Gewondentransport in de straten van Gewondentransport in de straten van Barcelona tijdens de ernstige gevechten der laatste dagen --- De voorzitter van de N.B.V.L O., jhr. G. von Weiler, speldt een der deelneemsters aan de Vierdaagsche De voorzitter van de N.B.V.L O., jhr. G. von Weiler, speldt een der deelneemsters aan de Vierdaagsche in de omgeving van Nijmegen de onderscheiding op na afloop van de afstandsmarschen --- De burgeroorlog in Spanje. De strijd tegen de opstandelingen in Spanje. - Soldaten van het Volksfront, door de regeering inderhaast gerequieerd, verlaten in auto's Madrid om tegen de rebellen op te rukken --- Het einde der Vierdaagsche Afstandsmarschen. Z. Exc. minister mr. J. A. de Wilde heeft Vrijdag het nieuwe paleis-raadhuis te Tilburg, dat op 1 Aug. a.s. in gebruik zal worden genomen, bezichtigd. — De minister verlaat het gebouw --- Ook de vrouwen te Madrid hebben de wapenen ter hand genomen en Ook de vrouwen te Madrid hebben de wapenen ter hand genomen en snellen door de straten der stad, strijdend in den bloedigen Spaanschen burgeroorlog --- Mr. J. A. N. Patijn, Nederlandsch gezant Mr. J. A. N. Patijn, Nederlandsch gezant te Rome, die tot gezant te Brussel is benoemd als opvolger van jhr. mr. A. W. L. Tjarda van Starkenborgh Stachouwer --- Nu de vacantie aanbreekt, komen van Nu de vacantie aanbreekt, komen van alle kanten de padvinders het Jamboreeterrein 1937 in oogenschouw nemen --- FEUILLETON VEILIGE HAVENS door BASIL KING (Uit het Engelsch) 17) „Hij zei van ja". „Dan zal ik blijven wachten". Toen ging zij naast Tom zitten, zoodat zij Bertha's huis in *t vizier had. Of er iets was, dat zij wantrouwde, zou de jongen niet hebben kunnen zeggen, omdat hij zelf bijna nooit iemand of iets wantrouwde. Dat er eenig gevaar in de lucht zweefde, merkte hij aan de ! heftigheid, waarmede zij zijn voorstel om ook een ice-cream te nemen, verwierp. „Daar is hij!" Zij zagen hem de stoep afkomen, een oogenblik aarzelen en toen in de tegengestelde richting gaan van die, waar zij zaten te wachten. Tom begreep die tactiek. „Hij gaat naar Jenkens om over dien nieuwen band te spreken". Toen zij recht overeind stond, kenmerkten zich haar bewegingen door een felheid en activiteit, die hij nog nooit van haar had gezien. „Meer hoef ik niet te weten. Ik ga weer naar huis. Niets er van zeggen, dat we elkaar hebben ontmoet, en ook niet dat ik in het dorp ben geweest. Vlug liej zij naar buitenj sprong de auto in, en zei den man, die chauffeerde, om te keeren en naar huis te rijden. Wat er tusschen dien Zaterdag en den daarop volgende gebeurde, is Tom nooit precies te weten gekomen. Eerst eenige jaren later, toen Zijn vermogen om gevolgtrekkingen te maken, zich had ontwikkeld, was hij in staat het een en ander te vermoeden, maar behalve over zijn eigen ondervinding beschikte h\j niet over nauwkeurige "egevens. Dat er hoogloopende ruzies plaats hadden, leidde hij af uit de korzelige stemming, die er telkens in huis heerschte. Maar hij was er nooit getuige van, en daarom bestond er voor hem weinig of geen aanleiding om te denken, dat ze erger waren dan gewoonlijk. ' Op den eerstvolgenden Zaterdag was hij in het aardappelveld op zyn knieën bezig met zoeken en dood maken van die leelijke, roodachtige torren, die zoo schadelijk voor de aardappelen zijn. Plotseling hoorde hij dat men hem riep. Terwijl hij opstond en om zich heen keek, zag hij de kleine auto op den weg staan. Billy Peet, een van de werklieden, wenkte hem te komen; Zijn handen tegen elkaar schoon vegende, stapte hij voorzichtig over de rijen jonge aardappelplanten en was spoedig op den weg. „Instappen", commandeerde Billy Peet kortaf. „De baas zei me, dat ik je moest halen". „Mij halen — met de auto? Wat is er dan aan de hand?" Zijn oog viel op een rieten valiesje achter in de auto. „Waar is dat voor?" „Instappen. Onderweg zal ik 't je zeggen". Tom nam naast den chauffeur plaats. „Mevrouw Quidmore is ziek". „Wat scheelt haar dan?" „Dat weet ik niet. Maar ze is heel erg ziek". Toen zij langs Quidmore's huis kwamen en toch doorreden, keek Tom verbaasd op. „Zeg eens, waar gaan we eigenlijk heen?" „Niet naar huis. Dat wil de dokter niet hebben. De baas telefoneerde met mevrouw Tollivant, en daar zal je blijven, tot mevrouw Quidmore — misschien weer beter is". De jongen betoonde zich niet dikwijls licht geraakt, maar nu voelde hij toch, dat men net deed, alsof hij een postpakket was. AI3 zijn moeder ziek was, dan was zijn plaats thuis. Da,n zou hij het vuur kunnen aanleggen, water uit den put halen, en allerhande kleine diensten kunnen bewijzen, waardoor een jongen van zijn leeftijd zich kan nuttig maken. Op zoo'n manier als een extra-lastpost op een zijspoor te worden gerangeerd, was een beleediging van zijn dertien jaren, den leeftijd, dien hg verondersteld werd thans te hebben bereikt. Maar wat kon hij doen ? Protesteeren zou niet baten. Hg kon slechts gaan, waarheen men hem bracht, net als Geraldine of de ouc'3 rammelkast van een auto. En toch liet hij zich heel gewoon in den familiekring der Tollivants opnemen. Daar geen pupil van den Staat hem daar opgevolgd was, was zg'n kamer onder de dakpannen nog beschikbaar. Toen hij daar weer was, kreeg hg gauw het gevoel, of hg nooit was w*g geweest. De leden van het gezin verwelkomden hem ieder met die mate van warmte, die overeen kwam met hun leeftijd en karakter. Mijnheer en mevrouw Tóllivant overwonnen hun afkeer tegen den geboren zwerver, met die Christelijke menschenmin, die ongetwijfeld des te loffelgker was, omdat zij zichtbaar tegen den draad inging. Arthur, nu een geurmaker van zestien jaar, deed beschermend goedig tegen hem; Cilly, die een voorliefde toonde voor blauwe linten in haar blonde vlecht, nam een airtje van nederbuigende minzaamheid aan en Bertie, de verlamde, behandelde hem met een soort spottende hartelijkheid. Alles bijeen genomen, kon men het niet bepaald een welkom thuis noemen, maar het stond ten minste zoo'n beetje gelijk met een bezoek bij oude vrienden. Hij was geroerd doordat hij in mijnheer Tollivant's avondgebed bijna als een lid van het gezin werd beschouwd. ,,En, o, Hemelsche Vader, neem dezen jongen zwerver als Uw kind aan, gelijk wij hem een onderdak verschaffen. Laat Uw toorn hem niet treffen, opdat hij niet te zeer in verzoeking worde geleid". De gedachte van te zeer in verzoeking te worden geleid gaf Tom het prettige gevoel van gewichtigheid. Ook bood zij hem een verontschuldiging, ingeval hg tot kwaad zou vervallen. Indien God hem niet te hulp kwam, daarentegen door verleiding zijn val in de hand zou werken, dan was God zelf daarvoor verantwoordelijk. Men verzocht hem immers dit gebrek aan eerlijkheid in God te zien. Die eerst iemand tegen den grond zou slaan, en hem dan zou straffen omdat hij gevallen was! Terwijl hij deze overdenkingen hield, werd hij, toen hij even aan zijn thuis bij de Quidmores dacht, overvallen door een gevoel van heimwee. De menschen, die goed voor hem waren geweest, bevonden zich in narigheid, en hg was niet bij hen. Hg vroeg zich af, hoe zij het zonder hem wel zouden stellen. Want soms wist hij de nare woorden van den man te ondervangen en er grapjes van te melken voordat zij de vrouw hadden bereikt — en som» wist hg de klachten van de vrouw te voorkomen en er een vriendelijken draai aan t« geven. Zou ar nu iemand zijn, die dit in zijn plaats deod? Zouden zg den vrede weten te bewaren? H$j wwu wxi, dat mijnheer ToUivant voor hen bad. Nu trachtte hij het maar zelf te doen, maar het was weer net als met zijn poging van het vorige jaar: hij wist de rechte woorden niet te vinden. Kon men zich maar op een meer gewone manier tot God wenden! En kon God maar in het hart van een jongen van dertien jaar lezen en niet letten op mooie woorden! En nu hij niet meer over mooie woorden beschikte, moest hij wel zwijgen en kon hij God geen inlichtingen geven over Martin en Anna Quidmore, die Hij anders misschien wel had kunnen helpen. En toch zat hij een half uur later, met het gemak waarmede de ' jeugd zich nu eenmaal over emoties weet heen te zetten, met Bertie te dammen, waarbij hij geheel in het spel opging. Hij sliep dien nacht heerlijk en Zondag ging hij evenals vroeger, naar de kerk en de Zondagschool. Maandag en Dinsdag verveelde hij zich, want de kinderen brachten het grootste deel van den dag op school door. Maar toen zij weer thuis waren, en zooals gewoonlijk speelden en kibbelden, had hij weer pleizier in zijn leven. En toch was het, als hij af en toe aan de zieke vrouw en den eenzamen man dacht, of hij een gevoel van pijn kreeg, waarna hij hen weer kon vergeten en weer vroolijk zijn. Maar Woensdag in den voormiddag, toen hij naar de kippen had gekeken, die hun voer oppikten, kwam zijn vader in de kleine, oude auto aan. Vlug den heuvel oploopende, bereikte hij nog net bijtijds de achterdeur, om te zien, dat hij de voordeur binnenging. , Hoe is 't met moeder?" Hij kreeg geen antwoord, omdat Quidmore en mevrouw Tóllivant de huiskamer binnen gingen, en de deur dicht deden. Met het voorgevoel weer naar huis te gaan, liep hij vlug naar boven, om zgn valiesje te pakken. Toen hij dit had gedaan, en halverwege de trap af was, vroeg hij opnieuw: „Hoe is 't met Moeder?", maar weer kreeg hij van Quidmore, die met mevrouw Tóllivant uit de huiskamer kwam, geen antwoord. Quidmore nam afscheid van Tom's gastvrouw en bedankte haar dat zij den jongen bij zich had genomen. Hij kwijtte zich van deze plichtplegingen met een zenuwachtige bedie iets van angut «Uacn maai om haar te doen gelooven dat hij meende, zij het ook ten deele, wat hg had gezegd. „Hoe is-'t met Moeder?" vroeg hij weer, toen zij in de auto zaten, wetende dat zijn vader hem nu niet langer kon negeeren. „Ze — ze — is niet meer thuis". Alles wat er in het afgeloopen jaar was gebeurd, concentreerde zich in de vraag, die nu plotseling over Tom's lippen kwam: „In ze — dood?" Bedroefd antwoordde de lispelende stem: „Ze werd gisteren begraven". Volgens zijn gewoonte om eerst tweemaal te denken, vroeg de jongen niets meer, en de lust om iets te vragen werd op den rit naar huis hoe langer hoe minder. Het was, alsof er iets in hem was, dat hem afkeerig maakte van iets meer te weten te komen. Hoewel hij zich niet afzijdig wilde houden, wenschte hij zich met de zaak niet verder te bemoeien dan de gebeurtenissen eventueel zouden noodig maken. De wijze, waarop hij redeneerde, was niet helder, maar zijn aangeboren gevoel, dat door den nood gedwongen, op zelfverdediging was ingesteld, was zeker van zijn zaak. Wat er ook gebeurd mocht zijn, zijn eigen beweegredenen moesten louter op loyauteit berusten, onverschillig of en in hoe ver andere menschen goed of verkeerd hadden gehandeld. „Ik mag hem niet in den steek laten", zei hij tot zich zelf. „Hg is zoo ontzaglijk goed voor me geweest. In zekeren zin is hij mijn vader. Ik moet bij hem blijven, hem er door helpen, net alsof ik werkelijk zijn zoon was". Dit was zijn eerste besluit van een volwassene. HOOFDSTUK XVH. Het leven van volwassen man begon dadelijk voor hem. Tot nu toe was zijn voornaamste gedachte geweest, wat anderen voor hem konden doen; thans overdacht hij hoe hij voor iemand anders nuttig kon zijn. Het was een kwestie van opletten, plannen maken, troosten, opvroolijken, en, zooals hij het zelf noemde, moed inspreken. Vooral moed inspreken deed hij in ruime mate. De man was weer dezelfde slappeling, als op den dag, toen hij sick met zijn gezicht omlaag in het gras had gegooid. Eens half dol van begeerte om te iMMttfen, schrok hg nu van hetgeen hij gedaan had. Hoewel niemand — althans voor zoover Tom kon nagaan — hem laakte of van iets verdacht, ging er bijna geen minuut voorbij of hij verraadde zich. Alleen maar tegenover den jongen; niet tegenover anderen. Maar hfl deed het op zoo'n manier, dat er geen vat op hem was te krijgen. ,,Ik weet 't zeker — en toch eigenlijk niet", was de slotsom waartoe Tom kwam. Den nadruk legde hij echt» op het feit dat hij het eigenlijk niet wist, hierin versterkt door de algemeene opinie van de omwonenden. Dit laatste was 'n bewijs van sympathie voor den weduwnaar en zijn aangenomen zoon. De vrouw was immers altijd zenuwziek geweest, slordig en onmogelijk. Als Martin Quidmore een vrouw had gehad, die hem gesteund en geholpen had, dan zou hij, evenals ieder ander, als tuinder wel degelijk succes hebben gehad Hij zou den door dit drama veroorzaakte! schok wel te boven komen, en een vrouw vinden, die een geschikte moeder van een aankomenden jongen zou zijn. Het noemen vai den naam Bertha gold als kruiderij van dergelijke dorpspraatjes; het was goedig bedoeld, en niet om te beleedigen. Dit alles kwam Tom hoofdzakelijk van Blanche te weten, de negerin, die dagelijks het huiswerk kwam verrichten. „Och, meneer Tom", zei ze, „je vader hoeft 't zich niet zoo aan te trekken. Er is niemand in het heele dorp, die hem een sikkepitje voor de voeten werpt. Niemand kon 't immers die arme mevrouw Quidmore naar den zin maken. Zou ik dat niet weten, ik, die vanaf het oogenblik dat ze hier kwam. toen mijnheer Quidmore deze tuinderij van den ouden Aaron Bidbury kocht, voor haar heb gewasschen en gestreken en bij haar heb gewerkt? Neen, meneer, ze hoeven mg er niks van te vertellen! Dat soort rare schepsels, wien niemand 't naar den zin kan maken, zulke menschen, die altijd ruzie met zichzeli hebben, begaan den een of anderen dag een wanhoopsdaad, net als die arme mevrouw Quidmore. Ze heeft alleen maar 'n kop thee gedronken, meer niet. En toch, jongen, beschuldig ik dien bruinen theepot, die er zoo onschuldig uitziet als een lam, van een misdaad aan haar te hebben begaan." (Wordt vervolgd). ---