 50 jaar of langer lid van den bond zijn --- Een benijdenswaardig ambacht op Een benijdenswaardig ambacht op warme dagen. De .ijs'-bazen, die het hoofd koel houden ---